Zawsze pragniemy być młodzi

 

 

Mimo opuszczonych rolet pokój , w którym się znajduję wypełniło słońce
Za oknem  lekki wiatr porusza gałęziami drzew, których konary pojaśniały nagle od blasku.
Okna są otwarte, a przez wolne przestrzenie wdziera się do środka długimi strugami światło nasycające swym ciepłem i złotą poświatą nawet zaciemnione miejsca.
Pióro , jest najlepszym moim powiernikiem trzymającym na uwięzi wszelkie namiętności i rozczarowania.
Na tych kartkach mogę prześledzić swoją drogę do zrozumienia wszystkiego co przeżyłam.
Spisywanie ma na celu dostarczenie wzorów moralnych mym najdroższym dzieciom i wnukom.
Mam nadzieję, że w przyszłości chociaż w jakimś stopniu pomoże właściwie pokierować im swoim życiem.
Życie, to nie żałosne skomlenie, jest w nim jakaś potęga dlatego nie wolno zaprzepaścić otrzymanych szans, bo tak naprawdę nigdy nie wiadomo co przyniesie życie i co chowa dla nas przeznaczenie.
Ta ostrożność w osądach i decyzjach podejmowanych wypływa chyba z przeżytych doświadczeń i przez życie zadawanych ran.
Jest to skutek również nabytej wiedzy o życiu i ludziach, o ich braku wrażliwości, o ich egoiżmie, grubosóurnośći, obojętności.
Czem trafiają się też porządni i dobrzy ludzie ale niewielu i rzadko.
Ostatecznie z naszymi kłopotami i bólem zostajemy zawsze sami.
Kiedy sięgam głęboko w siebie do samej istoty mojego jestestwa, mojej psyche, to tam znajduję ukryte zasoby siły, które zawsze w sobie dostrzegałam.
Ta siła charakteru zawsze pchała mnie na  przód, ale nigdy nie doprowadziła do niczego, pozostawiła ,tu , nie nawiedza go już szept przeszłości, nie rozbrzmiewa wśród pustych ściana tu, gdzie teraz jestem jakby to było moim przeznaczeniem.
Spoglądając w okno zauważyłam, że obłok dotychczas niewidoczny przesłonił słońce niby ręka zasłaniająca twarz, która nie chce zobaczyć przeszłości.
Wszystkie przeżycia zostały pogrzebane  m murach tego domu i już nie zmartwychwstaną.
Zawsze będę myśleć o domu z mojej młodości, z mojego snu tajemniczego i cichego niczym westchnienie.
Jakże miłe są te kaprysy wyobrażni, łagodzą gorycz i żal, osładzają nam nasze dobrowolne pogodzenie się z rzeczywistością.
Będę zawsze wspominać ogród w lecie, ptaki śpiewające o świcie, podwieczorki pod modrzewiem, będę myśleć o kwitnących bzach, o moim domu szczęśliwym.
Widzę niebo usiane puszystymi obłokami, czuję wiatr na twarzy i słyszę własny serdeczny śmiech.
Rozkwitłe róże w ogrodzie mają jednak w sobie coś pospolitego, płytkiego i jaskrawego niczym kobiety, które nie uczesały włosów.
Jednak w domu, w wazonach stawały się nadzwyczaj tajemnicze i subtelne.
Często wracam  myślami do mojego dzieciństwa, do mojej młodości.
I wtedy myślę , że mając osiemnaście lat nie jest się zbyt odważnym, a pierwsza miłość, to gorączka i bżemie,  zarazem, dni pełne drobnych tchurzostw, bezpodstawnych lęków.
Dlatego niezmiernie mnie cieszy, że gorączka pierwszej miłości nie może się powtórzyć.
Tak łatwo wtedy można poczuć się urażonym, tak szybko dotkniętym, tak rani każde ostre słowo.
Dziś pod osłoną pancerza obojętności i dojrzałości drobne ukłucia zdarzające się co dnia są zaledwie lekkimi muśnięciami i szybko o nich się zapomina.
Jakże długo dzwięczało w uszach jakieś niedbale wypowiedziane słowo stając się płomieniem, stgmatem, a rzucone  przez ramię spojrzenie nabierało cech wieczności.
Byle wykręt kojarzył się z trzyktotnym  pianiem koguta, a każdy wybieg przypominał pocałunek Judasza.
Dorosły człowiek potrafi kłamać z niezmąconym spokojem sumienia zachowując się beztrosko., ale gdy ma się osiemnaście lat, wówczas, nawet drobne kłamstwo paliło język i rzucało nas na stos.
Młodzieńcze łzy są tuż pod powiekami i płyną przy byle sposobności.
Podłe łzy zachwycone swoim zwycięstwem i płyną po policzkach, powstrzymać ich nie można
w żaden sposób, choć przyszły nieproszone.
Natomiast duma dorosłej osoby często idzie w zapomnienie
Przychodzi z biegiem lat dar rozumienia innych ludzi, dostrzeganie szczegółów.
Umiejętność słuchania  innych powoduje szczególną zdolność widzenia oczami wyobrażni tego co
zdarzyło się naprawdę.
Być młodym, to coś , czego się nie rozumie dopóki młodość trwa.
Kiedy odejdzie, dopiero wtedy pojawia się przebłysk świadomości czyniąc nas trochę mądrzejszymi niż poprzednio.

 

Przygoda , dreszczyk emocji, smutek i miłość to tylko pewne etapy naszego życia.
Patrząc wstecz , można pomyśleć, że były to lata stracone,że może zmarnowaliście piękno młodości pozwalając jej przeciekać przez palce.
Pomyślicie, że gdybyście jeszcze raz byli młodzi z pewnością wszystko potoczyło by się inaczej.
Z okna mojego domu spoglądam w przestworza, drzewa są zielone a w powietrzu rozchodzi się świeży, czysty zapach jak zawsze po deszczu.
Gdzieś na gałęzi śpiewa ptak, śpiew dobiega z daleka, jest słodki i czysty jak szept,brzmią w nim piękno i smutek , zagubienie i szczęście.
To tęsknota, to zadowolenie " zawsze pragniemy być młodzi ", zdaje się mówić ta pieśń.

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska.

---

Strach

 

             Obudziły mnie nagle cętki na pościeli i migocące odbicie światła na suficie.
Letni świt wstaje bardzo wcześnie, wyskoczyłam z łóżka i podeszłam do okna.
Poranek wróżył ładną pogodę, zadowolona pomyślałam o śniadaniu i wtedy nie do wiary,
Usłyszałam głos jak zawsze czuły i troskliwy.
Ten głoś powiedział : " Co z ciebie za niemądra staruszka, przecież jadłaś już śniadanie dwie godziny temu., znowu o tym zapomniałaś."
Wróciłam do łóżka i leżałam obserwując jak słoneczny punkcik pełznie po pościeli.
Leżąc tak, zastanawiałam się, czy to był sen czy rzeczywistość.
Przychodzi moment, drobna milcząca , jasna eksplozja świadomości sygnalizująca koniec jednego z tych długich łagodnych zawieszonych okresów w sposób tak pewny, jak wycie syreny wielkiego statku, gdy zbliża się do portu.
Na samą myśl o tym zamiera mi serce ze strachu ,czuję się tak jak wpadłabym w jakąś otchłań.
Jestem pewna, że ci, których ta świadomość pochwyci czują na karku rozległy, zimny podmuch początku i końca, oraz ukłucie zapowiedzi, której nie umieją nazwać.
Spoglądając w okół siebie widzę jednak poza znanym wewnętrznym krajobrazem cień nadchodzącej zmiany, czuję powiew jej skrzydeł.
To są przerażające momenty , nikt ich nie jest w stanie objąć.
Gdy przyjdą, większość ludzi wkłada wiele wysiłku w udawanie, że ich wcale nie było.
Ale nie możesz nie znać przyszłości, gdy raz już miałaś jej odczucie i już zawsze te przełomy będą dla ciebie sygnalizowane przez  ów pierwszy moment gdy zobaczyłaś ich zarysy przed sobą.
Czekam, bo już nic mi nie pozostało jak czekać, samotna jak zawsze, czekam kiedy zrówna się dla mnie dzień z nocą.
Jak na razie spędzam czas na rozmyślaniach, słuchaniu muzyki, czytaniu książek, pisaniu i wykonywaniu drobnych prac domowych.
Och, gdyby nie ciągłe te stresy, ta szarpanina z życiem codziennym o ile więcej byłoby łagodności i spokoju.
A, przecież ja nie mam wielkich wymagań, cenię sobie życie na poziomie, poczucie bezpieczeństwa i troskę.
Obserwując przez okno klucz ptaków sunących mozolnie pod wiatr, rozmyślam.
Jedno wiem na pewno, przedmiotem gry w życiu, nie są pieniądze, lecz czas.
Pieniądze, stają się obsesją sprawiają, że sprzymierzamy się z wrogami, niszczymy miłość, szacunek , przyjażnie.
Tak naprawdę, to czas jest drugą po miłości prawdziwą wartością na tym świecie.
Oczy moje zapatrzyły się w dal jakby śledziły lot niewidzialnego ptaka, łzy zgęstniały na rzęsach i osiadły chłodne na skórze.
Szare chmury za oknem zaczęły pojawiać się zaciągając niebo płachtą cienia.
Zaczyna być mroczno, chociaż słońce nieśmiało też przedziera się przez nową chmurę pędzoną przez wiatr.
Patrzę przez okno i chłonę piękno krajobrazu lata i dalej rozmyślam, bo nasuwają mi się nowe refleksje.
Na przykład zazdrość, też jest nieprzyjemnym uczuciem, ale rzadko popycha do działania.
Za to nienawiść, wymaga jakiejś reakcji od osoby, która jej doświadcza i czyni odpowiedzialnym za czyny jakie mogą nastąpić.
Człowiek otrzymuje w rzeczywistości tak mało prawdziwych szans w życiu, a i na te nieliczne
czyhają inni, młodsi, bardziej chciwi,  a również zdolni, którzy jak wyspecjalizowane sępy
wyczyszczają pole pozostawiając same resztki.
Ach moi drodzy, mimo wszystko , życie jest piękne i gorzkie zarazem, ale to życie jest tylko dymem, przybiera kształty, które mają nad nami magiczną władzę i inspirują lub nas straszą
Zadawalają nas ,lub nas karzą, a potem dym się rozwiewa.
Przyjemnie byłoby do końca tego życia żyć w pełnej świadomości, kochać i poznawać bliskich i do końca wiedzieć, że to jest słońce , to jest księżyc,, to jest morze.
Dom stał się ciemny i spokojny, patrząc w okno widziałam blady księżyc, który powoli przesuwał się, jakby płynął, pragnąc zajrzeć do każdego okna i odkryć każdą tajemnicę, zobaczyć każdą miłość i patrzyć swym jasnym blaskiem niczym zimnym okiem na każdą łzę.
W dali słychać było pieśń, która swą tęskną melodią usypiała.

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska

 

---

 

Niepokój

 

               Niepokój ogarnia mnie na myśl co czeka moją Ojczyznę w przyszłości.
Niektóre kręgi polityczne dążą do tego, aby wszystkie kraje europejskie stały się w przyszłości supermocarstwem - federacją.
Dla mnie jest to nie do przyjęcia, głosowałam za wejściem do Unii Europejskiej Polski ale tylko na zasadzie " Europa Ojczyzn "
Ta mieszanina Narodów z całego świata zalewająca wszystkie kraje europejskie zmienia wizerunek i charakter każdego państwa, powodując z biegiem czasu zanikanie odrębności.
Obce nazwy we własnym kraju budzą we mnie niesmak, powodują smutek w moim sercu.
Pozwalają na myślenie , że odchodzi coś dla następnych pokoleń bezpowrotnie.
Odchodzi słowo Ojczyzna, patriotyzm, miłość do tej Ojczyzny jedynej- jak do Matki, która nas urodziła, karmiła i w której powinniśmy spocząć na wieki.
Czy nie poczuje się kiedyś , przez nas Polaków , zdradzona ?
Jeśli , Wy młodzi nie będziecie pielęgnować tradycji, tych wartości jakie nam przekazywali od pokoleń nasi przodkowie, to jaki będzie w przyszłości nasz Naród , nasza architektura, nasza kultura narodowa.
Jakie będą Waszych przodków groby?
Zobaczcie, ile piękna w sobie mają pomniki sprzed wieków.
Jeśli o tym zapomnicie to tylko będą żywym świadectwem przeszłości te groby i te kamienie.
Obcy przybysze z innych krajów robią u nas biznes, a my Polacy jaką mamy odgrywać rolę we własnym państwie? Czy , niewolników, najemników.?
Mamy zarabiać i tworzyć nowe obcym krajom ?
Jak myślicie , czy  obcy przybysze będą z miłością patrzyć na nasze wierzby płaczące, które kryją w sobie tyle tajemnic, które pochylały się nad nie jedną mogiłą, widziały nie jedną tragedię, nie jedną mogiłę zbiorową, które osuszały swym łagodnym powiewem nie jedną łzę.
Obawiam się , aby wasze młode serca nie skupiały się tylko na własnych sprawach, tylko żyły w symbiozie z polskimi problemami,
Działać można na różny sposób, bo żyjąc z dnia na dzień , człowiek staje się ubogi duchowo.
Wasze zadanie to kochać i pielęgnować przeszłość a historią własnego kraju
wzruszać się aż do łez.
To Wy , młodzi będziecie w przyszłości decydować o losach naszej Ojczyzny.
Uczcie się, zwiedzajcie świat, pogłębiajcie wiedzę, ale pracujcie i mieszkajcie we własnej Ojczyżnie.
Musicie tu być i stać na straży, aby w przyszłości znowu ktoś nie zapragnął naszego dorobku zniszczyć i zawłaszczyć dla siebie.
Pomnażajcie jej wielkość i piękno !
Pamiętajcie , że marzenia mogą się spełnić jeśli im tylko na to pozwolicie.
Och gdyby w naszej Ojczyżnie wszyscy byli syci i mieli dostatnie życie , wtedy byłabym naprawdę szczęśliwa.
Wiem , że wasze marzenia są odległe od moich, ale zbiegiem lat wierze , że będziecie myśleć podobnie.
Choć minęło sporo lat, ci , którzy walczyli o wolna Polskę do dziś leczą po ranach blizny, znieśli nie jedno upokorzenie.
A pomimo tego w święta narodowe drżącymi od starości rękami zawieszają flagę i czczą orła w koronie.
Ufność i wiara w życiu są najważniejsze , ja Wam wierzę i ufam !!!
Może ci , którzy naszym krajem będą rządzić będą przywracać rangę należytym słowom.
A te słowa to - Bóg, Honor i Ojczyzna., które dla pokolenia moich przodków miały wielkie znaczenie i były najważniejsze ponad życie.
Mam nadzieję, że ci , którzy okryli się hańbą odejdą ze sceny politycznej bezpowrotnie,
przestaną udawać demokratów i europejczyków.
A   , Wy młodzi swoją postawą i całym swoim życiem udowodnijcie swoim dzieciom i wnukom, że wychowano Was na porządnych ludzi i wartościowych Polaków.
Oby któreś pokolenie pochopnie nie przebudziło bestii, która zapragnie uśmiercić i pogrzebać na zawsze wszystkiego ,
Stójcie na straży !!!

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska
 

---

 

 

Lęk

 

                  Dziewczynka szła piaszczystą drogą a popołudniowe słońce świeciło jej prosto w twarz.
Tuż przed nią leciał kolorowy motyl, a ona śmiejąc się próbowała go dogonić.
Biegła coraz szybciej i już, już miała go schwytać, ale w ostatniej chwili wymknął jej się z rąk
Poczekaj , krzyczała, poczekaj !!!
Słońce nagle skryło się za chmurą i zerwał się lekki wiatr.
Motyl zniknął jej sprzed oczu.
Zatrzymała się i spojrzała w górę
Na niebie zaczęły gromadzić się czarne złowrogie chmury, zbierało się na deszcz.
Wiedziała, że musi się pospieszyć, bo nie wolno jej zmoknąć, więc zaczęła biec co sił w nogach w kierunku stojącego na końcu drogi domu.
Za wszelką cenę chciała dotrzeć do niego, zanim spadną pierwsze krople.
Jej ciemne włosy rozwiewał wiatr, a spódniczka unosiła się nad kolana.
Serce kołatało jej mocno w piersi , ale dom był coraz bliżej.
Wiatr szarpał gałęzie i wzniecał tumany kurzu na drodze.
Z domu wyszła kobieta i wołała ją po imieniu, błagając by się pospieszyła.
Nagle drzwi się zamknęły, a kiedy dziewczynka postawiła nogę na schodach, cały dom po prostu - zniknął.
Upadła twarzą na ziemię i wtedy zaczął padać deszcz.
Nie !!!, wołała przerażona, poczekaj na mnie , poczekaj !!!
Zapłakana podniosła się z ziemi i biegając w koło, rozglądała się za domem, ale nie pozostał po nim żaden ślad.
Tymczasem deszcz przemienił się w ulewę, włosy przylepiły się jej do twarzy, a z sukienki strumieniami spływała woda.
Dziewczynka była pewna,że to niebo roni nad nią prawdziwe łzy.
Tuż, pod jej stopami utworzyła się wielka kałuża, ale kiedy spojrzała w nią, nie zobaczyła swojego odbicia.
Zniknęło, tak jak dom i kobieta, która wołała ją po imieniu.
Usiadłam na łóżku i obserwowałam promienie słoneczne, nieśmiało przedzierające się przez rolety
Sen zniknął, a z nim senny koszmar.
Pomyślałam o latach spędzonych z dala od Rodziny
Może dlatego te senne koszmary zawładnęły mną bez reszty.?
Myśli i obrazy, które podsuwa mi podświadomość są zbyt realistyczne, abym mogła o nich zapomnieć.
Spojrzałam na leżący  album z fotografiami i otarłam spływające łzy, które zamazały mi pole widzenia.
Minęło wiele lat odkąd ostatni raz widziałam te twarze żywe.
Dzięki tej garstce żywych i bliskich mi osób czułam się szczęśliwa.
Pamiętam , te wieczory, kiedy wiatr ze świstem chłostał ściany naszego domu, panowało przytulne bijące od kuchni kaflowej ciepło.
Teraz ze smutkiem , ale i z zadowoleniem będąc na cmentarzu spoglądam na zapalone  lampki
i położone kwiaty na grobach tych co już odeszli i cieszę się, że wiernie stoją na straży
i strzegą ich spokoju.
Szczęśliwi, którym w siwych latach życia wolno cieszyć oczy widokiem znajomych ogrodów, lasów, drzew,, choć te również są dalekie od mojego dzieciństwa.
Pomimo wszystko pragnę z całego serca, aby choć pamięć pozwoliła przywołać ich wspomnienia.
Pragnę, aby przez mgłę minionych lat raz jeszcze zaśmiały się do mnie wesołe plamki słońca rzucone przez kolorowe szkiełka na schody rodzinnego domu.
Niech chociaż myśl pozwoli raz jeszcze przejść znajomymi ścieżkami ogrodu mojego dzieciństwa.
Na mój rodzinny dom patrzę w snach, wsłuchuję się w rytm życia mojej rodziny.
W upalny dzień idę między łany dojrzewających zbóż słuchając śpiewu ptaków, szepczących w szumie wiatru liści i tysiące świerszczy grających na swoich delikatnych skrzypeczkach.
Z rozrzewnieniem wspominam stare drzewa wysokie i kanciaste, które zdawały się walczyć o swoje miejsce wśród młodych rozpychających się gałęzi.
Nieco niżej bujne krzewy broniły swojej przestrzeni, kurczowo trzymając się skrwka ziemi, w której tkwiły już ich korzenie.
I mnie przyszło w życiu walczyć o swoje miejsce, o uczucie , o prawdę, o dobro.
Przyszło mi walczyć nawet o poszukiwanie moich korzeni , przeszłości, co powinno to być dobrem wspólnym.
Ale warto walczyć, zło dobrem zwyciężać.
Bo przemijają lata , przemijają ludzie, pozostaje tylko historia, a i ona pójdzie w niepamięć jeśli nie zostanie zapisana.

 

Leżąc na łóżku zmyślona wpatruję uporczywie w sufit.
Do pokoju wkrada się coraz więcej światła, zaczyna się nowy dzień
Postanowiłam się wykąpać i coś zjeść.
Niewiele myśląc poszłam do łazienki, a po chwili poczułam się odświeżona i odprężona.
Gdyby tylko w taki sam sposób można by było zmyć niektóre ślady z przeszłości i zapomnieć o życiu , które było krzykiem, głosem prawdziwej rozpaczy.....

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska

---

 

Jaka Rodzina taki Naród

 

                  Nagle zapragnęłam napisać parę słów, ponieważ różne wspólne spotkania pozwalają przemyśleć pewne sprawy, pozostawiają również niedosyt w ukrytych myślach, słowach , które zostały niewypowiedziane.
Największym obowiązkiem, który spoczywa na nas współczesnych a zwłaszcza na młodym pokoleniu to obowiązek do przeszłości historycznej
Drugą wiodącą i bardzo ważną rolą w życiu każdego człowieka jest Rodzina
Z niej to właśnie tworzy i kształtuje się Naród.
Jaka rodzina , jakie wartości wyznaje, taki jest Naród.
Również istotną rolę odgrywa w życiu każdego dorosłego człowieka - małżeństwo
Każde małżeństwo tak naprawdę powinno być spełnieniem potrzeb duszy, serca , rozumu, godności, sumienia.
Jeśli tych potrzeb w małżeństwie nie spełnimy będziemy ich mordercami.
Małżeństwo niedobrane możemy porównać do statku a właściwie do podróży tym statkiem po morzu
W moim odczuciu w takiej podróży statkiem jest coś nierealnego, ponieważ jest to osobny zamknięty świat oderwany od rzeczywistości.
Dominuje w tym świecie zwykła monotonia, rutynowość czynności i zjawisk, bierność z czego tak naprawdę nic nie wynika..
Jeśli nagle pojawi się huragan, sztormy, wtedy pojawiają się i dni grozy.
Tam, gdzie nie ma dyskusji dla dobra ogółu, gdzie dominuje egoizm i chęć zaspakajania własnych potrzeb, życie w takiej Rodzinie, w takim małżeństwie jest podobne właśnie do podróży statkiem.
Taki dom nie będzie portem ani dla dorosłych , ani dla dzieci, taki dom nie będzie dla nikogo przystanią.
Są tacy , co twierdzą, że jesteśmy kowalami własnego losu, inni wierzą w przeznaczenie, a jeszcze inni uważają, że jesteśmy panami własnej woli.
Trzeba czasem sobie uświadomić jak rzadko w życiu urzeczywistniają się ideały.
Często też pojawiają się korniki w drzewie .
Taka jest rzeczywistość , taka jest proza życia.
Uważam , że nie można wiecznie obarczać i winić siebie za wszystko w czym zawinił los.
TO ta przeszłość była zbyt blisko nas i ciągle wywiera wpływ na terażniejszość
Bo przeszłość była bliższa ideałom jakie mieliśmy w sobie i jakie ceniliśmy.
Obserwując rzeczywistość i aby móc zajrzeć do niejednego mieszkania i do dusz ludzi, którzy w nich mieszkają, to zastanawiam się czy nie lepiej wyjechać do kraju gdzie są zielone łąki, lekki deszczyk, chodzić na egzotyczne spacery i pić herbatkę z Panem Bogiem i Aniołami.
I może ci wszyscy , tam dowiedzieliby  się co naprawdę znaczy słowo - szczęście.
Nic gorszego nie może spotkać kobietę, jak pewnego dnia po przebudzeniu stwierdzi, że była zakochana w samej miłości.
A, najgorsze jest to że zdała sobie sprawę z tego, że różnica w uczuciach była taka jak blade światło księżyca różni się od żaru słońca.
Dramatem wtedy staje się życie, jeśli odkryła w sobie nową istotę
Kobietę zmysłową, wymagającą, która pragnie kochać, napawać się własnymi osiągnięciami, sukcesami zawodowymi.
Nic tak w kobiecie nie zabija uczucia jak poniżenie jej własnej godności.
"Kiedy ją dotknął cichy głos serca rozśpiewał się ze szczęścia a kiedy ona dotknęła jego delikatne palce dowiedziały się raz jeszcze, że taka pieszczota to dar o wiele większy niż
talent.
A póżniej, gdy zapadł wieczór w swej radosnej i czułej miłości odkryli  najpiękniejszą muzykę świata"
Namiętność, to choroba, rodzaj opętania a już kiedy spadnie na głowę w póżniejszym wieku to jest niczym pożar w suchym lesie.
Godność, ambicja i rozum - jeśli dana osoba go ma z reguły podejmuje walkę z grożnym żywiołem.
Jeden stawia wszystko na jedną kartę a inny rezygnuje bo nie zna konsekwencji, jaką cenę przyjdzie mu zapłacić.
Wtedy zadaje sobie pytanie - czy warto ?
Nadzieja jest ważniejsza od drogi , którą wybieramy.
W okół mnie panuje martwa cisza a bezchmurne niebo jarzy się błękitem
W mojej duszy panuje spokój

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska

---

Dom

 

            Samotność duchowa coraz częściej otacza mnie niczym gęsta mgła, ale nie mam ochoty zmagać się z tymi odczuciami, przyzwyczaiłam się do nich.
Gromadząc dokumenty, pisząc swoje odczucia na miarę swoich sił i umiejętności zapragnęłam zapanować nad czasem przeszłym, terażniejszym i przyszłym.
Robię to , bo lubię, ale i również dlatego, że wydaje mi się, że kobieta z rozbudzoną duchowością staje się bardziej ciekawa, więcej warta, mądrzejsza.
Wydaje mi się, że jest to naturalne dążenie każdego człowieka.
Największe osiągnięcie w tej dziedzinie maja pamiętnikarze, to oni potrafią popłynąć pod prąd
Dotrzeć do lat minionych, zatrzymać w biegu a potem na powrót uruchomić wskazówki zegara, zmusić czas do powtórnego obrotu i obserwować pilnie w jakim kierunku zmierza i co nam przynosi.
Owa zegarmistrzowska sztuka wymaga od pamiętnikarza połączenia rzadkich cech serca, rozumu i charakteru, oraz ścisłości, fantazji, surowości, tolerancji, skromności i ambicji.
Aby uzyskać władzę nad czasem bobrze mieć przekazane tradycje rodzinne, które aż się proszą aby ocalić je od zapomnienia., które powinny na zawsze pozostać w naszych sercach.
Często niektóre wspomnienia w sercu ciążą jak kamień a inne kłują jak ciernie.
Jednak przeszłości nie  da się wymazać, bo ona tkwi w nas jak korzenie.
Często wspominam swój dom rodzinny swoje dzieciństwo, okres młodości, który przepełniony był miłością wielką do osób mi bliskich.
Pamiętam do dzisiaj jaką wielką wagę Rodzice przywiązywali do zasad dobrego wychowania do norm przestrzegania , jak ubrać się na daną okazję, jak siedzieć przy stole , w jaki sposób jeść.
Wielką wagę Rodzice przywiązywali do wszystkich rocznic tak osobistych i narodowych
Przeżycia jakie towarzyszyły tym wszystkim uroczystością ich nastój podniosły tkwią we mnie do dzisiaj.
Kiedy założyłam własną rodzinę te wartości bezcenne przeniosłam do swojego domu i to przekazywałam swoim dzieciom i wnukom.
Były to czasy komuny , niby rządziła klasa robotniczo - chłopska , ale tak naprawdę to była fikcja, byliśmy pod okupacją niemiecką a potem sowiecką.
A ludzie z inteligenckich środowisk musieli przepraszać, że żyją.
Te zasady ,co nam wpajali przez wieki były śmieszne i wyszydzane zarazem.
Jenak my , nasza Rodzina jest dumna , że je mamy w sobie.
" Kto nie szanuje i nie ceni swojej przeszłości, ten nie jest godzien szacunku terażniejszości ani nie ma prawa do przyszłości" - tak powiedział 20 lutego 1920 roku Marszałek Józef Piłsudski.
Ten okres spędzony w domu rodzinnym pamięta się przez całe swoje życie dlatego  bążcie niezłomni, nieustępliwi w podtrzymywaniu tych wartości, tradycji jakie macie w sobie.
Kiedy tego domu rodzinnego już nie ma, rani to okropnie serce i ciężko jest z tym żyć.
Szkoda, że rozumie się to zbyt późno ,  ... za późno...

Moje czasy dzieciństwa był to czas czytania książek, wymiany myśli, poglądów, uczono rozmawiać, dyskutować.
Przyjemnie było siedzieć na kolanach Taty , czy starszej siostry i słuchaj bajek lub historyjek z okresu zaborów i wojen.
Był też śpiew na głosy przy akompaniamencie muzyki.
To były czasy , gzie marzyło się o wolnej Polsce o którą walczyli nasz Tata i jego
przodkowie.
Właśnie wpajanie tych norm i zasad pozwalały dokonywać wyboru , zachować umiar i roztropność.
Przestrzeganie tych zasad pozwala przeżyć życie z sensem , będzie dominować rozwaga i mądrość w podejmowaniu przemyślanych decyzji.
Prawdziwy mężczyzna nie krzywdzi dziecka , nie krzywdzi kobiety , nie krzywdzi starszego człowieka
Nie należy myśleć tylko o sobie , należy też czas poświęcić innym, ale należy to robić
z pasią.
Pamiętajcie , że myśl jest bronią.
Nie ma srebrzystej poświaty księżyca, która mogłaby by mnie uspokoić, tylko mroczny lodowaty deszcz zacina w okna niesiony podmuchem wiatru.
Nagle niebo rozświetlił rozbłysk pioruna, a po chwili w oddali przetoczył się głuchy dżwięk grzmotu.
Poczułam , że ogarnia mnie niepokój, jak zwykle , gdy myślami jestem wśród drogich mi osób.

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska

---

Kucyk

 

              
           
Z moich pierwszych i ważnych wspomnień z dzieciństwa są przejażdżki bryczką z moim Tatą .
Objeżdżałam z nim lasy i okolice i zachwycałam się otaczającym mnie światem.
Drzewa w koło odchylały się na boki i zaczynały podrygiwać.
Czułam na twarzy wiosenny wiatr i cień.
Las z lewej strony stawał się rzadszy a strome pobocze obniżało się, więc mogłam dostrzegać za drzewami pola, już wiosenne, zieleniące.
A, potem pobocze, które całkiem zrównało się z polami i żywopłotem a my , jechaliśmy w milczeniu po grubej warstwie liści użyżniających ziemię, przez bukowy zagajnik.
Oszałamiający  zapach bukowego drzewa drażnił nos a promienie słońca na końcu lasu wyglądały jak świetlisty wylot jaskini gdzieś o całe kilometry oddalone od nas.
Nie pamiętam wiele z czasów kiedy jeszcze nie kochałam świata.
Dla mnie poza słońcem był Bóg, Aniołowie mój Tata , moja Kochana Mama i Rodzeństwo.
Pamiętam drogę przez las, która prowadziła do naszego domu pomalowanego na bordowo
Dom bordowy, a w koło sama zieleń, zieleń lasów, zieleń traw, zieleń łąk i kolory, które tworzyły jakby dywan z kwiatów, owoców, zbóż i krzewów kolorowych.
Bliska była też memu sercu ta woń ziemi mokrej po deszczu, która wypełniała przestrzeń pod sklepieniem drzew jak ptasi śpiew.
Kołysałam się w bryczce jak na huśtawce w ogrodzie to do przodu to do tyłu, gdy koń przechodził do kłusa.
Jadąc tak , świat objawiał mi się niczym magiczna stronica w książce z obrazkami oglądanej po raz pierwszy.
Wiatr cały czas wiejąc dość silnie niósł woń świeżej trawy i zaoranej ziemi.
Patrzyłam na nie jak skowronek z góry i widziałam bujne konary drzew.
Liście miały barwę szmaragdu jak zawsze gdy zaczynają rosnąć, kasztany pokazywały tłuste jak usteczka pączki a srebrne brzozy drżały jak strumyki z zielonego światła.
Co jakiś czas słychać było poszczekiwanie wiernej suki Sondy, która jak zwykle w tych objazdach nam towarzyszyła.
Pewnego razu Tata nas wszystkich zaskoczył pewną niespodzianką.
Wywołana z łóżka powoli wyszłam na podwórze i oczom moim ukazał widok niepowtarzalny, który zapamiętałam na całe życie.
Na podwórku obok koni dużych stał kucyk o sierści ciemnej i gładkiej jak brunatny aksamit. i czarnej grzywie opadającej na mały pysk.
W kilka sekund oplotłam  go ramionami i szeptałam mu coś do ucha.
Kiedy opanowałam jako tako jazdę, jeżdziłam na nim po , podmokłych łąkach, a miękka ziemia
przy moich upadkach zachowywała się jak poduszka.
A, kucyk , kochany kucyk nie zawsze był łagodny, czasem bałam się go i nie wiedziałam dlaczego.
Ale ja nie rezygnowałam, wydawało mi się wtedy, że urodziłam się do walki z przeciwnościami.
Co jakiś czas odbywały się polowania, pamiętam przygotowania z tym związane.
Czyszczono broń , gromadzili się myśliwi a dżwięk klekotek, które miały za zadanie wypłaszać zwierzynę ,pamiętam do dziś.
Zawsze było mi smutno ,że będą zabijać zwierzęta, do tej pory nie mogę znieść widoku zabitego zająca obdartego ze skóry.
Najbardziej z tego całego rytuału podobało mi się , jak Tata grał na trąbce a psy wyżły zbiegały sie i aportowały.
Pamiętam , jak patrzyły z uwielbieniem tymi swoimi psimi oczami na Tatę.
Często w myślach sadziłam  drzewa naśladując pracowników, którzy robili to w ciszy.
Pewnego dnia pożegnałam lasy, ziemię , kwiaty i drzewa w ogrodzie, sarenkę, staw i kucyka też. - wyjechałam.
To były złote lata mojego dzieciństwa , które noszę głęboko w sercu.
Pozostały wspomnienia i przeświadczenie, że Tata był taki mądry, kulturalny, szlachetny, taki wspaniały, taki inny niż wszyscy mężczyżni.
Nasz Tatuś był po prostu wyjątkowy.
A, nasza kochana Mama była zawsze troskliwa, pełna poświęcenia.
Nasza kochana Mama była też wyjątkowa.

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska

---

Patrycja

 

             Moja kochana wnuczko Patrycjo, ponieważ co jakiś czas pragnę przekazać Wam swoje odczucia piszę parę słów i do Ciebie.
Stajesz się już dorastającą panienką, domyślam się co czujesz, uwierz mi , że każda dziewczynka przeżywa dokładnie to samo co Ty ,kiedy zaczyna dorastać
Najlepiej zrobisz, kiedy pozbędziesz się obaw, wyprostuj się, podnieś wysoko głowę i wydobądż cały swój wdzięk i idż tak przez całe życie swoją wybraną właściwą drogą.
Bycie dziewczyną jest prawie tak ciężkie jak żeglowanie po wzburzonym morzu.
Pragnę, aby tęcza, która pojawia się po deszczu była Twoja gwiazdą, która będzie prowadzić Cię przez całe dorosłe życie.
Kiedy dopadną Cię troski i zwątpienia zawsze pomyśl sobie, że kiedy zobaczysz tęczę, życie Twoje rozjaśni się i znikną troski.
Ta tęcza będzie oznaczać zawsze obietnicę i nadzieję
Każda rzecz na świecie ma swoją tęczę, swój promyk nadziei.
Twoja osobowość , ma wiele uroku, wiele kryje w sobie tajemnic ,o których sama jeszcze nie wiesz.
Kochasz życie i to jest najważniejsze.
Nie wszyscy potrafią cieszyć się każdym dniem, który został mu dany. Ty , to robisz doskonale.
Masz w sobie niepowtarzalny czar, jesteś dziewczynką o niespotykanym umyśle, wdzięku
oraz złożonej osobowości a to jest cecha wyjątkowa.
W jednej chwili potrafisz płonąć jasno niczym pochodnia a zaraz potem, stajesz się smutna i zamknięta w sobie niczym najciemniejsze lochy kościoła.
Powoli wkraczasz w dorosłość, stajesz piękną panienką, zaczniesz interesować się chłopcami, będą rodzić się dotąd nieznane uczucia, które będziesz emocjonalnie przeżywać.
Więc , wiedz zatem , że miłość może być piękna ale zarazem uciążliwa, jest wyczerpującym okresem w życiu  człowieka.
Chłopcy, mężczyżni nie zawsze dokładnie rozumieją czym jest miłość.
Ich pojęcie o tym uczuciu jest tak ulotne jak motyl, który żyje tylko przez jeden dzień.
Pamiętaj , nigdy nie ignoruj swoich emocji, zawsze pozwól im dojść do głosu.
Nauczona jednak na własnych błędach muszę przyznać, że od dziecka już należy je kontrolować
i trzymać na wodzy.
Kiedy będziesz w coś mocno wierzyła to będziesz się czuła tak, jak gdyby ogrzewało Cię słońce a na innych padał deszcz.
Pragnę, aby Twój Anioł stróż strzegł i prowadził Cię przez całe życie, a kiedy będzie trzeba
niech broni Cię przed samą Tobą.
Pamiętaj - kobieta powinna wiedzieć, że ciało jej jest jak każda świątynia.
Powinna czuć siłę i potęgę, kiedy patrzy na nią chłopak , mężczyzna.
Bo dom każdy bez kobiety jest jak ciało bez duszy.
Wiem, że będą dopadać Cię smutki i zwątpienia, bo smutek jest balastem, którego nie można się pozbyć, nawet cisza nie potrafi ukoić cierpienia.
Mimo porażek jakich doznasz staraj się zawsze odzyskać radość życia.
Pisząc te słowa nie myślę tylko o terażniejszości, myślę o całym Twoim życiu na zapas, bo w moim wieku liczy się każdy dzień, nawet chwila.
Dlatego pragnę moja kochana Patrycjo , abyś na zawsze to co piszę zachowała w swoim sercu.
Kiedy będziesz dokonywać wyboru kogoś na całe życie, to wybierz tego, który potrafi rozumieć to co czujesz,że to ten mężczyzna, że to kawałek Raju.
Spojrzałam w okno, świat wydaje się taki senny, ale pełen słońca.
Nagle dostrzegłam tęczę, która wyłoniła się zza chmur, po przelotnym deszczyku.
Tęcza rozciąga się na Niebie niczym uśmiech obiecując mi, że będziesz miała szczęśliwe życie.
życzę Ci tego z całego serca.

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska

---

Sandra

 

                 Rozpoczął się nowy rok szkolny, zaczęłaś uczęszczać do nowej szkoły.
Jesteś starsza o rok w swoje życiowe doświadczenia.
Wczoraj siedziałam na ławce w parku i przyglądałam się młodzieży ze szkoły do której obecnie
uczęszczasz do tzw. " Małachowianki "
Tak szybko dorastacie na moich oczach, tak czas szybko goni i nie wiecie jak każdego z was
jest los mi bliski.
Jak bardzo bym chciała, aby jak najlepiej ułożyły się wasze losy, spełniły się wasze marzenia, bo wasze szczęście jest moim szczęściem.
Pragnę, aby jak najlepiej ułożyło się Wam wasze dorosłe życie.
Pamiętaj Sandro, że tego co właściwe należy uczyć się w domu, aby takim być wśród ludzi.
Staraj się być zawsze słonecznym promykiem a polubią Cię jak słońce.
Nie zapominaj nigdy , ze tylko prawda gwarantuje sukces.
Gdzie pracuje uczciwość i prawdomówność, tam przysięgi są zbyteczne.
Nie wymyślaj nigdy własnych teorii, nie osądzaj , nie potępiaj bo i tak to połowa każdej historii.
Wiem , że jesteś na wszystko wrażliwa, jaka jesteś subtelna, więc boję się aby gruboskórność
zbytnio nie raniła Cię, bo na co dzień jej nie brak, musisz być odporna na ciosy.
Pragnę jednak , abyś zawsze pamiętała, że wrażliwość nie zawsze jest sprawą umysłu, często wypływa z serca.
Proszę Cię, abyś daleko latała marzeniami ale twardo stąpała po ziemi na co dzień.
Chcę abyś  też wiedziała, że coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że jesteś inteligentną i mądrą młodą panienką, co bardzo mnie cieszy i jestem z tego dumna.
Wiedz, że wspomnienia i marzenia ogrzewają każde serce i ciało, ale też wiedz, że nawet w największej biedzie nie wolno nam sprzedawać marzeń.
Nauczona też własnym doświadczeniem, mogę stwierdzić, że opłaca się pielęgnować przyjażnie tak z okresu dzieciństwa jak i z młodzieńczego wieku, bo to są niezmiernie cenne wartości.
To jedyne , co nie umiera wcześniej niż my.
Wato mieć wspomnienia, bo przecież przeszłości nie da się wymazać, nie da jej się wykreślić, przeszłość po prostu , jest.
Mądrą dewizą życiową zawszeb było - " Czytaj , aby być mądrym "
Wiem , że w obecnym czasie jest wiele innych możliwości zdobywania wiedzy, ale mimo to nie porzucaj nawyku czytania książek.
Pragnę, aby u każdego z bliskich mi osób był głód wiedzy, słowo " głód " kryje w sobie tak wiele  - tęsknotę, pragnienie, potrzebę.
A cóż może powodować taką potrzebę u człowieka ambitnego, chyba tylko wieczne poszukiwanie.
Na szczęście ambitny człowiek potrafi czerpać siłę jak potrzeba , nawet z wyschniętego żródła
Nie zapominaj uczyć się skrytości i lęku co zawsze się może w życiu przydać.
Kiedy jednak czasami w sercu zaczyna kiełkować zwątpienie, więc najwyższa pora aby zaczynać od nowa , nie zrażając się i nie upadając na duchu, że coś tam nie wyszło.
Więc rób to lepiej i mądrzej niż inni, to " coś " - co najlepiej potrafisz.
Nic nie pozostanie z naszej pracy i naszego wysiłku, jeśli nie spełnimy jej z zaangażowanie i honorem.
Dobrze mieć na uwadze, że ludzie najszczęśliwsi , to ludzie najmniej zazdrośni.
Człowiek, szczęśliwy jest tylko wtedy , kiedy kocha i coś z siebie daje.
Szczęście , rzadko bywa ciągłe, tylko wybrańcy losu osiągają ciągłość szczęścia.
Pragnę gorąco, abyś z wielkim zaangażowaniem i rozsądkiem podchodziła do wyznaczonego celu.
Abyś obserwując życie, otaczający Cię świat, powoli i z rozsądkiem podejmowała każdą decyzję.
Szturmem można brać mury, ale nie ludzkie dusze, dusza znajduje wyraz w jasnej myśli i uczciwym czynie.
A , jeśli, któregoś dnia Twoja sikorka zapuka w szybę twojego okna i wystuka dziobkiem na niej słowo - miłość, to niech tam miłość przysporzy  ci wiele radości i nie pozbawiając rozsądku jak dotąd.
Niech wtedy twoja dłoń spoczywa w ręku, która będzie niczym kotwica utrzymująca ją na bezpiecznych wodach.
A, sierp księżyca będzie świecił w Twoje okno i rozmawiał z Tobą o Twoich marzeniach.
W słoneczny piękny dzień skowronek, jakby zawieszony na nitce będzie wyśpiewywał swoje
trele, drzewa pełne chwały będą sypać Ci pod stopy różnobarwne liście, a Twoje piękne kochane oczy będą iskrzyły się uciechą, albo pałały oburzeniem, albo lśniły jak lód, albo jaśniały miłością i zdradzały każdy Twój nastrój.
A, po jakimś czasie, myśl znowu będzie ulatniała się jak  strzęp mgły w podmuchu wiatru.
A , ja będę prosić blady księżyc , aby zaciągnął swoją samotną straż nad Tobą i nad Twoim domem.
A wiatr, będę prosić, aby podmuchem swoim odpędzał Anioła o czarnych skrzydłach, aby nie mącił waszych serc i waszych umysłów.
A mały pyzaty Aniołek niby promyk słońca zawsze uśmiechnięty i radosny niech szybuje niczym ptak nad Tobą i Twoimi bliskimi i niech rzuca w Was  niczym srebrnymi gwiazdkami, to uśmiech, to szczęście , to wiarę.
I niech ta wiara pomoże Tobie osiągnąć to, co najbardziej pożyteczne i wartościowe., co daje poczucie niezależność i poczucie spełnienia

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska

---

Adrian i Dorian

 

Kim jestem i dokąd zmierzam

 

                    Ponieważ zbliża się kolejna rocznica Waszych urodzin, zgodnie z moim zwyczajem pragnę napisać do Was parę słów.
Pragnieniem moim jest aby to co piszę było przez Was zachowane, ponieważ z każdym kolejnym rokiem będziecie bardziej dorośli, mądrzejsi i wtedy coraz bardziej zrozumiecie ich sens.
Moi kochani chłopcy, moi wnukowie Adrianie i Dorianie, słowa " głowa do góry" - niech będzie przewodnikiem w Waszym życiu jako zachęta do okazywania siły i męstwa.
Niech staną się apelem, abyście nie zapomnieli o własnej godności.
Pragnieniem moim jest, abyście szli przez życie z podniesionymi głowami, patrząc ludziom prosto w oczy.
W słowach tych znajdujcie  siłę i mądrość i niech tkwią całe życie w Waszych sercach i umysłach i wyznaczają Wam drogę właściwą.
Niech nie pozwolą utonąć Wam bezradnie w jakichkolwiek niepowodzeniach.
Pamiętajcie , że z perspektywy przeżytych lat niezłomnie wierzę w wagę wykształcenia, tylko ono może zapewnić należyte miejsce w społeczeństwie, a może i w świecie.
Pamiętajcie również, że niezależnie jak potoczą się Wasze losy, to moja dewiza życiowa jest , że ludzie powinni przynależeć do miejsca gdzie się urodzili.
Tu w tym miejscu nigdy nie będziecie odczuwać, że jesteście drugą kategorią.
W konsekwencji Waszej dalszej nauki pragnę abyście zrozumieli podstawowe przykazanie pozytywizmu, które głosi , że" Żyje się dla innych nie dla siebie "
Pragnieniem moim jest również, abyście w przyszłości tak w szkole jak i w życiu dorosłym angażowali się w życie społeczne
A co za tym idzie , trzeba być odpowiedzialnym, bezinteresownym, uczyć się ofiarności, być ciekawym świata, posiadać zapał do nauki i pogłębiać swoje wiadomości i zainteresowania.
Młodość ,jest okresem buntu i niezgodą z samym z sobą.
Często jest okresem wybujałych ambicji, przesadnej wrażliwości, która uzewnętrznia się często
w popadanie w wielką euforię albo w skrajną rozpacz.
Młodość , też jest okresem szukania własnej tożsamości.
Brak wiary u młodego człowieka wywołuje pustkę, dlatego musicie poszukiwać własnych drogowskazów.
A składa się na to- uczciwość, wytrwałość, dyscyplina, one pomogą Wam w odnalezieniu własnej drogi i pomoże stać się porządnym i wartościowym w przyszłości człowiekiem.
Pamiętajcie , że wzorem powinien być każdy dom rodzinny, on jest Waszą busolą pomagać
w poszukiwaniu właściwej drogi i dobrego wychowania.
Idżcie naprzód nie rozpychając się łokciami i nie tratują nikogo po drodze.
Bądżcie zawsze dumni ze swoich osiągnięć, ale nie mylcie dumy z pychą.
Walczcie również z poczuciem niższości oczywiście nie popadając w euforię.
Pragnę gorąco moi kochani chłopcy aby gorycz  nie zamieniała się u Was w rozpacz z jakiś tam niepowodzeń
Jeśli będziecie starać się dbać o ludzką sympatię, oczywiście bez służalczości i obłudy , to ludzka dobroć pozwoli Wam przetrwać złe okresy jakie zdarzają w życiu , a tego nie da się uniknąć.
Starajcie sukcesywnie budować wewnętrzną zgodę z samym sobą, to najlepsze lekarstwo i sposób
aby dać sobie radę w każdej sytuacji życiowej.
Oczywiście nie opuszczając rąk i zachowując własną godność.
Tak naprawdę, to prawda o ludziach składa się ze świateł i cieni, a wpływ na to nie tylko geny mają, ale i odmienne dzieje losu mogą ukształtować inaczej charaktery.
Pamiętajcie moi kochani wnukowie Adrianie i Dorianie, że ludzie wykorzenieni, ogołoceni z pamięci z przywiązań do wartości przekazane przez poprzednie pokolenia nie wiedzą po co żyją i nie mają nic do przekazania własnym dzieciom.
Dlatego nie traćcie z oczu wewnętrznej kultury swojego  Taty, wrażliwości i dobrego wychowania.A Mamę szanujcie i kochajcie za jej szlachetne serce i czułość.
Proszę Was moi kochani chłopcy, bliscy memu sercu - strzeżcie tradycji i wartości jakie mieliście wpajane.
Starajcie się odpowiedzieć sobie na podstawowe pytania:
Kim jestem i dokąd zmierzam ?

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska

 

---

Mój tajemniczy ogród

 

            Dochodzę do wniosku , że niepewność jest najgorszą chorobą.
Nie chodzi o to, że jestem zmęczona życiem , ale skoro odejście jest nieuniknione
to mam nadzieję, że nastąpi to nagle.
Najbardziej boję się bólu
Cżęsto rozmyślam o czasie , który już przeminął.
Rozmyślania tego rodzaju wpędzają mnie w stan melancholii.
Czasem przytłacza mnie smutek, odczuwam ból serca i mam wrażenie, że gdybym wyrwała je piersi
okazałoby się, że jest ono takie cienkie i blade.
Kiedy zaciągam w oknach rolety pozostawiając na zewnątrz popołudniowy zmierzch, zapalam lampę
i wciskam się w fotel, zamykam oczy i wtedy widzę swój " Tajemniczy ogród ", ogród moich marzeń, gdzie nie ma cierpienia , a jest tylko miłość
Wiem , że istnieje, byłam w nim , kiedy odeszłam na jakiś czas z tego świata, ciało pozostało, ale dusza moja była w tym pięknym ogrodzie.
Od tej pory w myśli zamykam oczy i wchodzę do  niego i zastanawiam się dlaczego moje serce jest takie martwe, podobne do wyschniętej łuski z nasieniem czekające na deszcz.
Często też przytłacza mnie smutek i myślę wtedy, że samotność jest chyba karą, więc nie pozostaje mi nic innego jak z tym żyć.
Jednak jak dłużej się nad tym zastanawiam to mam przeświadczenie , że zawsze byłam samotna,
samotna tak , jak każdy człowiek bez względu na to jak wielu bliskich i drogich osób go otacza.
Żyjąc przeszłością, najlepiej czuję się wśród ulubionych przedmiotów.
Dotykam je i pragnę doznać tych uczuć, którymi niegdyś były przesiąknięte - miłością, śmiechem, szczęściem.
Słyszę za oknem szum wiatru, taki samotny monotonny dżwięk i moje serce czuje się też samotne.
Ogarniam wzrokiem przedmioty, zdjęcia w ramkach, obrazy , muszelki, kamyki, widoczki,  bursztyny, ale najbardziej drogie memu sercu są laurki w kształcie serca.
Pragnę wspominać , przeżywać wszystko na nowo, czasem wydaje mi się, że nie powinnam tracić czasu na sen , pragnę powrócić do czasów , kiedy byliśmy wszyscy razem.
Tylko wtedy życie nabierało dla mnie sensownego znaczenia.
Wkrótce będzie noc i ja znowu pójdę do swojego " Tajemniczego ogrodu " to tu mieszały się ze sobą wspomnienia, niedostatek, dobrobyt, próżność, łzy, radość oraz szlachetne ideje
Moi kochani , nie wolno lekceważyć własnego losu, nie marnujcie szans jakie daje wam zycie.
Pamiętajcie- poczucie, że jest się kochanym to jak port, wypoczynek, obrona przed samym sobą, spokój i może dopiero , szczęście.
Nie zapominajcie, że człowiek jest tyle wart o ile działa, tworzy i służy drugim, nie tym , którym chce, ale którym powinien.
Najbardziej smutny jest fakt, że darowujemy wszystko tym , których sami ubraliśmy w różne cnoty, aby upozorować przed rozumem bezsensowną sympatię.
Wydaje mi się, że człowiek, który wiedziałby, że kocha go choć jedna osoba, nie musiałby bezustannie wszystkich uwodzić.
Wasze sukcesy i wasze szczęśliwe twarze wyzwalają zawsze we mnie energię, a moje serce niczym to wyschnięte ziarno czekające na deszcz uczuć cieszy się, że jest ktoś , kto je podleje to uśmiechem, to dotykiem, i wtedy zaczną wypuszczać znowu delikatne pędy, które zwą się miłością i szczęściem
Kochani moi , niezależnie od moich nastrojów i odczuć, pragnę was zapewnić, że jestem z was
wszystkich dumna
Pamiętajcie, że kiedy na zawsze znajdę się w swoim " Tajemniczym ogrodzie "- zawsze będę czuwać nad Wami wszystkimi.

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska

 

 

 

---

 

 

 

Zostań rzeżbiarzem swojego wnętrza

 

                Zostańcie rzeżbiarzami swojego wnętrza, swojego charakteru.
Charakter z języka greckiego oznacza rzeżbienie, ostrzenie, ćwiczenie.
Człowiek rodząc się dostaje do ręki dłuto -Rodzinę.
Jedni dłuto wyrzucają, bo stwierdzają, że nie jest im ono potrzebne, drudzy zapominają, że je mają, inni sukcesywnie wykorzystują dłuto i rzeżbią swój kawałek drewna, czyli siebie.
Można zostawić swój kawałek drewna i stać się kameleonem, który zmienia tylko swój kolor w zależności od sytuacji, bo tak jest prościej i wygodniej.
Być człowiekiem o jednym kolorze i bronić tego co mnie określa i trzymać się tego wbrew wszelkim trudnościom i niepowodzeniom, to są właśnie cechy człowieka z charakterem.
Człowiek, który posiada dwa oblicza, jest człowiekiem obłudnym i dwulicowym, któremu nigdy tak do końca nie można zaufać.
Być człowiekiem z charakterem , to trzymać się zasad, swoich racji i wartości, zwłaszcza kiedy z wami nikt się nie zgadza.
Należy być przekonanym o słuszności  tego w co się wierzy i według tego postępować.
Nie może to być ślepe i bezpodstawne opierające się tylko na ślepej przekorze.
Chyba nikt nie chce aby określano  go mianem chorągiewki poruszającej się w zależności od wiejącego wiatru.
Wszystko co jest trudniejsze jest bardziej wartościowe i piękniejsze, dlatego warto podnosić sobie poprzeczki.
Charakter u człowieka nie rodzi się sam, aby stał się wartościową istotą należy mu zaszczepić to co dobre, prawe , szlachetne.
Was moje kochane dzieci i wnuki uczono  tego w domu , chyba się nie mylę ?
Zawsze należy myśleć, że sztuka jest indywidualnością i człowiek - też .

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska

---

Ratujmy Polskę, ratujmy Naród

                   W ostatnich wyborach wypowiadaliśmy się w większości za programem narodowym, za programem umacniania rodziny, za programem suwerennego i niepodległego państwa.
W następnych wyborach nie powinniśmy głosować na ludzi , którzy nas zdradzili, którzy będą ponownie kandydować.
Nie powinniśmy jako Polacy , jako katolicy głosować na ludzi z ugrupowań, które opowiadają się przeciw rodzinie, przeciw suwerenności państwa , przeciw wartościom chrześcijańskim.
Nie powinniśmy głosować na ludzi służącym z wielkim zaangażowaniem w najwyższych władzach
partii komunistycznej, która przez cały okres swojego istnienia niszczyła najbardziej patriotyczną tkankę naszego polskiego narodu.
Nie powinniśmy głosować  na ludzi, którzy swoim postępowaniem udowodnili, że nie szanują życia ludzkiego { zabijanie dzieci nie narodzonych, popieranie eutanazji, zabieranie zasiłków dla rodzin wielodzietnych , nie wspieranie takich rodzin}
Rodziny należy wspierać , pomagać im, mieć szczególne  uwrażliwienie na rodzinę, na ich codzienną egzystencję.
Każdy ma prawo do decydowania o modelu rodziny jaką zakłada, a państwo , rząd, powinien  tworzyć prawo takie aby wielodzietne rodziny mogły godnie egzystować, a nie wegetować.
Zabijanie dzieci nienarodzonych to nie podłość i nieodpowiedzialność kobiet, to sytuacje w jakich się znalazły zmuszały je do podejmowania takich decyzji.
Piętno wyryte w ich sercach noszą w sobie przez całe życie.
To bezradność, brak pomocy często nawet od najbliższych zmuszały je do podjęcia takiej decyzji.
Bez przyrostu i rozwoju rodziny zdrowej moralnie - Naród ginie !!
Nie powinniśmy głosować na spadkobierców tej ideologii, którzy w swojej  dotychczasowej działalności politycznej stali się w wielu przypadkach jeszcze bardziej gorlywymi od swych tatusiów jej wyznawcami.
Przez swoje głosowanie wybieramy przyszłość dla siebie, dla naszych dzieci , dla naszych wnuków, dla naszej Ojczyzny.
Musimy wybierać przyjażń, partnerstwo, ale i suwerenność i niepodległość , a nie uległość dla zaspakajania niecnych celów kosztem całego Narodu.
Naród , który traci pamięć - ginie !
Polacy jako Naród musi strzec każdego skrawka ziemi, musi strzec rodziny aby była moralnie czysta, silna, ambitna.
Polacy , to mądry Naród, ale przez lata trzymany w niewiedzy, zabory, wojny, komunizm zniszczyły w człowieku moralność, bo o to zaborcom chodziło.
Głupim Narodem łatwiej rządzić.
Niech jedzą, śpią, oglądają telewizję a inni będą rządzić i za Polaków myśleć.
Kiedy stanęliśmy w obliczu wojny,sąsiedzi, przyjaciele stali obok, czekali jak Naród się wykrwawi.
Wtedy myśleli o własnych interesach.
Nie wolno było mówić o Katyniu , o wielu zbrodniach.
My Polacy zapalamy świeczki na wszystkich grobach
Zawsze  każdy porządny człowiek o prawym sercu będzie kochał każdego człowieka., szanował jego wyznanie, jego prawa do wolności, do szczęścia, do miłości do nauki , do własnej Ojczyzny.
My Polacy nie pragniemy władać nad światem
Nad światem niech włada ten, co go stworzył, a dziękujmy za to, że matka - ziemia dała nam schronienie, że mogliśmy stworzyć rodziny i cieszyć się ich szczęściem w spokoju.
Pilnujmy wszyscy razem spraw naszej kochanej Ojczyzny , Polski niepodległej.
Polskie kobiety były zawsze wspaniałe, mądre, imponowały światu, były prawe, wierne i pełne zasad moralnych.
Oglądajcie mądre rzeczy w telewizji , czytajcie mądre książki , wartościowych autorów, aby wiedzieć jakim być Polakiem, jakim być ojcem w rodzinie, obywatelem, i matką Polką. W trosce o przyszłość moich tych co kocham, o ich los przestrzegam przed tym złem co niosą inne państwa. o ich zazdrości o naszą inność, o to że żyjąc za żelazną kurtyną nie daliśmy złamać sobie kręgosłupów i zachowaliśmy swoją tożsamość narodową.
Byłabym szczęśliwa , gdyby w każdej polskiej rodzinie , dziecko znało ten wiersz.

 

Kto ty jesteś ?
Polak mały
Jaki znak twój ?
Orzeł Biały
Gdzie ty mieszkasz ?
Między  swymi
W jakim kraju ?
W polskiej ziemi
Czym ta ziemia?
Mą Ojczyzną
Czym zdobyta ?
Krwią i blizną
Czy ją kochasz ?
Kocham szczerze
A, w co wierzysz ?
W Boga wierzę.

 

Bożena Dobaczewska zd. Skladzińska

 

---

Zagubiona w mroku

               Była kobietą niezwykłą, piękną, elegancką inteligentną.
Lubiła interesujących ludzi obdarzonych talentem i darem kreatywności.
Uwielbiała piękne przedmioty w każdej postaci.
Praca , której poświęciła się bez reszty była dla niej wszystkim, poczuciem spełnienia misji.
Małżeństwo było dla niej rodzajem pętli , bała się uduszenia.
Nie każdy pragnie być czyjąś własnością, nie chciała czuć się jak w klatce.
Ale pomimo tego w głębi duszy przyznawała, że lubiła istotę małżeństwa.
Jenak nie wierzyła w życie " na zawsze " , bo na koniec zawsze czekał ból.
Często zastanawiała się, czy życie solo jest rzeczywiście ciekawsze bo pozwala spełniać wszystkie oczekiwania duchowe i nie tylko.
Bo jeśli coś w małżeństwie nie wychodzi to jest bardzo bolesne.
To tak jak skok z palącego się domu.
Jeśli masz szczęście wylądujesz na siatce, którą strażacy rozpięli nad jezdnią, ale na ogół ląduje się na bruku.
Jenak trzeba mieć odrobinę szczęścia i trafić na odpowiedniego mężczyznę.
Pomyślała o tych wszystkich zmarnowanych latach , o nieudanych związkach.
To była raczej polisa ubezpieczeniowa przed samotnością na starość , a nie związek umysłów i dusz.
Jednak kiedy przyszła chwila ,że niespodziewanie spotkała tego jedynego a miłość, która wybuchła tak nagle może być prawdziwym uczuciem. zaczęła myśleć o stałym związku, na zawsze.
Bo miłość zdarza się w każdym wieku.
Po upojnej nocy ogarnął ją lęk, jak potoczy się jej dalsze życie , czy będzie szczęśliwe ?
Pragnęła aby to był partner na całe życie , który byłby skłonny tolerować jej nastroje,
i skupiał w sobie wszystkie cechy jakich oczekiwała.
Ale  przecież to w życiu jest niemożliwe.
Pomyślała, jak ludzie sobie poślubieni odchodzą od siebie, umierają ranią się nawzajem, rozczarowują, niespodziewanie się ulatniają
Ale mimo wszystko marzyła aby po długiej wędrówce,dotarła w końcu do domu, gdzie byłaby bezpieczna, że wreszcie temu mężczyżnie może powierzyć się duszą i ciałem bez cienia wątpliwości.
Wzięli ślub i wszystko uległo drastycznej przemianie.
Oboje skakali sobie do oczu, krzycząc na siebie i oskarżając się wzajemnie.
Pomimo , że kochała go nie mogła zaakceptować jego córek.
On chciał aby jego dzieci pokochała, żeby była dla nich matką, która umarła przed laty.
Prosił stanowczo aby zrobiła wszystko aby żyła z nimi w przyjażni, ponieważ jest do nich głęboko przywiązany i bardzo je kocha.
Pomimo wysiłków jakie wkładała nie chciała z niczego rezygnować, ze swoich przyzwyczajeń , nawyków.
Pragnęła by on przywykł do jej stylu bycia i aby jego córki jakimś cudem zniknęły , choć wiedziała , że to jest niemożliwe.
Jeśli chciała zatrzymać ukochanego musiała gościć je u siebie bez względu na ich arogancję.
Ponieważ ich stosunki małżeńskie bardzo się skomplikowały to tyrady córek trafiały na podatny grunt i zaczynały skutkować.
On postanowił rozstać się z żoną, stwierdził , że musi odejść z jego życia.
Nagle przypomniała sobie , że tak naprawdę małżeństwo było jedyną rzeczą, którego nigdy nie pragnęła.
Od tej chwili spędzała wolny czas w domu samotnie liżąc rany, czuła się jak zjawa w ciemnym tunelu, zagubiona w mroku.
Wszystko na co liczyła, co kochała zostało jej odebrane.
Znalazła się w głębokiej depresji, że w pracy , którą tak kochała nie była w stanie funkcjonować.
Po wielu rozważaniach uzmysłowiła sobie, że praca dla niej znaczyła tak wiele, pozwalała odsunąć jej całą resztę istotnych spraw na dalszy plan.
W imię pracy gotowa była na poświęcenie zostać matką własnego dziecka.
Postanowiła zmienić styl życia, była zbyt młoda aby odciąć się od reszty świata.
Z goryczą wspominała, jak wstrętnie postąpił ten , którego naprawdę pokochała.
Nie mogła wybaczyć tego, że dopuścił aby dzieci szantażowały i zmusiły aby  zerwał z kobietą, którą naprawdę pokochał i podziwiał.
Prosił , aby powróciła do niego , aby zaczęli od nowa, jednak postanowiła zostać sama.
W jej duszy i sercu zapanował ład i spokój.

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska

---

Bądż orędownikiem prawdy

 

                      To wielkie zadanie dla nas wszystkich, aby obok miłości i czci jaką otaczamy naszego Papieża Jana Pawła II z otwartością i gorliwością również przyjmować jego nauczania.
To nauczanie to nic innego jak głoszenie prawdy.
Prawdy o Bogu i miłości ku nam, prawdy o człowieku i jego przeznaczeniu, prawdy o świecie i jego funkcjonowaniu.
Prawdy o życiu i Rodzinie, o miłości i miłosierdziu, o przebaczaniu i wierności, o życiu społecznym i politycznym .
Czy przez ten okres od śmierci Papieża Polaka narodziła się w nas potrzeba coraz większego zgłębienia tego świadectwa ?
Czy nasze myślenie , nasze wybory, nasze postępowanie w jakiś sposób uwzględniają dziś prawdę, której we wszystkich sferach życia człowieka orędownikiem był Jan Paweł II "Wielki "
Pytanie o prawdę, to pytanie o lepszy świat, o lepszego człowieka, o godniejsze życie, o bezpieczniejszą przyszłość.
Bez prawdy o Bogu i o człowieku, bez prawdy o życiu rodzinnym, społecznym , politycznym
stajemy się ofiarami pozorów manipulacji, stajemy się niewolnikami w rzekomo wolnym świecie.
Ci, którzy zwalczają prawdę robią to nie dlatego, że są w błędzie, ponieważ bez swej winy nie
mogliby poznać prawdy.
Ich oblicza pokrywa maska dobroduszności, zaciemniając podstęp kryjący się w ich umysłach
i zaćmione zostało ich bezrozumne serce, a prawdę zamieniają na kłamstwo.
Kłamstwo i nienawiść jest stałymi elementami w strategii podpuszczania, jużenia i mącenia
innych umysłów.
To metoda, która wypacza młodym charaktery i nie pozwala wpoić im prawdziwych zasad i prawdziwych wartości.
Tacy ludzie nie lubią być otoczeni takimi, którzy prawością i niesieniem prawdy w życiu się wyróżniają.
Tragiczne jest to, że nienawiść, wsparta kłamstwem, tych , którzy uchodzą za znających prawdę
jest zarażliwa i zaszczepia się bezwiednie w umysłach bezkrytycznego otoczenia.

 

 Kiedy kogoś oczerniamy, krytykujemy i pozwalamy sobie na własne sądy - przypomnijmy słowa Pana Jezusa wypowiedziane do uczniów w mowie pożegnalnej.

 

" Jeśli was świat nienawidzi, krytykuje i nie akceptuje, wiedzcie, że mnie pierwej znienawidził.
Gdybyście byli ze świata, świat by was kochał jako swoją własność.
Ale ponieważ nie jesteście ze świata, bo ja was sobie wybrałem ze świata, dlatego świat was nienawidzi "

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska

---

 

Najlepszą metodą wychowania seksualnego są przede wszystkim rozmowy Rodziców z dziećmi.
Nie bójmy się stawiać młodzieży wysokich wymagań.
Młodzież świetnie wyczuwa nasze oczekiwania.
Stawiajmy także wysokie wymagania w swerze etycznej a młodzież stopniowo do nich dorośnie.
Mitem jest edukacja seksualna, której nie towarzyszy przekazywanie wartości.
Wychowanie - to życie w Rodzinie , zdrowej moralnie Rodzinie.
Przestrzegać należy dzieci i młodzież przed zboczeńcami i pedofilami.

 

 

 

" Droga, kochana Mamo tę refleksję dedykuję Tobie z miłością i wdzięcznością  za wszystko
czego mnie nauczyłaś, za wszystko czym się ze mną dzieliłaś, i za wszystko co starałaś się dobrego dla mnie zrobić.
Mam nadzieję, że tam w Niebie dobry Bóg nie radzi się Ciebie w każdej sprawie i znajdziesz czas aby ją przeczytać.
Ta historia nie mieszka w zakurzonych książkach- łzy, żal, strach, cierpienie trawi serce i nie pozwala o tym zapomnieć."

 

 

 

Krzyk zaprzeczający prawdzie

 

 

 

                   Dziewczynka obudziła się z płaczem.
W jej spokojny sen wdarły się nagle jakieś szorstkie dłonie zakrywające jej usta i szarpiące nerwowo pościel.
W absolutnej ciszy jego dłonie lubieżnie kontynuowały podróż po jej brzuchu, chudych udach i malutkich delikatnych pośladkach.
Na pewno w tym momencie zaświtała mu myśl, ile ona ma lat, a miała dziesięć.
Mdlił są jego nieświeży oddech i wydobywające się z ust sapanie.
Dziwny ból przeszył jej dół brzucha.
Dziewczynka wiła się w ramionach prześladowcy, walcząc o oddech.
Strach ścisnął jej gardło, krew boleśnie pulsowała w skroniach.
"Cicho dzieciaku " - syknął znajomy głos.
Jeszcze poprzedniego dnia , gdy kobieta układała  ją w łóżku do snu, świat wydawał się jej zupełnie bezpieczny.
Nie, nie !! - zaszlochała dziewczynka próbując oswobodzić głowę.
Przygryzła dolną wargę i skręcając się z bólu i przerażenia, a w dwóch wielkich łzach zalśnił złoty blask słońca jakby obojętnego na wszystko.
Z piersi dziewczynki wydobył się cichy szloch, ale nie było w pobliżu nikogo, kto by mógł go ukoić
Wtulona w pościel drżała lodowata ze strachu.
Prześladowca odszedł.
Bolało ją krocze, zaciśnięte kurczowo dłonie, gardło, głowa i dławiły łzy.
Skulona postać w pościeli wyglądała jak popsuta porzucona lalka,dalej leżały porzucone jej białe majtki zdarte z jej ciałka.
A w koło małego otworu rozkwitła czerwona róża z zaschniętej krwi.
Dziewczynka drżała, jej gardło dławił spazmatyczny płacz.
Nagle świat zniknął, był tylko krzykiem zaprzeczającym prawdzie, wymazującym z pamięci ten dzień.
Taki krzyk może zabić, jeśli nie pozwoli mu się trwać.
I trwał, trwał bardzo długo, a potem powoli gasł w umęczonym gardle.
Spazmatyczne dreszcze przestały wstrząsać ciałkiem dziewczynki wtulonej w pościel.
Przez ścianę urywanego płaczu docierały do niej tylko strzępy rytmicznych słów.
Pozwoliła im sączyć się w jej rozpacz i po chwili podpłynęła do niej ciemność.
Poddała się jej i zatonęła w ciszy dającej spokój zapomnienia.
Z góry spoglądały na nią obrazki wielu świętych i jak gdyby z gniewem ci święci wpatrywali się w twarz tej nieszczęsnej małej dziewczynki, która była daleka jak księżyc i przez te przeżycia trudno dostępna..
I byli pewni, że minie wiele czasu zanim zazna prawdziwego spokoju.
Ich wzrok obiecywał, że Bóg ukarze nikczemnika.
Za oknem zawył dziki wiatr, ale liście drzew nagle zamarły, przeraziły je to co zobaczyły.
Dziewczynka podświadomie czuła obecność widm, wiedziała , że między nimi a nią zawiązuje się jakieś przymierze., że od tej chwili będą nad nią czuwać, bo zrozumieli , że czuje się samotna.
Wiedziała, że nie jest już sama, wokół niej wyrosła nagle tęczowa mgła duchów przodków, czuła ich obecność, dziwiła się tylko,
że obecność Boga , spojrzeniem złoczyńcy nie zabiło.
Dziewczynka zawsze myślała , że kobieta , która codziennie układała ją do snu posiadała wielkie serce, takie wystarczająco duże aby móc kochać wszystkich.
Kiedy obudził dziewczynkę trzask zamykanych wyjściowych drzwi, powoli obolała wygramoliła się z pościeli i drobnymi kroczkami powędrowała do kobiety siedzącej ze złożonymi rękami jak do modlitwy.
Łkanie nie wzruszyło kobiety, nawet słowa, które usłyszała od szlochającej dziewczynki
nie przeraziły jej.
Była zimna i nieczuła , jakby w środku martwa.
Słowa, które usłyszała przerywane szlochem uznała za kłamstwo.
Dziewczynka zdecydowanym ruchem ręki otarła łzy i ze zdziwieniem przeraziła ją przejmująca cisza, taka jakby umilkły wszystkie ptaki i owady.
Z przerażeniem pomyślała, że może będzie odczuwać tę straszną pustkę i ból nawet wtedy, gdy będzie w tym wieku jak ta oschła kobieta.

 

 " Droga , moja kochana Mamo często widzę we śnie swoje serce
Jest pęknięte, leży na podłodze potrzaskane jak zabawka.
Schylam się, podnoszę je , próbuję skleić, ale zanoszę się płaczem, trzęsą mi się ręce i nic nie mogę zrobić.
Uwolnij mnie od wspomnień, otwórz wieko skrzyni i wyciągnij wszystkie smutki na światło dzienne, wygnaj cienie z mojego świata moja ukochana Mamo . "

 

"Choć złotej doli nie dały ci losy, na fali życia z sił nie opadłaś,
czyny twe były, niby skromne wrzosy, choć w znojnym trudzie zagon swój orałaś "
Maria Rodziewiczówna

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska

---

Miłosne zaklęcia

 

           
                Była malarką, w malowanych przez nią pejzażach kryła się dominująca samotność.
Jej postacie emanowały współczuciem, zdawało się, że krzyczały aby je poznawać.
Siedząc z daleka obserwowała reakcję ludzi na jej twórczość.
Oczy jej błyszczały, a twarz promieniała ożywieniem.
Zobaczył ją z daleka, wiedział, że to ona , ta jedyna.
Do tej pory kobiety go nie interesowały, kiedyś znał ich wiele.
Szukał czegoś więcej - charakteru, indywidualności.
I - wreszcie znalazł.
Ale ona była zbyt długo samotna żeby zbyt łatwo ulegać.
Wiedziała zbyt dobrze co znaczy ból samotności, ból porzucenia, który nie opuszczał jej od czasu, gdy w dzieciństwie oddano ją do sierocińca.
Nie zapomniała w tym sierocińcu chłodu sal, zapachu obcych ludzi i odgłosu poranka, kiedy leżąc w łóżku, tłumiła łzy.
Będzie to pamiętała do końca życia.
Przez długie lata była pewna, że nic nie jest w stanie wypełnić pustki w jej duszy.
Myślała tak dotąd , dopóki nie poznała jego, był przystojny , elegancki, wyglądał jak prawdziwy dziedzic fortuny.
Ich związek nie był zawsze łatwy, ale mocny, zbudowany na miłości i szacunku.
Ich światy połączyły się, tworząc coś pięknego i wyjątkowego.
Jego Matka nie akceptowała tego związku -była pewna , że ich nie rozumie, że nie dostrzega różnicy między szczęściem a śmiesznością, między prawdziwym światem a światem marzeń.
Matka nie wierzyła , że ona będzie w stanie podołać obowiązkom rodzinnym i towarzyskim.
On przyszedł na świat w rodzinie z tradycjami byli wszyscy wykształceni i majętni.
A ona pochodziła z innego środowiska z innego świata.
Mimo tych przeszkód postanowili wziąć ślub.
Nie dojechali jednak do celu , mieli wypadek, samochód ich zderzył się z innym samochodem.
A on zapadł w śpiączkę .
Lekarze co do niego mieli dobre rokowania , powiedzieli że szybko powróci do zdrowia.
A  jej stan  był gorszy wymagał  długiej rehabilitacji i związanych z tym kosztami.
W przypadku  jej sytuacji materialnej było to barierą nie do pokonania.
Matka troskliwie zajęła się synem.
Postanowiła wykorzystać  sprzyjającą sytuację aby pozbyć się raz na zawsze z życia osoby tak nieodpowiedniej, o niewiadomym pochodzeniu,aby nie przeszkodziła w dalszej karierze i nie tylko.
Zaproponowała jej zawarcie umowy.
Ona zapomni o jej syny a Matka jego pokryje koszta leczenia i rehabilitacji niezależnie od kosztów.
Ona zgodziła się na propozycję, wierząc w duchu , że ukochany jej nie zawiedzie i nie opuści.
Kiedy on wybudził się ze śpiączki Matka powiedziała , że jego narzeczona umarła.
Na wieść o tym ukrył twarz w poduszkę i zaszlochał jak dziecko.
Matka trzymała go w ramionach a on szlochając powtarzał wciąż jej imię.
Patrząc mu w oczy , zobaczyła coś, czego dotąd nigdy nie widziała.
Wydało jej się, że płacząc po stracie ukochanej istoty , stracił jakiś fragment samego siebie.
Jakby , część jego duszy umarła, wykrwawiła się na śmierć.
A ona zgodnie z umową została przewieziona do najlepszej kliniki.
Ponieważ czas upływał a On nie dawał znaku życia  i nie interesował się jej losem, pomyślała , że doszedł do wniosku , że dziewczyna z takim nieciekawym pochodzeniem zaszkodziłaby mu w interesach.
Pomyślała ,że czas odpowie na te pytania , tylko czas.
Chwilami była na siebie zła, że zgodziła się na ten układ.
Po chwili napływały następne myśli jak kłębiące się chmury, że nie zgodziła się z próżności,
zrobiła to aby dano jej szansę żyć jak inni ludzie, być sprawną fizycznie i móc cieszyć się
życiem.
Czy w tym wieku to taki błąd, była jeszcze taka młoda.
Zapragnęła , aby wszystko było w niej inne , nowe, oprócz jednego.
Nie mówiła wiele , nie żaliła się , ale oczy wyrażały żal, że nie było ukochanego przy niej.
Zastanawiała się co On teraz robi, a On siedział samotnie w parku na ławce i patrzył na zieleń , na kwiaty wybuchające życiem, bo jego życie było martwe.
Był pewien , że w tym odludnym zakątku nikt nie zakłóci jego samotności.
Myślami odbiegł gdzieś daleko starając się zatrzymać i podsumować miniony rok.
A Ona za namową lekarzy postanowiła zrobić wystawę swoich prac, które malowała będąc w klinice.
Wystawę zorganizowała pod innym nazwiskiem, recenzję były rewelacyjne i wróżyły niezłą przyszłość.
Kiedy człowiek staje przed faktem, że życie jego może zakończyć się w każdej chwili zaczyna
robić rachunek  sumienia z przeżytych lat i czynów.
I Matka zaczynała mieć wyrzuty sumienia patrząc na syna.
Ale z drugiej strony uważała ,że nikogo nie zniszczyła a wręcz odwrotnie, zapewniła wspaniałą karierę swojemu synowi a jego narzeczonej podarowała coś, czego nie dostałaby od kogo innego.
A , wypadek jaki mieli nie był jej udziałem tylko zdecydował o tym los.
Przypadek zrządził,że będąc służbowo w gabinecie lekarza zauważył swojej ukochanej obraz, przez nią namalowany.
Poczuł się tak , jakby stanęło mu serce, zamarł.
Był przekonany , że obraz po jej śmierci został skradziony razem z rzeczami.
Nagle zrozumiał wszystko.
Krzyk wydobywał się z jego gardła, i jak oszalały zadawał pytania, gdzie Ona jest, co z Nią zrobiliście.!!
Lekarz spokojnie wyjaśnił, że pojechała w to miejsce, gdzie przysięgali sobie miłość, aby zrobić z tego miejsca dowód ich miłości.
Wybiegł jak opętany aby pierwszy dotrzeć do tego " magicznego miejsca"
Kiedy ujrzał ją szlochającą i szukającą ich " miłosnych zaklęć" objął ją i powiedział :
Nie możesz zabrać tego, bo to należy do nas, a ciebie kocham i nigdy nie zapomniałem o naszej miłości, nadal noszę cię w swoim sercu.
Ona na jego widok zaniemówiła, łzy szczęścia popłynęły jej oczu, ożyły wszystkie wspomnienia, cudowne chwile spędzone z nim.
Uczucie ożyło  z wielką siłą, ktore tkwiło w niej na zawsze.
Padli sobie w ramiona i zatopieni w swej wielkiej miłości zapomnieli że żyją na tym świecie.
Las cicho jakby w szumie liści śpiewał melodię o ich miłości, a zza chmur wyjrzało słońce.

 

 

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska

---

 

 

Specjalny obóz koncentracyjny  - KL .WARSZAU

 

       Zyje w Polsce jeszcze wiele osób pamiętających lata grozy, lata niemieckiej i bol-
szewickiej niewoli.
Większość polskich rodzin opłakiwała poległych i zamęczonych przez oprawców w obozach i na zsyłce a także wielu zaginionych w tajemniczych okolicznościach.
Bywało, że wyszedł z domu i wszelki ślad po nim zaginął.
Zdarzało się to głównie w okresie intensywnych łapanek ulicznych., także ludziom, którzy walczyli w I wojnie światowej, którzy znali teren.
Zakończone śledztwo w roku 1996 przeprowadzone przez główną komisję badania zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu niezbicie dowiodło iż w Warszawie istniał powołany na wiosnę 1942 roku rozkazem Heinricha Himlera - ministra do spraw bezpieczeństwa III Rzeszy, specjalny obóz koncentracyjny - Kl. WARSZAł.
W obozie tym skrytobójczo stracono ponad 200 000 tysięcy mieszkańców samej Warszawy i okolic.
Najczęściej byli to ludzie z łapanek, z konspiracji, najwięcej ze środowiska inteligenckiego.
Tę liczbę ofiar potwierdziło również śledztwo prowadzone równolegle przez prokuraturę w Monachium w Niemczech.
To właśnie Wy - wypędzeni warszawiacy doznaliście najwięcej bólu i grozy, bo na Waszych oczach ginęło miasto , rodzina i przyjaciele. To , Wy byliście świadkami owej apokalipsy.
Jednak rok 1945 nie przyniósł kresu Waszym cierpieniom, nie tylko Wam, bo wszystkim Polakom.
Wam nie było wolno wracać do ukochanego miasta na groby bliskich i przyjaciół, Wy zostaliście wypędzeni z Warszawy i wielu z Was nigdy już do niej nie powróciło.
Inni Polacy z małych i dużych miast., którzy mogli być zagrożeniem dla zbrodni cichych i tego co się działo , byli ciągle represjonowani, oni i ich rodziny , dzieci w szkołach, na uczelniach, w pracy.
Traktowani byli jak coś zbędnego , niepotrzebnego.
Siłą stawali się ci, co korzystali z przywilejów i wiernie wysługiwali się bezpiece.

Pamięci tym, co brali udział w II wojnie światowej, w obronie Warszawy i tym co nie zaakceptowali ustroju komunistycznego w Polsce i dominacji rosyjskiej

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska.




 

---

 

 

Ona i jej przeznaczenie

 

      
                     
                       Olśniona słońcem uznała , że nadeszła chwila rozliczenia się ze sobą.
Miasto , w Którym mieszkała zmuszało ją do refleksji.
Nie mogła odpędzić się od myśli , których większość, a bodaj i wszystkie wywoływały w niej nostalgię.
Zastanawiała się, dlaczego wybrała to miasto. w gruncie rzeczy nie był to nawet wybór, tylko próba ucieczki przed myślami, które jak wierny pies dopadały ją i tutaj.
Marzyła o wielu rzeczach , ale one nigdy się nie spełniły.
Zaprawdę wytrwałość i cierpliwość przynoszą niekiedy cierpkie owoce, a czas gdy mu się nie dotrzyma kroku płata niemiłosierne figle.
Szczególnie gdy człowiek nie kieruje własnym losem, lecz zda się
na jego łaskawość.
Różne zmagania z życiowymi porażkami okaleczył jej umysł  i co gorsze serce.
Rozmyślając tak dopadło ją poczucie samotności to samo, które dręczyło ją , kiedy dorastała.
Gryzła ją myśl , że jej życie było godne politowania. Do tego doszedł smutek , którego nie miała z kim dzielić, który niebezpiecznie ogarniający wszystkie myśli, po raz wtóry  opanowywały wolę.
Nie dosyć , że cierpiała fizycznie to cierpiała na uporczywe  wpatrywanie się w przeszłość, tak pochłaniającą jej umysł, że terazniejszość wydawała się zbędnym dodatkiem, znakiem na piasku. A może nie było niczym więcej ?
Wyjeżdżając z domu już wtedy wiedziała , że jej przyszłość o której marzyła legła w gruzach.
Siedząc tak, dokonywała oceny swego życia i z przerażeniem spostrzegła, że zionęło od niego pustką.
Szukała zawsze wolności, pełnej wolności duchowej dla siebie by powetować sobie niedostatki tych mrocznych lat.
Tak naprawdę wiodła życie wypełnione staraniami by wszystkim było lepiej.
Patrząc na słońce i na przyrodę miała nadzieję, że one ją uspokoją, przypomną, że oprócz śmierci i rozkładu jest na świecie budzenie się do życia i rozkwitanie.
Miała  wrażenie, że dni już będą się dłużyły i nie zawsze będzie mogła uczestniczyć w różnych spotkaniach.
I że nie będzie miała tych dni monotonnych czym wypełnić, że telefony przestaną  dzwonić , albo zupełnie umilkną, które były jedynym dającym oparcie punktem dnia.
Pogodzenie się po części z losem towarzyszyło jej przez całe życie
Nikomu serce nie bije szybciej gdy ma się tyle lat i nikt w tym wieku nie przyprawia innych o szybkie bicie serca.
Westchnęła na myśl o tym i otarła ściekającą łzę po policzku.
Niebo nabrało matowego połysku jakby przygotowując się  na przyjęcie ciemności.
Przez godzinę mogła jeszcze pisać, ale póżniej czekał już pusty czas.
Pomyślała o liściach opadających w parku, o ciszy w czytelni, o ruchliwych domach towarowych.
I nagle  poczuła ukłucie w sercu, czy to dawało o sobie znać poczucie samotności, czy tęsknota za ruchliwym  i pełnym niespodzianek światem ?
Ciemność jak co dzień zapadała niepostrzeżenie  cisnąć się do okien.
Serce zawsze zostaje w domu , smutek też.
Zawsze z dala od domu ogarniała ją jakaś tęsknota, zawsze chciała wracać jak najprędzej aby zaszyć się przed światem.
A gdy już się zasiedziała w swej kryjówce otoczona spokojem i ciepłem, dom wprawiał ją w rozdrażnienie, że nie zapewniał jej porozumienia duchowego.
Spokój , który tak ceniła wywoływał w niej wewnętrzną burzę i nie potrafiła znależć sposobu na rozerwanie tego błędnego koła nastrojów.
Spojrzała w okno i dostrzegła w szarości dnia drzewo.
Wiosną jest oblepione zielonymi iyśćmi, wygląda cudownie, a teraz wisi na gałęziach kilka zwiędłych liści czekając bez życia aż porwie je silniejszy podmuch wiatru i przyklei je do krawężnika, który zroszony deszczem rysuje się czarną smugą.
W półmroku pokoju siedząc tak w myśli stwierdziła że najbardziej pociągała ją sztuka, przez swą niezwykłość i niepowtarzalność..
Przypominała jej jakieś niesprecyzowane dążenie do miłości, lecz mimo wysiłku jaki wkładała nie można było jej do tego sprowadzić.
Sztuka, która w jej rozumieniu były , rzeżbiarstwo, malarstwo, literatura, muzyka, poezja, wywoływały w niej przeczucie istnienia jakiegoś świata znacznie przekraczającego jej niepozorny świat doznań.
Podniosłe idee i szlachetne tematy otwierały jej umysł i serce..
Była sama zadziwiona subtelnością własnych odczuć.
Sama tworzyła na miarę swoich umiejętności, ale doceniała efekt twórczości i to jej wystarczało.
Każdemu nadzieja jest potrzebna, każdemu są potrzebne marzenia, co człowiek ma w tym życiu jak nie może mieć marzeń
Najbardziej wszystkie żale koiła w niej muzyka więc włączyła magnetofon i cudowny głos napełnił pokój, wbił się pod sufit, siedziała zasłuchana , poddała się muzyce, której  piękno i smutek zawsze ją wzruszały.
Tęskniła za czymś, właściwie nie wiedziała za czym.
Pomyślała, wiem ,że jest , musi być w życiu coś więcej !
Nagle zaczęło z nią się coś dziać , umieram pomyślała , nie ,jestem martwa.
Widziała swoje ciało, uniosła się nad nim patrząc w dół na pustą powłokę, Nie bała się, czuła się szczęśliwa, wolna od wszelkiego bólu i smutku, nie miała już żadnych trosk.
Ukazał jej się najpiękniejszy krajobraz jaki kiedykolwiek widziała
Nagle oślepiona klarownością światła zmuszona była oswoić z nim wzrok
Zobaczyła swoje życie minione, widziała siebie i pojęła natychmiast, dlaczego nic w tym ziemskim życiu jej się nie udało
Zrozumiała , ile zmarnowała możliwości, ile darów odrzuciła przecież jej zesłanych, poczuła skruchę i żal.
A, potem zobaczyła  mężczyznę, który  jakby stanął przy niej i nagle doznała spełnienia , powstało jakieś ciepło między nimi i duchowa więż.
Jego i swoje życie zobaczyła jak film, było wspaniałe , ukazywały przeszłość , terażniejszość i przyszłość.
Nagle usłyszała , że musi wracać, opierała się, pragnęła zostać.
Poczuła wstrząs i szum, otworzyła oczy, miała okropny ból głowy, jakby ktoś młotem walił ją w czoło
Straciła rachubę czasu, na wspomnienie co przed chwilą przeżyła, westchnęła i ponownie pogrążyła się w rozmyślaniach.
Marzenia też się spełniają, trzeba tylko je pielęgnować, bo gdy rozkrzewią się w naszych sercach będą mocne jak twierdza

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska.

---

Nasze myślenie, nasze wybory

 

                       Ciągle  przeżywamy  w naszym życiu codziennym nieobecność  naszego umiłowanego Papieża Jana Pawła II "Wielkiego " w ziemskim wymiarze.
Oczami ciała wszyscy odczuwamy brak, oczami wiary widzimy naszego Ojca Swiętego błogosławiącego nam i orędującego za nami w Niebie.
Każdy dzień zaprasza nas wszystkich do refleksji nad prawdą, której , tak niestrudzonym orędownikiem był Papież Jan Paweł II.
To wielkie zadanie dla nas wszystkich aby obok miłości, z otwartością i gorliwością przyjmować  Jego nauczania, to nauczanie to nic innego jak głoszenie prawdy.
Prawda o Bogu i miłości ku nam, prawdy o człowieku i jego przeznaczeniu, prawdy o świecie , prawdy o państwie w , którym żyjemy i jego funkcjonowaniu.
Prawdy życiu i Rodzinie, o miłości i miłosierdziu, o  wierności zasadom , o honorze w pełnym tego słowa znaczeniu, prawdy o życiu społecznym i politycznym.
Wielkie jest bogactwo papieskich dokumentów, przemówień , homilii, wielkie jest świadectwo  jakie dawał swym życiem aż po ostatnie jego chwile.
Czy okres jaki upłynął od śmierci naszego umiłowane Papieża Polaka narodziła się w nas  potrzeba  coraz większego zgłębiania tego świadectwa?
Czy nasze myślenie, nasze wybory, nasze postępowanie w jakiś sposób   uwzględniają  dziś prawdę /, której we wszystkich swerach życia człowieka,orędownikiem był Jan Paweł  II?
Pytanie o prawdę to pytanie o lepszy świat, o lepszego człowieka, o godniejsze życie, o bezpieczniejszą przyszłość.
Bez prawdy o Bogu i o człowieku, bez prawdy o życiu rodzinnym, społecznym, politycznym stajemy się się ofiarami pozorów, manipulacji, stajemy się niewolnikami w rzekomo wolnym świecie.
Ci , którzy zwalczają prawdę robią to nie dlatego, że są  w błędzie, ponieważ bez swej winy nie mogliby poznać prawdy.
Ich oblicza pokrywa maska dobroduszności, zaciemniając podstęp kryjący się w ich umysłach i zaćmione zostało ich bezrozumne serce, a prawdę dla swych niecnych celów zamieniają w kłamstwo.
Bóg wydał ich na pastwę nic niezdatnego rozumu.
Kłamstwo i nienawiść jest stałymi elementami w stradegi podpuszczania, jużenia i mącenia  innych umysłów.
To metoda, którym wypacza młodym charaktery i nie pozwala wpoić im prawdziwych zasad moralnych , prawdziwych wartości.
Tacy ludzie nie lubią być otoczeni takimi, którzy prawością i niesieniem prawdy w życiu się wyróżniają.
Tragiczne jest to, że nienawiść wsparta kłamstwem tych, którzy uchodzą za znających prawdę jest zarażliwa i zaszczepia się bezwiednie w umysłach bezkrytycznego otoczenia.

 

Przypomnijmy sobie słowa Pana Jezusa.

 

"Jeśli was świat nienawidzi, krytykuje i nie akceptuje, wiedzcie, że mnie pierwej znienawidził
Gdybyście byli, ze świata, świat by was kochał jako swoją własność.
Ale ponieważ nie jesteście ze świata, bo ja was sobie wybrałem ze świata, dlatego świat was nienawidzi "

 

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska.

---

Wstydzić się należy jedynie włąsnych błędów

 

                        Słońce wlewało się przez otwarte okno strumieniami a łagodny powiew wiatru pieścił delikatnie twarz.
Na parapecie  przycupneły jednocześnie dwa ptaszki i wdały się w hałaśliwą sprzeczkę o prawa terytorialne.
Ich gniewne  ćwierkanie przeniknęło wreszcie do mojej świadomości wyrywając mnie z radosnych marzeń o moich bliskich.
Pragnieniem moim zawsze było, aby tych co kocham byli doskonali,
chociaż sama taka doskonała nie jestem i zdaję sobie z tego sprawę, że jest to niemożliwe.
Pragnęłam aby moi bliscy żyli w taki sposób w jaki ich uczyłam.
Aby pracowali solidnie i zawsze i wszędzie dbali o dobre maniery.
Aby walczyli z przeciwnościami losu i nigdy nad sobą się nie użalali.
Aby pamiętali w każdej życiowej sytuacji , że kiedy dosięgnie ich
problem finansowy, pamiętali ,że ubóstwo, jeśli nie wypływa z lenistwa , nie jest wstydem, więc nie należy się wstydzić biedy
i nie należy załamywać się wobec trudności jakich życie nikomu nie oszczędzi .
Wstydzić się należy jedynie własnych błędów popełnionych świadomie, więc należy czynić wszystko , aby ich uniknąć.
Moim pragnieniem było aby wystrzegali sie litości nad sobą, aby nie poddawali się uczuciu rozgoryczenia, gdyż one najbardziej niszczą człowieka.
Teraz, kiedy powoli docieram do bezpiecznej wysepki pomiędzy wzburzonymi odmętami, mogę spokojnie spojrzeć na powodzie, sztormy, fale, z którymi przyszło mi walczyć, patrząc wstecz , widzę to jak na dłoni.
Drogę mojego życia mogę porównać jak niejeden człowiek do statku , który płynął do portu pośród zielonej gęstwiny,pomiędzy stromymi zboczami i rozległymi połaciami lasów.
Spojrzałam w niebo i stwierdziłam ,że zbyt często niesie ono obietnicę szczęścia, czasami i złudzenie , które jest dobrym lekarstwem na ból.
Istnieje  coś silniejszego od wyczerpania i zniechęcenia coś co dostarcza więcej energii niż możemy zużyć, coś co nieznużenie wytryska i tworzy nowe - historię i upływający czas.
Każda epoka  powinna pozostawiać wciąż nowe świadectwa tego czym była - swoich nadziei, dokonań, sukcesów , porażek.
Kiedy zaczęłam rozpamiętywać zjawiska otaczające mnie, kiedy wsłuchałam się w jakieś zdarzenie i zaczęłam zapisywać, zrozumiałam, że osobista twórczość jest jest kluczem do mojej osobowości.
Ludzie obdarzeni  prawdziwym smakiem mogą budzić podziw tylko u tych co oczekują czegoś więcej od życia niż tylko  jak pieniądze , pieniądze.
Często iskierka  prawdy wypowiedziana wywołuje nienawiść i bunt.
Jakie to trywialne , a jakie małostkowe.
Zawsze kierowała mną chęć przekazywania innym , tego co we mnie było najlepsze, kierowałam się tylko dobrą wolą, takie tylko przyświecały mi intencję.
Nie pozwólcie  umarłym umierać na dobre, sprawcie, aby choć cząstka ciepła ich przetrwała w waszej pamięci, choć cząstkę z tego ocalcie.
Modlę się codziennie , aby Bóg  pozwolił  aby moja Ojczyzna rosła w siłę, aby wszyscy żyli w niej dostatnio , aby moi bliscy byli w niej szczęśliwi.

 

" Rzeczy nie zawsze są takimi jakie się wydają " - Platon

 

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska.

---

 

 

Ona

 

 

                      Jest zimny pżdziernikowy dzień i w powietrzu czuje się zapowiedz deszczu.
Podniosła głowę i popatrzyła w niebo,było zaciągnięte ołowianoszarymi chmurami przez, które bezskutecznie próbowały
przebić się słabe promienie słońca.
Miasto, w którym tyle  lat przeżyła, powoli budziło się ze snu.
Dla niej było miastem pełnym nostalgii i wspomnień miłych i smutnych.
Otoczyła się nieprzenikalną zasłoną, aby nie pozwolić się więcej dać zranić.
Była wtedy przekonana, że na zawsze pożegnała się z uczuciem, że komuś zaufa.
Jenak z biegiem czasu wyleczyła zranione boleśnie serce
Bo jeśli w życiu kobiety nie ma miłości i mężczyzny  to jej egzystencja staje się niepokojąco sterylna i przesiąknięta chłodem.
W myśli stwierdziła , że najlepszą częścią jej samej są dzieci, są klejnotem, które bardzo kocha.
Zawsze uważała , że jej dzieci  mają dusze, które przeżyły już nie jedno wcielenie.
Pomyślała też o swojej Rodzinie.
Była wystarczająco inteligentna by zdawać sobie sprawę, że ona i jej rodzeństwo nie przystoi do dzisiejszej rzeczywistości, że wśród ludzi, którzy ich otaczają na co  dzień panują inne zasady, inne normy, że różnią się tym od innych i budzą albo zawiść, albo niechęć.
Na ich skomplikowane charaktery złożyło się w pewnej części rozdarcie między przeszłością, w której żyli ich Rodzice a terażniejszością, w której przyszło im  wszystkim żyć.
Jednak na wspomnienie o Rodzinie uśmiechnęła się do siebie .
Niezależnie od tego czym ją uczynili nie miała żadnych wątpliwości
kim była i kim jest, była dumna , że należy do tej Rodziny.
Dzień wydawał się być zimnym, wiatr gwizdał w gałęziach, lecz niebo jakby pojaśniało błękitem a słońce złociło ściany w pokoju chociaż  jego promieniom brakowało ciepła.
Pomyślała , jak dobrze  jest żyć, nawet niezbyt zdrowa.
Tylu jej bliskich , znajomych odeszło już do innego świata.
Podniosła się nagle i popatrzyła w głąb pokoju, stanęła przed
witryną, której blat był zastawiony fotografiami oprawione
w ramki.
Popatrzyła na nie z rozczuleniem.
Chociaż twarze się zmieniały to rysy pozostały te same.
Nie trudno było dostrzec,  że wszyscy pochodzą z tej samej Rodziny, ciemne włosy, przystojne twarze oto ich cechy.
Jakby byli dotknięci duchem magii , część magii tkwiła w miłości do muzyki ,  malarstwa, żerzby, do słowa śpiewanego, pisanego
i mówionego.
Te zdolności , które posiadali były darem od Boga.
Popatrzyła na  fotografię  córki a potem syna, na ich widok uśmiech zagościł na jej twarzy.
Dla niej byli wyjątkowi, najlepsi, silni, odpowiedzialni lojalni, jak skała twardzi. byli , jak rasowy koń wyścigowy o najlepszym rodowodzie.
Usiadła opierając głowę  o poduszkę na fotelu i wpatrzyła się na portret namalowany przed laty, jej portret, młodej dziewczyny w balowej sukni.
Przymknęła oczy i zatopiła się we wspomnieniach, tyle zapamiętanych chwil, które wypełniały jej chore serce.
Jej umysł już nie młody, pełen wiedzy, głębokiej , niewygodnej
wiedzy o ludziach i naturze ludzkiej ze wszystkimi słabościami
ale  też i mocnymi stronami.
Problem większości ludzi polega na tym , że nie mówią o swoich
uczuciach i milcząc stawiają żądania, których nikt nie jest w stanie
usłyszeć.
Patrząc przed siebie dojrzała za oknem drzewa, które jakby wyciągały nagie , ciemne gałęzie, ostro odcinające się od nieba,
jakby o coś prosiły , jakby kogoś wołały, ten widok w jej sercu wywołał smutek.
Zadała sobie pytanie, czy w ogóle można dogłębnie poznać drugiego człowieka i doszła do wniosku, że zdarza się to bardzo
rzadko.
Większość osób pozostaje tajemnicą nie tylko dla innych,
ale również dla siebie.
Jest zimny pażdziernikowy wieczór, plac za oknem oświetlał jedynie blask padający z okien wydobywający z ciemności nagie gałęzie samotnego drzewa.
Ten widok przesiąknięty był smutkiem i osamotnieniem stanowiąc dokładnie odbicie uczuć w jej sercu.
Zadrżała lekko, czując jak jej gardło dławi lodowata dłoń przygnębienia.
Zacisnęła powieki, rozpaczała już od dawna , jak wdowa, która nie może pogodzić się ze stratą.
Wiedziała, że już nigdy nie wydobędzie się z gęstej sieci smutku.

 

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska.

---

Czy tym razem sprawiedliwość i prawda zwycięży?

               Od wielu lat polskie sądy nie mogą sobie poradzić z oceną
dokumentu - jednej kartki zadrukowanego papieru.
Chodzi o szyfrogram gen, Czesława Kiszczaka, przekazujący uprawnienia o możliwości użycia broni przez oddziały ZOMO pacyfikujące górników podczas Stanu wojennego.
Sąd Okręgowy  w Warszawie uznał, że szef  owianego złą sławą MSW
legalnie przekazał swoje uprawnienia a jego jedyna wina to nieumyślna, polegała na tym, że nie określił szczegółowych przepisów użycia broni. Oznacza to umorzenie procesu, w którym generał Kiszczak był oskarżony o przyczynienie się  do śmierci dziewięciu górników kopalni " Wujek " w 1981 roku.
Przedstawiciele  ofiar pacyfikacji nazwali orzeczenie skandalem i hańbą.
Oskarżyciele zapowiadali  odwołanie od wyroku.
Panuje zadziwiająca niechęć sądów orzekających w sprawach dotyczących zbrodni  Stanu Wojennego.
Drugą kwestią jest  stosowanie przedawnienia.
Dopiero w trzecim  wyroku w sprawie pacyfikacji  kopalni " Wujek"
uznano , że wobec plutonu specjalnego ZOMO  można orzekać, kwalifikując ich czyny , jako zbrodnię komunistyczną.
Tu jest analogia do sposobu oceny gen. Kiszczaka, albo trzeba go uniewinnić , albo skazać.
Jego działanie podobnie jak zomowców, czy sędziów, którzy działali w tamtym czasie należy w podobny sposób oceniać.
Mamy tu do czynienia z przedziwną  ochroną ludzi, którzy dopuszczali się zbrodni komunistycznych, stosowana już nie jednostkowo, ale w wielu orzeczeniach przez sądy różnego pułapu.
Przyjęcie, że oskarżony działał nieumyślnie, jest dowodem braku podstawowej wiedzy historycznej ze strony sądu .
Gen. Kiszczak  podczas mów końcowych powiedział, że był wówczas osobą , która wiedziała wszystko. Więc ta świadomość  wyklucza
nieumyślność.
Po wyroku sądu w sprawie milicjantów pacyfikujących górników z kopalni "Wujek " społeczeństwo poczuło ulgę, że pokazano ze ktoś strzelał do górników i ktoś ich zabił.
W tedy mówiono , że została ukarana ręka a nie głowa.
Jeśli wprowadzony jest Stan Wojenny i wydawana jest broń to jest jasne , że może zostanie ta broń użyta.
dr. Antoni Dudek - doradca prezesa Instytutu Pamięci Narodowej , podkreślił, że w polskim orzecznictwie przeważa skłonność do wynajdywania okoliczności usprawiedliwiających wobec tych, którzy
w aparacie władzy PRL-u odpowiadali za represje.
Wprawdzie  prawomocny sąd apelacyjny w Katowicach skazał na kilkuletnie  wyroki 14 byłych członków plutonu specjalnego ZOMO.
którzy strzelali do strajkujących górników.
Dziś nie może tak być, że winni są tylko ci, którzy bezpośrednio strzelali .
Nagle się okazuje, że wszyscy ich dowódcy są niewinni, że tylko plutonowy ponosi karę.
Ta wina też wyżej musi puść, to byli najwyżsi urzędnicy państwowi, którzy muszą brać odpowiedzialność za swoje czyny.

 

Oparłam się na relacjach opisanych po procesie, by pokazać swoim dzieciom i wnukom prawdę o tamtych wydarzeniach o " Stanie wojennym " wprowadzonym wbrew Narodowi

 

Ciekawe jaki zapadnie dzisiaj wyrok w tej sprawie to zn 29 pazdziernika 2009 roku

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska.

---

Zesłańcy

 

                        Tą samą asfaltową trasą, którą nocą śmigały karetki więzienne czyli " suki ", za dnia kroczyło młode pokolenie ze sztandarami i kwiatami śpiewając pełne pogody pieśni.
W nocy zrywa cię dzwonek  do drzwi  i walenie kolbami i słyszysz"
"jesteście aresztowani "    , " Ja  za co ?
Czy warto mówić, że to chwila co łamie twoje całe życie , że to piorun, co z nóg wali, że to wstrząs duchowy nie do pojęcia, ż którym nie każdy może się oswoić i często nabawia się pomieszania zmysłów.
Turkoczą pociągi, ale żaden napis nie wskazuje na nich dokąd jadą.
Jadącym w pociągach ludziom wydawało się, że tam gdzie ich wiozą, w tej świetlistej przestrzeni nie ma miejsca na grzech.
Ci, którzy jadą pilnować, trafiali tam z poboru. Ci , którzy jechali tam umierać , trafiali wyłącznie poprzez aresztowania.
Aresztowanie dla normalnego obywatela to rażący przeskok , przewarstwienie z jednego życia do całkiem innego.
Otóż to właśnie w zenicie wspaniałego XXwieku w społeczeństwie opartego na socjalistycznych założeniach popełnione zostało nie
przez jednego niegodziwca, nie w jednym jakimś zakamarku, ale przez dziesiątki tysięcy specjalnie wyszkolonych ludzkich bestii, pastwiących się nad milionami bezbronnych ofiar.
Czy w ogóle normalny Rosjanin mógłby w to uwierzyć ?
Kto potrafiłby pogodzić się z takim oczernianiem świetlanej przyszłości ?
Kto byłby w stanie uwierzyć, że ta socjalistyczna  przyszłość  będzie z sobą niosła w Rosjii tortury przy śledztwie, że będą człowiekowi ściskać glowę obręczą, zanurzać go w wannie z kwasem, że będą go nagiego i skutego wystawiać na ukąszenia mrówek i pluskiew, że mu będą wpychać rozżażony na prymusie wycior w odbytnicę, że będą powoli rozgniatać butem genitalia a  już co najmniej męczyć całotygodnową bezsennością i pragnieniem i biciem na krwawy
befsztyk.
Nie mówiąc już o wyszukanych psychicznych torturach.
Im więcej mija głuchych lat, tym trudniej dziś zebrać rozproszone wyznania tych ocalałych
A, wódz Stalin swoim zwyczajem nie mówił ostatniego słowa, podwładni sami powinni się domyślać, on zaś  zostawiał sobie szakali przesmyk.
Nie mógł jednak oczekiwać sukcesu z pewnością absolutną przy planowym łamaniu dusz ludzkich i przy całym ogromie swojej władzy.
W XX wieku nie wolno przez dziesięciolecia nie znajdować różnicy między zbrodnią sądową a tymi strasznymi sprawami, których podobno nie należy " jątrzyć "
Nie karząc , nawet nie ganiąc złoczyńców, my nie tyle dbamy o spokój ich nędznej starości a raczej wyrywamy spod nóg nowych pokoleń wszelkie podstawy sprawiedliwości.
Dlatego to młodzi wyrastają na obojętnych.
To nie jest wina braków w pracy wychowawczej.
Młodzi utrwalają sobie w pamięci, że podłość nigdy w świecie nie podlega karze, zawsze natomiast zapewnia dostatek.
Nieoczekiwany zwrot w naszych dziejach sprawił, że ujawnia się jakąś część prawdy o naszych zesłańcach.
Ale te same ręce, ktore zesłańcowi zakładały kajdany, teraz wystawiają dłonie z pojednawczym gestem " Nie trzeba ", " Dajcie spokój przeszłości " , " kto starą złość wspomina, bodaj oko stracił"
Ale to porzekadło ma ciąg dalszy - "  A , kto ją zapomni, bodaj obu nie miał "
Zesłańcy całe dalsze życie zabliżnali blizny i szramy przeszlóści
Kto tam był, tego co przeżył zapomnieć nie mógł, nie potrafił .

Niech nasza pamięć o zesłańcach płonie jak żywy ogień  i nigdy nie gaśnie

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska.

---

 

     Święty Mikołaj czy krasnoludek

 

                            
Jak co roku od kilku lat na ulicach polskich miast pojawiają się krasnoludki.
Z wyjątkiem wzrostu, zazwyczaj słusznego charakteryzują się wszystkimi krasnoludkowymi atrybutami.
Czerwonym płaszczem, lamowanym białym futerkiem, takąż samą czapką z pomponem, siwym włosem i zarostem, spomiędzy którego tryskają czerwone rumiane policzki.
Nie byłoby nic w tym złego, gdyby nie fakt iż owe krasnoludki nazywają się Świętymi Mikołajami.
Zdecydowanie należy temu zaprzeczyć., ponieważ krasnoludek podszywa się, pod Świętego Mikołaja , z którym nic go nie łączy.
Święty Mikoł i żeaj jest postacią historyczną, żył na początku IV wieku
w Azji Mniejszej { tereny obecnej Turcji } i był biskupem
Komu tak zależy bardzo , aby nasze tradycje , nasze zwyczaje poszły w zapomnienie ?
To jest ode mnie prezent dla wszystkich , aby się zastanowili ,że niby nowoczesna zabawa stanie się powoli przyzwyczajeniem .
Zaczyna się właśnie od małych dzieci, które nie mają pojęcia jakie są podteksty tych nowoczenych form obchodzenia swiąt, które dla każdego Polaka są takie wielkie , takie istotne, zwłaszcza u
katolików .
A Święty Mikołaj jest symbolem dobroci, szlachetności i dzieleniem się z innymi tym co posiadamy.

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska

 

---

 

Babcia

 

               Wnuczka siedziała bez ruchu na krześle obok łóżka trzymając babcię za rękę.
Za oknem drzewa w najpiękniejszych odcieniach jesiennego złota i czerwieni jaśniały w porannym słońcu.
Tak siedząc przy łóżku chorej, zamknęła  oczy i poddała się fali wspomnień z dzieciństwa.
Pamięta, że zawsze był dziadek roześmiany, pełen radości i pogody i babcia,troskliwa, serdeczna i kochająca wszystkich.
Wszystko co było w niej najlepsze było babci zasługą i nie tylko.
To właśnie babcia sprawiła, że jest tym, kim jest, bo to ona ciągle zaszczepiała najpierw w dzieciach swoich a potem w wnukach wszystko to co wartościowe i piękne.
Nagle , jakby odgadła o czym wnuczka myśli i na ustach chorej pojawił się uśmiech. i nieoczekiwanie załzawione jej oczy rozpogodziły się i jakby ożyły intensywnym blaskiem.
Wnuczka pomyślała spoglądając na babcię.
Czym były dla niej te dni wypełnione czekaniem i rozpaczliwą tęsknotą za tym , co minęło bezpowrotnie.?
Nagle babcia odezwała się słabym głosem jak byłoby to oczywiste
" kochana moja , ja umieram "
Wypowiedziawszy te słowa westchnęła i poczuła ból w sercu .
Nie mogła znieść smutku jaki ujrzała w oczach wnuczki, ale mimo to  jeszcze chciała jej powiedzieć, że aby być szczęśliwą, trzeba od siebie dawać , nie tylko brać.
Sama już dawno wyparła z pamięci wspomnienia ,o których wolała nie myśleć , wspomnienia i związane z nimi emocję zostały za zamkniętymi drzwiami.
Tylko ona miała do nich klucz.
Wreszcie   odsunąwszy  te myśli  jak zły sen odezwała się do wnuczki :

" Pamiętaj moja kochana wnuczko, że każdy mężczyzna potrzebuje ciepłego posiłku gdy wraca z pracy do domu. oraz kochających ramion, które go obejmą.
Potrzebuje czułej kobiety , która zapewni mu spokój, ciepło, zrozumienie , pochwali go kiedy będzie tego potrzebował i podbuduję jego wiarę w siebie. "

Powieki babci nagle opadły, ale jakby napędzone nową siłą  uniosły się a jej lekko pobladła twarz nagle się rozjaśniła, jakby zepchnięte w najciemniejszy kąt pamięci to co dobre wypłynęło na powierzchnię.
Jesienne niebo jakby pociemniało a zachodzące słóńce zabarwiło wiszące nisko chmury na kolor lawendy.
Babcia patrzyła z zachwytem na wspaniały zachód słońca.
Pomyślała, że może jakaś jej część tęskni do takich pogodnych wieczorów, kiedy spędzała je w gronie rodzinnym.
Pomyślała o swoim mężu i w duchu stwierdziła, że tak w ogóle to był dobrym człowiekiem, dobrym mężem, a na starość nie zawiodła się na nim, zwłaszcza w  jej chorobie był opiekuńczy i troskliwy .
Był dobrym ojcem i dobrym dziadkiem dlatego dzieci i wnuki go kochały.
Babcia spojrzała na wnuczkę i zobaczyła jej zatroskaną twarz.
Poprosiła, aby nie płakała nad nią, bo stwierdziła , że miała dobre życie, czasami smutne i bolesne, bo dobru musi zawsze towarzyszyć - zło !.
Chora  pogrążyła się w myślach usiłując zebrać resztki sił .
Za bardzo wszystkich kochała, ale doświadczenie mówi, że nie można za bardzo kochać, bo taką miłością robi się krzywdę.
Dlatego z tego powodu jej serce często cierpiało bo starała się być rozsądna aby nie zaszkodzić komukolwiek głupią miłością, ślepą miłością.
Popatrzyła jeszcze raz na wnuczkę długo i przeciągle, jakby próbowała dokładnie zapamiętać jej twarz a potem zamknęła oczy i wydała długie westchnienie zanim zastygła w zupełnym bezruchu.
I tak wyczekując z nadzieją chwili, która zakończy jej życie osunęła się w atramentowe ciemności.
Wnuczka skierowała wzrok na dłonie ich złączone na kołdrze, odczuła , że ręka babci zwiodczała w jej uścisku.
Poczuła dławiący ucisk w  gardle i pieczenie łez pod powiekami.
Odeszła , pomyślała wnuczka z rozpaczą ale jednocześnie przyszła jej nowa myśl ,że osiągnęła spokój , że już nie cierpi.
Pochyliła się nagle i pocałowała ukochaną staruszkę w jeszcze ciepły policzek.
Po chwili , kiedy przestała bronić się przed smutkiem, który zalewał jej serce, łzy popłynęły z oczu rzęsiście.
Była tak głęboko pogrążona w rozpaczy, że nawet nie usłyszała , gdy dziadek ze swoimi dziećmi i wnukami wszedł do pokoju.
Kiedy odwróciła się i spojrzała  w ich oczy, ujrzała ból i łzy na ich twarzach.
Przytuliła się do nich chcąc ich pocieszyć i sama szukając u nich pocieszenia.
A, łzy , którym nie dane było spłynąć utworzyły jezioro w jej duszy.
Nie tak wielkie jak morze, ale zbyt  duże i zbyt głębokie by mogła je przekroczyć miłość jaką czuła do babci.
Powierzchnia jeziora mogła wydawać się spokojna, lecz było to tylko złudzenie bo w jego odmętach kłębił   się  gniew i rozpacz.
A, gdy zbliżało się Boże Narodzenie, wtedy łzy zmieniały się w bryły lodu.

Miłość ?! - nie ma na świecie nic lepszego, to jedyna rzecz, która się liczy w ostatecznym rozrachunku.

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska

 

 

 

" Spieszmy się kochać ludzi , tak szybko odchodzą "
Ksiądz Jan Twardowski

---

 

Dwa ptaki ze złamanymi skrzydłami

 

              

                    Był pogodny dzień, na jaskrawym łuku nieba słońce widniało niczym doskonała  złota kula i wszystko zdawało się trwać nieporuszenie w kojącym spokoju.
Nie drżał żaden liść tylko słychać było plusk wody płynącej wartko
w dół po kamieniach łożyska rzeki.
Marysia siedziała na skale wznoszącej się ponad brzeg rzeki, z łokciami opartymi na kolanach, podpierając piękną twarzyczkę dłońmi.
Trwała w bezruchu śledząc wzrokiem niebo a na nim chmury  przyjmujące różne kształty.
Jej ogromne , piwne oczy  czasem były poważne  a czasem figle
chmur wywołyały na jej buzi lekki uśmiech
Marysia trwała nieporuszona, zauroczona wszechświatem, dopiero wołanie matki obudziło ją i ten głos przywołał do rzeczywistości.
Młoda kobieta  wzięła córeczkę w objęcia i powoli skierowały się
w stronę domu.
To w nim koncentrowało się ich życie, było to ciepłe i przytulne miejsce.
Przy boku mamy Marysia czuła się szczęśliwa , bezpieczna i bardzo kochana.
Pewnego poranka dziewczynka obudziła się i stwierdziła , że w domu panuje jakaś złowroga cisza.
Kiedy  weszła do kuchni ujrzała przerażona , że jej matka leży nieprzytomna i we krwi.
Zszokowane dziecko widokiem  nie wiedziało co począć.
Nagle przypomniała sobie słowa matki, która  ciągle przypominała
" jeżeli  coś się wydarzy a nie będziesz w stanie z tym sobie poradzić, to  zwróć się o pomoc.
Wybiegła z domu  z twarzyczką zalaną łzami i okropnie szlochając
rzuciła się w ramiona przechodzącej osobie, wołając  urywanym głosem , że mamie coś się stało.
Od tej pory Marysia już nie ujrzała matki oddano ją do sierocińca jednego a potem kolejnych  gdzie zniekształcano  jej nazwisko.
Minęło wiele, wiele lat ,w których zawsze  we śnie przeszłość
dawała o sobie znać, bo ona przeszłości nie znała, nie pamiętała.
Po raz pierwszy pojawiły się koszmary, gdy znalazła się w miejscu
gdzie nikt jej nie kochał  Szczegóły były zawsze te same, pusty krajobraz, ponury i zapomniany przez Boga.
Czuła ogromną tęsknotę za  troską i miłością matczyną , której
brakowało jej przez wiele , wiele lat.
Nawet małżeństwo , które zawarła nie dało jej ukojenia,
nie żałowała, że ten mężczyzna odszedł, bo niewiele miał też cech ojca.
Jednak z tego nieudanego związku kochała bezwarunkowo dzieci,
z całkowitym oddaniem i wyłączeniem kogokolwiek innego.
Być może , że to był wynik porzucenia , którego doznała
w dzieciństwie.
Często jej dzieciom wydawało się, że matka usiłuje im wszystko
to dać, czego sama nie miała, a nawet o wiele więcej.
Kiedy dzieci dorosły i zaczęły żyć własnym życiem Maria poczuła
pustkę   wokół siebie.
Zapragnęła  rozwikłać zagadkę swojego dzieciństwa,i dlaczego znalazła się w tym okropnym sierocińcu.
Zwłaszcza , że jakaś siła nadprzyrodzona ciągle ją  ponaglała
aby zaczęła drążyć w przeszłości , aby  chciała ją poznać.
Udała się więc do stosownego urzędu, w którym okazało się,
że nie jest to takie skomplikowane przedsięwzięcie.
Metrykę odnaleziono, z której dowiedziała się jak naprawdę się nazywała i jak nazywali się jej rodzice.
Odetchnęła z ulgą ponieważ już pierwszy krok został zrobiony.
Po  skomplikowanych poszukiwaniach dotarła do właściwego adresu.
Okazało się ,że los tak chciał , że matka nie umarła , że żyje.
I wreszcie, nadszedł ten upragniony dzień, który mógł wyjaśnić wszystko, dzień , który wyzwoli ją z koszmarów nocnych i pozwoli dowiedzieć się prawdy dlaczego została porzucona przez ukochaną matkę.
Był śliczny dzień na czystym , błękitnym niebie gdzieniegdzie pokazywały się chmury, które zawsze w dzieciństwie ją zachwycały.
Zwłaszcza ich figle i przeobrażenia.
Nie mogła życzyć sobie piękniejszego dnia na taką uroczystą chwilę
na , którą czekała i marzyła o niej całe długie lata.
Stanęła wreszcie przed drzwiami gdzie mieszkała jej matka.
Zadzwoniła drżącą ręką i z bijącym mocno sercem.
Otworzyła jej  niemłoda  kobieta , nie była już tak piękną młodą mamą o bujnych włosach o , której śniła w dziecięcych marzeniach.
Maria ważąc każde słowo powiedziała, że chodzi o Marysię.
Matka drgnęła i nadal wpatrzona w Marię kurczowo uchwyciła się framugi drzwi.
Maria nadal  szukała właściwych słów, którymi mogłaby wyjaśnić kim jest naprawdę.
Zbliżyła się do matki i patrząc jej prosto w oczy powiedziała zdziwiona własnymi słowami
" Mamo , to ja jestem Marysią "
Matka nie mogąc wydobyć z siebie głosu , blada  i zszokowana
łamiącym się głosem wykrztusiła " Marysiu moja , czy naprawdę to ty ?'
Nagle dwie kobiety rozdzielone przez zły los na wiele , wiele lat padły sobie w objęcia i przytulały się  do siebie mocno , coraz mocniej.
Wreszcie po tylu latach cierpienia połączyła je miłość, te dwa ptaki ze złamanymi skrzydłami, zapłaciły tak wysoką cenę że nie miały rodziny, która jest najwyższą wartością, która w razie potrzeby wesprze i pomoże , kiedy matka musi iść do szpitala na dłuższy okres, aby zupełnie wyzdrowieć.
Usiadły na pobliskiej kanapie i trzymając się za ręce, przyglądały się
sobie  wypatrując podobieństw, a na ich twarzach widniał ten specyficzny rodzaj zdumienia jakie przeżywa matka, gdy patrzy na swoje nowo narodzone dziecko, bo w pewnym stopniu dla matki Maria była tego dnia takim  nowo narodzonym dzieckiem.
Za oknem, liście drzew , jakby ciesząc się z ich szczęścia połyskiwały malowniczo w jaskrawym słońcu mieniąc się wszystkimi odcieniami czerwieni, rudości, różu i złota.
Upływający czas przynosi nam mądrość, a wtedy miłość i uczucia zyskują nowy kształt.

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska

---

 

                   
Wigilijny wieczór

                                Kiedy w Wigilię  Bożego Narodzenia padał śnieg,
całe miasto rozmywało się w mglistych nierealnych półtonach.
Odnosiło się wrażenie, jakby każda z jaskrawych barw miasta
z osobna mieszała się ze śniegiem.
Gdy spoglądało się przez okno, było widać, jakby jednolitą ścianę
białych płatków otulał  świat białą pierzyną.
Wszystko wydawało się takie spokojne, takie ciche, mimo, że na ulicy rozbrzewały odgłosy miasta.
Panował nastrój podekscytowania, słychać było klaksony, tupot kroków i gwar ulicznego ruchu.
Tylko, że te dżwięki  były w jakiś osobisty sposób oddalone
i wytłumione.
A, przecież ten wieczór, to szczytowy moment powszechnej euforii
towarzyszący Wigilii Bożego Narodzenia, atmosferą przesiąkniętą
tym szczególnym, cudownym napięciem, które miało wybuchnąć
kaskadą zachwytów  z otrzymanych  prezentów.
W tym dniu, spieszą przechodnie do swoich domów obładowani stosami pakunków.
Mimo przejmującego zimna, wsłuchują się w treść kolęd i melodii,
które ukoją każdą duszę i wleją w nią nadzieję ........
Swój ostatni wieczór celebrują lekko wstawieni  Święci Mikołaje.
Kobiety mocno ściskają rączki swoich pociech, w jednej chwili krzyczą na nie , żeby uważały bo się przewrócą a zaraz 
w następnej chwili zanoszą się wesołym śmiechem.
Wszyscy wołają " Wesołych Świąt", wszystkim w ten wigilijny wieczór udziela się niepowtarzalny pogodny nastrój.
Kiedy minie ten dzień, to całe uniesienie będzie zapomniane, prezenty rozpakowane, pieniądze wydane.
Dla dzieci , to kulminacja wielomiesięcznych wyczekiwań, dla
dorosłych - kres tygodni pełnej gorączkowej krzątaniny, robienie zakupów, poszukiwanie  upominków.
To , czas nadziei, jasnych jak świeży śnieg, nostalgicznych uśmiechów wywołanych wspomnieniami odległego dzieciństwa i dawno zapomnianych uczuć.
Wieczór wigilijny, to czas wspomnień, marzeń i miłości.
Śnieg wciąż sypał nieustannie a uliczny gwar powoli zaczynał zamierać.
Zapanowała  niezwykła cisza tylko z rzadka dobiegał dżwięk klaksonu lub czyjeś przytłumione wołanie o taksówkę.
Na ulicach zapalone światełka migotały przeróżnymi kolorami.
A , w domach zaczynały zapalać się lampki na choinkach a w powietrzu unosił się zapach wigilijnych potraw.
Nadchodził wigilijny wieczór, śpiewanie kolęd, składanie sobie życzeń, dzielenie się opłatkiem.
To , najważniejsza chwila w roku, bo stajemy przed niepojętą tajemnicą przyjścia na świat Syna Bożego  , naszego Zbawiciela.
Niech w tym dniu co roku nowo narodzony Chrystus otwiera wszystkie serca na potrzeby ludzi zwłaszcza ubogich, samotnych i cierpiących.
Niech ta Boża Dziecina błogosławi nam we wszystkich dobrych inicjatywach podejmowanych w imię poszanowania godności każdego człowieka oraz w pracy, w służbie Bogu i umiłowanej Ojczyżnie.
Bezlistne drzewa oblepione błyszczącymi kryształkami lodu stały
samotnie, a fale świeżo spadłego śniegu przewiewane przez wiatr niczym białe wydmy, jakby czuwały nad tym wigilijnym wieczorem.
Nad miastem  zapanował spokój, zbliżała się biała noc, świecił biały księżyc i panowała biała cisza.

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska
Wigilijna noc  - 2009 r..

 

---

 

                   
Jej życie i treść

 

 

                             Był upalny dzień póżnego lata Słońce migotało
na złocistych włosach Julii spływających gładką falą na ramiona.
Jej ogromne oczy o kształcie migdałów miały kolor błękitnego nieba.
Były to oczy skłonne do uśmiechu a zarazem szepczące coś czułego,
Oczy  w jednej chwili przepełnione pieszczotą lub kpiną , a już
w następnej zadumane, jakby oglądały fantastyczny pejzaż
.równie odległy od rzeczywistości.
Poznali się minionej zimy . Franciszek uznał , że spotkał swoje marzenie.
W wieczór pierwszego spotkania , uroda jej zaparła mu dech
w piersiach.
Sprawiała wrażenie nieziemskiej i nieosiągalnej  a zarazem kruchej istoty.
Kiedy ją ujrzał elegancko i drogo ubraną, nie oszołomiło go złoto ani sobole, lecz ona sama. -  jej odmienność, jej milczenie wśród zgiełku sali a wreszcie jej oczy.
Wpatrywał się w nią i stwierdził, że stanowiła całkowite zaprzeczenie jego wyobrażeń.
Była dystyngowana lecz pozbawiona wszelkiej wyniosłości.
Żywił podejrzenie,  iż hałaśliwy tłum i wścibskie oczy napawają ją lękiem.
Z przyjęcia ulotniła się wcześnie.
Korciło go , by za nią pobiec odnależć ją i raz jeszcze spojrzeć w te cudne  błękitne oczy.
W dwa tygodnie póżniej spotkali się przypadkowo w parku.
Julia w tym  miejscu często bywała z nianią.
Dzieciństwo Franciszka było całkiem odmienne.
Musiał godzić pracę z nauką, dni spędzał w szkole,, natomiast poranki, popołudnia i wieczory w piekarni  rodziców.
Jego świat stanowił całkowite zaprzeczenie tej złocistej istoty.
Od spotkania Juli w parku , regularnie zaczął chodzić na spacery wmawiając sobie,  że po wielogodzinnym pisaniu potrzebny jest mu ruch i świeże powietrze.
Jednak spacery po parku miały inne motywy.
Szukał tej twarzyczki, oczu, włosów, i na koniec ją znalazł.
Nie chciał, aby rozpłynęła się we mgle, pragnął ją oglądać, rozmawiać z nią i ją dotykać.
Julia też sprawiała wrażenie , że jest zadowolona z tych spotkań.
I wkrótce  zapanował między nimi rodzaj nie wypowiedzianego
porozumienia.
Franciszek wyruszał na spacer a Julia już na niego czekała.
W trakcie spotkań doskonale się rozumieli, chciwie czerpali szczęście ze  wszystkiego co ich otaczało, dzielili się wspomnieniami z dzieciństwa i odkrywali przed sobą marzenia .
Julię fascynowały  Franciszka monologi o tworzeniu, o uczuciu jakie staje się udziałem autora kiedy jego dzieło odnosi sukces.
A Julia marzyła o teatrze, no może chociaż o napisaniu sztuki.
Franciszek dostrzegał jak z każdym  spotkaniem słabnie lęk przyczajony w jej oczach. a zagościło coś nowego, beztroskiego,.
Jej życie i treść stanowiły dziesiątki eleganckich sukien, tysiące oficjalnych kolacji, w tym  stylu życia czuła się jak w diamentowej klatce.
Z Franciszkiem było inaczej , z nim łączyła ją więż duchowa i miłość.
Kiedy skorzystała z zaproszenia ukochanego aby zwiedziła jego dom , wszystko ją zachwyciło w nim , cudowne mozaiki parkietów ,
wysokie rzeżbione sufity, kandelabry, a najbardziej przypadł jej do gustu pokój w którym  Franciszek pracował.
Czuła się tak , jakby  znalazła się wreszcie w domu , w którym jest szczęśliwa i kochana.
A, potem leżeli  wtuleni  w siebie przez wiele godzin, ich usta, dłonie, ciała i serca stapiały się w jedno.
Julia poczuła smak prawdziwej miłości. a u Franciszka twórczość
nabrała nowej głębi, nowej siły płynącej z z najdalszych zakamarków duszy autora.
Obydwoje tworzyli własny świat z doświadczeń swoich tak różnych światów, z jego uporczywej twardej walki by odnieść sukces a ona by  wyzwolić się z diamentowych więzów.
Lecz, kiedy wracała szczęśliwa do męża domu ogarniała ją trwoga co  przyniesie jutro ?
Miała męża o wiele starszego od siebie  , którego jej rodzice uznali za doskonałą partię.
Zdawała sobie sprawę, że jej życie zostało przykrojone
i ukształtowane  przez ręce sprawniejsze w tej sztuce niż jej własne i tradycję silniejszą niż jej wola.
Od pierwszych dni małżeństwa był między nimi dystans, a pomysł oddzielnych sypialni podsunął jej mąż.
Nie miała pojęcia czym jest miłóść, czym jest prawdziwe uczucie , tkliwość.
Nawet dzieci wychowywane na żądanie męża przez nianię nie były czułe .
Julia zdawała sobie sprawę , że dopuściła  się zdrady wobec męża i swojego świata.
Zastanawiała się dlaczego  ma pomagać mężowi osiągać jego życiowe cele a nie własnych dzieci ?
Zegar wybijał kwadrans po kwadransie takiego samego ich wspólnego życia , bez uczuć , monotonnego  i trudnego do zniesienia młodej kobiecie.
Kiedy szła do Franciszka chciało jej się żyć, śpiewać , tańczyć bo czuła się kochana .
Ta miłość ją uskrzydlała , ale kiedy wracała do domu swojego męża
dopadały ją zwątpienia jak szarańcza
Czy tak właśnie do końca będzie wyglądało jej życie ?
I, co potem ? Następny kochanek jak miłość u tego przeminie ?
I jeszcze jeden ? Albo żaden !
W  Juli pięknych oczach pojawił się smutek , strach i łzy.
Płacz moje serce - szepnęła .

 

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska

---

 

                   

Już jakaś obca

 

 

                          Jerzy nie był w dobrym nastroju i  bynajmniej
nie czuł się tak, jakby życie miało dla niego w prezencie jakąś ciekawą pracę.
Został na lodzie z ostatnim  wypłaconym zasiłkiem ,który  ukrył  między
dokumentami w biurku, został z psem , który jadł o wiele za dużo
i z żoną Jadwigą nie pracującą prawie od roku.
Nawet nie starała się gdzieś zaczepić , aby  przetrwać dla nich trudny okres.
W dzień i w nocy siedział nic nie robiąc albo spała.
Nie kochali się ze sobą już od paru miesięcy, jakgdyby miiłość dla  niej przestała istnieć.
Zaczęła przed laty od tabletek odchudzających, potem przeszła
na środki pobudzające i morfinę, potem na środki uspakajające
i heroinę i w końcu na kokain, a ostatnio połaczenie heroiny z kokainą uważając , że to utrzymuje ją na wysokich obrotach.i nadaje jej  pozory istoty myślącej logicznie - ale to tylko pozory .
Jerzy stwierdził z żalem , że jego ukochana żona stała się narkomanką.Już zaczynał wątpić , czy z tego nałogu w ogóle wyjdzie.
Jego samochód musieli sprzedać i jeśli nie zapłacą czynszu za mieszkanie to znajdą się na bruku, co poniekąd  mogłoby przynieść
jakiś wstrząs i żona się opamięta.
Nawet trochę się rozczulił  na wspomnienie ich pierwszego spotkania.
Była taka śliczna , taka bezbronna, bezradna , wciąż  szukała
ucieczki od presji życia i coraz głębiej popadała w nałóg.
Wymagała żeby Jerzy rozwiązywał ich wszystkie problemy i co naj-
gorsze aby zarabiał na jej narkotyki.
Jerzy miał już dosyć takiego życia, znienawidził  widok nie pościelo-
nego łóżka, pustej wiecznie lodówki, resztek wczorajszej kolacji rozrzuconej byle gdzie.
Nie cierpiał tego domu, tego bałaganu i ciągle nieprzytomnej żony.
Nawet pies sprawiał wrażenie nieszczęśliwego.
W myśli obwiniał się, że gdyby miał pracę, umieścił by  Jadwigę w luksusowej klinice , gdzie mogłaby się leczyć.
Kiedy wrócił do domu w wyprawy w poszukiwaniu pracy , sądził,
że żona śpi po zastrzyku z heroiny, albo z kokainy i wtedy powita go ożywiona.
Ale  Jadwigi nie było.
Zastał jak zwykle wielki bałagan , naczynia walały się brudne w zlewie a garderoba jej była porozrzucana po podłodze.
Tylko pies rozszalał się na widok pana spragniony serdeczności.
Jerzy  był pewny , że poszła po narkotyki zabierając ostatnie pieniądze jakie były w domu.
Jerzy spojrzał na fotografię i serce mu zapłakało z żalu , na myśl
jak ta jego żona ukochana ,taka śliczna  zmieniała się.
Schudła niesamowicie, oczy miała ciągle szkliste , jakby nieobecne,
zawsze potargana , ubrana byle jak, odurzona albo spragniona,
abo zbyt chora żeby normalnie funkcjonować.
Zabrał się z obrzydzeniem za sprzątanie tego znienawidzonego domu a kiedyś tak ukochany do którego wracał z przyjemnością.
To co zobaczył w łazience , przyprawiło go o mdłości.
Miał tego już dosyć, nie miał siły tak dalej żyć.
Zrozumiał ,że brzydził się nią i jej przyjaciółmi i tym wszystkim co sobą przedstawiali.
Sam kiedyś palił trawkę dla draki, ale to co robi Jadwiga nie było rozrywką to było samobójstwem i nie chciał spaść na dno za nią.
Nagle rozmyślania jego przerwał  telefon.
Powiadomiono go ,że żona jego została zatrzymana na policji,
a zdarzyło się to już dwa razy z czego raz przedawkowała.
Musiał wtedy sam wezwać policję, przysłano policyjnych sanitariuszy
Którzy utrzymywali ją przy życiu w drodze do szpitala.
Cudem z tego wyszła.
Na komisariacie dowiedział się, że jego żona została aresztowana razem z dwoma czarnymi mężczyznami i  jedną dziewczyna za posiadanie nielegalnego towaru z zamiarem sprzedania go oraz
jak ta druga dziewczyna za prostytucję.
Jerzy poczuł się tak , jak gdyby jakieś szpony ścisnęły mu serce,
Jak gdyby patrzył na umieranie.
Otarł łzy z policzków ale popłynęły nowe wspominając jak było kiedyś.....
Jaka jego żona była piękna , jak byli wariacko w sobie zakochani,
a teraz całe życie w otchłani piekieł z kobietą, którą kochał i kocha nadal, chociaż tak naprawdę już dawno jej nie ma.
Ta kobieta , jego ukochana żona Jadwiga została aresztowana
za prostytucję  - to już jakaś obca !!........
Po prostu , - nikt .

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska

 

---

 

 

Patologiczna zbrodnia komunistycznego systemu

 

      Patoloiczną  perfidią zbrodni czerwonego systemu było popełnienie ich w imię " wzniosłych celów "
W krzywym literackim wymarze stanowiły niemal modernistyczne wyrywanie chwastów, a najwięksi bandyci wypełniali w tym wypadku estetyczną rolę najlepszych ogrodników
System komunistyczny oprócz zbrodni ludobójstwa popełnił również zbrodnie we wnętrzu człowieka.
Ich rozmiar w swerze psychiki ludzkiej jest trudny do obliczenia i zazwyczaj ignorowany mimo,
że jest ogromny i wywiera trwałe piętno na żyjące i przyszłe pokolenia.
Warto o tym pamiętać, szczególnie teraz, kiedy jeszcze nie zdążyliśmy oczyścić naszych wnętrz z naleciałości naszego dawnego systemu.
Jeszcze nie została odbudowana nasza moralność a już na zgliszczach tamtego systemu urządają nam nowe ogrody.
I tak kiedyś tworzono klasę dla systemu, tak i teraz tacy "architekci " działają z ukrycia.
Pozostaniemy już bez wolnej woli i w brew prawidłóm architekta świata.
Dawna komasacja przerodziła się już w globalizację i rośnie gwałtownie nowa wieża Babel.
A jeśli nas wchłoną te nowe ogrody, obdartych z miłości, nadziei i wiary, będziemy już
wtedy jak rośliny zwykłe, podlegli prawu wyrywania chwastów.

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska

---

 

 

Czy to się zmieni ?

 

        Budzi mnie często młodzież wracająca z dyskotek, ich obelżywe słowa, krzyki, wrzaski
to jest ich rozmowa na codzień. Tak rozmawia  większość młodzieży XXI wieku w naszym kraju.
Dziewczęta młode nie przywiązują wagi do zachowań chłopców w ich wieku a również kobiety dorosłe, które są matkami też dają  przyzwolenie na  tego rodzaju zachowania.
Nnie mają wymagań aby byli wobec kobiet i dziewczy szarmańccy
Rozmawiają wspólnie takim samym wulgarnym językiem.
Dają przyzwolenie swoją postawą na takie zachowania.
Kiedy włączam telewizor na pierwszy rzut oka moją uwagę zwracają mężczyzni siedzący w czapkach,
rozkraczeni co według mnie nie licuje to z przyzwoitącią.
Panie siedzą przy nich roześmiane , zadowolone i nie  przeszkadza im taka postawa mężczyzn.
Są to panie z tytułami profesorów, doktorów, magistrów , nauczycielki i nauczyciele.
Ja się pytam tych pań i panów  a co z zasadami dobrego wychowania.?
Wydaje mi się , że ci panowie i panie nie mają pojęcia o co mi chodzi.
Komuna dała im przyzwolenie na tego typu wychowanie dzieci i młodzieży i tak już pozostało.
Ja z przyjemnością oglądam filmy, gdzie mężczyzna kobiecie podsuwa krzesło jak siada przy stole.
Jak kobieta wchodzi to wstaje, nie mówiąc już o starszych, którym ze względu na wiek należy się szacunek .
Moim  marzeniem jest aby powstał taki kanał teizyjny dostępny w całym kraju dla wszystkich ludzi, aby od rana do wieczora uczono zasad dobrego wychowania. to zn. jak jeść, jak  ubierać sie na daną okazję, jak zachowywać w różnych życiowych sytuacjach.
A te osoby , które chcą uczyć innych powinny zdać egzamin  z tego co powinni właściwie przekazywać innym jako autorytety za , które się mają.
Co wyniosły z domów rodzinnych ? A jak nie wyniosły, to niech zdają najpierw egzaminy z podręcznika dla takich jak oni .
A ten podręcznik ma tytuł " Zasady dobrego wychowania "
Niech najpierw się tego nauczą a potem niech uczą innych
Uważam , że w naszym kraju komuś bardzo zależy , aby tak się nie działo i żeby Polska nasza Ojczyzna nie miała eit do naśladowania.
W dzisiejszym naszym świecie, kto zachowuje się według prawdziwych zasad to staje się śmieszny i nienowoczesny.
To chamstwo wyparło wszystko co było dla naszych przodków wartościowe, szlachetne, prawe.
Ludzie , którzy walczą o prawdę o zwalczanie korupcji są w beszczelny sposób wyszydzani i wyśmiewani.
A ja pamiętam słowa , które wryły mi się do mojej świadomości.
" Narody , które tracą pamięć, giną "
W narodzie polskim powinien zapanować szyk i elegancja i poprawne w dobrym stylu zachowania..
Wtedy , kiedy będziemy szanować naszą przeszłość, naszych przodków, to wtedy inne  narody
będą nas szanować.
Dlaczego musimy być jak wszyscy , jak cały świat?
My mamy swoją tożsamość narodową, swoją wiarę, swoje tradycję i pielęgnujmy to !!!

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska

---

Czy marzenia się spełniają?

      Był upalny dzień póżniego lata, słóńce migotało na złocistych włósach Julji
spływających gładką falą na ramiona.
Jej ogromne oczy w kształcie migdałów miały kolor błękitnego nieba
Były to oczy skłonne do uśmiechu a zarazem szepczące coś czułego, oczy w jednej chwili przepełnione pieszczotą lub kpiną a już w następnej zadumie, jakby oglądały fantastyczny pejzaż równie odległy od rzeczywistości.
Poznali się minionej zimy na przyjęciu.
Franciszek uznał , że spotkał swoje marzenie. Jej uroda zaparła mu dech w piersiach.
Sprawiała wrażenie nieziemskiej i nieosiągalnej a zarazem kruchej istoty.
Kiedy ją ujrzał elegancko ubraną, nie oszomiło go złoto ani sobole, lecz ona sama -
Jej odmienność, jej milczenie wśrod zgiełku sali a wreszcie jej oczy.
Wpatrywał się w nią przez chwilę i stwierdził, że stanowiła całkowite zaprzeczenie jego wyobrażeń. Była dystyngowana, lecz pozbawiona wszelkiej wyniosłości.
Ulotniła się wcześnie.
Korciło go by za nią pobiec, odnależć ją  i raz jeszcze spojrzeć w te fijołkowe , piękne oczy.
W dwa tygodnie póżniej spotkali się  ponownie w parku.
Julja  w dzieciństwie do tego parku częśto przychodziła z nianią.
Dzieciństwo Franciszka było całkiem odmienne.
Musiał godzić pracę z nauką, dni spędzał w szkole, poranki i popołudnia i wieczory w drukarni.
Jego świat stanowił całowite zaprzeczenie świata tej złocistej istoty.
Franciszek od spotkania Julji w parku zaczął chodzić na spacery wmawiająć sobie,
że po wielogodzinnym pisaniu potrzebny mu jest ruch i świeże powi
Jenak spacery po parku miały inne motywy.
Szukał tej twarzyczki, oczu, włosów  i na koniec je znalazł.
Nie chciał, aby rozpłynęła się we mgle, chciał oglądać, rozmawiać i dotykać.
Julja też sprawiała wrażenie zadowolonej z tych spotkań.
I wkótce zapanował między nimi rodzaj nie wypowiedzianego porozumienia.
Franciszek wyruszał o określonej godzinie na spacer a Julja już na niego czekała.
W trakcie spotkań doskonale się rozumieli, chciwie czerpali szczęście ze wszystkiego co ich otaczało, dzielili się wspomnieniami z dzieciństwa i odkrywali przed sobą marzenia.
Julję fascynowały Franciszka monologi o tworzeniu, o uczuciach, jakie staje się udziałem autora, kiedy dzieło odnosi sukces.
A, ona marzyła o teatrze , no może chociaż o napisaniu sztuki.
Franciszek dostrzegał jak z każdym spotkaniem słabnie lęk przyczajony w jej oczach.
Od chwili kiedy poznali się w niej zagościło coś nowego, coś beztroskiego.
W jej życiu jeden dzień był podobny do drugiego, nudny i monotonny.
Miała  wrażenie , że Franciszka zna od dawna, że łączy ich jakaś więż duchowa.
Na którymś spotkaniu Franciszek zaprosił Julję do swojego domu.
Była oczarowana jego pięknem, zachwycało ją wszystko, jednak najbardziej zachwycił ją pokój w którym pisał.
W myśli stwierdziła , że czuje się tu jak w domu , w którym czuje się szczęśliwa i kochana.
Żyła do tej pory tak , jak tego od niej oczekiwano.
Stwiedziła w myśli , że jest w środku pusta i liczyła , że Franciszek wypełni  treściąjej życie.
Dla jej ukochanego była darem Bożym ale z drugiej strony rodziły się wyrzuty czy nie skoplikuje jej życia.
Julja w porywie serca rzuciła się w ramiona Franciszka jakby bojąc się , że to tylko sen
A potem leżeli wtuleni w siebie przez wiele godzin, ich usta , dłonie i ciała stapiały się
w jedno.
Od tego dnia obydwoje się zmienili. Julja była szczęśliwa, uśmiechnięta, bo poznała czym jest smak prawdziwej miłości.
A Franciszek, jego twórczość nabrała nowego imetu, nowej głębi, nowej siły  płynącej
z nadalszych zakamarków duszy autora..
Obydwoje tworzyli własny świat z doświadczeń swoich tak różnych światów, z jego uporczywej walki by odnieść sukces a ona by wyzwolić się ze złotych więzów.
Lecz , kiedy wracała szczęśliwa do domu, ogarniały ją wątpliwości, czy może mieć nadzieję że u boku  Franciszka będzie zawsze wiodła szczęśliwe życie , beż trosk.
Miała męża , który dla jej rodziców był  doskonałą partią, który zapewniał córce stabilizację i życie na pozimie w kręgach najwyższych swer.
Zdała sobie sprawę, że jej życie zostało przykrojone i ukształtowane przez ręce sprawwniejsze w tej sztuce niż jej własne. i tradycję silniejszą niż jej wola.
Do tej pory , rodziną  jej był mąż o wiele starszy i dzieci.
Od pierwszych dni małżeństwa mąż zachowywał dystans w kontaktach między małżokami, nawt pomysł oddzielnych sypialni podsunął jej mąż.
Julja zdawała sobie że dpuściła się zdrady wobec męża i swojego świata.
Bolała nad tym bardzo ale uczucie zwyciężało.
Tu , W męża domu była tylko piękną panią, żoną swojego męża, która miała za zadanie  tak bawić gości aby dobrze stosunki wpywały na karierę męża,
To ich życie  było nudne i monotonne, każdego dnia takie samo.
Kiedy szła do Franciszka  była szczęśliwa , chciało jej się tanczyć, grać , spiewać
Kiedy wracała do męża , do jego domu , zadawała sobie pytanie
Czy tak właśnie aż do końca będzie wyglądać jej życie?
I co potem? Następny kochanek jak jemu się znudzi ? I jeszcze jeden ? Albo żaden.
W Julji oczach pojawił się strach i łzy.
Szepnęła " Płacz moje serce "

 

Bożena Dobaczewska zd. Składzińska

---

---