<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Lata 1939 - 1947 Informacje cz. 3

  • Cichociemni
  • 27 Pułk Piechoty
  • Polskie dzieci w Nowej Zelandii
  • Organizacje niepodległościowe na terenie Wielkopolski 1945 – 1956
  • Niepowtarzalni - Lekarze weterynarii ofiary II wojny światowej
  • Nauczyciele tajnego nauczania - woj. kieleckie
  • Żołnierze, którzy powrócili z zachodu do Polski po II WŚ
  • Wspomnienia nauczycieli tajnego nauczania
  • 11 Batalion Łączności - 2 Korpus Polski
  • Palmiry - lista zamordowanych
  • Straty wśród duchowieństwa łódzkiego w czasie II wojny światowej
  • Więźniowie Radogoszcza - listopad 1939 / styczeń 1940
  • Wykaz żołnierzy polskich przybyłych z Archangielska do Glasgow 3.10.1941
  • Wykaz osób przybyłych z Afryki do Londynu i Glasgow
  • Wykaz osób przybyłych do Liverpool
  • Wykaz osób przybyłych do Southampton nazwiska na literę " A - K "
  • Wykaz osób przybyłych do Southampton nazwiska na literę " L - Ż "
  • Żołnierze AK spoczywający na Cm. we Wrocławiu
  • Cmentarz Obrońców Lwowa 1939 r.
  • Lublin w okresie okupacji (1939-1944). Na podstawie badań sądowych Miejskiej Komisji Badania Zbrodni
  • Lista zmarłych w więzieniu w Wilejce w latach 1940-1941

  • Żołnierze AK

    spoczywający na Cm. we Wrocławiu



     

     
     
     
     
     
    W książce Andrzeja Rumińskiego "Cmentarz parafialny Świętej Rodziny we Wrocławiu. Przewodnik biograficzny" zamieszczono noty biograficzne żołnierzy AK:
     
     

     

     

     

     

    Na końcu niektórych w nawiasie kwadratowym są podani ich autorzy.
    Skróty:
    EW = Encyklopedia Wrocławia;
    PW = Powstanie Warszawskie;
    PWr = Politechnika Wrocławska;
    POW = Polska Organizacja Wojskowa; 
    Lit. poz. 12 = "Nowe Życie" nr 25 (140); 4-17 XII 1988;
    Lit. poz. 16 = "Słownik biograficzny instruktorów harcerstwa Dolnego Śląska w . 1945-1990, Doln. Chor. ZHP, Wrocław, 1995

     

     

     

    ANDRZEJEWSKI Jerzy (12-81-5). Ur. 7.09.1902 w Legionowie, zm. 16.12.1962. Mąż Anny z d. Dragun. Żołnierz V pułku Legionów. Walczył z Niemcami, uniknął aresztowania przez Rosjan. W czasie wojny by nie rzucać się w oczy pracował jako maszynista kolejowy. Współpracował z partyzantami AK, brał udział w walkach o Wilno. Ciężko ranny, nie powrócił już do pełni zdrowia. [Piotr Gliszczyński]

     

    ARCIMOWICZ Hilary (4-21-27). Ur. 1891 na Łotwie, zm. 17 grudnia 1967. Mieszkał w Wilnie. W czasie II w. św. ukrywał w swoim domu na Zarzeczu magazyn materiałów wybuchowych, należący do grupy „Perkun”, podległej Komendzie Okręgu Wileńskiego AK. Aresztowany 21 lipca 1945. Sądzony w dniach 29 i 30 listopada 1945 przez Wojenny Trybunał Wojsk NKWD Litewskiej SSR, skazany na podstawie paragrafów 58-1a i 58-11 KK na 8 lat zesłania do łagru do Workuty i pozbawienie praw obywatelskich na lat 5. Powrócił z zesłania w 1954, zamieszkał u rodziny we Wrocławiu. (wzmianka w: Longin Tomaszewski, „Wileńszczyzna lat wojny i okupacji 1939-1945”, str. 264; informacje rodzinne). [Jerzy Dąbrowski].

     

    AULICH Jadwiga z d. Langiewicz (2-25-4). Ur. 13.02.1921 w Warszawie, zm. 24.06.2005. Córka Stefana Langiewicza, wnuka generała Mariana Langiewicza (Powstanie Styczniowe 1863) i Marii Stanisławy z d. Sieradzińskiej. Zaangażowana w ZHP, od 1940 w konspiracji SZP (Służba Zwycięstwu Polski), ukończyła Podchorążówkę, w 1944 po przyjęciu zrzuconej broni aresztowana na skutek donosu, uciekła z więzienia w Modlinie, przeniesiona w krakowskie, tam znowu aresztowana, przebywała w więzieniach w Myślenicach i w Krakowie, następnie w obozie w Czerwonym Prądniku, skąd udało się jej uciec do oddziału partyzanckiego I Pułku Strzelców Podhalańskich. Jako łączniczka chodziła szlakami podhalańskimi. Opiekowała się Izbą Chorych w Poroninie. W 1945 z całą grupą PSP jako ochrona dr Bolesława Drobnera – pierwszego prezydenta Wrocławia – przybyła do tego zrujnowanego miasta, zostając w nim na resztę życia. Studia na Weterynarii. Mąż Jerzy Aulich, córka Jolanta – 1949, syn Zbigniew – 1956. Pracowała w laboratorium weterynarii. Po przejściu na emeryturę udzielała się społecznie w powstałym właśnie Związku Żołnierzy AK. Była uhonorowana wieloma odznaczeniami. [Irena Trafikowska].

     

    BAJER Andrzej (1-4-15). Ur. 14.11.1920, zm. 19.01.1993. Mgr inż. Por. AK. w Warszawie, uczestnik PW. ps. „Burda”.

     

    BARANOWSKI Adolf (4-5-13). Ur. 1909, zm. 10.09.1992. Żołnierz AK, więzień łagrów syberyjskich.

     

    BARANOWSKI Bolesław (17-35-22). Ur. 28.01.1918 w Aleksandrówce, zm. 3.06.2002. Syn Józefa i Anny. W AK 1942-1944, ps. „Pancerz”. D-dca drużyny, kurier, żołnierz 6 Samodzielnej Brygady AK Okręg Wilno, ps. „Ziuk”. Kapral. Odznaczenia: Krzyż AK, Medal Wojska Polskiego, Krzyż Walecznych – 1967, Krzyż Partyzancki – 1968, Medal Zwycięstwa i Wolności – 1969. W 1992 awans na porucznika.

     

    BARTOSIEWICZ Michał (2-11-4). Ur. 1895 w Zawałowie, wsi położonej około 140 km na płd. od Lwowa, zm. 29.05.1971. Był  synem chłopa, w rodzinie, która liczyła pięcioro dzieci: córkę oraz czterech synów. Była to rodzina o głęboko zakorzenionych tradycjach patriotycznych. Matka Michała – Karolina z Kowalskich – była córką powstańca z 1863, a ojciec Wojciech przejawiał swoje umiłowanie polskości w nauczaniu swoich dzieci, a potem wnuków patriotycznych pieśni oraz w kultywowaniu polskich obyczajów związanych na ogół z uroczystościami państwowymi i religijnymi. Dbał również o wykształcenie swoich synów. Michał ukończył w 1914 maturę w gimnazjum w Brzeżanach (miasteczko położone około 100km na południe od Lwowa) i razem ze swoim młodszym bratem Stanisławem wstąpił do Legionów. Ranny w 1917 spędził resztę lat I w. św. w szpitalu, a po wojnie pozostał w WP służąc kolejno w 51 PP w Brzeżanach, w 6 Pułku Strzelców Konnych w Żółkwi oraz w Brygadzie Przeciwpancernej we Lwowie. Ostatecznie – jako kapitan – wziął udział w kampanii wrześniowej, aby potem w czasie wojny być uczestnikiem podziemnych organizacji (najpierw ZWZ, a potem AK). Po wojnie repatriował się do Polski razem z żoną Anną (poślubioną w Brzeżanach w 1919) oraz córką Stanisławą i matką żony – Franciszką. Zamieszkał z rodziną we Wrocławiu, gdzie od razu rozpoczął pracę nad odbudową ze zniszczeń. Pracował między innymi przy organizacji WZO, a później, aż do emerytury, w przedsiębiorstwie budowlanym jako księgowy. Zmarł jako wdowiec pozostawiając po sobie córkę Stanisławę, (imię nadano jej na cześć brata Michała – Stanisława, który zginął w 1920 w wojnie polsko-bolszewickiej w bitwie pod Kołkami na Wołyniu). Na grobie Michała Bartosiewicza umieszczono tablicę upamiętniającą Jego żonę Annę z Jaremowiczów (1897-1963) oraz Jej matkę Franciszkę Olgę Tarnawską de domo (1871-1973). Informacje o rodzinie Bartosiewiczów zostały opisane w książce „Okruchy życia” autorstwa Stanisławy Bartosiewicz, wyd. AE im. Oskara Langego we Wrocławiu, Wrocław 2006 [Stanisława Bartosiewicz].

     

    BARTOSZEWSKI Hieronim (1-2A-17). Ur. 1912, zm. 1993, lekarz. Żołnierz AK, z-ca szefa sanitarnego Okręgu Warszawskiego PCK od XII 1940. Uczestnik wizji lokalnej w lasku katyńskim wiosną 1943r. (Wspomina o tym trzykrotnie Janusz K. Zawodny, w swojej książce „KATYŃ” podając - chyba błędnie imię Henryk – A.R.). Kmdt szpitala PCK w czasie powstania warszawskiego., organizator do 15 X 1944 ewakuacji chorych i rannych. We Wrocławiu od 3 V 1945. Organizator. i kierownik szpitala oraz działu Sanitarno-Opiekuńczego Okręgu Dolnośląskiego PCK, 1948-80 lekarz pediatra. [EW].

     

    BASSY Teresa Maria (1-5A-10). Ur. 21.04.1928, zm. 23.11.1999. Ppor. AK. Uczestniczka powstania warszawskiego ps.: „Ewa”, „Czesława”. Przeszkolona w Kampinosie w tzw. Podchorążówce, była w zgrupowaniu „Sławbora”, bat. „Miłosz”, komp. „Ziuk”. Po kapitulacji służyła w oddziale osłonowo-porządkowym AK gen. T. Bora-Komorowskiego. W jednym z jego ostatnich rozkazów, została awansowana na stopień ppor. Wyszła wraz z oddziałem z Warszawy 10.10.1944 do obozu przejściowego w Ożarowie. Wraz z transportem znalazła się w szpitalu jeńców w Zeithain. Od 3.01.1945 przebywała w Stalagu IV-A, Firma A.E.G. Bautzen, skąd ewakuowano obóz przed nadchodzącym frontem. Po powrocie z niewoli, przyjechała do Wrocławia. Używała imienia Teresa i panieńskiego nazwiska Łazowska. Nigdy nie należała do żadnych organizacji politycznych, nigdy nie była członkiem organizacji ZBOWiD (świadomie odmawiała przynależności). W dniu 3 kwietnia 1985 uchwałą Rady Państwa odznaczona została Warszawskim Krzyżem Powstańczym. Najprawdopodobniej była również odznaczona krzyżem Virtutii Militari, nadanym razem ze stopniem oficerskim, przez T. Bora-Komorowskiego w ostatnim dniu przed opuszczeniem Warszawy (taki rozkaz został odczytany przed kompanią), lecz z wiadomych względów nie zachowały się żadne na ten temat dokumenty [wspomienie córki, Lidii Bassy].

     

    BAUER Ryszard (12-12-5). Ur. 2.02.1926 we Lwowie, zm. 25.06.2006. Żołnierz AK

     

    BAWOROWSKI Ludwik Jerzy (18-4-25). Ur. 10.04.1921 r. w Krakowie, zm. 29.10.2008. Mieszkał w Łodzi, i tam skończył gimnazjum a następnie Szkołę Podchorążych Rezerwy - obsługę dział ppanc., przydział do 28 pp w stopniu ppor., w 1935 do obrony Podzamcza jako d-ca plutonu szwedzkich dział ppanc. Od 17 września jeniec niemiecki w stalagu II A Neubrandenburg. W marcu 1942 udało mu się uciec i przedostać do Warszawy, gdzie włączył się do szeregów ZWZ-AK oddział „Baszta”. Następnie przeniesiony do podobwodu „Wanda” w radomskie, gdzie działał do grudnia 1944, kiedy ranny w obydwie nogi i umieszczony w szpitalu w Milanówku, zakończył konspirację. Po krótkim pobycie i rozpoczętych studiach chemicznych w Krakowie, wiosną 1945 przeniósł się do Wrocławia, studiował w WSH, uzyskał w 1968. tytuł doktora ekonomii Od 1954 był przysięgłym tłumaczem z języka niemieckiego, przetłumaczył m.in. książkę Bernarda Grzimka „Serengeti nie może umrzeć”. Od 1972 był dyrektorem Ośrodka Badań Prognostycznych na PWr. Od 1980 w stopniu porucznika. W 1990 został wybrany Prezesem powstałego właśnie Stowarzyszenia Żołnierzy AK, przekształconego następnie na Światowy Związek Żołnierzy AK – na Okręg Dolnośląski. Odznaczony m.in.: Krzyżem AK, Złotym Krzyżem Zasługi (za pracę zawodową) oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. [Żona Elżbieta Baworowska z synem Andrzejem].

     

    BEK Stanisław (9-21-2). Ur. 23.05.1922, zm. 12.01.1999. Dr inż. Odznaczony Krzyżem AK.

     

    BERNHARD Elżbieta Emilia (12-29-7). Ur. 28.01.1905 w Kielcach, zm. 5.11.1983. Sanitariuszka z 1939 w Warszawie, pięcioletnia praca w Szpitalu Ujazdowskim, konspiracja, żołnierz AK.

     

    BESZŁEJ Stanisław (1-5A-11). Ur. 17.04.1920, zm. 12.09.2000. Por. BCh i AK ps. „Ludwik”.

     

    BEZDEK Stanisław (1-1-7). Ur. 30.04.1900 we Lwowie, zm. 28.09.1980. W l. 1926–1932 studiował geodezję na Politechnice Lwowskiej, pracując równocześnie jako geodeta u mierniczych przysięgłych w Ojcowie, Kosowie Huculskim, wreszcie – w magistracie m. Lwowa. Jeszcze przed zakończeniem studiów, w 1933 został asystentem w II Katedrze Miernictwa Politechniki Lwowskiej u prof. Wojtana. W 1934 uzyskał, stopień inż. mierniczego. Na Politechnice pracował do roku 1935. Później rozpoczął samodzielną pracę geodety jako referent techniczny Izby Skarbowej w Krakowie. Wykonywał szereg oryginalnych prac: koncepcje rozwiązań sieci triangulacyjnych i poligonowych od projektu poprzez pomiar i wyrównanie (Grybów, Kosów Huculski, Sanok, Spisz). Od 1938 pracował w Izbie Skarbowej Lwowa na stanowisku referenta technicznego, skąd w styczniu 1939, wraz z rodziną, przeniósł się do Wilna. Został inspektorem mierniczym w Wojewódzkiej Komisji Klasyfikacyjnej. Prowadził kursy zawodowe, reorganizował szereg prac Wydziału, entuzjazmował się zastosowaniami fotogrametrii przy pomiarach Polesia. Wojnę spędził we Lwowie. W l. 1940 i 1941 pracował jako główny geodeta w Ukrnieftegazstroju, nadzorując trasowanie gazociągu Lwów – Daszawa. W okresie 1942-1944 był geodetą w biurze budowlanym inż. W. Śliwińskiego. Był aktywnym żołnierzem podziemia, pełniąc odpowiedzialne funkcje w AK pod pseudonimem „Władysław". W lipcu 1944 został starszym asystentem Politechniki Lwowskiej. Dalszych dwanaście lat spędził w ZSRR, na zesłaniu w Kazachstanie. Po powrocie do Polski w 1956 rozpoczął pracę naukowo-dydaktyczną we Wrocławiu w Katedrze Miernictwa WSR. Mimo słabego zdrowia z zapałem organizował komórkę do spraw współpracy z gospodarką narodową. W l. 1959-1960 był zastępcą organizatora Oddziału Geodezji i Urządzeń Rolnych. W 1962 uzyskał stopień dra nauk techn. W 1967 został mianowany docentem i przez dwa lata - do roku 1969 pełnił obowiązki kierownika Katedry Geodezji Wyższej. Był odznaczony Krzyżem Walecznych (za udział w I w. św.), Medalem Wolności i Zwycięstwa oraz Odznaką Grunwaldzką. Pochowany został w kwaterze AK [„Wrocławskie Środowisko Akademickie, Twórcy i Ich Uczniowie” – płyta CD].

     

    BIALE Jerzy (4-8-18). Ur. 1923, zm. 16.04.2003. Długoletni pracownik PTTK, oficer AK, pionier Wrocławia. [Gazeta Wyborcza 31.X.2003].

     

    BIGDA Wilhelm (12-66-9). Ur. 20.06.1914 w Tarnopolu, zm. 12.12.1996. Żołnierz AK ps. „Strzemię”.

     

    BŁAHUTA Stanisław (16A-9-16). Ur. 27.02.1904 we Lwowie zm. 25.05.1996. Jako kilkunastoletni chłopiec brał udział w obronie Lwowa (1918 r.). W 1922 ukończył średnią Szkołę Przemysłową we Lwowie, zdobywając zawód montera instalacji centralnego ogrzewania. Tam również należał do Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, gdzie miał duże osiągnięcia sportowe, szczególnie w podnoszeniu ciężarów. W okresie II w.św. był żołnierzem AK w stopniu sierż. Podch. w: Okręg Lwów, dywersja, dowódca oddziału, pseudonim „Stefan”. Odznaczony Krzyżem AK. Krótko po wojnie był więziony około dwóch lat. W czerwcu 1949 zdawał egzaminy mistrzowskie w rzemiośle instalacji centralnego ogrzewania w Katowicach (gdzie przesiedlono go po wojnie). W 1950 zamieszkał we Wrocławiu, pracował w WPBP nr 1. na stanowisku majstra, do czasu przejścia na emeryturę. Przyczynił się, szczególnie w latach 50-tych, do odbudowy Wrocławia, za co otrzymywał liczne nagrody i podziękowania. Do ostatnich dni (żył 92 lata) kochał swoje rodzinne miasto Lwów i przy każdej okazji wspominał je, snując malownicze opowieści.

     

    BŁASZCZYŃSKA Irena (14-25-24). Ur. 15.11.1900 w Warszawie, zm. 5.09.1991. Żołnierz AK.

     

    BOYE- GUERQUIN Anna (11-6-8). Ur. 24.04.1922, zm. 1.08.2001. Żołnierz AK. Architekt (→GUERQUIN Bohdan)

     

    BRAULIŃSKI Tadeusz (1-1-13). Ur. 1906, zm. 1993. Żołnierz AK „Burza”.

     

    BRONIEWSKI Jan herbu Tarnawa (1-1A-4). Ur. 29.10.1901, zm. 7.11.1982. Por. rez. WP i AK. Kom. III rejonu AK obwód Chełm Lubelski. Ps. „Tarnawa”.

     

    BROŃSKI Zdzisław (14-1-11). PRO MEMORIA. Ur. 24.12.1912, zm. 20.05.1949. Oficer AK.

     

    BROŚ Iwona z d. Korwin-Bieńkowska (8-23-39). Ur. 19.10.1926 w Wyszkowie nad Bugiem, zm. 22.09.2011. Żołnierz AK.

     

    BYTNAR Stefan (14-30-18). Ur. 1.09.1924 we wsi Handzlówka gmina Łańcut, zm. 26.07.1993. Był synem rolnika, miał cztery siostry. Po SP w 1937 ukończył Prywatną Szkołę Przysposobienia Rolniczego w 1939. W l. 1940-1943 pracował w sklepie jako ekspedient. Uczestniczył w ruchu oporu przeciwko okupantowi niemieckiemu pod ps. „Szpak” od VII 1942 do 31 VII 1944 w połączonym plutonie B.Ch. i A.K kolportował tajne pisma, przenosił i ukrywał broń, zabezpieczał tajne nauczanie w swojej wsi. W 1943 został przymusowo zatrudniony w zakładach K-WERK ADLER w Dębicy. Podczas ewakuacji urządzeń fabryki i pracowników do Mińska (ZSRR) uciekł z pociągu i po tygodniowym nocnym marszu przez pola i lasy wrócił do rodzinnej wsi i ukrywał się przed Niemcami do końca wojny. Po wojnie przyjechał do Wrocławia i od 12 IX 1946 pracował w ZPS, gdzie po przeszkoleniu i zdobyciu uprawnień został komendantem Zakładowej Straży Pożarnej. W 1956 ożenił się z Teresą Trojnar. W 1957 urodziła się im córka Anna a w 1961 syn Piotr. W 1966 ukończył Szkołę Oficerów Pożarnictwa w Warszawie, w 1968 uzyskał stopień kpt. w Korpusie Pożarnictwa a w 1984 stopień płk Pożarnictwa. Był rzeczoznawcą ds. p.poż. we Wrocławskim Biurze Projektów. Opracował wiele wniosków racjonalizatorskich w swojej dziedzinie. Otrzymał wiele odznaczeń i medali resortowych oraz Odznakę Budowniczy Wrocławia – 1972, Złoty Krzyż Zasługi – 1977, Złotą Odznakę „Zasłużony dla woj. Wrocławskiego i Miasta Wrocławia” – 1979, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 1985. W 1986 przeszedł na emeryturę. Od Dyrekcji WZPS „Polmos – Wrocław” otrzymał „Podziękowanie za 40-letnią pracę zawodową i społeczną”. W 1987 – Dyplom „Za zaangażowanie i aktywność w ochronie mienia społecznego oraz prowadzoną działalność w zakresie porozumienia narodowego” od Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego – Rady Dzielnicy Wrocław - Psie Pole. Był członkiem ZBOWiD. Zmarł po ciężkiej chorobie. [Żona – Teresa Bytnar].

     

    CHOMA Kazimierz (7-3-19). Ur. 10.3.1922, zm. 17.11.1999. Żołnierz AK ps. „Borski” w Inspektoracie Lwów, Oddział Dywersyjny. 11 Karpacka Dywizja AK na terenie miast Drohobycza i Stryja, od VI 1942 do VIII 1944 Sambora i Borysławia. Podchorąży, w PRL – ppor. Odznaczony Krzyżem Partyzanckim. Członek Stow. Żołn. AK.

     

    CHRYPLEWICZ Józef (7-13-8).  Ur. 22.03.1906, zm. 4.12.1957. Komendant AK dzielnicy Lwów Zachód.

     

    CISEK Stanisław Antoni (1-21-11). Ur. 6.05.1924 we Lwowie,, zm. 14.06.2007. Inż.  budownictwa lądowego. Plutonowy podchorąży AK ps. „Mirski” „Roman”, odznaczony Krzyżem Walecznych, Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Obrońców Lwowa. Jachtowy Kapitan Żeglugi Bałtyckiej uhonorowany odznaką Zasłużony Działacz Żeglarstwa Polskiego, Złotą Odznaką AZS, wyróżniony w konkursie Głosu Wybrzeża „Rejs roku 1973”. Urodził się jako drugi z trzech synów Michała Ciska urzędnika kolejowego i Jego żony Marii z domu Schromm. W pierwszych dniach wojny 1939 na skutek bombardowania zmarł ojciec (spoczywa na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie) a rodzina została pozbawiona mieszkania i środków do życia. Niespełna 16 letni Stanisław podjął pracę zapewniającą utrzymanie matce i braciom. Wszyscy bracia Ciskowie zaangażowali się w działalność podziemną, wstąpili do AK i brali udział w akcjach na terenie Lwowa. Byli ścigani listami gończymi. Początkowo ukrywani we Lwowie, w dalszych latach walczyli w leśnych oddziałach partyzanckich. Po wojnie Stanisław wraz z matką i młodszym bratem Władysławem osiedlił się w Gliwicach, gdzie ukończył Wydział Budownictwa na Polit. Śląskiej. Po studiach przez wiele lat pracował w biurach projektów. Najstarszy brat Tadeusz aresztowany przez NKWD spędził 11 lat w łagrach Workuty. W kilka lat po wojnie zmarł młodszy brat Władysław, a pod koniec lat 50 – w kilka lat po powrocie z zesłania – Tadeusz. Odtąd Stanisław jako jedyny żyjący syn z miłością opiekował się matką aż do jej śmierci w 1978. Bracia i matka spoczywają w rodzinnym grobie na Cmentarzu Rakowieckim w Krakowie. Stanisław uprawiał narciarstwo i żeglarstwo, szczególnie morskie. W 1971 otrzymał patent jachtowego kapitana żeglugi bałtyckiej. W 1972 na własnym, małym jachcie „ Narcyz” (dł. 6,5 m; szer. 2,05 m; 18 m2 żagla), wyruszył ze Świnoujścia, aby samotnie pokonać Atlantyk. W ciężkim sztormie po złamaniu ręki musiał poprosić o pomoc. Otrzymał ją w Wielkiej Brytanii, skąd po kilku dniach wypłynął do Calais. Stamtąd wraz z kolegą ruszył kanałami na południe Francji. Przez kilka następnych miesięcy pływał po M. Śródziemnym, podróżował autostopem po Algierii i Maroku a odzyskawszy siły wyruszył na Wyspy Kanaryjskie. Z Wysp Kanaryjskich samotnie w ciągu 40 dni przepłynął Atlantyk dobijając do Barbados. Z Barbados popłynął do Wenezueli, gdzie załadował jacht na polski statek handlowy i poprzez Peru powrócił do Polski. Wyprawa Stanisława Ciska była jedną z bardziej znaczących w dziejach żeglarstwa polskiego. Po powrocie do Wrocławia nie wrócił do zawodu inżyniera budownictwa lądowego. Uzyskawszy odpowiednie uprawnienia produkował plastikowe jachty. Do ostatnich lat życia pływał na jeziorach mazurskich na zbudowanej przez siebie żaglówce zwanej „Amok” a także wielokrotnie prowadził rejsy po morzu Śródziemnym. W latach 90 Stanisław sfinansował i zorganizował poszukiwania ukrytego na końcu wojny archiwum dokumentów zgrupowania AK „Warta” Okręgu Lwowskiego. Po odnalezieniu i zabezpieczeniu przekazał archiwum do Ossolineum. Po śmierci został pochowany z honorami wojskowymi i z zachowaniem tradycji morskich. W 2012 r. wnuk Stanisława ekshumował jego zwłoki i złożył na cmentarzu Rakowickim w Krakowie, w grobie z jego matką i braćmi. [Ewa Mróz].

     

    CYRANOWSKA Janina Jadwiga z d. Jawor (4-6-17). Ur. 29.07.1913 w Zamostku, zm. 2.08.1984. Żona Adolfa Cyranowskiego. Córka Franciszka i Wiktorii z Gieletów. Żołnierz AK jako łączniczka, zaopatrywała też partyzantów w żywność. Pomagała chorym i potrzebującym. Po wojnie poszukiwała męża aresztowanego przez NKWD, który chory i wyniszczony wrócił po trzech latach z Syberii. [Córka, Marianna Cyranowska-Wielkopolan].

     

    CYRANOWSKI Adolf (4-5-13). Ur. 28.07.1909 w Stryjnie pow. Krasnystaw, zm. 10.09.1992. Żołnierz AK., był m.in. z-cą Komendanta Szkoły Motoryzacyjnej na okręg Krasnystaw. Aresztowany 11 listopada 1944 przez NKWD, katowany, stawiany do rozstrzelania, cudem uniknął śmierci, lecz został wywieziony na zesłanie do kopalni węgla w górach Uralu, a po roku dalej, do obozów pod specjalnym nadzorem w tajdze syberyjskiej. Do kraju wrócił w 1947. Tropiony przez UB za działalność w AK wyjechał na Ziemie Odzyskane. Za odwagę i waleczność odznaczony był m.in. Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Virtuti Militari. Ostatnie 35 lat swego życia przepracował jako miłośnik przyrody w OZLP we Wrocławiu, wielokroć wyróżniany za rzetelną i uczciwą pracę. Ojciec dwóch córek Aliny i Marianny. Pochowany z córką Aliną. [Córka - Marianna Cyranowska-Wielkopolan].

     

     

    DAWIDOWICZ Franciszek (17-19-3). Ur. 1.12.1901, zm. 2.05.2005. Por. WP; żołnierz AK; weteran walk o wolność i niepodległość.

     

    DĄBROWSKA Anna (1-4A-8). Ur. 7.06.1920 w Zwierzyńcu na Lubelszczyźnie, zm. 3.12.1995. Żołnierz AK od VI 1943 do VII 1944 pseudonim „Małgorzata”, sanitariuszka i łączniczka. Obwód Biłgoraj – Komendant „Orsza”. W czasie wojny zginęli jej rodzice Zofia i Klemens. W 1945 wyszła za mąż za Władysława i z nim przyjechała do Wrocławia. W 1946 urodziła córkę. Studiowała na Wydziale Farmacji, potem pracowała w aptece na ul. Partyzantów i tam mieszkała. Mąż pracował w Browarze Piastowskim. Gdy mąż ją opuścił pracowała również w aptekach w Miliczu, Świętej Katarzynie oraz społecznie w aptece przy kościele Św. Antoniego. W 1994 odznaczona Krzyżem AK. Członek ŚZŻAK od 4.02.1991. Gdy ciężko zachorowała, miała serdeczną pomoc i wsparcie od córki i swojej przyjaciółki lekarki, Ludomiry Stobickiej. [Córka, Marta Jędrzejczyk].

     

    DERUBSKA Barbara (3-20-16). Ur. 1918, zm. 10.03.1999. Doc. dr hab. med. Ppor. AK ps. „Gienia”, „Jodła”, „Joanna”. ZWZ-AK od 1941 Komenda Okręgu Warszawskiego. Udział w Powstaniu Warszawskim. Sekretarz Komendy Głównej. Odznaczenia: Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami, Medal Zwycięstwa i Wolności, Krzyż Partyzancki, Krzyż Powstańczy, Krzyż Kawalerski. Członek Stow. Żołnierzy AK.

     

    DERUBSKI Jerzy (3-20-15). Ur. 1920, zm. 1974. Ppor. AK.

     

    DMOCHOWSKA-CEDLER Halina (3-10-10). Ur. 2.04.1927, zm. 19.03.2007. Żołnierz AK.

     

    DMOCHOWSKI Wacław (3-10-10). Ur. 1.12.1921, zm. 30.07.2010. Porucznik AK.

     

    DOBROWOLSKA Jadwiga (19-16-26). Ur. 18.11.1922 we Lwowie, zm. 7.08.2005. Żołnierz PWK (Przysposobienie Wojskowe Kobiet), AK.

     

    DOBROWOLSKI Kazimierz (19-16-26). Ur. 23.10.1916 we Lwowie, zm. 21.02.1998. Żołnierz AK.

     

    DOBROWOLSKI Zdzisław (7-9-23). Ur. 15.10.1921 zm. 18.09.1995. W AK Warszawa Kedyw, kompania Agat i Pegaz Batalion „Parasol”, ps. „Mag”. D-ca plut. II, II komp. Odznaczenia: Krzyż Walecznych, Medal Zwycięstwa i Wolności, Krzyż Partyzancki, Warszawski Krzyż Powstańczy. W 1994 – Krzyż AK. Członek Stow. Żołnierzy AK.

     

    DOBSKA Łucja Róża (1-1-3). Ur. 1914, zm. 1996. Żołnierz AK Okręg Kielce, ps. „Liza” [Antoni Boroń zięć Dobskiego; Lit. poz. 16].

     

    DOBSKI Józef (1-1-3). Ur. 7.02.1911 w Wąchocku, zm. 30.08.1992. Harcmistrz od 1943. Do ZHP wstąpił w 1924. Służbę instruktorską rozpoczął jako drużynowy 2 Kieleckiej Drużyny Harcerzy ps. „Maryśka”. Był członkiem Komendy Chorągwi Harcerzy w Kielcach, a w l. 1935-1939 sekretarzem Zarządu Okręgu ZHP w Kielcach. W stopniu ppor. rezerwy brał udział w wojnie obronnej 1939. Po udanej ucieczce z niewoli wrócił do Kielc i włączył się do pracy w ruchu oporu. Uczestniczył w pracy konspiracyjnej SZP, ZWZ, AK, awansując do stopnia kapitana. Był organizatorem Szarych Szeregów na Kielecczyźnie, pełniąc w latach 1941 -1943 funkcję zastępcy, a od marca 1943 do stycznia 1945 komendanta Chorągwi Kieleckiej (Ul Skała) Szarych Szeregów (ps. Maryśka, Szary Kret, Krysia). W lecie 1945 przybył do Jeleniej Góry. Tu współorganizował dolnośląskie harcerstwo. Od 25.10.1945 do 10.02.1946 pełnił funkcję zastępcy komendanta Chorągwi Harcerzy Dolnego Śląska. W ostatnich latach przewodniczył Kręgowi Instruktorskiemu „Łysica” i jego wrocławskiemu zespołowi oraz brał udział w pracach Komisji Historycznej Chorągwi Wrocławskiej. Był odznaczony m.in. Krzyżem Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych, krzyżem „Za Zasługi dla ZHP” i jego złotą klasą oraz Rozetą-Mieczami. Pochowany został z honorami wojskowymi w kwaterze AK. [Lit. poz. 16].

     

    DOWGIAŁŁO-CHMAROWICZ Anatol (15-3-25). Ur. 1915, zm. 30.06.1994. Oficer AK.

     

    DROZD Jan Władysław (4-19-8). Ur. 1.05.1905 we Lwowie, zm. 5.11.1970. Oficer WP i AK.

     

    DROZD Pelagia Maria (4-19-9). Ur. 18.11.1909 we Lwowie, zm. 13.12.1973. Żołnierz AK.

     

    DZIDUSZKO Stanisław (18-26-15). Ur. 3.02.1922, zm. 8.07.1995. W l. 1940-1941 w ZWZ. W l. 1941-1944 żołnierz AK w komórce kontrwywiadu obszaru lwowskiego, więzień polityczny. Odznaczenia: Krzyż AK – 1994; Krzyż Partyzancki Akcja „Burza” – 1994.

     

    DZIEWIECKI Bolesław (1-2A-4). Ur. 1913, zm. 1989. Żołnierz AK zgrupowanie Koraba na Wileńszczyźnie.

     

    EMILSKI Edward (18-11-26). Ur. 16.07.1913, zm. 25.03.1985. Pracownik umysłowy, podharcmistrz od 1945. Od szkolnych lat związał się z harcerstwem. W 1931 rozpoczął służbę instruktorską, a w 1936 zdał próbę drużynowego. W 1938 objął obowiązki komendanta III Hufca Harcerzy w Krakowie. W sierpniu 1939 został mianowany zastępcą komendanta Pogotowia Wojennego Harcerzy w Krakowie. W okresie okupacji hitlerowskiej brał udział w ruchu oporu w szeregach SZP, ZWZ, AK i Szarych Szeregach. Od lutego 1945 działał przy restytucji harcerstwa w Krakowie. W lipcu 1945 przybył do Wrocławia. Tu zorganizował obóz harcerski na terenie Gazowni Miejskiej na Tarnogaju. Od września 1945 do 10.02.1946 był komendantem I Hufca Harcerzy we Wrocławiu, a następnie do 10.11.1946 komendantem hufców wrocławskich, wchodząc od 1.10.1946 do 31.08.1947 w skład Komendy Chorągwi Harcerzy Dolnego Śląska. Do 1949 był instruktorem Komendy Chorągwi. W grudniu 1958 został zweryfikowany w stopniu podharcmistrza. Jednakże nie podjął ponownie służby instruktorskiej. [Lit. poz. 16].

     

    ENDEL-RAGIS Irena (1-21-11). Ur. 10.02.1927, zm. 1.03.2011. Por. AK pseudonim „Cyganka”

     

    FERENCOWICZ Jan Wacław (7-7-2) Ur. 1902 w Warszawie, zm. 1985. Ochotnik wojny 1920, żołnierz AK. Prof. PWr. Stopnie i tytuły naukowe oraz pełnione funkcje: mgr inż. mech. na Wydz. Mechanicznym PWar. – 1932; prof. kontrakt. w Szkole Inżynierskiej w Szczecinie 1949–1951; z-ca prof. – 1953; prof. nadzw. na Wydz. Inżynierii Sanitarnej PWr. – 1962; kier. Katedry Ogrzewania, Wietrzenia i Instalacji Sanitarnych 1953–1954; kier. Katedry Ogrzewania i Wentylacji 1954-1968; kier. Zakładu Wentylacji i Klimatyzacji w Instytucie Inżynierii Chemicznej i Urządzeń Cieplnych PWr. 1968-1973. Nestor i twórca szkoły „Klimatyzacja i Wentylacja”. Obejmuje ona systemy i urządzenia klimatyzacyjne i wentylacyjne wraz z pozyskiwaniem dla ich potrzeb energii ze źródeł niekonwencjonalnych oraz kształtowanie mikroklimatu wewnętrznego ze szczególnym uwzględnieniem zmniejszenia energochłonności tego procesu. Wypromował ośmiu doktorów, dwóch z nich jest prof. tyt. Autor dwóch podręczników akademickich (Wentylacja – 1954, Wentylacja i Klimatyzacja – 1964) oraz skryptu (Ciepłownictwo, Ogrzewnictwo, Wentylacja – 1973), na których wychowało się kilka pokoleń inżynierów sanitarnych. Wyróżniony nagrodami Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki – 1963. Odznaczenia m.in.: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 1957; Medal XXX-lecia PRL; Medal Budowniczego Miasta Wrocławia; Złota Odznaka PWr.

     

    FIDZIŃSKI Edward (17-18-3). Ur. 1908, w Warszawie, zm. 9.09.1986. Mąż Stefanii. W 1939 powołany do służby w Marynarce Wojennej dostał się do niewoli niemieckiej. Po ucieczce z transportu wrócił w końcu X 1939 do Warszawy i pracował w Gazowni. Nawiązał kontakt poprzez młodszego brata Bogdana (zginął 2 VIII 1944 na Mokotowie mając 23. lata) z AK. Zdekonspirowany w 1942 przez Gestapo SS i uwięziony razem ze swoim ojcem Janem na Pawiaku. Był bity i torturowany, potem wywieziony do obozu zagłady Auschwitz jako więzień nr 76911, następnie do obozu przejściowego Gross-Rosen z nr 9126 oraz obozu Sachsem-Hausen-Oranienburg z nr. 64405. Po dwóch latach pracy w fabryce czołgów „Demag” w Falkensee obóz ewakuowano na pn. Niemiec w rejon Schwerina. W dniu 3 maja 1945 wyzwoliły go wojska amerykańskie. Zniszczony fizycznie wrócił do Warszawy i w końcu sierpnia z grupą wybranych specjalistów (był głównym mechanikiem po szkole Wawelberga i Rotwauda w Warszawie) został delegowany na Ziemie Zachodnie do zagospodarowania zakładów przemysłu włókienniczego w Bielawie pow. Dzierżoniów. Udzielał się społecznie organizując życie sportowe tego regionu. [Córka, Jadwiga-Donata Sztajer]

     

    FRYMAR Maksymilian Maciej (19-22-8). Ur. 1.10.1913 w Jarosławiu, zm. 23.02.2000. Szkołę powszechną i gimnazjum ukończył w Przemyślu – 1933. Po maturze rozpoczął studia na Politechnice lwowskiej na Wydziale Inżynierii Lądowo-Wodnej, który ukończył w 1939, a ostatni egzamin zdał w 1941 w okresie okupacji sowieckiej. W tym czasie pracował już w Organizacji Mieszkaniowej jako inżynier do spraw eksploatacji. Po wkroczeniu wojsk niemieckich rozpoczął pracę w 1941 przy odbudowie stalowego mostu na Sanie w Przemyślu, w kwietniu 1942 przeszedł do firmy Karl Niesporek-Lwów. Został skierowany do Tarnopola jako główny inżynier do budowy spichlerzy zbożowych. Tam wstąpił do AK, ukończył tajną podchorążówkę i objął funkcję kierownika kontrwywiadu, którą pełnił do kwietnia 1944 pod pseudonimem „Marski”. Potem pojechał do Lwowa i po wkroczeniu wojsk Sowieckich pracował jako inżynier budowlany. W lipcu przyjechał na stronę polską i osiadł w Rzeszowie, gdzie podjął pracę, a w lutym 1945 zawarł związek małżeński. W sierpniu 1945 wraz z żoną Karoliną przeniósł się do zniszczonego i pustego jeszcze wtedy Wrocławia. W l. 1945-52 pracował w Spółdzielni Pracy „Odbudowa” jako kierownik techniczny. W 1952 został naczelnym inżynierem w Zjednoczeniu Prefabrykacji Przemysłowej. W l. 1959-72 pełnił funkcję dyrektora naczelnego w tym samym przedsiębiorstwie przemianowanym na WZPP, późniejszy „Wrobet”. W tym czasie prowadził również wykłady na PWr. z zakresu produkcji budowlanej i zastosowania prefabrykatów. Przez Zjednoczenie Budownictwa został skierowany do pracy w RFN, gdzie objął kierownictwo budowy dużego centrum handlowo-usługowego w Hamburgu. Był tu bardzo ceniony przez zachodnich partnerów. W tym czasie ukazało się w naszej prasie wiele artykułów z dobrymi recenzjami o budowie City-Nord w Niemczech. Po powrocie z RFN w 1975 pracował jako kierownik działu produkcji w ZBP „Zachód”. W 1979 przeszedł na emeryturę. Nigdy nie należał do żadnych organizacji politycznych, a mimo to pełnił wysokie funkcje w przedsiębiorstwach budowlanych. Wielokroć był odznaczany za swe zasługi w dziedzinie budownictwa Posiadał Złoty Krzyż Zasługi i Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Był zasłużonym dla Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych. Otrzymał też Złotą Odznakę Politechniki Wrocławskiej. Posiadał odznakę Zasłużony dla Dolnego Śląska. W kwietniu 1999 został odznaczony Krzyżem Armii Krajowej. Wychował trzech synów, doczekał się sześciorga wnucząt i jednej prawnuczki. [Barbara Korzonek Koło Nr 1 przy PWr.; syn Cezary i jego córka Alicja].

     

    FULIŃSKA Kazimiera Joanna (13-8D-5). Ur. 18.12.1917, zm. 18.08.2007. Żołnierz AK; Docent PWr.

     

    FULIŃSKI Wojciech Maria (1-2-3). Ur. 27.01.1921 we Lwowie, zm. 18.12.2001. Prof. dr hab. inż. Maturę uzyskał w roku 1939 w I Gimnazjum im. M.  Kopernika we Lwowie. W okresie okupacji zaliczył cztery lata studiów na kierunku elektrotechnika we Lwowskim Instytucie Politechnicznym i w Staatlische Technische Institute. Pracował w wywiadzie AK Okręg Lwów. W listopadzie 1945 ewakuował się do Wrocławia. Był studentem pierwszego rocznika Wydz. Elektrycznego. W 1947 na PWr. uzyskał dyplom mgr. inż. elektryka. W styczniu 1946 podjął pracę na uczelni w Katedrze Pomiarów Maszyn, a w grudniu 1947 przeniósł się do Katedry Pomiarów Elektrycznych, gdzie został asystentem prof. Kazimierza Idaszewskiego. Od 1953 pracował jako adiunkt. W Katedrze był kierownikiem laboratorium Miernictwa Elektrycznego. Stopień dra n. techn. uzyskał w 1962 za pracę nt: „Nowe układy kompensacyjno-różnicowe do sprawdzania przekładników”. Stopień dra hab. otrzymał w 1967 za pracę nt.: „Nowe metody bezwzględnego pomiaru uchybów przekładników”. Od września 1968 pracował jako docent w Instytucie Metrologii Elektrycznej, a w marcu 1983 otrzymał nominację na prof. nadzw. Napisał trzy monografie i kilkadziesiąt publikacji, które opublikował na łamach Archiwum Elektrotechniki, Rozpraw Elektrotechnicznych, Przeglądu Elektrotechnicznego, Pomiarów Automatyki Kontroli oraz Zeszytów Naukowych PWr. Swoje prace prezentował na licznych konferencjach o zasięgu krajowym i międzynarodowym. Był promotorem trzech prac doktorskich, oraz opiekunem dwóch prac habilitacyjnych. W l. 1969-1987, był przewodniczącym Oddziału Wrocławskiego PTETiS. Członek WTN. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 10-lecia PRL, medalami 30-, 35-, i 40-lecia PWr., medalem 40-lecia Politechniki Łódzkiej, Srebrną Odznaką Honorową SEP-u oraz innymi odznaczeniami. Wyjątkowa prawość charakteru pełna poświęcenia i oddania praca oraz życzliwość dla innych, zyskała mu powszechny szacunek i sympatię. [Syn, Rafał Fuliński]. P.S. Niezwykle ciekawie o rodzie Fulińskich pisze w swojej książce „Saga Wrocławska” wyd. w r. 2004, Anna Fastnach-Stupnicka w rozdziale „Lwowscy wrocławianie.” Andrzej Rumiński.

     

    GAJDA Maria (1-20-5). Ur. 1908, zm. 1998. Żołnierz AK. Więzień Sybiru.

     

    GALUS Aleksander (16B-6-18). Ur. 15.09.1918, zm. 28.07.1996. Żołnierz AK.

     

    GARBIŃSKI Tadeusz Wojciech (4-26-19). Ur. 23.01.1922 w Warszawie, zm. 13.07.1964. Żołnierz AK. Prof. dr medycyny.

     

    GETYŃSKA-ADAMOWSKA Helena z Poratyńskich (2-19-2). Ur. 15.12.1909 we Lwowie, zm. 4.02.1992. Mgr. Żołnierz AK ps. „Teresa”. Budowniczy Wrocławia. (→ Poratyński).

     

    GIGOŁŁA Piotr (10-6-11A). Ur. 27.08.1906 w Wilnie, zm. 12.06.1996. Inżynier. Oficer kampanii wrześniowej i AK 1939-1944 Lwów.

     

    GLIKSMAN Eugeniusz (8-11-3). Ur. 1914, zm. 1977. Żołnierz AK.

     

    GLIKSMAN Zofia z d. Jarema (8-11-4 ). Ur. 1.11.1917 we Lwowie, zm. 10.01.1999; XII 1941-III 1943 łączniczka obszaru „Południe” OK. „Swit” Lwów; III 1943-VII 1944 kierowniczka zespołu sióstr pielęgniarek 6. punktu zabiegów w składzie II Baonu AK pseudonim „Wisła”. Członek Stowarzyszenia Żołnierzy AK od 1989.

     

    GODWOD Józef (8-18-6). Ur. 10.09.1927, zm. 9.10.1979. Żołnierz AK w Wilnie.

     

    GÖTT-GETYŃSKI Edward (2-19-2). PRO MEMORIA. Ur. 4.01.1898, w dniu 25.01.1943 rozstrzelany w Oświęcimiu, więzień nr 29693. Mjr WP. Kawaler Krzyża Virtuti Militari. Żołnierz ZWZ AK w Dywizji Tatrzańskiej.

     

    GRABIŃSKI Józef (1-19-38). Ur. 16.03.1913, zm. 29.06.2004. Żołnierz 106 DP AK Lwów ps. „Stefan”.

     

    GRZESIAK Józef Stefan (1-21-6). Ur. 10.11.1922 w Wilnie, zm. 9.10.1998. Ekonomista. Druh phm. Czarnej 13 Wileńskiej drużyny harcerzy. Podczas okupacji żołnierz AK i Szarych Szeregów, po wojnie represjonowany. Członek Kręgu Seniorów „Iglica”, pochowany w kwaterze AK. [Lit. poz. 12].

     

    GUTTRY Janusz (1-4A-11). Ur. 1928 we Lwowie, zm. w 1988. Żołnierz AK., więzień łagrów sowieckich w Workucie.

     

    HASSNY Maria (5-1-23). Ur. 1.08.1913, zm. 25.06.1998. Żołnierz AK

    HEIMRATH Tadeusz (15-29-2). Ur. 2.12.1927 roku w Poznaniu, zm. 11.11.2007. Syn Mieczysława i Stanisławy Kazik. W 1934 z rodziną zamieszkał w Rawiczu. Tu związał się z harcerstwem.  W 1939 rodzina została przez Niemców wysiedlona do Tarnobrzegu, później przeniosła się do Krakowa. Wstąpił do AK, był aktywnym uczestnikiem Szarych Szeregów. Odznaczony Krzyżem AK oraz Krzyżem ZHP z rozetami i mieczem. Po wojnie ukończył LO w Rawiczu w 1947 i Wydział Lekarski AM we Wrocławiu w 1952. Prof. zw. dr hab. med., od 1952 roku długoletni pracownik I Katedry i Kliniki Położnictwa i Chorób Kobiecych. W 1954 ożenił się z koleżanką z roku. W latach 1993-1998 kierownik I Katedry i Kliniki Ginekologii AM we Wrocławiu. Wielokrotnie odznaczany w okresie pracy zawodowej. Prorektor AM w latach 1990-1993. Członek honorowy WTN, PTGin., Polskiego Towarzystwa Historii Medycyny i Farmacji oraz Stowarzyszenia Lekarzy Dolnośląskich i Wychowanków Medycyny Wrocławskiej. [Zofia Heimrath z rodziną].

     

    HUSKOWSKI Tadeusz (15-13-22). Ur. 2.01.1924 w Warszawie, zm. 28.08.1984. Syn senatora RP z ramienia BBWR z woj. Wołyńskiego – Stanisława Huskowskiego, ojciec polityka i prezydenta Wrocławia także Stanisława Huskowskiego. Uczęszczał do Liceum im. Poniatowskiego w Warszawie, ale naukę przerwał mu wybuch II w. św. Kontynuował ją na tajnych kompletach. Żołnierz AK ps. „Tadeusz”. D-ca I Plut. I Komp. Batalionu „Zośka” w ugrupowaniu „Żniwiarz” w okresie powstania warszawskiego. (1944) a po jego upadku więzień niemieckich oflagów. W 1946 rozpoczął studia matematyczne na UW, ale po roku przeniósł się do Wrocławia i tu je ukończył. Był doktorantem
    W. Ślebodzińskiego na PWr. Odznaczony Krzyżem Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych. Matematyk. Członek Prezydium KZ NSZZ „Solidarność” PWr. W czasie stanu wojennego, mimo choroby serca, działał aktywnie w podziemnych strukturach NSZZ „Solidarność”; aresztowany i sądzony. Jeden z tłumaczy "Rachunku różniczkowego i całkowego" Fichtenholza [EW; www].

     

    IWANOWSKI Anatol (7-14-6). Ur. 22.01.1918 r. w Kokandzie (Uzbekistan), zm. 26.04.2008. Mgr inż. elektryk, specjalista-projektant, długoletni pracownik Wojewódzkiego Biura Projektowo-Badawczego Budownictwa Przemysłowego, rzeczoznawca budowlany. Po wojnie polsko-bolszewickiej rodzina repatriowała się do Wilna. Tu uczęszczał do gimnazjum oraz do państwowej Szkoły Technicznej, którą ukończył w 1937 r. uzyskując tytuł technika - elektryka. W 1937 r. przeniósł się do Warszawy, gdzie podjął pracę w PZL. Po wybuchu wojny wrócił do Wilna. Od 1943 r. związał się z walką w konspiracji. Wstąpił do AK w Okręgu Wileńskim. Tam dzielił los tysięcy patriotów wywiezionych w głąb ZSRR, trafił do jednego z łagrów – do Kaługi. Stamtąd po dramatycznej lecz udanej ucieczce, przybył w 1945 r. do Wrocławia. W tymże roku rozpoczął studia na Wydziale elektrycznym PWr., które ukończył w 1951 r. Równocześnie, przez dwa lata pracował jako asystent w Katedrze Techniki Wysokich Napięć PWr. W tym samym czasie kontynuował swoją karierę sportową. W roku 1939 uzyskał III miejsce na Mistrzostwach Polski w pływaniu stylem klasycznym na dystansie 200 m. Na tym samym dystansie w roku 1946 zdobył tytuł mistrza Polski, osiągając także sukcesy w żeglarstwie. Od 1945 do emerytury (1979) związał się z Wrocławskim Biurem Projektowo-Badawczym Budownictwa Przemysłowego. Pracował tam jako starszy projektant i główny specjalista. Działał też jako członek zespołu sprawdzającego w Zakładzie Studyjno-Projektowym PWr. Do SEP zapisał się w 1952 r. – założył Koło nr 3 w Oddziale Wrocławskim SEP – przez piętnaście lat był członkiem Państwowej Komisji Egzaminacyjnej (przy Urzędzie Wojewódzkim) ds. Uprawnień Budowlanych, jako delegat SEP. Przez wiele lat był członkiem Komisji Kwalifikacyjnej SEP ds. Rzeczoznawstwa i Specjalizacji Zawodowej. Był zasłużonym Seniorem SEP (1998 r.). Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1964), Złotą Odznaką Honorową SEP (1987), Krzyżem Armii Krajowej (1995 r.) oraz Medalem im. Prof. Kazimierza Idaszewskiego. [Żona, Maria Iwanowska].
    IŻEWSKA Bronisława Wanda z d. Leszczyńska (13-1-19). Ur. 23.07.1903, zm. 29.08.1979. Żołnierz AK Obwodu Lwowskiego Inspektorat Stanisławów.

     

     

    JABŁOŃSKA Marta z d. Gorzelak (4-26-4). Ur. 9.12.1920, zm. 2.01.1996. Żołnierz AK ps. „Janka”.

     

    JABŁOŃSKI Bronisław (4-26-4). Ur. 2.08.1920 w osadzie Niemce koło Będzina, zm. 26.05.1986. Prof. dr hab. Rektor AR w latach 1984-1986. Szkołę podstawową i średnią ukończył we Włodzimierzu Wołyńskim. Żołnierz AK okręgu kielecko-częstochowskiego – pseudonim „Ostoja”. Okres wojny spędził w Radomsku, gdzie pracował w inspektoracie szkolnym. Studia wyższe odbył w latach 1946-1950 na Wydziale Rolniczym UWr. i PWr.; uzyskał dyplom inżyniera rolnika oraz magistra nauk agrotechnicznych. Bezpośrednio po studiach podjął pracę w Dziale Uprawy Roli i Płodozmianów IUNG we Wrocławiu. W latach 1951-1953 odbył studia aspiranckie w WSR, gdzie w 1953 podjął pracę na stanowisku adiunkta. Pracę kandydacką obronił w 1956 r., a habilitacyjną w 1964 r. Tytuł prof. nadzw. uzyskał w 1971., a zwyczajnego w 1985r. Autor 85 publikacji, współautor 4 podręczników, w tym 3 akademickich. Współorganizator punktów konsultacyjnych studiów zaocznych Wydziału Rolniczego w woj. wrocławskim (Partynice) i zielonogórskim (Toporów), kierownik Katedry Ogólnej Uprawy i Roślin (1965-1986), kierownik Studiów Doktoranckich z Polowej Produkcji Roślinnej (1966-1982), prodziekan (1966-1970) i dziekan (1981–1984) Wydziału Rolniczego oraz rektor (1984-1986). Odznaczony Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Odznaką Honorową za zasługi dla województwa zielonogórskiego. Uzyskał 3 nagrody Ministra, 10 nagród Rektora i nagrodę Przewodniczącego V Wydziału PAN. [„Wrocławskie Środowisko Akademickie, Twórcy i Ich Uczniowie” – płyta CD].

     

    JACKOWSKI Eugeniusz Tadeusz (8-9-5).  Ur. 23.01.1923, zm. 22.08.1975. Mgr inż. Żołnierz AK.

     

    JACUK Włodzimierz (1-4-9). Ur. 24.06.1906, zm. 30.04.1996. Od IV 1943 do VII 1944 żołnierz AK pseudonim „Skop”. Rejon Stare Sioło, obwód Bierki inspektorat Lwów. Dowódca plutonu łączności. Odznaczony za Akcję „Burza”. Członek ŚZŻAK.

     

    JAKIMOW Władysław (15-28-21). Ur. 1.08.1921 w Stryju, zm. 17.02.2002. Mgr ekon. Por. AK Inspektoratu Stryj, ps. „Pieczarka”.

     

    JAKUBEK Zdzisław (1-4-3).  Ur. 9.09.1926, zm. 8.01.2002. Żołnierz AK, ps. „Dzidek”. Oddział Partyzancki „Wybranieccy” 4 PP Leg. AK Okręg Radomsko-Kielecki.

     

    JAMROZ Tadeusz (7-3-17). PRO MEMORIA. Ur. 22.2.1922, zm. 12.4.1945. Plut. Podch. AK ps. „Zgrzyt”. Rozstrzelany na zamku w Lublinie. Rehabilitowany w maju 1990.

     

    JANICKI Lucjan (1-21-5). Ur. 7.12.1916, zm. 14.05.1998. Por. AK, ps. „Nasz”. W 1940 – 3 pp leg. AK pow. Końskie. Odznaczenia: 1947 – Krzyż Partyzancki, Krzyż AK, Medal Wojsk - Londyn, 1967 – Krzyż Kawalerski, 1989 – awans na porucznika.

     

    JANKOWSKA Ludmiła Zofia (1-18-2). Ur. 10.05.1924, zm. 25.11.1983. Sanitariuszka AK.

     

    JANKOWSKI Kazimierz (14-30-27). Ur. 17.02.1923, zm. 3.10.1993. Żołnierz AK od XII 1942 do lipca 1944. Członek ŚZŻAK.

     

    JANKOWSKI Witold (12-65-3).  Ur. 13.04.1925, zm. 27.02.1965. Żołnierz AK. Wilno ps. „Ramzes”.

     

    JANUSZOWA Barbara z d. Maryniak (14-34-17). Ur. 16.01.1925 w Warszawie, zm. 30.06.2003.  Uczęszczała do Publicznej Szkoły powszechnej przy ul. Złotej 47 oraz do Gimnazjum Julii Statkowskiej przy ul. Nowogrodzkiej. Naukę przerwał wybuch wojny w 1939 r. Do 1942 roku uczęszczała na tajne komplety, w 1942 rozpoczęła pracę na kolei na stacji Warszawa Zachodnia jako telegrafistka. W czerwcu 1942 wstąpiła do Ruchu Oporu, Żołnierz AK, uczestnik PW ps. „Wiśka”. Odbyła szkolenie wojskowe i sanitarne, otrzymała przydział do Zgrupowania 654 w Oddziale WSK należącym do Rejonu II „Targówek” (dowódca, ps. „Kat”, kpt.). W okresie poprzedzającym Powstanie pełniła obowiązki łączniczki i kolporterki. W Powstaniu brała udział od dnia 01. 08. do 14. 09. 1944 jako sanitariuszka w punktach opatrunkowych przy ul. Kawęczyńskiej, Tykocińskiej, Radzymińskiej , Piotra Skargi. Była dwukrotnie ranna (w nogę i szyję). Odznaczona Krzyżem Powstania  Warszawskiego. Pracowała w DOKP Gdańsk stacja Gdynia, skąd w lutym 1951 (ze względów politycznych) została bezterminowo urlopowana. W 1951 przyjechała na Ziemie Zachodnie do Wrocławia, tu założyła rodzinę i spędziła resztę swojego życia.

     

     

    KALINOWSKI Eugeniusz (16A-1-11). Ur. 1.01.1927, zm. 11.08.2001. Prof. PWr. Żołnierz ppor. AK, ps. „Kmicic”, działającym w rejonie Siedlec w 1943. Po wojnie w 1946 w liceum siedleckim zdał maturę i przyjechał do Wrocławia, rozpoczął studia na Wydziale Mechaniczno-Elektrycznym PWr., kontynuował naukę na Wydziale Mechanicznym. W 1963 uzyskał doktorat. Aktywnie działał w tym czasie w SIMP-ie będąc m.in. wiceprezesem koła oraz członkiem Komitetu Gospodarki Energetycznej NOT. W 1968 na Politechnice Śląskiej uzyskał stopień dra hab., i awans na stanowisko docenta. W 1973 objął kierownictwo Zakładu Termodynamiki. Kierował nim do 1999. W 1976 uzyskał tytuł prof. W l. 1981-1984 i 1993-1999 był dyrektorem instytutu. Był członkiem Senatu PWr., seniorem Senatu i zastępcą przewodniczącego Komisji Rozwoju Kadry i Finansowania Badań. Był członkiem Międzynarodowego Instytutu Chłodnictwa w Paryżu, WTN oraz Towarzystwa Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej. Uczestniczył w pracach nad udostępnieniem społeczeństwu Wrocławia Panoramy Racławickiej. Wydał trzy skrypty i dwa podręczniki akademickie. Do końca był aktywny na tym polu. Ostatnio prowadził wykłady w języku angielsku. Jego spuściznę naukową stanowi 103 publikacje w tym pięć książek. Uhonorowany był wieloma odznaczeniami, m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Medalem Edukacji Narodowej. Wielokrotnie otrzymywał nagrody Ministra, Rektora, Dziekana. [Zbigniew Gnutek, Józef Zdunek].

     

    KALINOWSKI Zdzisław (5-21-19). PRO MEMORIA. Rozstrzelany w 1943 w Siedlcach żołnierz AK.

     

    KALIŃSKI Stefan (15-32-12). Ur. 1902, zm. 1970. Żołnierz AK

     

     

    KARKOWSKA Danuta (1-3-4). Ur. 1922, zm. 1989. Żołnierz AK.

     

    KARKOWSKI Kazimierz (1-3-4). Ur. 1920, zm. 1986. Żołnierz AK.

     

    KARPIŃSKI Henryk (1-4A-12). Ur. 15.08.1926, zm.  3.02.1997. Członek WIN i AK od X 1945 do 22 III 1947. Pseudonim „Bystry”. Członek ŚZŻAK.

     

    KASZUBA Jan (12-54-14). Ur. 24.6.1913 w Sokolnikach k/Lwowa, zm. 3.12.1997. Żołnierz AK 1940-1944 Oddział „Wira” Okręg Lwów. Od 1945 do IV 1946 dowódca Oddziału „Wira” ps. „Tarzan”. Aresztowany w 1946 przesiedział 7 lat w więzieniach – wyrok opiewał na 14 lat. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim i Krzyżem AK w 1994. Członek Stow. Żołnierzy AK.

     

    KAWA Tadeusz (12-40-6). Ur. 23.03.1927, zm. 17.10.1988. Żołnierz A.K. ps. „Borowicz”.

     

    KICIEWICZ Zofia Józefa z d. Gajewska (12-35-7). Ur. 28.07.1922 w Warszawie, zm. 22.07.2010 (pochowana 28.07.2010) we Wrocławiu. Córka Józefa i Alfredy, Uczestniczka konspiracji 1939-1944; żołnierz PW w stopniu strzelca, pseudonim „Zosia”; V Obwód (Mokotów) Warszawskiego Okręgu Armii Krajowej - Grupa Artyleryjska "Granat" (poprzedni kryptonim "548"). Była sanitariuszką. Po zakończeniu Powstania wyszła z miasta z ludnością cywilną [Dane z Muzeum PW; rozmowa Tel. z mężem – Zygmuntem (91 lat) 17 IX 2012 r. Również uczestnik PW].

     

    KIELAR Tadeusz (13-3-2). Ur. 31.08.1916 r. w Turzym Polu (Podkarpacie), zm. 1.04.1988. Przed wojną zdał maturę w Brzozowie. W czasie wojny pracował jako rolnik i działał w AK. Ukrywał się przed Niemcami, a później przed UB. Po wojnie przeniósł się do Wrocławie, gdzie od 1945 aż do śmierci mieszkał u siostry Walerii Stankiewicz. Studiował w pierwszej grupie studenckiej na PWr. Przeżycia wojenne spowodowały u niego chorobę, uniemożliwiającą mu ukończenie studiów. Do czasu przejścia na rentę pracował w zakładach przemysłowych na Dolnym Śląsku. Był zawsze życzliwy i pomocny, lubiany przez otoczenie, zwłaszcza przez dzieci. [Ludomir Stankiewicz].

     

    KIERCZYŃSKA Krystyna (5-1-13).  Ur. 20.01.1922, zm. 14.12.1999. Żołnierz AK ps. „Muszka”.

     

    KIERNICKI Zdzisław (1-21-9). Ur. 25.06.1919, zm. 12.03.2001. Por. AK pseudonim „SPA II”

     

    KIRICZENKO Witalis (6-1-27). Ur. 1916, zm. 6.10.1984. Żołnierz AK. Inż.

     

    KITTAY Irena (11-22-8). Ur. 26.02.1886 w Bobiatynie (ob. Ukraina), zm. 5.12.1980. Brat – dziennikarz i podróżnik zmarł w Indiach. Zachorowawszy na gruźlicę wyjechała na leczenie do Lozanny w Szwajcarii. Podjęła tam studia na Uniwersytecie, na Wydziale Literatury Francuskiej uzyskując licencjat i tytuł Licencje es Letrres modernes. W czasie jej studiów rodzina straciła majątek (I w. św.). Po studiach pracowała jako guwernantka, z czasem przeniosła się do Wiednia, gdzie przez 17 lat do 1939 utrzymywała się z dawania lekcji francuskiego. W 1939 wróciła do Polski. Była żołnierzem AK. W 1945 przyjechała do Wrocławia i podjęła pracę na UWr. jako lektor j. francuskiego. W 1947 była tłumaczem osobistym Pabla Picassa w czasie jego wizyty na Kongresie Intelektualistów we Wrocławiu. Tracąc słuch, przeniosła się do pracy w Bibliotece Uniwersyteckiej przy ul. Szajnochy, w której pracowała do 1956. Po przejściu na emeryturę była tłumaczem przysięgłym języków: francuskiego, niemieckiego i włoskiego.

     

    KLIMKIEWICZ Helena (1-20-3). Ur. 21.11.1923, zm. 7.9.1993. W AK od 1941 do 1944 ps. „Szarotka”. Łączniczka w sekcji gospodarczej Radzyń Podlaski obwód Rokitna. Członek Stow. Żołnierzy AK.

     

    KLIMKIEWICZ Jerzy (1-20-3). Ur. 14.2.1923, zm. 9.1.1995. W AK od X 1941 do X 1943. Ps. „Biały”. Od X 1943 do VII 1944 szkolenie wojskowe i stopień kaprala. Oddział partyzancki 35 pp A.K. na terenie powiatu Radzynia Podlaskiego. Członek Św. Zw. Żołn. AK.

     

    KLUKOWSKI Wacław Piotr (18-17-4). Ur. 1903, zm. 27.09.1996. Żołnierz AK.

     

    KLUS Bohdan Roland (10-11-22). Zm. 14.08.2012 w wieku 88 lat. Harcerz, żołnierz AK – pseudonim „Wyżyna”. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim OOP, Krzyżem Partyzanckim i Złotym Krzyżem Zasługi. [Rozmowa telef. 29.IX.2012 z żoną Bohdana o godz. 10:30. Jej córka prześle mi notki Bohdana i Piotra na dniach].

     

    KLUS Piotr Szczepan (10-11-22). PRO MEMORIA. Ur. 31.07.1896 w Stanisławowie, zm. 23.01.1967 w Reading (Anglia). Major AK, więzień Gułagu. Ojciec Bohdana.

     

    KNABE Stanisław (9-7-1). Ur. 8.08.1933 r. w Gdyni-Chylonia, zm. 29.12.2001. W ZHP od 1944, członek Szarych Szeregów, żołnierz „Zagrody” przy KC i AK ps. „Dzięcioł”, ppor. Po wojnie przyboczny i drużynowy. [Lit. poz.12].

     

    KOBYLAK Antoni (1-3-3). Ur. 1910, zm. 15.11.2001. Uczestnik Wojny Obronnej. Żołnierz AK Okręgu Wileńskiego.

     

    KOCUR Józef (1-1A-12). Ur. 1.09.1913, zm. 4.03.1993. W l. 1940-1942 żołnierz ZWZ i AK ps. „Katoń” w stopniu sierżanta. Od IX 1944 do IV 1945 szef grupy O/Warty. Odznaczony Krzyżem AK.

     

    KOLBUSZOWSKI Adam (1-2A-3). Ur. 21.09.1916 we Lwowie, zm. 3.08.1989 we Wrocławiu. Żołnierz AK.

     

    KOŁODZIEJCZYK Stanisław (1-1-4). Ur. 10.10.1922, zm. 7.10.1993. Kpt. AK ps. „Bandera”, „Orkan”.

     

    KONDZIOR Irena (12-6-2). Ur. 3.09.1911 w Warszawie, zm. 25.09.2003. Siostra Haliny Krautwaldowej. Absolwentka Wyższej Szkoły nauk Politycznych w Warszawie (wykształcenie ukryła w okresie stalinowskim). Uczestniczka Powstania Warszawskiego, żołnierz AK. Po II w. św. osiadła we Wrocławiu. Bankowiec. Honorowy członek Koła Przewodników PTTK. Wieloletni przewodnik po Wrocławiu (języki francuski, włoski, rosyjski). [Ewa Osuchowska – Krautwald].

     

    KORDAL Stanisław (12-52-10). Ur. 8.05.1908, zm. 28.02.1983. Żołnierz AK ps. „Ciopka”.

     

    KOREK Roman (19-17-23). Ur. 5.04.1910 w Sosnowcu, zm. 2.09.2002. Nauczyciel, harcmistrz od 1958. Do ZHP wstąpił w 1918. Służbę instruktorską rozpoczął w okresie II Rzeczypospolitej. W czasie okupacji hitlerowskiej żołnierz AK i członek Szarych Szeregów. Od 8.09.1939 do grudnia 1943 był członkiem Komendy Zagłębiowskiej Chorągwi Harcerzy, a następnie komendantem tej Chorągwi (Ul „Barbara”). W l. 1946-1949 był skarbnikiem Zarządu Okręgu Dolnośląskiego ZHP. W lutym 1957 został zweryfikowany jako instruktor Komendy Chorągwi Dolnośląskiej. Od stycznia 1957 do września 1958 kierował wydziałem organizacyjnym, a od 28.04.1957 do 1.11.1959 wchodził w skład Komendy Chorągwi. W 1989 został odznaczony krzyżem Za Zasługi dla ZHP z Rozetą-Mieczami. [Lit. poz. 16].

     

    KORTA Wacław (18-21-10). Ur. 26.08.1919, zm. 2.02.1999. Historyk mediewista, prof. dr UWr.
    W czasie wojny żołnierz AK i organizator tajnych kompletów. Od 1946 we Wrocławiu. Od 1950 prac. Inst. Hist. UWr., kier. Zakładu Nauk Pomocniczych Historii i Archiwistyki, dziekan Wydz. Filoz.-Hist.; badał m.in. średniowieczne dzieje Śląska, wydawał źródła historyczne. Autor opracowań poświęconych historii majątków feudalnych na Śląsku, śląskiemu rocznikarstwu i górze Ślęży, red. edycji regestów dokumentów śląskich z 1343-60 (5 tomów). [EW].

     

    KORZENIOWSKI Józef (17-8-1). Ur. 20.8.1902, zm. 11.11.1974. Ppor. AK.

     

    KOŚCIUKIEWICZ Wincenty (14-19-12). Ur. 9.06.1912, zm. 17.10.1990. Żołnierz AK.

     

    KOTLIŃSKI Jerzy (3-16-8). Ur. 29.03.1921 w Piaskach k. Lublina, zm. 10.05.2005. Prof. Absolwent gimnazjum im. Jana Śniadeckiego w Kielcach. Uczestnik Wojny Obronnej we wrześniu 1939 (zbiegł z sowieckiej niewoli). Od X 1940 w konspiracji, a od marca 1943 w oddziale AK kpt. Mariana Sołtysiaka ps. „Barabasz”, w którym kolejno pełnił funkcję kancelisty, kronikarza oddziału, wreszcie dowódcy plutonu. Żołnierz 1 kompanii, 1 batalionu 4 PP Legionów. Uczestnik walk i wielu akcji zbrojnych m.in. pod Jędrzejowem, Daleszycami, Chmielnikiem, Niestachowem i Antoniowem. Po koncentracji oddziału w Akcji „Burza”, a następnie rozwiązaniu oddziału, wyjechał do Wrocławia, gdzie od 1945 do 1949 studiował nauki rolnicze na UWr. Od 1947 został starszym zastępcą asystenta w Katedrze Szczegółowej Hodowli Zwierząt Domowych. W 1951 w WSR we Wrocławiu uzyskał tytuł dra nauk rolniczych, a w 1963 stopień dra hab. nauk zootechnicznych w WSR w Poznaniu. Przeszedł wszystkie stopnie kariery naukowej od stanowiska asystenta, adiunkta (1951), prof. nadzw. (1973), prof. zw. (1980), Kierownika Katedry i Dziekana Wydziału. Był autorem 70 prac naukowo-badawczych, ponad 170 artykułów, 200 recenzji naukowych, 3 skryptów oraz 1 przewodnika do ćwiczeń. Wypromował 13 doktorów (w tym jednego doktora honoris causa) i 170 magistrów. Pełnił funkcję Przewodniczącego Komisji ds. Produkcji Zwierzęcej PAN w Warszawie. Był dyrektorem naukowym, a następnie naczelnym Instytutu Zootechniki w Czechnicy, wieloletnim dyrektorem Instytutu Hodowli i Technologii Produkcji Zwierzęcej AR we Wrocławiu, członkiem PTZ, długoletnim prezesem Wojewódzkiego Związku Producentów Trzody Chlewnej, ekspertem NOT we Wrocławiu, redaktorem naczelnym „Rolnika Dolnośląskiego”, „Nowin Nadodrzańskich”, członkiem kolegium redakcyjnego „Zaleceń Zootechnicznych” oraz „Plonu”. Od 1991 na emeryturze. Major w stanie spoczynku. Uhonorowany licznymi odznaczeniami m.in. Krzyżem Srebrnym Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych oraz Krzyżem za Kampanię Wrześniową 1939. Za działalność naukowo-badawczą i dydaktyczną odznaczony Krzyżami Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Zasłużony Nauczyciel Komisji Edukacji Narodowej, Medalami AR we Wrocławiu oraz Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie i Pradze. Wyróżniany nagrodami Ministra Szkolnictwa Wyższego i Rektora AR we Wrocławiu. Autor piętnastu opracowań książkowych, dotyczących historii oddziału AK „Wybranieckich” z Gór Świętokrzyskich, licznych artykułów popularyzatorskich o tematyce wspomnieniowej, relacji, oraz sześciu tomików poezji. Dwukrotnie wyróżniony za publikacje książkowe w konkursach organizowanych przez WIH w Rembertowie. [Tomasz Gałwiaczek].

     

    KOTOWSKI Tadeusz (17-23-16). Ur. 19.09.1905, zm. 26.04.1991. Żołnierz AK Plut. „Alfa”. Politechnika Lwów.

     

    KOWALEWICZ Eugeniusz (2-26-15). Ur. 22.4.1925, zm. 30.11.1998. Żołnierz AK.

     

    KOWALSKI Bogdan (16A-3-14). Ur. 21.02.1925, zm. 7.04.2009. Żołnierz AK.

     

    KOWALSKI Józef Tadeusz (18-27-11). Ur. 20.03.1921, zm. 16.03.2001. Por. AK.

     

    KOZERSKI Andrzej (15-13-13). Ur. 22.11.1921 w Warszawie, zm. 19.02.2003. Żołnierz AK ps. „Jędrek”, zgr. „Leśnik”, kompania miotaczy płomieni, później zgr. AK „Radosław” – kompania osłonowa, kapral. Odznaczenia: Odznaka Grunwaldzka, Medal za Warszawę 1939-1945, Warszawski Krzyż Powstańczy, Krzyż AK – 1994. Porucznik – 1993.

     

    KOZŁOWSKI Tadeusz Ryszard vel KLIMOWSKI (1-2-14). Ur. 5.11.1922, zm. 14.7.1991. Żołnierz 30. Poleskiej Dywizji AK.

     

    KRAJEWSKI Jerzy (1-3-7). Ur. 4.02.1922, zm. 21.02.1988. Żołnierz AK zgr. „Ponurego” – Jana Piwnika.

     

    KREMER Maria (1-1A-9). Ur. 1928, zm. 1992. Żołnierz AK Wilno, ps. „Mewa”.

     

    KRUCZKIEWICZ Bogumił (14-18-4). Ur. 28.04.1922 w Albigowej koło Łańcuta, zm. 13.09.1990. Szkołę średnią ukończył w Brzeżanach. W czasie okupacji działał w miejscowych strukturach AK. W październiku 1944 został powołany do służby w WP. Ukończył szkołę oficerską, a w 1946 na własną prośbę został zdemobilizowany. Zamieszkał początkowo w Legnicy, gdzie założył rodzinę. Od 1953 mieszkał z rodziną we Wrocławiu. Podjął pracę geodety, ukończył średnie techniczne Państwowe Liceum Miernicze. W 1951 został ponownie powołany do służby wojskowej. W stopniu podpułkownika został przeniesiony do rezerwy w 1974. Podjął pracę w WPBP Nr 1, a następnie w Banku Zachodnim we Wrocławiu. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi i wieloma medalami resortowymi. Był członkiem Stowarzyszenia Geodetów Polskich NOT od r. 1949, oraz PTTK od 1968. Interesował się fotografią oraz turystyką. Swoje artystyczne dokonania fotograficzne zaprezentował na 2 indywidualnych wystawach tematycznych. Plonem wędrówek turystycznych było zdobycie Górskiej Odznaki Turystycznej wszystkich stopni oraz „Za wytrwałość”. Wielokrotnie był kierownikiem tras rajdów górskich.

     

    KRYGICZ Zbigniew (11-19-1A). Ur. 24.03.1914, zm. 22.04.1992. Oficer września 1939. Żołnierz AK.

     

    KRZYŻANOWSKI Bronisław (12-22B-6). Ur. 7.07.1906 w Wilnie, zm. 20.12.1983. Mgr inż. Syn znanego adwokata Bronisława Krzyżanowskiego, wicemarszałka Sejmu Wileńskiego Litwy Środkowej, który przewodniczył w dniu 20 lutego 1921w posiedzeniu tego Sejmu, na którym podjęto uchwałę o przyłączeniu się Litwy Środkowej do Polski, posła i senatora II Rzeczypospolitej. Po ukończeniu gimnazjum humanistycznego im. Króla Zygmunta Augusta w Wilnie studiował na Wydziale Inżynierii Wodnej Politechniki Lwowskiej i Warszawskiej. Kampanię wrześniową odbył jako d-ca plut. saperów w I DP Legionów. W 1941, gdy wojska hitlerowskie zajęły Wileńszczyznę i rozpoczęło się eksterminacja Żydów otoczył opieką Eliasza Barana, jego żonę i 5-letniego synka. W tym czasie stworzył zalążek oddziału konspiracyjnego w czym pomagał mu Eliasz, który jako pracownik fizyczny w magazynach niemieckich wykradał sprzęt wojenny. Za pośrednictwem swojego przyjaciela legendarnego cichociemnego Macieja Kalenkiewicza – „Kotwicza” wszedł w nurt pracy konspiracyjnej i pod ps. „Bałtruk” dowodził oddziałem „Baza-Miód”, który wspierał dywersantów Odcinka V Wachlarza, działającego poprzez Wilno do Dyneburga. Po rozwiązaniu Wachlarza z końcem 1942 jego oddział wszedł do Kedywu Okręgu Wileńskiego AK. Był skromny osobiście, w postępowaniu odważny i dumny. Potrafił skoczyć z samochodu wypełnionego więźniami, spod rąk konwojujących go gestapowców czy też podczas bestialskiego śledztwa w NKWD rzucić się na swojego oprawcę w obronie godności ludzkiej. Był humanistą, wrażliwym na piękno Wilna i Ziemi Wileńskiej. Po kolejnym wkroczeniu wojsk sowieckich na teren Wileńszczyzny został aresztowany w lipcu 1948 i poddany bestialskiemu śledztwu NKWD, zakończonemu parodią sądu wojennego, który skazał go na 10 lat ciężkiego łagru w polarnej strefie ZSRR, w rejonie Peczory. W kwietniu 1955 został przekazany pod konwojem do granic PRL, po 9 latach pobytu w łagrze. Udał się do Wrocławia, do rodziny, która po wysiedleniu z Wilna osiedliła się w tym mieście. Po powrocie do Polski, nie bacząc na zagrożenie własne, organizował obronę akowców skazywanych w PRL na długoletnie więzienie lub na karę śmierci. Odnalazł grób swojego przyjaciela Macieja Kalenkiewicza – „Kotwicza”, który padł w sierpniu 1944 w boju z wojskami NKWD pod Surkontami k/Lidy, na terenach należących obecnie do Białorusi. Otrzymał odznaczenia nadane mu w okresie okupacji: Krzyż Walecznych i Order Krzyża Virtuti Militari. Otrzymał również wraz z żoną izraelski medal  „Sprawiedliwym wśród Narodów Świata”. Związany był aż do emerytury z Kombinatem Górniczo-Hutniczym Miedzi w Lubinie, tworząc i wydając kwartalnik zawierający słownictwo górnicze z całego świata. [Maria Gołaszewska].

     

    KUBERA Stanisława (1-5A-5). Ur. 25.10.1923 w Warszawie, zm. 25.03.1999. Wykształcenie wyższe. Żołnierz AK 1942-1944 ps. „Jerzyna”. Łączniczka i sanitariuszka IV Obwodu Warszawa-Ochota. Członek ŚZŻAK.

     

    KUBRAKIEWICZ Danuta (2-23-4). Ur. 3.04.1926, zm. 4.04.1995. Lekarz. Radiolog. Żołnierz AK od 1941-1944. Odbyła szkolenie bojowe i sanitarne. Łączniczka i sanitariuszka. W czasie okupacji kolporter prasy podziemnej. Uczestniczka powstania warszawskiego Kolonia Staszica. Politechnika od 1 VIII 1944 do 3 X 1944. Członek ŚZŻAK.

     

    KUCHAR Kazimierz (14-18-5). Ur. 2.08.1921 we Lwowie, zm. 20.08.1990. Oficer AK.

     

    KUCHARSKI Stanisław Zdzisław (17-35-28). Ur. 1919, zm. 02.10.2001. Żołnierz AK ps.

    „Iskra”.

     

    KULIK Stanisław (16A-3G-17). Ur. 9.12.1923, zm. 7.04.2003. Żołnierz AK.

     

    KUŁACZ Ludwik (2-15-9). Ur. 21.01.1922, zm. 5.11.1998. Żołnierz AK.

     

    KUPIŃSKA Maria z d. Cześniak (18-29-10). Ur. 22.06.1925 r. w Karczmiskach, powiat Puławy, zm. 7.01.2008. Córka legionisty. Żołnierz AK Okręgu Lublin. Syn pułku. W czasie okupacji w rejonie Puław, Karczmisk i Opola Lubelskiego była łączniczką operujących tam oddziałów. W tym czasie poznała swojego przyszłego męża Jana Kupińskiego, pseudonim „Burza”. Po wojnie w 1948 wyszła za niego za mąż w Karczmiskach. Po ślubie wyjechała z mężem do Koszalina, gdzie stacjonowała jego jednostka wojskowa, w której służył w randze porucznika. Po jego wydaleniu z wojska, za udział w oddziałach AK, przeniosła się z mężem do Wrocławia. Szkołę średnią zaczynając w Bydgoszczy ukończyła we Wrocławiu. Tu podjęła pracę w Centrali Zaopatrzenia Farmaceutycznego Centrofarm później Cefarm. Potem, aż do emerytury, pracowała w ZDZ. Mieszkając na Sępolnie, aż do śmierci, związała się z duszpasterstwem Ojców Redemptorystów kościoła pod wezwaniem Matki Bożej Pocieszenia. Odznaczona Krzyżem AK, Krzyżem Partyzanckim i odznaką Syna Pułku. [Nekrolog G.W. 10.01.2008; córka, Grażyna Lubieniecka].

     

    KUSZPIT Aleksander (1-2A-11). Ur. 11.03.1917 w Zwiartowie, pow. Tomaszów Lubelski, zm. 14.05.1991. Księgowy, harcmistrz, instruktor w Hufcach ZHP: Wrocław Psie Pole, Stare Miasto, Fabryczna. Do ZHP wstąpił w 1928 w Zamościu do drużyny przy Gimnazjum. W l. 1933-1937 był przybocznym drużyny. Po zdaniu matury powołany został do służby wojskowej w 6 PSK w Żółkwi w szwadronie kawalerii KOP. Brał udział w wojnie obronnej 1939, potem przeszedł do konspiracji. Był oficerem 9 PP AK Ziemi Zamojskiej. Pełnił funkcję szefa sztabu i zastępcy komendanta Rejonu IV Obwodu Tomaszowskiego. Był dowódcą wojskowym zastępu harcerskiego „Puchacze” (ps. „Strzała”). Brał czynny udział w dywersji i sabotażu oraz walkach w obronie ludności pacyfikowanej i wysiedlanej z Zamojszczyzny. Organizował ucieczki jeńców radzieckich z pobliskiego obozu. 4.11.1943. został aresztowany i osadzony w więzieniu w Zamościu, skąd został wykupiony przez KWC i skierowany do oddziału partyzanckiego. W 1956 został zweryfikowany jako instruktor w Hufcu ZHP Wrocław Psie Pole. Pracował w referacie harcerskim Komendy Hufca. W l. 1965-1969 prowadził drużynę w SP Nr 55 we Wrocławiu, Hufiec Wrocław Stare Miasto. W l. 1969-1979 pełnił funkcje instruktorskie w Szczepie Harcerskim „Szaniec” im. Szarych Szeregów przy SP Nr 106 we Wrocławiu, Hufiec Wrocław Fabryczna. Pochowany został w Alei AK. [Lit. poz. 16].

     

    KUTERA Helena (15-16-13). Ur. 19.03.1903, zm. 29.02.1984. 27 Wołyńska Dywizja AK.

     

    KUTERA Jadwiga (15-16-13). PRO MEMORIA. Ur. 12.08.1925, zm. 26.04.1944. Żołnierz 27

    Wołyńskiej Dywizji AK.

     

    KUŹMIŃSKI Antoni (1-3-12). Ur. 1924, zm. 1991 Żołnierz AK.

     

    KUŹMIŃSKI Edward (14-15-2). Ur. 20.09.1920, zm. 9.12.1990. Żołnierz AK, batalionu Zośka, ps. „Reniek”.

     

    KWIECIŃSKI Zygmunt (12-71-2). Ur. 1.01.1920, zm. 30.06.1995. Mgr. Żołnierz AK ps. „Żuk”. Profesor Tech. Mech.

     

     

    LANGE Henryk (12-22B-5). Ur. 11.9.1906, zm. 1.04.1993. Żołnierz 27 PP AK ps. „Zapora”. Pochodził z rodziny wywodzącej się z Francji i Niemiec, która emigrowała do Polski w k. XIX w. Uczestniczył w formowaniu związanego z ziemiaństwem Czwartego Szwadronu Czwartego Pułku Ułanów Zaniemeńskich Dzieci Kujawskie, którego historia wpisała się chlubnie w wojnie polsko-bolszewickiej. Był utalentowanym pianistą, utrzymywał się jako taper w czasie studiów nauczycielskich w Warszawie, po czym podjął pracę nauczyciela w Zduńskiej Woli oraz jako inspektor szkolny w Radomsku. W czasie II w. św. współtworzył oddziały ZWZ a potem AK w Okręgu Radomsko-Kieleckim. Pod pseudonimem „Zapora” był członkiem Komendy Obwodu Radomsko. Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Krzyżem AK i Krzyżem Walecznych. Po wojnie stworzył podwaliny Towarzystwa Burs i Stypendiów powiatu radomskiego jako jego przewodniczący. Po wyjechaniu z rodziną na Dolny Śląsk zgrupował wokół siebie grupę oficerów WP, którzy powrócili do kraju z obozu jenieckiego w Lubece. W 1949 stracił z przyjaciółmi pracę. Po odwilży prowadził Studium Nauczycielskie i był wykładowcą na UWr. Doktoryzował się w naukach humanistycznych. [Syn].

     

    LARA Olga (1-5A-7) Ur. 4.04.1925, zm. 11.09.2011. Łączniczka AK.

    LENARTOWICZ Maria z d. Cyranowska (12-22B-13). Ur. 1911 w Żejmiszkach, zm. 2006. Harcerka, łączniczka AK ps. „Grażyna”

     

    LENARTOWICZ Stanisław (7-5-18). Ur. 7.02.1921 w Dzianowie, zm. 28.10.2010 we Wrocławiu - reżyser i scenarzysta filmowy. Jeden z twórców polskiej szkoły filmowej. Wychowywał się, a następnie mieszkał do 1944 r w Landwarowie koło Wilna, w rodzinie kolejarskiej; ojciec Michał Lenartowicz był zawiadowcą miejscowego Odcinka Drogowego II kl. PKP. W czasie II wojny światowej był żołnierzem 7 Brygady Wilhelma AK na Wileńszczyźnie. W okresie od 5.08.1944 do 9.01.1946 przebywał w obozie pracy w Kałudze (jedn. woj. nr 36990, 361 zpp). Repatriowany do kraju w 1946. W l. 1950-1953 studiował na Wydziale Reżyserii PWSF w Łodzi. Absolwent Wydziału Filologicznego UWr. Realizator filmów oświatowych w WFO w Łodzi (1952-1954), następnie filmów fabularnych w WFF we Wrocławiu (1956-1983). W l. 1989-1991 członek Komitetu Kinematografii. Odznaczony m.inn. Nagrodą Miasta Wrocławia (1959), Złotym Krzyżem Zasługi (1959), Medalem „Gloria Artis” (2008). Miał siostrę Irenę Will-Lenartowicz, plastyczkę. Zmarł w wieku 89 lat.  Filmografia: 1983 - Szkoda twoich łez; 1979 - Strachy; 1976 - Za rok, za dzień, za chwilę...; 1975 - Żelazna obroża; 1974 - To ja zabiłem; 1972 - Opętanie; 1971 - Nos; 1971 - Aktorka; 1970 - Martwa fala; 1969 - Czerwone i złote; 1967 - Zabijaka; 1967 - Upiór; 1967 - Poczmistrz; 1967 - Fatalista; 1966 - Cała naprzód; 1964 - Giuseppe w Warszawie; 1963 - Pamiętnik pani Hanki; 1961 - Nafta; 1959 - Zobaczymy się w niedzielę; 1958 - Pigułki dla Aurelii; 1957 - Spotkania; 1956 - Zimowy zmierzch; 1955 - Trzy starty (scenariusz i reżyseria noweli pt. Nowela kolarska).  Nagrody filmowe: 2008 - Nagroda ("Kryształowy Dzik", nagroda za całokształt twórczości na I Festiwalu Reżyserii Filmowej w Świdnicy); 2008 - Nagroda (Specjalny "Miś BAREJAdy" na 6. Przeglądzie Filmów Komediowych i Niezależnych "Barejada" w Jeleniej Górze). 2008 - Nagroda Stowarzyszenia Filmowców Polskich (za dorobek życia). 1971 - Czerwone i złote - Valladolid (MFF), nagroda Związku Hiszpańskich Pisarzy Filmowych. 1968 - Upiór - Triest (MFF Fantastycznych) dyplom. Filmy w reżyserii Stanisława Lenartowicza: Lata 50. Trzy starty (1955); Zimowy zmierzch (1956); Spotkania (1957); Pigułki dla Aurelii (1958); Zobaczymy się w niedzielę (1959). Lata 60. Nafta (1961); Pamiętnik pani Hanki (1963); Giuseppe w Warszawie (1964); Cała naprzód (1966); Fatalista (1967); Poczmistrz (1967); Upiór (1967); Zabijaka (1967); Czerwone i złote (1969). Lata 70. Martwa fala (1970); Aktorka (1971); Nos (1971); Opętanie (1972); To ja zabiłem; (1974); Żelazna obroża (1975); Za rok, za dzień, za chwilę... (1976). Lata 80. Szkoda twoich łez (1983). Seriale TV Strachy (1979). [Wikipedia]

     

    LEONOWICZ Jan (12-70-14). PRO MEMORIA. Ur. 1912, zm. 1951. Oficer AK i WiN, ps. „Burta”.

     

    LESISZ Bolesław (18-13-10). Ur. 22.09.1906 w Wólce k/Kozienic, zm. 8.05.1986. Mgr prawa i ekonomii Uniwersytetu w Poznaniu w 1936r. Żołnierz AK ps. „Lech” Okręg Radom. Kpt., dowódca polityczny. Po 1948 odmówił od władz komunistycznych przyjęcia przyznanych mu odznaczeń. [Córka, Jolanta Barącz z d. Lesisz].

     

    LESISZ Zenobia z d. Dobrzeniecka (18-13-10). Ur. 27.06.1910 w Bieżuniu k/Płocka, zm. 1.08.2008. Żołnierz AK w Kozienicach Okręg Radom. [Córka, Jolanta Barącz z d. Lesisz].

     

    LESZCZYŃSKA Jadwiga z d. Manduk (7-2-4). Ur. 21.07.1902 w Warszawie, zm. 17.02.1986. Po Gimnazjum ukończyła dwuletnie Państwowe Kursy Nauczycielskie i Studium Pracy Społeczno-Oświatowej na Wolnej Wszechnicy. W 1920 w czasie wojny z bolszewikami, była sanitariuszką wolontariuszką w wojskowym szpitalu polowym Polskiego Białego Krzyża Fundacji Heleny Paderewskiej w Warszawie. W l. 1924-29 była kierowniczką i jedyną nauczycielką szkoły w Łazdunach, pow. Wołożyn, woj. nowogródzkie. W l. 1930-32 kierowała czytelnią i wypożyczalnią dla dzieci w ubogiej robotniczej dzielnicy warszawskiej (tzw. Miasteczko Powązki). W 1932 wyszła za mąż za Zygmunta i do 1938 mieszkała w Brześciu nad Bugiem, gdzie wychowywała dwóch synów. Wojna zastała ją w Warszawie. W l. 1939-41 prowadziła komplet tajnego nauczania. Od 1941 jako kurierka „Magda” Komendy Głównej ZWZ-AK woziła pocztę. Aresztowana 2.07.1942 i więziona w Gestapo na Monteluppich, a od 1942 do 1944 w KL Auschwitz-Birkenau jako nr 21170. Następnie była w KL Ravensbrück oraz w filiach KL Oranienburg-Sachsenhausen: Zellendorf i Dabensdorf. 22 lutego 1945 uciekła z obozu koncentracyjnego i przebywała w paru kolejnych obozach pracy (Arbeitslager) pod Berlinem. Po kolejnej ucieczce z obozu w kwietniu 1945, przedarła się przez linię frontu i na początku maja dotarła do rodziny wygnanej z Warszawy. W lecie 1945. zorganizowała Szkołę Powszechną w Pokoju pow. Opole, której była kierowniczką i przez rok jedyną nauczycielką 153 dzieci, z których tylko 7 rozumiało po polsku. Prowadziła też kursy repolonizacyjne dla dorosłych i wiele prac społecznych. W 1947 po powrocie męża z zachodu przeniosła się do Opola, gdzie zorganizowała i kierowała Biblioteką Miejską. W 1950 przeniosła się do Wrocławia, gdzie kierowała działem bibliotek Oddziału Miejskiego TPD, a potem biblioteką i czytelnią młodzieżową przy Szkole nr 54. W l. 1954-65 była kierowniczką biblioteki w MDK we Wrocławiu. Brała też udział w imprezach noworocznych dla dzieci organizując loterie książkowe i opowiadając bajki. Po przejściu na emeryturę działała w środowisku więźniarskim ZBOWiD i pisała wspomnienia (w części opublikowane). Była porucznikiem AK, odznaczona Krzyżem AK i czterokrotnie Medalem Wojska oraz Krzyżem Partyzanckim. Żona Zygmunta. [Syn, Wacław Leszczyński].

     

    LESZCZYŃSKI Juliusz (3-21-2). ur. 9.12.1927, zm. 1.11.2005. Żołnierz AK. Adwokat, dr hab.

     

    LEŚKÓW Stanisław (16B-1-12). Ur. 1921 we Lwowie, zm. 8.10.1990. Żołnierz AK.

     

    LEWANDOWSKI Henryk (1-4-10). Ur. 16.11.1921, zm. 29.07.1996. Żołnierz AK.

     

    ŁASZEWSKA Leonia (4-7-5). Ur. 1910, zm. 1996. Żołnierz AK ps. „Marta”.

     

    ŁASZEWSKI Roman (1-2A-5). Ur. 28.12.1910, zm. 10.10.1984. Żołnierz AK.

     

    ŁAWIŃSKA Helena z d. Kuczyńska (16B-10-21). Ur. 30.01.1913, zm. 19.10.1997. Ukończyła Liceum im. Romualda Traugutta w Brześciu nad Bugiem. Po maturze wyszła za mąż za Cyryla Ławińskiego. Przed wojną zajmowała się wychowaniem synów. W czasie wojny współpracowała z AK w Warszawie, w ich gospodarstwie domowym znajdował się magazyn broni, ukrywanej m.in. w bańkach z olejem. Po aresztowaniu męża przez UB w grudniu 1949 jego roku rodzina została bez środków do życia i tułała się po Polsce. Był czas, gdy matkę i brata utrzymywał syn Marek, licealista, pracując jako introligator – oprawiał zniszczone książki dla bibliotek komunalnych. Helena przyjechała do Wrocławia, gdzie mogła łatwiej ukryć fakt, że jej mąż jest więźniem politycznym. Tam, dzięki rodzinie, dostała pracę. Następnie z synami powróciła do Warszawy – nie do mieszkania przy ul. Niemcewicza, ale do baraku. W Warszawie syn Marek dostał się na Akademię Medyczną, a syn Leszek do technikum. Po wielu staraniach dostała pracę w „Pagedzie” jako księgowa i tam pracowała do emerytury. [Syn, Marek Ławiński].

     

    ŁAWIŃSKI Cyryl (8-15-18). Ur. 23.02.1902 w Sieradzu, zm. 10.11.1978. Pochodził z rodziny urzędniczej. Szkoły kończył w Sieradzu i w Łodzi, po czym – jako prawnik – poświęcił się karierze urzędniczej, pracę podjął w starostwie w Sokółce. W 1932 został przeniesiony do Urzędu Wojewódzkiego w Brześciu nad Bugiem. Tam poznał przyszłą żonę Helenę z domu Kuczyńską. W 1934 urodził się im syn Marek, w 1936 – Leszek. W 1938 został przeniesiony do Pińska, gdzie objął stanowisko Naczelnika Wydziału Spraw Wewnętrznych Urzędu Wojewódzkiego. Po wybuchu wojny, w 1939 został wezwany do wyjazdu do GG i zamieszkał w Warszawie, gdzie w ramach ZWZ i AK przystąpił do walki konspiracyjnej przeciwko obu okupantom. Zimą 1939-40 dołączyła do niego żona Helena wraz z synami – uciekając z Brześcia przed bolszewikami. Jako żołnierz AK ps. „Cis”, działał w organizacji Radomskiej i Kieleckiej. Był szefem administracji cywilnej okręgu Kieleckiego AK. Po 1945 przeniósł się do Łodzi, gdzie pracował w Zakładach Precycyjno-Optycznych. W 1949 przed Wigilią Bożego Narodzenia zaginął. Poszukiwania na MO i UB nie przyniosły rezultatu. „Odnalazł” się po kilku miesiącach w warszawskim więzieniu na Rakowieckiej. Postawiono mu zarzut „faszyzacji kraju przed 1939 rokiem” oraz udział w działalności AK. Był poddawany wielogodzinnym nocnym przesłuchaniom – m.in. przez Józefa Różańskiego, Zarakowskiego oraz podobnych katów – i torturowany. W wyniku wielokrotnego wielogodzinnego stania w celi z wodą sięgającą powyżej pasa, zapadł na ciężką chorobę nerek. Został skazany na wieloletnie więzienie. Karę odsiadywał w różnych katowniach – na Rakowieckiej w Warszawie, we Wronkach, w Rawiczu oraz w Krakowie przy ul. Montelupich. W 1956 z krwotokiem z nerek został podrzucony do Kliniki Urologicznej AM w Krakowie i tam pozostawiony. Zajęli się nim prof. Michałowski i dr Modelski. Po leczeniu skierowali go do sanatorium w Tuszynku k. Łodzi, gdzie przebywał przez rok. Był to już czas tzw „odwilży”, więc władze przestały się nim interesować i nie powrócił do więzienia. Po dłuższym czasie został zatrudniony jako urzędnik w sp. „Wspólna Sprawa” w Warszawie, dokąd w czasie jego pobytu w więzieniu powróciła żona z synami. W 1977 nastąpiło kolejne zaostrzenie choroby nerek. Przyjechał do Wrocławia, gdzie jego syn był lekarzem chirurgiem. Leczony w Szpitalu Kolejowym przegrał walkę z sepią i zmarł. Nie doczekał niepodległości, o którą tak usilnie i wiernie walczył. Nigdy nie wystąpił o żadne ulgi do ZBOWiD. Nigdy nie utracił wiary w wyzwolenie Polski, które uważał za jedyną możliwą do zaakceptowania rekompensatę za doznane cierpienia. [Syn, Marek Ławiński].

     

    ŁOTOCKA Zofia (11-3-11). Ur. 7.01.1922 w Brzozowie d. woj. Siedleckie, zm. 15.01.1982. (→ Ciołek Czesław). Żona Franciszka. Łączniczka AK. ps. „Ględa”. Więźniarka obozu Ravensbruck. Jako rekonwalescentka po obozie przebywała w Sztokholmie u rodziny w ramach akcji humanitarnej. Do Wrocławia przyjechała w 1948 r. Ukończyła Wydział Farmacji na AM. Pracowała w aptekach [Adam Łotocki].

     

    ŁOTOCKI Franciszek (11-3-11) Ur. 4.02.1913 we Lwowie, zm. 29.04.1978. Mąż Zofii. Oficer AK „Ostrze” w kompanii dywersyjnej „Kedyw”. Powstaniec Warszawski Stare Miasto, kanałami został przeniesiony (był ranny w nogę) na Śródmieście do szpitala polowego. Zabrany przez Niemców uciekł z transportu do matki w Mińsku Mazowieckim. Po wojnie przyjechał do Wrocławia. W NOT zdał egzamin na inż. elektryka (studia na kompletach w konspiracji). Pracował w Biurze Projektów Instalacji Elektrycznych. Co roku w dniu 1 sierpnia był obecny w Warszawie w miejscu zbiórki kompanii przed godziną „W” [Adam Łotocki].

     

    ŁUKASIEWICZ Tadeusz (3-21-28). Ur. 17.04.1918, zm. 16.06.2003. Żołnierz AK Lwów, ps. „Zryw”.

     

    ŁUKASIK Michał (1-2-7). Ur. 27.08.1898, zm. 14.11.1984. Oficer 4 PP Leg. i AK.

     

    ŁUKOJĆ Paweł (2-27-8). Ur. 1922 w Wilnie, zm. 1999. Żołnierz 13 Brygady Wileńskiej AK. Mgr inż. leśnik.

     

    ŁUSZCZYŃSKI Stanisław (14-29-33). Ur. 7.11.1922, zm. 1.07.1998. Żołnierz AK.

     

    ŁYSAKOWSKI Roman (1-3-8). Ur. 1921, zm. 1989. Żołnierz AK. Lek. weterynarii.

     

    MAJCHRZYK Bronisław (17-2-15). Ur. 1914, zm. 1997. D-ca Oddz. Dywersyjno-Bojowego VII rejonu AK Warszawa – Powiat. Odznaczony: Orderem Virtuti Military V klasy, Krzyżem Walecznych, Krzyżem AK.

     

    MALEC Wacław Józef (17-6-2). Ur. 16.03.1916, zm. 8.09.1973. Żołnierz września 1939 i AK.

     

    MAREK Zbigniew (4-3-13). Ur. 1925, zm. 1979. Żołnierz AK.

     

    MARKOWIAK Ryszard (5-13-29). Ur. 13.08.1927, zm. 25.03.2008. Żołnierz AK Wilno, Oddział Leśny.

     

    MARKS Kazimierz (2-15-12). Ur. 15.02.1930, zm. 29.02.1996. Ksiądz kanonik. Syn Anny Decyzją Arcybiskupa Metropolity Wrocławskiego mianowany w dniu 22.09.1990 kapelanem Światowego Związku Żołnierzy AK. Był Członkiem Nadzwyczajnym tego Związku. Pochowany z matką Anną.(1893-1966).

     

    MAZUREK Zbigniew (1-1-5). Ur. 4.05.1925 w Brześciu nad Bugiem, zm. nagle 25.07.2002. Ojciec Aleksander był oficerem żandarmerii wojskowej. Matka Bronisława z domu Tylkowska. Do 1939 ukończył 1 klasę gimnazjum w Prużanie. Na początku okupacji pracował jako ogrodnik w majątku Boruń na Lubelszczyźnie. Był harcerzem drużynowym Szarych Szeregów. Od maja 1942 w AK - partyzant I Iłżeckiego pp. AK ps. „Gniew”. Dwa razy ciężko ranny. 1 X 1944 wzięty do niewoli niemieckiej. Przebył obozy jenieckie Częstochowa i Łambinowice oraz obozy koncentracyjne Gross-Rosen (nr 89116), Dora (nr 111737) i Bergen-Belsen. Oswobodzony przez Anglików 16 kwietnia 1945. Po wyzwoleniu: sanitariusz w Szpitalu Polskim w Celle, red. techn. filii redakcji „Orła Białego” w Fallingbostel w Niemczech. Wrócił do Polski wiosną 1947. Ukończył Liceum we Wrocławiu. Był kierownikiem świetlicy i domu akademickiego Polskiego Związku b. Więźniów Politycznych we Wrocławiu, głównym księgowym G.S. „Samopomoc Chłopska” w Kuźnicy Czeszyckiej i w Twardogórze. W 1951 poślubił  Barbarę z domu Urbańska. Po studiach na PWr. (wydział mechaniczny) i zaocznie na Politechnice Poznańskiej w  1971 pracował w Zakładach Metalowych „Polar” we Wrocławiu, następnie w Biurze Projektów „Predom”. Od 1982 na emeryturze. W działalności społecznej: Instruktor ZHP (harcmistrz), przewodniczący Kieleckiego Kręgu Starszoharcerskiego „Skała-Panorama” we Wrocławiu. Prezes Środowiska b. Więźniów Obozu Koncentracyjnego Gross-Rosen, Prezes ZG Towarzystwa Opieki nad byłym Obozem Koncentracyjnym Gross-Rosen, Prezes Dolnośląskiej Rady Regionalnej i Członek ZG Związku Solidarności Polskich Kombatantów (w l. 1980-1989 w podziemiu). V-prezes i redaktor biuletynu Środowiska Żołnierzy AK z Okręgu Radomsko-Kieleckiego „Jodła” przy Dolnośląskim Zarządzie Okręgowym ŚZŻAK we Wrocławiu. W l. 1980-1989 Przewodniczący Komitetu Charytatywnego Dekanatu Wrocław-Wschód. Organizator kościelnych uroczystości kombatanckich. Czterokrotnie brał udział w spotkaniach z Papieżem. Od chwili  powstania pisma parafialnego „U Świętej Rodziny”, aktywnie uczestniczył w pracy redakcyjnej. Odznaczenia: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Walecznych, Srebrny Krzyż Zasługi, Krzyż Zasługi dla ZHP z Mieczami, Krzyż Partyzancki, Krzyż AK Krzyż Oświęcimski, Order Przelanej Krwi za Ojczyznę, Order Męczeństwa i Zwycięstwa, Krzyż Więźnia Politycznego, Kombatancki Krzyż Zasługi, Krzyż Walki o Niepodległość, Krzyż Semper Fidelis, Krzyż Drugiej Obrony Lwowa, Medal Wojska, Złoty Medal Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej, Medal Zwycięstwa i Wolności, Medal Pamiątkowy Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce, Odznaka Weterana Walk o Niepodległość z Mieczami, Odznaka Grunwaldzka, Odznaka Żołnierz Kresowy AK, Złota Odznaka Towarzystwa Miłośników Wrocławia, Złota Odznaka Zasłużony dla Województwa Wrocławskiego i Miasta Wrocławia, Odznaka Pamiątkowa Akcji Burza, Odznaka Zasłużony dla Polskiego Związku Byłych Więźniów Politycznych Hitlerowskich Więzień i Obozów Koncentracyjnych, Odznaka Żołnierzy Armii Krajowej b. Okręgu Radomsko-Kieleckiego. Srebrny Medal Kombatantów Francuskich NN, Pierścień z Granitem z Kamieniołomu Śmierci Gross-Rosen. Pochowany w kwaterze AK.

     

    MECH Tadeusz (4-17-23). Ur. 1926, zm. 1989. Żołnierz 27 Dywizji Wołyńskiej AK, ps. „Turek”.

     

    MICHALECKI Władysław (1-1A-8). Ur. 22.12.1922, zm. 4.11.2002. Żołnierz I Pułku Strzelców Podhalańskich. IV Batalion „Baszta” Kraków. Więzień obozu koncentracyjnego. Odznaczenia: Krzyż AK, Krzyż Partyzancki, Krzyż Oświęcimski.

     

    MICHALEWSKI Kazimierz (17-19-15). Ur. 13.08.1917, zm. 29.01.1989 Żołnierz AK.

     

    MICHALSKI Jan (2-15-15). Ur. 1926 w Poznaniu, zm. 1973. Żołnierz AK. Mgr inż., działacz SD, wiceprzewodniczący Rady Narodowej m. Wrocławia na przełomie lat 1960/70. Dyrektor Fabryki Maszyn Spożywczych „SPOMASZ”.

     

    MILEWSKI Jan (5-4-24). Ur. 25.02.1894, zm. 6.09.1974. Inż. Żołnierz AK. Uczestnik Powstania Warszawskiego.

     

    MIŁASZEWSKI Kasper (1-1A-1). Ur. 5.02.1911, zm. 21.05.1969. Por. WP. Dca Oddz. Partyz. AK. Kawaler Orderu Virtuti Militari.

     

    MONIEWSKI Mieczysław (10-12-6). Ur. 1924, zm. 1987. Żołnierz AK.

     

    MORAWICKI Henryk Edward Stanisław (3-19-27). Ur. 24.04.1912 w Bohorodczanach, zm. 19.11.1987. Syn Henryka i Genowefy z Nowaków. W l. 1922-1939 należał do ZHP. Uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. Józefa Korzeniowskiego w Brodach. W 1936 ukończył Liceum Ekonomiczno-Handlowe we Lwowie. Pracę zawodową rozpoczął w 1936 w Firmie Handlowej we Lwowie u Kazimierza Lewickiego, a następnie po odbyciu rocznej służby wojskowej aż do wybuchu II w. św. pracował w Ubezpieczalni Społecznej w Równem Wołyńskim na stanowisku rachmistrza wymiaru składek. W czasie kampanii wrześniowej 1939 służył w stopniu plutonowego podchorążego w 6 Batalionie Łączności na stanowisku zastępcy dowódcy plutonu. Po kapitulacji mieszkał w Równem, gdzie pracował jako sanitariusz w Pogotowiu Ratunkowym. W 1940 powrócił do Lwowa, gdzie włączył się do działalności konspiracyjnej w okręgu lwowskim AK pod pseudonimem „Topór”. Pracował wówczas na Dworcu Głównym we Lwowie, gdzie jako działacz konspiracyjny pełnił funkcję obserwatora i łącznika. W 1943 przeniósł się do Warszawy, gdzie nadal pracował w konspiracji pod zmienionym nazwiskiem - jako Antoni Karasiak. W czasie  powstania warszawskiego walczył w rejonie Śródmieścia na odcinku Poczta Dworcowa – Fabryka Bormana. Po upadku  został wywieziony do Niemiec jako jeniec wojenny i osadzony w stalagu XI B w Fallingbostel (nr obozowy 140505). Po wyzwoleniu przez wojska alianckie w kwietniu 1945. przebywał w obozie przejściowym byłych jeńców wojennych w Gifhorn nr 122 (do maja 1947). W tym czasie 22 kwietnia 1946 ożenił się w Unterluss, w Niemczech z Eugenią z domu Mitka, ur. 7 kwietnia 1912. Tam przyszła na świat ich pierwsza córka Urszula (ur. 1946). W maju 1947 powrócił z żoną i córką do Polski i zamieszkał na stałe we Wrocławiu, gdzie urodziły się kolejne dzieci – Marek Wiktor (ur. 1949) i Jerzy (ur. 1950). We Wrocławiu Henryk Morawicki pracował m.in. w Centralnym Zarządzie Państwowego Przemysłu Fermentacyjnego (1947-1949), Zjednoczeniu Budownictwa Przemysłowego Nr 2 (1950-1954), Zakładach Mięsnych (1954-1964). W l. 1964-1977 był pracownikiem w JZS. W 1977 przeszedł na emeryturę. Po śmierci żony zmarłej 1 sierpnia 1964 Henryk ożenił się powtórnie w Oławie z Marią Karaś (ur. 1926, zm. 1994). [Justyna Krogulska z Morawickich].

     

    MUSIAŁOWSKI Marian (1-21-1). Ur. 5.07.1923 w Kowlu,, zm. 31.07.2001. Harcmistrz. Żołnierz AK – WIN, ps. „Kurzawa”. Do ZHP wstąpił w okresie międzywojennym, gdzie pełnił funkcję drużynowego.  Instruktor Hufca Wrocław-Fabryczna i Wrocław-Śródmieście, szczepowy, członek Komendy Hufca. [Lit. poz. 12].

     

    NIENARTOWICZ Antoni (18-11-28). Ur. 5.04.1926, zm. 15.02.1985. Mgr ekonomii.

    Żołnierz AK.

     

    NIŻANKOWSKA Jadwiga z d. Miracka (11-9-5). Ur. 5.04.1919 w Warszawie, zm. 5.06.2001. Po maturze ukończyła Szkołę Pielęgniarstwa PCK. W 1939 podczas kampanii wrześniowej była sanitariuszką w szpitalu Ujazdowskim. Od 1942 w konspiracji w Narodowych Oddziałach Wojskowych. W powstaniu warszawskim była łączniczką bat. „Gustaw-Harnaś”. W 1945 aresztowana przez NKWD, przeszła różne obozy oraz więzienie przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. Zwolniona na podstawie amnestii w 1948. Przeniosła się do Wrocławia, pracowała w Szkole Pielęgniarek PCK przy ul. Bartla, następnie w Klinice Dermatologicznej. Wyszła za mąż za prof. Akademii Medycznej Czesława Niżankowskiego, urodziła dwie córki. Była wierna Ideałom Najwyższym. [Irena Trafikowska].

     

    NOCEŃ Witold (9-3-6). Ur. 25.03.1927 w Baranowiczach w woj. nowogrodzkim, zm. 17.07.2007. Mgr farmacji. W 1944 został wywieziony do Niemiec, skąd uciekł po kilku miesiącach, aby wziąć udział w powstaniu warszawskim. Jako żołnierz AK dostał się do niewoli i przebywał w stalagu koło Monachium. Po wyzwoleniu obozu przez armię amerykańską wyjechał do Włoch i tam został przydzielony do 4 Pułku Pancernego II Korpusu gen. Andersa. W 1946 wyjechał do Anglii, a następnie powrócił do Polski. Zamieszkał z rodzicami w Górze Śląskiej gdzie ukończył gimnazjum i liceum. W 1949 rozpoczął naukę na Wydziale Farmacji AM we Wrocławiu. Dyplom mgra farmacji uzyskał w 1955. Z nakazu pracy zatrudniony został w aptece w Świdnicy, a następnie został powołany do wojska, gdzie pracował jako farmaceuta. Od września 1957 do lipca 1958 pracował na stanowisku kierownika Apteki Społecznej nr 55 w Jeleniej Górze. Potem jako kierownik Punktu Aptecznego w Oleśnicy. W 1960 wraz z całą rodziną przeniósł się do Wrocławia. Do 1991 pracował jako kierownik Apteki. Potem kierował i w latach 1994-96 był właścicielem Apteki im. św. Jadwigi w Trzebnicy, a następnie Apteki im. H. Brodatego w Trzebnicy aż do przejścia na emeryturę. [Joanna Piątkowska].

     

    NOWAK Aleksander (7-3-6). Ur. 1921, zm. 1975. Żołnierz AK.

     

    NOWAK Stanisława z d. Sutkiewicz (1-4A-2). Ur. 11.09.1930, zm. 6.12.1994. W okresie okupacji niemieckiej Harcerka Szarych Szeregów AK ps. „Szarotka-4” odznaczona Krzyżem AK.

     

    NOWICKI Bernard (14-15-29). Ur. 10.05.1914, zm. 2.08.1989. Por. AK.

     

    NOWICKI Marian (1-1A-10). Ur. 2.02.1916, zm. 16.12.1991. Oficer AK.

     

    NOWIŃSKI Stanisław (1-3-9). Ur. 12.09.1921 w Krakowie, zm. 17.09.1989. W 1939 ukończył Liceum im. Tadeusza Kościuszki w Kaliszu. W tym okresie aktywnie uczestniczył w organizacji harcerskiej. W czasie wojny pracował jako robotnik budowlany. W 1941 w czasie transportu na roboty do Niemiec udało mu się zbiec na stacji Wrocław Główny, skąd przedostał się na obszar Generalnej Guberni i podjął pracę jako manipulant leśny w Lelowie na Kielecczyźnie. Tam też wstąpił do AK. Po zakończeniu wojny zapisał się na Wydział Leśny Uniwersytetu Poznańskiego, który ukończył w 1950. W l. 1948-49 oraz 1951-55 pracował w Oddziale Urządzania Lasu Dyrekcji Lasów Państwowych w Poznaniu. W l. 1949-51 był asystentem na Uniwersytecie Poznańskim, początkowo w Katedrze Meteorologii, a następnie Urządzania Lasu. W 1955 przeniósł się na stałe do Wrocławia i rozpoczął aspiranturę w Katedrze Melioracji Rolnych i Leśnych pod kierunkiem prof. Stanisława Baca, prowadząc jednocześnie zajęcia dydaktyczne z melioracji rolnych i melioracji leśnych. W 1964 podjął pracę w powstałej stacji Sudeckiej Zakładu Gospodarki Górskiej PAN, a od 1 kwietnia 1969 w Zakładzie Ochrony Przyrody PAN. Stopień dra nauk techn. uzyskał w 1965 na Wydziale Melioracji Wodnych AR we Wrocławiu. W 1979 przeniósł się do Instytutu Badawczego Leśnictwa, gdzie pracował aż do przejścia na emeryturę w 1986. Pomimo pracy w PAN oraz IBL stale utrzymywał kontakt z Wydziałem, gdzie w l. 1964-86 prowadził wykłady z melioracji leśnych. Jego dorobek obejmuje kilkadziesiąt prac publikowanych i niepublikowanych z zakresu leśnictwa, melioracji leśnych, hydrologii, torfoznawstwa i ochrony przyrody. Pracował społecznie w Sekcji Sudeckiej Komitetu Zagospodarowania Ziem Górskich PAN, od 1969 jako jej sekretarz. Bardzo aktywnie uczestniczył w pracach Rady Naukowej Karkonoskiego Parku Narodowego, gdzie od 1979 pełnił funkcję wiceprzew. Rady. Uchodził za wybitnego znawcę historii II w. św. [„PRO MEMORIA” wyd. AR, Wrocław, 2005].

     

    NOWOROLSKI Stanisław (2-12-14). Ur. 11.11.1891, zginął tragicznie 17.03.1946. Mjr., pseud. „Zwora”. Oficer łącznikowy D-ctwa AK.

     

    NOWORYTTO Marian (9-1-2). Ur. 11.12.1917, zm. 17.03.1992. Żołnierz AK Wilno.

     

    OBOLEWICZ Albert (13-1-25). Ur. 25.01.1924 w Mańkowiczach k. Wilna., zm. 26.03.2007. Syn Juliana. Dyplom farmaceuty otrzymał po ukończeniu studiów na Wydziale Farmaceutycznym AM we Wrocławiu w 1952. Pracę zawodową rozpoczął w 1951 w Brzegu. W 1955 objął stanowisko kierownika Apteki nr 8, później „Pod Temidą” przy ul. Sądowej we Wrocławiu, które zajmował do 1996 po prywatyzacji apteki. Posiadał II stopień specjalizacji z farmacji aptecznej. Był członkiem ŚZŻAK w stopniu majora. Za swoją długoletnią pracę i aktywność społeczną został uhonorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i 17 odznaczeniami państwowymi i resortowymi. W naszej pamięci pozostanie jako człowiek bardzo życzliwy ludziom. [Dorota Obolewicz oraz współwłaściciele i pracownicy apteki „Pod Temidą” we Wrocławiu].

     

    OBOLEWICZ Anna z d. Walczak (13-1-25). Ur. 18.07.1928, zm. 09.12.2008. Żona Wiktora. Żołnierz AK. W l. 1946-59 pracowała w fabryce Wagonów „Pafawag” oraz w biurze projektowym „Miastoprojekt” we Wrocławiu . W l. 1960-88 pracowała w Min. Zdrowia i w Instytucie Badawczym Leśnictwa w Warszawie. Gorąca patriotka, kochająca świat, ludzi i przyrodę. [Dorota i Wiktor Obolewicz].

     

    OBOLEWICZ Wilhelm (13-1-25). Ur. 5.06.1928 w Postawach, woj. Wileńskie, zm. 3.12.1997. Syn Juliana i Anny. Żołnierz ZWZ-AK. Partyzant. Brał udział m.in. w walkach o Wilno. Więzień łagru sowieckiego. W 1946 jako repatriant zamieszkał we Wrocławiu. Tu ukończył Wydział Budownictwa PWr. uzyskując tytuł mgr inż. Pracował jako inż. budowlany m.in. w „Poltegorze” we Wrocławiu. Kochał swoją Ojczyznę i ludzi. Był bardzo dobrym synem, mężem i ojcem. [Dorota i Wiktor Obolewicz].

     

    OJAK Stanisław (1-8-3). Ur. 20.09.1907 zm. 17.03.1970. Kapitan AK.

     

    ORAWIEC Krystyna z d. Olechowska (2-27-1). Ur. 29.03.1922, zm. 5.08.1999. Żołnierz AK i Powstania Warszawskiego.

     

    OSSOWSKI Władysław (1-18-1A). Ur. 5.11.1925, zm. 5.08.2000. Na płycie nagrobnej napis: „Tu spoczywa najmłodszy kurier Polski Podziemnej „Król Białych Kurierów”. Pojmany w 1940 r. przez NKWD, uwięziony i zesłany na Syberię. W 1991 r po 50 latach zesłania powrócił do wolnej Polski. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski”. W ZHP od 1937. W czasie okupacji w Szarych Szeregach, „król białych kurierów” w Karpatach ps. „Mały Władzio”, ppor. więzień sowieckich łagrów, leśnik. Ur. we wsi Iwaszkowce leżącej przy przedwojennej granicy polsko-czechosłowackiej, po rozbiorze Czechosłowacji (1938) przy granicy z Węgrami. Od X 1939 przeprowadzał przez „zieloną granicę” z okupowanej przez wojska sowieckie wsch. Małopolski na Węgry grupy polskich oficerów i osób uciekających przed represjami okupantów. Zaprzysiężony jako żołnierz WP., do VII 1940 przeprowadził ok. 100 osób. Aresztowany przez NKWD w Komarnikach 8 VII 1940 skazany na 5 lat łagru na Syberii, po odbyciu wyroku otrzymał dwa kolejne po 7 lat łagru. W czasie wojny został przymuszony do przyjęcia obywatelstwa sowieckiego. Zwolniony z zesłania w 1957, ukończył Irkucki Instytut. Gospodarki Nar. (1971). Po 50 latach zesłania powrócił do wolnej Polski dopiero po przełomie 1989. Zrehabilitowany w 1990 r. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Od 1993 mieszkał w Legnicy. Jego działalność opisał T. Chciuk (Marek Celt) w książce „Biali kurierzy”. Pochowany w

    kwaterze AK. [EW].

     

    OSTRIHANSKY-KISZYNA Aranka (14-28-36). Ur. 27.05.1924 w Prędocinku k. Radomia, zm. 14.11.2008 Adwokat, córka Rudolfa Ostrihansky’ego – d-cy okręgów AK Poznań i Pomorze. Żołnierz AK. Absolwentka Wydziału Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego (1947) i istniejącej do 1949 Szkoły Nauk Politycznych UJ (1949). Po doktoracie z prawa (1950) i egzaminie sędziowskim uzyskała absolutorium z historii sztuki (UWr. 1952). We Wrocławiu pracowała (1951-53) w Prokuratorii Generalnej Oddz. we Wrocławiu (przekształconej w Wydział Prawny WRN), a od 1961 odbywała aplikację adwokacką pracując równocześnie jako radca prawny. Po egzaminie adwokackim (1963) nie bez przeszkód uzyskała wpis we Wrocławiu (1964). Tu wykonywała zawód do 2001. W 1968 występowała jako adwokat studenta fizyki UWr. Marka Muszyńskiego oskarżonego w drugiej fali procesów pomarcowych. W stanie wojennym należała do wrocławskiego Arcybiskupiego Komitetu Charytatywnego, gdzie wraz z grupą prawników udzielała pomocy prześladowanym. Współpracowała też z kolegami-adwokatami i aplikantami nad organizowaniem obrony oskarżonych. W l. 1982-1990 zarejestrowała jako adwokat i prowadziła aż 174 sprawy polityczne. Reprezentowała członków „Solidarność” i „Solidarność Walcząca” w śledztwach, przed sądami cywilnymi i wojskowymi oraz kolegiami. Wśród jej klientów byli Józef Pinior i Karol Modzelewski, ponownie Marek Muszyński, członkowie komitetów strajkowych wielkich zakładów pracy (np. P.P. „Archimedes”), młodzież akademicka, liczni członkowie duszpasterstw akademickich. Poświęciła im całą swoją energię i wiedzę. W ostatnich latach pracy zawodowej pełniła funkcje samorządowe na szczeblu krajowym (sędzia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Naczelnej Rady Adwokackiej, zastępca rzecznika dyscyplinarnego NRA), za co została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1998) za wybitne zasługi dla adwokatury. Wyróżniona Medalem 60-lecia Izby Adwokackiej (2006) i pierścieniem arcybiskupim 1000-lecia Archidiecezji Wrocławskiej. Krajowy Zjazd Delegatów NSZZ „Solidarność” (9-10.10.2008) w Wadowicach nadał jej tytuł Zasłużonej dla NSZZ „Solidarność”.

     

    OSTROWSKA Jadwiga Krystyna (9-44-10). Ur. 6.06.1912 w Kaliszu, zm. 3.04.1989. Córka Władysława i Władysławy z d. Denel. Początkowo wraz z rodzicami mieszkała w Pszczelinie k. Warszawy, gdzie ojciec był zatrudniony jako nauczyciel w tamtejszej Szkole Rolniczej. Po powołaniu ojca do wojska w 1914, matka wraz z dziećmi wyjechała do Orła nad Oką, a następnie do Mińska (Białoruś), gdzie otrzymała stanowisko nauczycielki w Szkole Polskiej. Po wybuchu rewolucji sowieckiej w 1917 polscy nauczyciele dużym transportem wracali do Polski (1918) i rodzina Ostrowskich ponownie zamieszkała w Pszczelinie w Szkole Rolniczej, gdzie ojciec objął stanowisko nauczyciela. Po śmierci matki (1920) Jadwiga wraz z rodziną przeniosła się do Leśnej Podlaskiej (1922), bowiem ojciec został tam powołany na stanowisko nauczyciela szkoły ćwiczeń Seminarium Nauczycielskiego. W tej szkole Jadwiga Ostrowska rozpoczęła naukę, a po jej ukończeniu w 1928 podjęła naukę w Państwowym Gimnazjum Żeńskim w Białej Podlaskiej. Szkołę tę ukończyła w 1931, a dalszą naukę kontynuowała w państwowym SN w Lublinie, uzyskując w 1935 dyplom dla Nauczyciela Szkół Powszechnych. Dwa lata później zakończyła również szkolenie przewidziane dla sióstr PCK uzyskując „Świadectwo ukończenia pełnego kursu dla sióstr pogotowia sanitarnego” wydane dnia 13 IX 1937 w Białej Podlaskiej. Tego samego roku podjęła pracę zawodową w Terespolu nad  Bugiem. Po wybuchu II w. św. pod okupacją hitlerowską pracowała nadal jako pielęgniarka w Ośrodku Zdrowia w Leśnej Podlaskiej. W tym czasie wstąpiła w szeregi AK początkowo pełniąc funkcję sanitariuszki w obozie AK w Leszczance, a następnie łączniczki AK na terenie powiatu Biała Podlaska. Po wyzwoleniu ziem wschodnich przez Armię Czerwoną rozpoczęła pracę jako nauczycielka (1943) najpierw w Dobratyczach w gminie Kodeń (1943-46), następnie w Gubinie (1946-52), gdzie w kwietniu 1951 otrzymała z rąk Ordynariusza gorzowskiego ks. Tadeusza Załuczkowskiego Misję Kanoniczną upoważniającą do nauczania religii. W 1952 przeniosła się jako nauczycielka do Szkoły Ogólnokształcącej stopnia podstawowego i licealnego w Międzyrzeczu pracując tam do 1955, a następnie podjęła pracę w SP Nr 45 we Wrocławiu, którą kontynuowała aż do przejścia na emeryturę. [Elżbieta Czekanowska].

     

    OSTROWSKA Stefania z d. Łabuz (9-37-16). Ur. 6.12.1900 w Krakowie, zm. nagle 25.05.1954. Po ukończeniu szkoły średniej i kursów pedagogicznych uprawniających do nauczania w szkołach powszechnych (1921) podjęła pracę zawodową jako nauczycielka i kierowniczka szkoły powszechnej w Wólce Plebańskiej w pobliżu Białej Podlaskiej. W szkole tej pracowała do 1924. Po wyjściu za mąż za Władysława Ostrowskiego przeniosła się do Leśnej Podlaskiej i tam pracowała jako nauczycielka w szkole ćwiczeń przy Seminarium Nauczycielskim 1924-30). Była założycielką hodowli jedwabników, którą prowadziła społecznie z młodzieżą szkolną. Z jej inicjatywy zajęto się sadzeniem drzew morwowych, zdobiących do dzisiaj tereny szkolne w Leśnej Podlaskiej. W latach niemieckiej okupacji prowadziła tajne nauczanie w zakresie szkoły .średniej. Zorganizowała szkolenie pomocy sanitarno-lekarskiej w ramach działalności ZWZ-AK. Po 1944 kierowała biblioteką szkolną i była wychowawczynią w internacie szkolnym Liceum Pedagogicznego. Działając społecznie była organizatorską różnych imprez m.in. wycieczek turystyczno-krajoznawczych, naukowych, pracy kółka dramatycznego i różnych kół zainteresowań. W sierpniu 1952 razem ze swym mężem, nauczycielem, opuściła Leśną Podlaską i wyjechała do Wrocławia obejmując tam stanowisko dyrektorki SP Nr 4. [Elżbieta Czekanowska].

     

    OWCZARCZYK Florian (16B-7-1). Ur. 16.01.1917, zm. 12.10.1996. Żołnierz AK i II Armii WP. Długoletni kierowca PKS we Wrocławiu.

     

     

     

     

    PAŁCZYŃSKI Adam (1-1A-11). Ur. 14.11.1926 w Złoczowie w woj. tarnopolskim, zm. 1.01.1992. Do wybuchu wojny skończył w Złoczowie dwie klasy gimnazjum. Po wojnie ukończył liceum w Jarosławiu. W 1947 rozpoczął studia na Wydziale Rolniczym UWr. i PWr. W 1953 uzyskał tytuł mgr inż. rolnictwa. Stopień dra nauk rolniczych uzyskał w 1961. Stopień dra hab. w 1971. Tytuł prof. zw. otrzymał w 1988. Po doktoracie poświęcił się prawie całkowicie problematyce torfoznawczej. Prace jego dotyczyły ekologii torfów i torfowisk. Był m.in. współautorem nowoczesnej genetycznej klasyfikacji torfów środkowoeuropejskich. Zrekonstruował subfosylne zbiorowiska roślinne Bagien Biebrzańskich, opracował koncepcję dwukierunkowej strefowości ekologicznej torfowisk dolin rzecznych. Już od 1968 podejmował wysiłki objęcia prawną ochroną Bagien Biebrzańskich. Od 1990 był przewodniczącym pierwszej Rady Naukowej Biebrzańskiego Parku Krajobrazowego. Niestety, nie doczekał już jego utworzenia. Brał udział m.in. w Międzynarodowych Kongresach Torfowych,  sympozjach botanicznych i ekologicznych. W l. 1981–85 był prodziekanem, a w l. 1986-88 dziekanem Wydziału Rolniczego. W l. 1966-74 był członkiem Komitetu Melioracji, Łąkarstwa i Torfoznawstwa PAN, a od 1991 przewodniczącym Komitetu Ochrony Przyrody PAN. Współautor podręczników i książek. Dorobek naukowy obejmuje ponad 60 prac drukowanych w polskich i zagranicznych czasopismach. Za działalność naukową i dydaktyczną wyróżniony Nagrodą Ministra Edukacji Narodowej, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Za działalność konspiracyjną w okresie okupacji hitlerowskiej (żołnierz 9. Pułku AK im. Ziemi Zamojskiej) odznaczony przez Komisję Odznaczeń Rządu Polskiego na emigracji Krzyżem AK i Medalem Wojska Polskiego.

     

    PAŁCZYŃSKI Józef (1-2A-15). Ur. 1919, zm. 1993. Żołnierz AK ps. „Brzoza”, Oddział Leśny, obwód Jędrzejowski.

     

    PAWLAK Czesław (12-41-6). Ur. 6.6.1914, zm. 12.5.1985. Żołnierz AK Oddz. „Jędrusie”.

     

    PAWŁOWICZ Tadeusz (1-1A-2). Ur. 1925, zm. 1981. Żołnierz AK i uczestnik PW.

     

    PAWŁOWSKI Mirosław (17-21-23). Ur. 4.6.1915, zm. 8.9.1990.  Por. AK ps. „Korwin”.

     

    PECZAK Władysław (15-27-22). Ur. 6.12.1922, zm. 24.1.1992. Żołnierz AK.

     

    PIASECKA Stanisława (1-1-3). Ur. 22.1.1917, zm. 1.6.1996. Od 1941 do 1943 łączniczka Okr. AK Jędrzejów, ps. „Krysta”. IX 1943 – VIII 1944 z-ca kier. BIP. Od VIII 1944 do I 1945 kierownik BIP. Odznaczenia: Krzyż Armii Krajowej, Krzyż Zasługi z Mieczami, Złoty Krzyż Zasługi.

     

    PIASECKI Hieronim (1-1-3). Ur. 4.6.1913 w Jędrzejowie, zm. 12.3.1993. Docent UWr. Kpt. AK ps. „Zola”. Od 1 XI 1942 do 4 VIII 1944 w VI Obwodzie AK Jędrzejów. Od 4 VII 1944 do 30 XI 1944 d-ca 2 komp. I bat. Jędrzejów. Od 1 XII 1944 do 4 VIII 1945 z-ca szefa Oddz. VI BIP Okręg Jodła. Odznaczenia: Krzyż Walecznych, Krzyż Armii Krajowej, Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.

     

    PIECIŃSKI Ryszard (14-14-11). Ur. 3.09.1923, zm. 5.10.1989. Żołnierz AK.

     

    PIETRZYK Henryk (1-2A-9). Ur. 2.1.1913, zm. 3.11.1985. Żołnierz AK ps. „Dąbek”.

     

    PIOTROWSKI Kazimierz (1-4A-7). Ur. 23.08.1922, zm. 13.11.1994. Żołnierz AK Wilno ps. „Zbigniew”. Więzień obozów i łagrów.

     

    PLATON Leopold (17-26-5). Ur. 19.12.1915, zm. 24.8.1992. Oficer AK ps. „Bystry”.

     

    PODLECKI Zbigniew (1-2A-16). Ur. 26.03.1928, zm. 13.04.1993. Żołnierz AK ps. „Nałęcz”.

     

    POKLEWSKA-KOZIEŁ Władysława (5-20-4). Ur. 1905, zm. 1985. Łączniczka AK Okr. Wileńskiego.

     

    POLKOWSKI Roman Antoni (2-16-40). Ur. 31.07.1901, zm. 24.04.1944. Członek AK rozstrzelany w Warszawie.

     

    POPIOŁEK Marian (1-1A-15). Ur. 22.07.1924, zm. 11.03.1994. Mgr inż. Żołnierz AK ps. „Znicz”.

     

    PRZYWARA Bronisław (13-8D-6). Ur. 21.02.1926, zm. 9.07.1984. Żołnierz AK. Inż.

     

    PUKSZTO Konstanty (8-12-12). Ur. 27.11.1911 zm. 4.6.1978. Żołnierz AK.

     

    RADECKA Stefania z d. Dragun. (11-23-2). Ur. 28.11.1906 Wilno, zm. 10.10.1980. Pracowała w Służbie Zdrowia. Mąż Feliks Radecki był oficerem w korpusie ułańskim, później w partyzantce AK. Poszukiwany wyemigrował do USA.

     

    REGIRER Eugenia z d. Wojtkowska (2-12-3). Ur. 17.12.1913, zm. 25.04.1996. Żołnierz AK. Więzień obozu hitlerowskiego. Uhonorowana licznymi odznaczeniami.

    RINK Ryszard (13-2-7). Ur. 14.02.1930 we Lwowie, zm. 2.03.2004. Prof. PWr. Żołnierz Szarych Szeregów obw. AK „Mleko” okr. Kraków. W zastępie „Rysiów”, drużyny im. Jaremiego Wiśniowieckiego, samodzielna zbrojna organizacja niepodległościowa. Harcerz w stopniu wywiadowca, przyboczny drużyny, ps. „Ryś”, „R4”. Odznaczenia: Krzyż Armii Krajowej, Odznaka Akcji „Burza”, Krzyż Więźnia Politycznego, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Niezłomnych. Kontraktowy młodszy asystent 1950-51; inż. 1952; mgr inż. 1955; dr n. t. 1964; doc. 1972; prof. 1994. Członek Zespołu koordynacyjnego międzyresortowego programu nauk podstawowych i centralnego programu badań podstawowych „Badania podstaw procesów wzbogacania kopalin” koordynowanych przez Politechnikę Śląską. Kontynuator 2 Szkoły Naukowej – specjalizował się w dziedzinie mikrorozdrabniania i klasyfikacji materiałów oraz teorii i budowie urządzeń dla tych procesów. Wypromował dwóch dr n.t. Autor 74 publikacji. Weteran Walk o Wolność i Niepodległość Ojczyzny. Szerzej o nim: „Mielec. Studia i materiały z dziejów miasta i regionu”, tom3, Mielec1994. [strona WWW].

     

    ROGOŻA Józef (1-1A-5). Ur. 8.03.1898 w Krystynopolu pow. Lwów, zm. 7.11.1980. Do maja 1939 mieszkali tam wraz z rodziną, gdzie Józef był kierownikiem szkoły. Wkrótce przeniesiony służbowo do Lubienia Wielkiego k/Lwowa. W czasie wojny był oficerem komendantem rejonu AK. Po deportacji przez Ukraińców, przenieśli się do Trzcińca pod Przemyślem. W styczniu 1945 w ramach repatriacji wyjechali do Starogardu Gdańskiego a w 1957 do Gdańska, gdzie był dyrektorem Liceum i Gimnazjum oraz sekretarzem WK ZSL. Do Wrocławia przyjechali w 1975 i osiedlili się na Zalesiu. Odznaczony: Krzyżem Polonia Restituta. Jego żona Stefania z d. Talarska ur. 1900 w Konołopach woj. Lwów, zm. 22.05.1985. Syn Józef ur. 4.08.1922, zm. w lipcu 1999. [Alina Mielczarek z d. Rogoża].

     

    ROLA Franciszek (1-4A-3). Ur. 22.08.1915, zm. 18.03.1994. Żołnierz ZWZ AK ps. „Franek”.

     

    ROMANOWSKI Aleksander (1-3-5). Ur. 21.07.1902, zm. 20.09.1987. Żołnierz AK, uczestnik PW.

     

    RUNIEWICZ Jan (1-9-5). Ur. 4.12.1917, zm. 13.11. 2002. Oficer AK ps. „Morawski”.

     

    RUNIEWICZ Stanisława (1-9-5). Ur.  28.07.1906, zm. 24.01.1969. Oficer ZWZ AK BIP „Tarnopol” ps. „Kalina”.

     

    RYCHTER Włodzimierz (2-15-7). Ur. 19.07.1922 w Nowej Słupi woj. Kieleckie, zm. 14.09.2005. Syn Marianny i Bolesława. Uczestnik II w. św., członek Służby Zwycięstwa Polski (na ręce swego starszego brata – Stanisława majora o ps. „Tumry” i „Dan”, składał przysięgę. Działalność i bohaterską śmierć Stanisława w 1943 r opisał Cezary Chlebowski w książce „Wachlarz” i „Zagłada IV Odcinka”). Później w AK ps. „Czeremcha”. Oficer AK z Gór Świętokrzyskich. Dwaj pozostali bracia również działali w podziemiu, trzeci Stanisław - trafił do Oflagu a po wyzwoleniu wyjechał do Francji a potem do USA gdzie wraz z żoną, uczestniczką Powstania Warszawskiego działali na obczyźnie w polskim harcerstwie. Po wojnie Włodzimierz osiedlił się we Wrocławiu. W l. 70-tych XX w. pisał artykuły-wspomnienia AK-owskie do biuletynu Dolnośląskiego Środowiska AK pt. „Jodła”. Współorganizował uroczyste  Msze Św. w kościele p.w. Świętej Rodziny na Sępolnie z okazji rocznic  AK. Jest autorem książki „Nowa Słupia – mój Dom”, wyd.  Wrocław, 2004. [Synowa, Krystyna Rychter].

     

     

     

    SAMBOR Mieczysław (3-18-13A). Ur. 1927, zm. 1990. Lek. med. Żołnierz AK.

     

    SIDORSKI Zbigniew (4-24-30). Ur. 10.04.1925 w Krynicach na Lubelszczyźnie, zm. 11.09.1984. Młodociany robotnik; żołnierz AK ps. „Zbych” obw. mieleckiego – 1944. Stopnie i tytuły naukowe oraz pełnione funkcje: studia na Uniwersytecie i PWr. 1946–1951; z-ca asystenta – 1948; mgr filoz. w zakresie fiz. – 1951; dr n. fiz. – 1962; dr hab. – 1975; prof. nadzw. – 1980; asystent – 1951; adiunkt 1954–1968; z-ca prof. WSP w Opolu 1956–1960; doc. w Instytucie Fizyki Doświadczalnej (IFD) UWr. 1968–1980; prodziekan Wydz. Mat.-Fiz.-Chem. UWr. 1968/69; dziekan Wydz. Mat.-Fiz.-Chem. UWr. 1969–1971; kier. Zakładu Fizyki Ogólnej IFD 1969–1975; kier. Zespołu Fizyki w WSOWZ we Wrocławiu – 1969; kier. Zakładu Adsorpcji IFD 1975–1984; prorektor UWr. ds. wyższych studiów nauczycielskich oraz ds. dydaktyki 1971–1974; przewodniczący Wojewódzkiego Zespołu ds. Dokształcania Nauczycieli 1971–1974; dyr. Instytutu Fizyki Doświadczalnej UWr. 1974–1984. Staż naukowy w James Frank Laboratory na Uniwersytecie w Chicago 1965–1967. Wypromował dziewięciu dr. n. fiz., wśród nich dwóch dr. hab. i prof. Autor lub współautor wielu publikacji i książki. Odznaczenia państwowe i nagrody ministerialne, w tym: Medal Edukacji Narodowej. [strona WWW].

     

    SIEMASZKO Witold (1-1-1A). Ur. 6.03.1916, zm. 13.05.2003.  Od IX 1939 do IX 1943 konspiracja w AK. Od IX 1943 do VII 1944 w 5 Brygadzie AK „Łupaszko” w stopniu st. sierż. podch. ps. „Bili” okręgu Wilno. Odznaczenia: Krzyż Armii Krajowej, Krzyż Walecznych, Medal Wojska, Honorowa Odznaka Żołnierza AK.

     

    SIENKIEWICZ Angela (1-2A-18). Ur. 27.05.1925, zm. 1.02.1997. Żołnierz AK ps. „Aga”.

     

    SIERSZYŃSKI Andrzej (1-3-11). Ur. 4.10.1925, zm. 22.01.1991. Mgr inż. Żołnierz AK i PW. Pionier Wrocławia.

     

    SIEWIŃSKI Antoni (11-1-6). Ur. 27.03.1926 w Krakowie, zm. 29.10.2007. Prof. zw. dr hab. Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu, kierownik Katedry Chemii, prodziekan Wydziału Nauk o Żywności. Żołnierz AK 12 PP im. Ziemi Bocheńskiej, ps. „Flisak”. Wybitny uczony, twórca nowego kierunku badawczego – biotransformacje. Wspaniały nauczyciel i wychowawca wielu pokoleń pracowników naukowych i studentów. Odznaczony m.in. Krzyżami Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Partyzanckim, Medalem za zasługi  dla Akademii Rolniczej we Wrocławiu. Studia ukończył w 1950 na Wydziale Chemii PWr., tam również uzyskał w 1962 stopień dra, a w 1969 stopień dra hab. nauk chemicznych. W 1978 uzyskał tytuł prof. nadzw., a w 1989 prof. zw. nauk chemicznych. Wielokrotnie odbywał staż zagraniczny na Politechnice Federalnej w Zurychu (1963-1965; 1970, 1981). Praca: PWr. 1950-1952; AR, Katedra Podstaw Chemii 1952-1996, prodziekan Wydziału Technologii Żywności 1977–1980, z-ca dyr. Instytutu Podstaw Chemii 1972-1981, kier. Zakładu Chemii Bioorganicznej 1982-1996, kier. Katedry Podstaw Chemii 1991-1996. Członkostwa: PTCh 1960; WTN 1972; NSZZ „S” 1980; ŚZŻAK 1989, wiceprzewodniczący Wrocławskiego Oddziału Związku Piłsudczyków; Wrocławska Rodzina Katyńska 1990; ZNP-1952–1980. Specjalizacja naukowa: badania nad wykorzystaniem drobnoustrojów i roślin wyższych do produkcji związków biologicznie czynnych i do prowadzenia kontrolowanych reakcji chemicznych. Twórca interdyscyplinarnego zespołu badawczego i przedmiotu wykładowego ”biotransformacje”. Członek Komisji Biologii Molekularnej i Biotechnologii Oddziału PAN. Wykładowca na Uniwersytetach we Włoszech (1980), Hiszpanii (1984) i Niemczech (1990). Autor około 30 patentów, promotor 6 przewodów doktorskich, recenzent 3 wniosków o nadanie stopni naukowych i promotor 1 doktoratu h. c. Publikacje: 180 pozycji, w tym około 60 oryginalnych publikacji naukowych na łamach renomowanych czasopism zagranicznych i polskich. Nagrody: Nagroda MEN (4), ponad 20 nagród i wyróżnień Rektora AR. Odznaczenia: państwowe, wojskowe, resortowe i uczelniane, m.in. Krzyż Kawalerski (1979) i Oficerski (1994) Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Armii Krajowej 1991 (Władze RP w Londynie); Krzyż Walecznych 1944 (AK); Krzyż Partyzancki 1970, medal KEN 1983; medal Zasłużony dla Akademii Rolniczej we Wrocławiu 1996. [strona WWW].

     

    SIKORSKI Zygmunt (16A-3G-19). Ur. 3.01.1921, zm. 17.02.2003. Żołnierz AK. Radca prawny.

     

    SŁOWIKOWSKI Jan (14-1-4). Ur. 19.09.1915 r. w Nowym Sączu, zm. 13.12.2010. Prof. zw. dr hab., dr h.c. W 1933 r. w Nowym Sączu ukończył szkołę średnią – Państwowe Liceum Ogólnokształcące – uzyskując świadectwo dojrzałości. W tym też roku rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i w 1939 r. uzyskał dyplom lekarza. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował w Szpitalu w Nowym Sączu, gdzie leczył nie tylko ludność cywilną, ale jako członek ZWZ AK uratował wielu oficerów i szeregowych partyzantów, organizując ich przerzuty za granicę. Jego też autorstwa była niezwykle brawurowa akcja uprowadzenia ze szpitala ciężko rannego więźnia politycznego Jana Karskiego, kuriera generała Sikorskiego. Po 4 miesięcznym pobycie w więzieniu pracował w konspiracji jako lekarz AK i wykładowca tajnego nauczania. Całe swoje życie powojenne związał z Dolnym Śląskiem. Początkowo przez okres 4 lat był Dyrektorem Szpitala w Oleśnicy, w którym prowadził oddział chirurgii i oddział ginekologii i położnictwa. Od 01.10.1949 r. rozpoczął pracę nauczyciela akademickiego w II Klinice Chirurgii pod kierunkiem prof. Wiktora Brosa. Stopień naukowy doktora medycyny uzyskał w 1951 r., stopień naukowy doktora habilitowanego 1961r. W 1963 r. objął kierownictwo Katedry i Kliniki Chirurgii Dziecięcej AM we Wrocławiu, którą prowadził przez okres 22 lat., tj. do przejścia na emeryturę w 1984 r. Największą zasługą i największym osiągnięciem organizacyjnym profesora z tego okresu, jest wybudowanie od podstaw nowego budynku Kliniki, co stworzyło doskonałą bazę dla działalność naukowej, dydaktycznej i leczniczej. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego w 1972r., profesora zwyczajnego 1979r. Dorobek naukowy profesora obejmuje 184 prac naukowych opublikowanych w piśmiennictwie krajowym i zagranicznym, współautorstwo 4 wydawnictw książkowych, 2 podręczników i 2 skryptów dla studentów. Tematyka prac naukowych dotyczyła szerokiego zakresu zagadnień związanych z profilaktyką, rozpoznawaniem i przede wszystkim leczeniem trudnych i skomplikowanych przypadków, głównie w chirurgii dziecięcej, w tym pionierskie prace z zakresu chirurgii noworodka, u których przeprowadził wymianę krwi w konflikcie serologicznym. Profesor przedstawił liczne własne modyfikacje różnych metod operacyjnych, jak np. sposób operacyjnego leczenia torbieli trzustki, własną metodę operacyjnego leczenia – zespolenia naczyniowego w leczeniu nadciśnienia w zlewisku żyły wrotnej, własną modyfikację operacji Rehbeina w leczeniu wrodzonej atrezji odbytu i choroby Hirschsprunga. Szereg prac dotyczyło tematyki wnętrostwa. Promował 11 lekarzy na stopień doktora medycyny, był opiekunem 1 habilitacji, recenzentem 17 doktoratów, 4 przewodów habilitacyjnych i 5 wniosków o nadanie tytułu profesora. Znana jest również wieloletnia działalność profesora w Towarzystwie Chirurgów Polskich i Polskim Towarzystwie Chirurgów Dziecięcych oraz aktywny jego udział w wielu kongresach, zjazdach, konferencjach i sympozjach krajowych i zagranicznych towarzystw naukowych. Z wyróżnień, nagród i odznaczeń jakie otrzymał w czasie swojej długoletniej i owocnej pracy naukowej, dydaktycznej i lekarskiej należy wymienić Krzyż Walecznych (1941 r.), Krzyż Kawalerski (1973 r.), Złoty Krzyż Zasługi (1970 r.), Zasłużony Nauczyciel (1983 r.) i Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1985 r.). W 1994 r. otrzymał najwyższą godność akademicką – Doktora Honoris Causa Akademii Medycznej we Wrocławiu. Pomimo przejścia na emeryturę profesor stale uczestniczył w życiu kliniki. [Dariusz Patkowski, Wojciech Dębek]
    „W uznaniu szczególnego wkładu w rozwój chirurgii dziecięcej Polskie Towarzystwo Chirurgów Dziecięcych uhonorowało Profesora Jana Słowikowskiego swym najwyższym wyróżnieniem – Medalem im. Jana Kossakowskiego – „Serere ne dubites”, co znaczy: chcąc zbierać, pamiętaj o siewie”. [Prof. Czesław Stoba]

     

    SOBIESZCZAŃSKI Jerzy Henryk (1-20-1). Ur. 18.01.1920, w Częstoborowicach, gm. Rybczewice, powiat Krasnystaw, na Lubelszczyźnie, zm. 18.11.2000. Prof. dr hab. inż. Syn Władysława i Stanisławy Frankiewicz. Ppor. AK ps. „Błyskawica”. Represjonowany przez UB w Lublinie, w dniu 11 XI 1944 aresztowany przez NKWD, wywieziony do Sokołowa Podl. a następnie do łagru w Jegorsku na Syberii.  Prof. zw. AR we Wrocławiu, Żonaty z Alicją de domo Szostek, lekarzem stomatologiem; wychował dwie córki, Ewę i Małgorzatę, obie są lekarzami. Wybuch II w. św. zastał go na praktyce wakacyjnej, odbywanej w ramach nauki w Liceum Rolniczym w Czernichowie k/Krakowa. Szkołę tę ukończył w 1941, uzyskując dyplom agrotechnika. W 1940 został zaprzysiężony jako żołnierz ZWZ (później AK). Pracując jako agronom gminy Rybczewice, prowadził skierowaną przeciwko okupantowi niemieckiemu działalność konspiracyjną, polegającą na sabotażu gospodarczym, dostarczaniu fałszywych papierów osobom zagrożonym aresztowaniem, niszczeniu dokumentów w urzędzie gminy itp. W 1943 skończył tajny kurs Szkoły Podchorążych w stopniu kpr. Podch. Został instruktorem nauki o broni, pełnił także funkcję łącznika oraz kolportera gazet podziemnych.  20 sierpnia 1944 zatrzymany przez NKWD i wypuszczony z aresztu po 20 dniach, po czym w nocy 11 listopada ponownie aresztowany i przetrzymywany na Zamku Lubelskim wraz z żołnierzami armii niemieckiej pod zarzutem „zdrady Ojczyzny”. Po przewiezieniu do Sokołowa Podlaskiego został przetransportowany do łagru w Rosji (Borowicze na Wyżynie Wołdajskiej). W łagrze żył i pracował w nieludzkich warunkach w kopalni węgla, kamieniołomach i na kolei. Zwolniony „z braku dowodów winy” wrócił do Polski w styczniu 1946 do domu rodzinnego z piętnem wroga klasowego, znajdując się pod baczną kuratelą miejscowego UB. Postanawił przenieść się na tzw. ziemie odzyskane. Jesienią 1947 rozpoczął studia na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu i PWr., które ukończył z wyróżnieniem w 1951. Mimo upływu lat ciągle był inwigilowany przez UB. Pozostał na Uczelni i przyjął stanowisko asystenta u prof. B. Świętochowskiego, także byłego żołnierza AK z okolic Lwowa. Podjął pracę nauczyciela akademickiego i rozpoczął badania naukowe pod kierunkiem prof. N. Balickiej w nowo organizowanej Katedrze Mikrobiologii Rolniczej. W 1959 obronił pracę doktorską, a w 4 lata później, na podstawie rozprawy habilitacyjnej pt. „Metodyka badania wpływu drobnoustrojów na rośliny wyższe”, otrzymał tytuł dra hab. i stanowisko docenta w WSR (później AR) we Wrocławiu. Następne stanowiska to: prof. nadzw. (1970) i prof. zw. (1982). Zaangażował się w zorganizowanie na AR we Wrocławiu od podstaw Katedry Biotechnologii i Mikrobiologii Żywności oraz Instytutu Technologii Żywności, którego w 1970 został dyrektorem. Opublikował ponad 200 prac, wypromował 5 doktorów i 2 doktorów hab. W l. 1960-1989 wielokrotnie przebywał na dłuższych i krótszych zagranicznych stażach naukowych, m.in. w Moskwie, Holandii, Francji (Paryż), Szwajcarii (Zurych) oraz trzykrotnie w Stanach Zjednoczonych. W l. 1978-1989 współpracował w ramach 8 grantów z Ministerstwem Rolnictwa USA. Działał w trzech komitetach PAN, był v-ce przewodniczącym PTMik., członkiem Zarządu PTGleb., przedstawicielem Polski w Międzynarodowej Federacji Towarzystw Mikrobiologicznych (FEMS) oraz członkiem New York Academy of Science. Odznaczony był: krzyżem Virtuti Militarii, czterokrotnie Medalem Wojska Polskiego, Krzyżem AK-Londyn, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Krzyżem Sybiraka. Za osiągnięcia w pracy naukowej, dydaktycznej i organizacyjnej otrzymał m.in. Medal Edukacji Narodowej i tytuł Zasłużonego Nauczyciela oraz 6 razy nagrodę Ministra i 20 razy nagrodę JM Rektora AM, a także złotą odznakę „Zasłużony dla miasta i Województwa Wrocławskiego”. [Córki: Małgorzata i Ewa Sobolewska-Kmita].

     

    SOROKO Irena Halina (12-65-9). Ur. 7.01.1922, zm. 5.03.2009. Urodzona na ziemi wileńskiej, żołnierz AK ps. „Irys” Wileński Oddział „Kmicica”. Długoletnia pracownica wrocławskiej Jedynki Budowlanej. [Nekrolog G.W.].

     

    SOROKO Józef (12-65-9). PRO MEMORIA. Ur. 1890, zm. 1943. Oficer AK. Ojciec Ireny ur. w 1922.

     

    SOŻYŃSKI Jerzy (12-78-11). Ur. 24.05.1920 w Grudziądzu, zm. 14.11.1998. Doc. dr hab. Gimnazjum ukończył w 1938 w Gdyni. Brał udział w kampanii wrześniowej i w powstaniu warszawskim. W l. 1945-1949 studiował na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu i PWr. W 1952 uzyskał stopień dra nauk rolniczych na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu i PWr., w 1969 – dra hab. w WSR w Szczecinie. Od 1947 pracował jako asystent-wolontariusz w Zakładzie Technologii i Przetwórstwa Owoców i Warzyw, w 1949 mianowany został asystentem. W l. 1952-1962 pracował jako kierownik Zakładu Mikrobiologii Technicznej w WSE we Wrocławiu. Był pierwszym prodziekanem Wydziału Inżynieryjno-Ekonomicznego Przemysłu Rolno-Spożywczego tej uczelni. W l. 1962-1975 pracował w Akademii Rolniczej w Szczecinie, pełniąc funkcje kierownika Katedry Technologii Rolnej, a następnie Laboratorium Centralnego i Pracowni Filmowej. W 1975 powrócił do Wrocławia i pracował w Instytucie Przechowalnictwa i Technologii Żywności AR, pełniąc funkcję kierownika Zakładu Technologii Przetwórstwa Owoców i Warzyw i zastępcy dyrektora Instytutu. W l. 1981-1982 był prorektorem ds. dydaktyki i wychowania AR we Wrocławiu. W 1982 przeszedł na emeryturę. Do 1998  prowadził zajęcia na Wydziale Technologii Żywności, w Międzywydziałowym Studium Pedagogicznym i Studium Doktoranckim w AR we Wrocławiu. Był autorem ponad stu prac i doniesień naukowych. Z zakresu dydaktyki szkoły wyższej opublikował 18 prac i 11 skryptów. Był autorem filmu dydaktycznego nagrodzonego przez Ministra Szkolnictwa Wyższego, promotorem ponad 200 prac magisterskich, pracy doktorskiej i recenzentem 8 prac doktorskich, członkiem wielu towarzystw naukowych, w tym Komitetu Technologii i Chemii Żywności PAN. Działał aktywnie w organizacjach kombatanckich, był przewodniczącym koła ŚZŻAK przy AR we Wrocławiu. Wielokrotnie odznaczany, m.in.: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem  Powstania Warszawskiego. [„Wrocławskie Środowisko Akademickie, Twórcy i Ich Uczniowie” – płyta CD].

     

    SPICH Maria Janina z d. Kuczyńska (12-55-10). Ur. 20.04.1909 w m. Górka pow. Miechów, zm. 19.11.1994. Siostra Heleny Ławińskiej. Jej ojciec pracował na kolei, matka nie pracowała. Zdała maturę w Brześciu nad Bugiem, następnie ukończyła dwuletnie Kursy Nauczycielskie. Podjęła pracę jako nauczycielka w Dubnowiczach na Polesiu. Kochała dzieci i porozumiewała się z nimi doskonale – także z dziećmi białoruskimi i ich rodzicami. Miała wśród nich wielkie poważanie i sympatię. Podczas wojny w Brześciu współpracowała z AK do czego w PRL-u nigdy się nie przyznała. Nie powróciła też do pracy nauczycielskiej – ponieważ musiałaby dzieci nieustannie okłamywać, czego sobie nie wyobrażała. Najpierw wychowywała córkę Annę, a gdy ona poszła do szkoły, podjęła pracę urzędniczki w Przedsiębiorstwie Handlu Meblami we Wrocławiu. Była Osobą o wielkiej uczciwości, poczuciu obowiązku, kulturze i łagodności. Kochała II Rzeczpospolitą i bardzo cierpiała patrząc jak w PRL-u upada polska kultura, w jej miejsce pojawiają się obce, barbarzyńskie wzorce. Doczekała wybuchu „Solidarności”, ale III Rzeczpospolita ją rozczarowała. [Córka, Anna Spich].

     

    STANKIEWICZ Konstanty (13-3-4). Ur. 1.09.1905 w Miekianach (dawne woj. wileńskie, powiat Brasław), zm. 13.02.1979. Po ukończeniu szkoły podstawowej został przez Sejmik Powiatowy wysłany do Seminarium Nauczycielskiego w Koźminie (woj. poznańskie). W 1927 zdał maturę i został zatrudniony jako nauczyciel na terenie powiatu brasławskiego. Ukończył studia na Wyższym Kursie Nauczycielskim w Warszawie, a w 1939 został przyjęty do Wolnej Wszechnicy Polskiej. W czasie wojny prowadził tajne nauczanie i działał w AK. Chęć dalszego kształcenia stanowiła jeden z powodów osiedlenia się w 1945 we Wrocławiu. Był pionierem polskiego szkolnictwa w tym mieście. Współorganizował SP nr 1, przy ul. Nowowiejskiej i przez jakiś czas pełnił obowiązki jej kierownika. Należał do pierwszego rocznika studentów pedagogiki na UWr. Studia ukończył w 1948 uzyskując tytuł mgr filozofii. Organizował od podstaw  LO nr IX i przez wiele lat, do emerytury, był dyrektorem tej szkoły. Równolegle, prawie do śmierci, pracował w szkolnictwie średnim dla dorosłych. Społecznie, jeszcze od czasów przedwojennych, działał w ZNP, pełniąc w nim różne funkcje. Był zawsze bezpartyjny, mimo to cieszył się szacunkiem władz oświatowych, zarówno przed, jaki i po wojnie. Za swoje zasługi został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, honorowym tytułem Zasłużonego Nauczyciela oraz szeregiem odznaczeń regionalnych. Był nauczycielem i wychowawcą z powołania. Kochał młodzież i wychował wiele pokoleń wartościowych Polaków. [Ludomir Stankiewicz].

     

    STAROMIEJSKA Helena Halina (1-1A-14). Ur. 26.02.1902 we Lwowie., zm. 4.08.1993. Artysta plastyk. Nauczycielka w Wilnie (1923-1944). Ppor. wileńskiej AK ps. „Magda-Anna” (1939-1944) – odznaczona krzyżami AK. Więzień sowieckich łagrów na Syberii (1944-1948), konserwator w muzeum archidiecezjalnym we Wrocławiu (1950-1952), pracownik Biblioteki Ossolineum do 1962. [Nekrolog Rodziny].

     

    STOJANOWSKI Władysław (1-19-6). Ur. 18.01.1918 Kozaki-Lwów, zm. 26.11.2000. Ekonomista. Więzień obozów. Żołnierz AK od 1942 do VI 1944, Oddział Dywersyjny Kedyw Kozaki, pow. Złoczów. D-ca Sekcji Specjalnej, ps. „Hermes”, „Józef”. Insp. Tarnopol. Odznaczenia: Krzyż Armii Krajowej, Krzyż Oświęcimski.

     

    STYCZEŃ Jan (16A-6-1). Ur. 12.12.1913, zm. 9.03.2009. Por. AK ps. „Klark”, rejon Kraków-Bochnia.

     

    SUKNIEWICZ Mikołaj (?-?-?). Ur. 26.10.1898 w Łunińcu, zm. 15.11.1979 w Bielawie. Ukończył szkołę oficerską w Petersburgu. W czasie I w. św. służył w armii rosyjskiej w stopniu ppor. Został ranny. Od 1 I 1919  do 17 VI 1919 walczył jako podporucznik piechoty w 14 p. strz. w Dywizji Generała Żeligowskiego. Od 18 VI 1919 do 20 V 1920 jako podporucznik 6 kompanii 7 pułku piechoty Legionów (3 miesiące jako d-ca plutonu, następnie d-ca kompanii) walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, za co został odznaczony Krzyżem Walecznych. Ranny, dostał się do niewoli bolszewickiej (21 V 1920), z której powrócił po jednej z wymian jeńców sowieckich na polskich (8 VIII 1921). Od 9 VIII 1921 do 7 X 1924 służył w 7 p. p. Leg. (m.in. jako instruktor w szkole podoficerskiej, następnie dca plutonu w 6, 7 i 5 kompanii). 22 VI 1922 został awansowany do stopnia por. piechoty. Od 8 X 1924 do początku lat 30-tych odbywał służbę w 4 Baonie KOP w Ostrogu nad Horyniem i Dederkałach. Jednocześnie był oficerem II Oddziału Sztabu Generalnego (wywiadu). Za ten okres odznaczony został Krzyżem Walecznych oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi (m.in. za zasługi położone przy organizacji KOP). 1 stycznia 1928 awansowany do stopnia kpt. Na początku lat 30-tych znalazł się w 22 pułku piechoty w Siedlcach, a następnie (od 1933) ponownie w 7 p.p. Leg. w Chełmie Lubelskim na stanowisku dowódcy kompanii. Podczas sierpniowej mobilizacji został przydzielony do 3 Dywizji Piechoty Legionów. Walczył (jako dowódca kompanii) m.in. pod Iłżą. Gdy oddziały 7 p.p. Leg. uległy rozproszeniu, znalazł się w Polsce południowo-wschodniej, gdzie został  lekko ranny i dostał się do niewoli sowieckiej. Trafił do obozu przejściowego w Szepietówce, skąd zbiegł do GG. Tam rozpoczął działalność w ZWZ-AK, początkowo w charakterze komendanta powiatu Hrubieszów. W styczniu 1941 objął, na wezwanie płk. Zdzisława Zajączkowskiego, zastępstwo dowódcy 7 p.p. Leg. AK „Garłuch” oraz dowództwo 1 baonu M. Sukniewicz (ps. „Kola” i „Gajowy” na użytek wewnętrzny i „Odyniec” w ewidencji okręgu AK) został awansowany do stopnia majora. Funkcję zastępcy dowódcy pełnił do końca 1944 roku, także podczas  powstania warszawskiego. M.in. był autorem planu ataku na Okęcie. W XII 1944 aresztowany i torturowany przez Gestapo (wobec wycofywania się oddziałów niemieckich – wykupiony staraniem dowództwa pułku). W styczniu 1945 został aresztowany w pociągu w czasie podróży służbowej z Podkowy Leśnej do Częstochowy (podczas przewożenia radiostacji) i osadzony w obozie karnym w Lichterfelde-Süd w Niemczech (od 14 stycznia do końca kwietnia 1945). Po wojnie był pracownikiem umysłowym w różnych zakładach pracy w Bielawie i Jodłowniku. [www].

     

    SUŁECKA Henryka z Zienkowiczów (3-18-28). Żyła lat 84, zm. 10.11.1977. Żołnierz AK ps. „Paproć”.

     

    SZABLAK Maria z d. Kałuża vel Kałuzińska (3-5-16). Ur. 3.08.1895 w Siewierzu, zm. 8.11.1967 w Wambierzycach. Córka Józefa i Apolonii. W czasie okupacji w Krakowie, była  łączniczką w AK ps. „Maria”, pracowała m.in. jako nauczycielka. [Wnuczka, Maria Margasińska].

     

    SZABLAK Stanisław (3-5-16). Ur. 31.05.1924 w Siewierzu pow. Zawierciański, zm. 22.08.1981. Syn Józefa i Marii z d. Kałuża. Od 1943 w AK był d-cą drużyny w oddziale partyzanckim „Skrzetuski” 106 DP AK. Ranny w walce w Górach Miechowskich, był więziony. Otrzymał stopień sierżanta. Odznaczenia: order Virtuti Militari V kl., Krzyż Walecznych I i II kl., Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami, Krzyż Partyzancki. Był długoletnim członkiem Stowarzyszenia Hodowców Gołębi Pocztowych. [Córka, Maria Margasińska].

     

    SZAFRAN Zygmunt (1-19-3). Ur. 1923, zm. 23.10.1991. Prof. dr hab. PWr. Żołnierz AK ps. „Skorpion”. Rektor WSI w l. 1972-76. Stał się pierwszym profesorem, który podjął pracę w Zielonej Górze na pierwszym etacie. Nominację profesorską otrzymał kilka miesięcy przed podjęciem pracy w Zielonej Górze. Dyplom inż. budownictwa lądowego uzyskał na PWr. w 1950, tam też się doktoryzował w 1960 i habilitował w 1965. Praca habilitacyjna nosiła tytuł „Zmiany cech brył gruntów spoistych w czasie transportu taśmowego”. W 1952 uzyskał też dyplom historyka sztuki na UWr. Jego bogaty dorobek naukowy dotyczył geotechniki budowlanej i górniczej, teoretycznych problemów fundamentowania, wykorzystania materiałów odpadowych i metod zabezpieczania zabytków. W swojej działalności rektorskiej koncentrował się głównie nad rozbudową uczelni. [Wróbel Ireneusz: Wspomnienie o prof. Zygmuncie Szafranie 1923-1991 / Natura. – Nr 5 (2000)].

     

    SZCZEPANKIEWICZ Eugeniusz (1-19-2). Ur. 13.03.1930 w Godowej, zm. 17.10.1991. Prof. dr hab. Syn Jana i Marii z d. Błyskal. Szkołę podstawową ukończył w okresie niemieckiej okupacji. We wrześniu 1944 rozpoczął naukę w LO w Strzyżowie. Od pierwszych dni po wyzwoleniu podjął się reaktywowania ZHP na terenie Strzyżowa i okolicznych wsi. Po wdrożonej w 1949 reformie ZHP na wzór radzieckich pionierów podjął decyzję o powołaniu do życia konspiracyjnej organizacji młodzieżowej o nazwie Demokratyczna Armia Krajowa (DAK). Podstawowym celem tej organizacji było przeciwstawianie się zniewalaniu  naszego narodu. Był głównym ideologiem, organizatorem, nauczycielem i wychowawcą wszystkich członków DAK. Na skutek zdrady został aresztowany 28.04.1950 i osadzony w areszcie śledczym UB w Rzeszowie. Po pięciomiesięcznym okrutnym śledztwie został postawiony przed Wojskowym Sądem Rejonowym w Rzeszowie, który skazał go na 10 lat więzienia, pozbawienia praw publicznych i honorowych na 4 lata oraz przepadek całego mienia. Wyrok odsiadywał w najcięższych w PRL-owskich więzieniach: Zamek Lubomirskich w Rzeszowie, we Wronkach i Jaworzynie a potem w Nowogrodzie, gdzie zachorował na otwartą gruźlicę płuc. W piątym roku odbywania kary z powodu złego stanu zdrowia został warunkowo zwolniony. Po wyjściu z więzienia wyjechał na studia do Wrocławia. W okresie studiów w październiku 1956 był jednym, z przywódców ruchów studenckich na UWr. i współzałożycielem ZSP. Otrzymał propozycję pracy naukowej na UWr., lecz wybrał asystenturę w WSR we Wrocławiu, a następnie podjął pracę naukową w WSE. W 1968, opowiedział się po stronie studentów, za co został zwolniony z pracy. Później pracował w WSP w Opolu, a także w Akademii Ekonomicznej w Katowicach i Wrocławiu. Był wybitnym matematykiem – probabilistą, specjalistą z zakresu rachunku prawdopodobieństwa i statystyki. Jest autorem około 150 publikacji (książek, artykułów, referatów i opracowań dla przemysłu). Zapraszano go również do Turcji i Egiptu. Jest autorem jedynej w Polsce książki z teorii pól losowych, która zawiera przykłady szeregu zastosowań tych pól. Wypromował około stu trzydziestu magistrów i trzech doktorów. W 1965 uzyskał stopień doktora, a w 1981 tytuł doktora habilitowanego. W 1982 został mianowany docentem, a w 1987 prof. nadzw. Był członkiem bardzo wielu krajowych i zagranicznych towarzystw naukowych, prezesem Opolskiego Towarzystwa Matematycznego w Warszawie, członkiem Towarzystwa Miłośników Ziemi Strzyżowskiej. Mimo ciężkiej choroby pracował do ostatnich dni swego życia. Pochowany został w kwaterze żołnierzy AK. W pogrzebie uczestniczyła delegacja ze Strzyżowa wraz z burmistrzem i podkomendnymi z DAK, którzy pełnili wartę honorową przy trumnie.

     

    SZCZERKOWSKA Anna (17-7-5). Ur. 26.07.1898, zm. 24.09. 1987. Żołnierz POW 1917-18, AK 1942-45.

     

    SZCZERKOWSKI Ignacy Eugeniusz (17-7-5). Ur. 29.08.1922, zm. 18.11.2000. Żołnierz ZWZ AK 27 PP 1941-45 ps. „Waligóra”.

     

    SZCZUCKI Janusz (2-3-7). Ur. 12.08.1927, zm. 20.02.1956. Żołnierz AK.

     

    SZOPIAK Andrzej (10-5-15). Ur. 1919, zm. 1984. Żołnierz AK.

     

    SZOT Julian (18-13-17). Ur. 5.07.1910, zm. 15.02.1986. Prawnik. Żołnierz AK ps. „Ron”.

     

    SZTUK Teodor (16A-3-9). Ur. 8.06.1926, zm. 30.11.1993. Dr inż. Żołnierz AK.

     

    SZYPIŁŁO Mieczysław (15-14-2). Ur. 25.11.1925 w Rudziach woj. Wileńskie, zm.

    16.10.1990. Żołnierz AK Okręg Wileński 24 Brygada, ps. „Narcyz”.

     

    ŚLESZYŃSKI Jan (1-21-8). Ur. 9.02.1925, zm. 10.01.2001. Żołnierz AK ps. „Jesion” okręg Wołkowysk.

     

    ŚWIĘCKI Zbigniew (12-80-15). Ur. 22.04.1921 w Kielcach, zm.6.12.2000. Prof. PWr. Lata wojny i okupacji spędził w Warszawie i jej okolicach. Jako żołnierz AK brał czynny udział w Powstaniu Warszawskim, po powstaniu został wywieziony do obozu jenieckiego w Niemczech. W 1945 powrócił do kraju i rozpoczął w gronie pierwszych słuchaczy, studia w PWr. na Wydziale Hutniczym, kontynuował studia na Wydziale Chemii Technicznej. W 1950 uzyskał dyplom mgr inż. Od 1976 pracował w Instytucie Budownictwa PWr. jako kierownik Zakładu Materiałoznawstwa i Ceramiki. W l. 1981-1986 przebywał w Oranie w Algierii prowadząc zajęcia dydaktyczne na tamtejszych uczelniach. W l. 1959/60 pracował naukowo w Anglii w laboratoriach Uniwersytetu w Sheffield. W 1964 uzyskał tytuł docenta, a potem w 1971 roku prof. nadzw. i w 1979 prof. zw. Wiele lat współpracował z Katedrą i Kliniką Chirurgii Wydziału Medycyny Weterynaryjnej AR we Wrocławiu i z AM we Wrocławiu. W ramach działalności technicznej pracował w zespole pod kierownictwem prof. Jerzego Schroedera w Indiach przy nietypowych próbach uzyskiwania wapna z odpadu przemysłowego. Był promotorem 23 zrealizowanych przewodów doktorskich, z których większość została wyróżniona. Napisał ponad 40 recenzji prac doktorskich i habilitacyjnych. W l. 1969-76 był kierownikiem studium doktoranckiego oraz zastępcą dyrektora ds. Rozwoju Kadry Naukowej w Instytucie Technologii Nieorganicznej i Nawozów Mineralnych, a od 1978 ponownie pełnił tą funkcję w Instytucie Budownictwa. Opublikował ponad 100 artykułów w pismach krajowych i zagranicznych, a wśród nich dwa skrypty i sześć książek o szerokiej tematyce. Prace wielokrotnie prezentował na licznych konferencjach krajowych i zagranicznych. Był członkiem Komisji Materiałoznawstwa PAN we WTN, a w ostatnich latach członkiem Sekcji Materiałów Ceramicznych Komitetu Nauki o Materiałach PAN. Brał udział w pracach Rad Naukowych: Instytutu Materiałów Ogniotrwałych, Instytutu Szkła i Ceramiki, Ośrodka Badawczo Rozwojowego Ceramiki Elektrotechnicznej, czynnie uczestniczył w działalności NOT, SiTPMB i SEP. Otrzymał liczne odznaczenia państwowe, stowarzyszeniowe i regionalne z Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski na czele. Wielokrotnie otrzymywał Nagrodę Rektora PWr. za osiągnięcia naukowe, współpracę z przemysłem i działalność dydaktyczną, przyznano Mu Złotą Odznakę PWr., a także Złotą Odznakę IMO. W 1999 wraz z zespołem został wyróżniony Nagrodą Prezesa Rady Ministrów za wybitne krajowe osiągnięcia naukowo-techniczne. [Genowefa Rosiek, Bogusława Werner, Inst. Bud. PWr.].

     

    ŚWIĘTOCHOWSKI Bolesław (3-18-28). Ur. 17.09.1895 w Dąbrowie Górniczej, zm. 6.12.1975. Prof. Żołnierz AK ps. „Żubr”. Stopnie i tytuły naukowe oraz pełnione funkcje: matura – 1913; studia na „Kursach Przemysłowo-Rolniczych” (późniejszej Królewsko-Polskiej SGGW w Warszawie) – 1916; służba wojskowa 1919-20; udział w wojnie; uzyskał stopień podoficerski i Krzyż Walecznych; st. asystent w Katedrze Hodowli Zwierząt UP – 1920; adiunkt w Katedrze Ogólnej i Szczegółowej Uprawy Roślin SGGW w Warszawie; dr n. rol. – 1927; dyr. Zakładu Doświadczalnego Uprawy Tytoniu w Piadykach pod Kołomyją 1928-30; kier. Zakładu Doświadczalnego Uprawy Torfowisk w Sarnach na Wołyniu Wydz. Rolniczo-Lasowego Politechniki we Lwowie od 1930; hab. na Wydz. Rolniczym – 1935; prof. nadzw. i kier. Katedry Ogólnej i Szczegółowej Uprawy Roślin – 1936; prof. na Wydz. Rolniczym UP – 1945; uczestniczył w organizacji Wydz. Rolniczego Uniwersytetu i PWr. od 1945; org. Katedry Ogólnej Uprawy Roli i Roślin; dziekan Wydz. Rolniczego – 1946; prorektor ds. nauki w WSR – 1951; współorg. Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa; wicedyrektor tego Instytutu i kier. Zakładu Uprawy Roli i Płodozmianów – 1950; kier. Zakładu Uprawy Roli i Płodozmianów Instytutu Uprawy, Nawożenia i Gleboznawstwa w Laskowicach Oławskich 1951-66. Autor 213 prac naukowych, z czego 31 wykonano przed wojną oraz podręczników akademickich: Ogólna uprawa roślin (5 wydań, 1965), Uprawa roli (3 wydania, 1966); czł. PAU; dr h. c. WSR w Olsztynie i SGGW w Warszawie; czł. rzecz. PAN; czł. koresp. Wszechzwiązkowej Akademii Nauk Rolniczych w Moskwie. Odznaczenia m.in.: Krzyż Komandorski OO Polski; Order Sztandaru Pracy I kl.; Medal im. M. Kopernika. [„Wrocławskie Środowisko Akademickie, Twórcy i Ich Uczniowie” – płyta CD; Barbara Radomska w: „Uczeni Wrocławscy 1945-1979”, Wrocław, 1980].

     

     

    TARNAWSKI Michał (13-8A-7). Ur. 14.08.1910 we Lwowie, zm. 9.02.1991. Żołnierz AK ps. „Aleksander”. 1940-43 instr. szkolenia Warszawa-Ochota i województw; Komenda Gł. AK. 1943-44 BIP, uczestnik PW. Odznaczenia: Medal Wojska, Krzyż Armii Krajowej. Członek Stow. Żołnierzy AK.

     

     

    TĘCZA Andrzej (1-21-4). Ur.17.08.1922, zm. 5.10.1997. Żołnierz AK ps. „Ikar”.

     

    TKACZYŃSKI vel Korczak Edmund (4-22-34). Ur. 16.05.1904, zm. 5.09.1955. Żołnierz AK.

     

    TOMASZEWSKA Wanda (19-15-24). Ur. 7.09.1908 w Chocimiu na Besarabii (dziś Ukraina), zm. 23.06.2004. Zamieszkała po wojnie we Wrocławiu. Mgr nauk ekonomicznych, działaczka społeczna, harcerka, przewodnik turystyczny po Wrocławiu. Od 1918 członek ZHP, żołnierz AK, kurierka, ps. „Romana”. Porucznik WP. W l. 1946-48 r. komendantka Dolnośląskiej Chorągwi Harcerek ZHP, w 1949 – członek komisji weryfikacyjnej. W l. 1956-58 członkini Komendy Zjednoczonej Chorągwi Dolnego Śląska. Od 1952 członek Oddziału Wrocławskiego PTTK. Od 1970-1990 członek Zarządu Koła Przewodników Miejskich, od 1974 prezes Koła nr 8. Od 1977 Instruktor Krajoznawstwa Regionu, a od 1983 Instruktor Krajoznawstwa Polski. W l. 1975-1996 prezes Komisji Wydawniczej tego Oddziału. Przyczyniła się do opublikowania w Wydawnictwie Ossolineum serii przewodników turystycznych. Prowadziła liczne wycieczki po Wrocławiu i spotkania szkoleniowe. Autorka licznych pozycji przewodnikowych. Odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Armii Krajowej, Złotą Odznaką Zasłużony Działacz Turystyki, Odznaką Zasłużony Działacz Kultury, Złotą Odznaką Zasłużony dla Dolnego Śląska, Złotą Honorową Odznaką PTTK. W 1989 odznaczona krzyżem Za zasługi dla ZHP z rozetą z mieczami. W 1994 otrzymała nagrodę Miasta Wrocławia. Godność Członka Honorowego PTTK nadał 5 września 1997 roku XIV Walny Zjazd PTTK w Lublinie. [Lit. poz. 12, 16].

     

    TRAWCZYŃSKA Marianna z d. Jurecka (7-30-2). Ur. 14.01.1911, zm. 28.02.1993. Żołnierz AK.


    TRAFIKOWSKA Irena z d. Skibińska, pseudonim Emilia ur. 23.08.1925 w Kutnie, zm. 16 11.2014. Córka Bronisława – radnego kutnowskiego, działacza PPS.  W 1941 uciekła w Kole z transportu do Lubeki (wywożona do pracy przymusowej), przez kilka miesięcy ukrywała się u znajomych rodziców, a w lutym 1942  przeszła przez granicę Guberni do Warszawy. Zapisała się do szkoły i dzięki temu mogła wyrobić sobie kenkartę. W konspiracji zaczynała od ZWZ, później w Konfederacji Narodu, kolporterka SiNu na Mokotowie. Wcielona na początku sierpnia 1944 do batalionu „Parasol”, przeszła z nim z Woli przez Stare Miasto, Śródmieście na Czerniaków, skąd przeprawiła się pod koniec września przez Wisłę na Pragę. W 1945 zatrzymana przez SB i więziona w obozie NKWD w Rembertowie. Po wyjściu z obozu uzupełniała edukację (duża matura) i przyjechała w 1947 do Wrocławia na studia. Założyła rodzinę (syn Bogusław – 1949, córka Joanna – 1951), pracowała w laboratorium Instytutu Immunologii i Terapii Doświadczalnej PAN. Po przejściu na emeryturę udzielała się społecznie w Związku Żołnierzy AK, prowadząc komisję weryfikacyjną oddziału dolnośląskiego. Odznaczona Krzyżem Walecznych, Krzyżem Partyzanckim, Warszawskim Krzyżem Powstańczym,  Krzyżem Armii Krajowej,  Złotym Krzyżem Konspiracyjnego Wojska Polskiego KWP, Medalem za Warszawę, Medalem „Pro Memoria” i Odznaką Pamiątkową Zgrupowania „Radosław”. [Joanna Suchorzewska][inf. Joanna Suchorzewska z dn. 05.03.2014 r.]

     



    VOGT Jan (1-4A-2). Ur. 21.09.1912 zm. 25.09.1993. Ppr. AK ps. „Ker”.

     

     

    WALCZAK Kazimierz (1-2-2). Ur. 11.03.1922, zm. 16.02.2003. Żołnierz AK.

     

    WAŁEK Józef (1-2A-1). Ur.12.02.1929, zm. 4.01.1991. Żołnierz AK.

     

    WARDĘGA Edward Mieczysław (1-?-?). Ur. 7.01.1918 w Żurawicy, pow. Przemyśl, zm. 12.01.2009. Pracownik umysłowy, harcmistrz od 1959 (hm. PL 1969). Do ZHP wstąpił w 1928. W 1938 złożył próbę drużynowego oraz zaliczył próbę na harcerza Rzeczypospolitej. W sierpniu 1939 brał udział w pracach Pogotowia Harcerzy, a 1 września zgłosił się ochotniczo do wojska. Brał udział w obronie Tarnopola Przed Armią Czerwoną. Po ucieczce z niewoli wrócił do Przemyśla i objął prowadzenie macierzystej drużyny, z którą w 1940 wszedł do Szarych Szeregów. W 1942 wszedł w skład ZWZ-AK. Brał udział w wielu akcjach dywersyjno-sabotażowych. W sierpniu 1944 podjął służbę instruktorską na funkcji drużynowego, a w sierpniu 1945 przybył na Dolny Śląsk. W l. 1946 -1947 był instruktorem w Hufcu Harcerzy Wałbrzych, będąc przez pewien czas jego komendantem. W 1957 został zweryfikowany i objął funkcję zastępcy szefa Sztabu „Wieś” Komendy Chorągwi Dolnośląskiej. W l. 1965-1975 był przewodniczącym, a od 4.09.1975 do 19.01.1985 i od 19.01.1986 do 5.04.1991 zastępcą przewodniczącego Komisji Rewizyjnej Chorągwi Dolnośląskiej, a następnie Wrocławskiej. Potem działał w Komisji Historycznej Chorągwi. W 1975 został współpracownikiem Centralnej Komisji Rewizyjnej ZHP. W 1967 został odznaczony krzyżem Za Zasługi dla ZHP, a w 1979 jego złotą klasą, a w 1990 Rozetą-Miecze do Krzyża Za Zasługi dla ZHP. Uhonorowany został również Krzyżem Partyzanckim i Medalem Komisji Edukacji Narodowej. W 1977 na wniosek władz harcerskich, odznaczony został Krzyżem Kawalerskim O.O. Polski.

     

    WĄSOWICZ Wawrzyniec (17-9-1A). Ur. 1899, zm. 1976. Uczestnik obu wojen światowych. Oficer AK.

     

    WDOWISZEWSKI Andrzej (1-3-16). Ur. 1926, zm. 1993. Uczestnik PW, żołnierz AK ps. „Wilk”.

     

    WIECZOREK Mieczysław (8-4-15). Ur. 14.05.1901, zm. 20.02.1978. Pracował jako nauczyciel w Azarcach na Wileńszczyźnie, potem w Częstochowie. Po powrocie żony z Tomska na Syberii, przenieśli się do Rudziszek k/Trok a w 1944 do Trok, następnie do Wilna. Pracował w konspiracji w stopniu ppor. ps. „Wołodyjowski”. Utrzymywał kontakty z Oddziałem „Gozdawy”, wszelkie rozkazy i polecenia, przekazywał przez swoich łączników. Był pracownikiem „Sztabu konspiracyjnego”. Został aresztowany i wywieziony do Workuty. Miał czworo dzieci: Halina ur. 1927 kontaktowała się z łącznikami AK z Wilna, Zdzisław ur. 1928, Mieczysław ur. 1929 i Ligia ur. 1937. Halina zdała maturę w Wilnie i pracowała w Biurze Repatriacyjnym. Po wojnie ostatnim transportem cała rodzina przyjechała do rodziny w Przyrowie k/Częstochowy a następnie do Wrocławia, tu Halina z mamą pracowały jako  nauczycielki. [Córka, Ligia Gołębiowska].

     

    WIERZBICKA Maria z d. Dawidowicz (12-60-18). Ur. 7.07.1921, zm. 24.11.2011. Żołnierz AK Okręgu Lwowskiego, łączniczka Delegatury Rządu ps. „Irena”, członek organizacji ŻEGOTA ps. „Genowefa”, wieloletnia więźniarka sowieckich łagrów, osoba szlachetna, o wielkim sercu, życzliwa ludziom. Autorka książki „Lwów-Ural-Komi”, w której opisuje swoje wspomnienia i tragiczne losy od momentu aresztowania, skazania na 10. lat i osadzenia w więzieniu na ul. Łąckiego, poprzez obóz na Pełtewnej (tzw. „lwowska peresyłka"), łagry Połowinka na Uralu i Komi-Abież oraz zesłanie w Troicko-Peczorsku w Komi ASRR.  http://www.stankiewicze.com/ludobojstwo/lwow_ural_komi.html


     

    WIERZBICKI Augustyn (1-21-3). Ur. 24.10.1912, zm. 22.03.1997. Lek. wet. Ppor. BCH, AK ps. „Zdzisław”. Członek Lwowskiej Delegatury Rządu. Więzień łagrów. Delegatura Lwów - - od 1944r więzienie we Lwowie, i wyrok na 18 lat "peresyłka" łagry: Woroszyłowgrad, Charków, Komi ASRR("peresyłka" w Peczorze, obozy: Szor, Siwa, Maska, Pernaszor).Od 1948 r. obozy w Mordowskiej ASRR (Jawas, Poćma, Sosnowka). - 1959 - jako więzień polityczny osadzony w Siedlcach, zwolniony 23.04. 1959 r. http://www.stankiewicze.com/ludobojstwo/lwow_ural_komi.html

     

    WINOGRODZKA Marianna (1-1-71). Ur. 14.04.1922, zm. 9.12.2002. Por. AK ps. „Sylwia”.

     

    WOJTASIK Wacław (1-18-4). Ur. 13.08.1916 w Żelechowie (d. woj. warszawskie), zm. 17.12.2000. Ppor., żołnierz AK ps. „Rycerz”, oficer WP II-ej RP. Do szkoły uczęszczał w Brześciu nad Bugiem, a po zdaniu matury naukę kontynuował w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, gdzie pozostał w służbie czynnej do wybuchu II w. św. W chwili wybuchu wojny został przydzielony do I- ego Pułku Szwoleżerów im. Józefa Piłsudskiego w Warszawie. Brał czynny udział w walkach pod Tomaszowem Lubelskim, gdzie jego pułk został rozbity. Uciekł przed Niemcami do swego rodzinnego miasta, gdzie w czasie okupacji zatrudnił się jako inkasent. Przez cały okres okupacji niemieckiej należał do AK Okręg Lublin, Obwód Puławy, podobwód Dęblin, Rejon Żelechów. Brał udział w akcji „Burza”. Był represjonowany przez NKWD i UB, zmuszony był zmienić nazwisko na Trojanowski, jak również miejsce zamieszkania. Wyjechał do Bielawy, gdzie przeżył 54 lata. Ostatnie dwa lata życia, już ciężko chory spędził we Wrocławiu, otoczony miłością najbliższych. Pochowany w kwaterze AK. [Córka, Janina Wołoszyn].

     

    WOJTKIEWICZ Wilhelm (9-30-18). Ur. w 12.04.1909 w Wilnie, zm. 7.11.1990. Świadectwo dojrzałości uzyskał w Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta w 1927. Od 1927 do wybuchu wojny studiował na Wydziale Prawa USB w Wilnie. W czasie okupacji był żołnierzem AK. W 1946 przybył do Wrocławia i rozpoczął studia na Oddziale Ogrodniczym Wydziału Rolniczego Uniwersytetu i Politechniki, które ukończył w 1950, uzyskując dyplom mgr inż. ogrodnictwa. Jeszcze jako student rozpoczął w 1948 pracę na stanowisku asystenta, a później w l. 1948–1952 adiunkta w Katedrze Sadownictwa Oddziału Ogrodnictwa. W l. 1952-56 był dyrektorem Zakładu Naukowo-Badawczego Instytutu Warzywnictwa w Świerklańcu, następnie dyrektorem Centralnego Sadu Doświadczalnego w Dąbrowicy k. Skierniewic (1956–1958). Od 1958 ponownie adiunkt Katedry Ogrodnictwa WSR we Wrocławiu, pracownik tejże jednostki aż do przejścia na emeryturę w 1979. Stopień dra n. rolniczych otrzymał w 1965 na Wydziale Rolniczym WSR. Odbył krótkoterminowy staż naukowy w byłym ZSRR (ośrodki w Miczurińsku i Kiszyniowie) oraz w Jugosławii i Czechosłowacji. Na stanowisko docenta powołany w 1970. Organizator i założyciel modelowego sadu doświadczalnego w Samotworze k. Wrocławia. Członek Rady Naukowo-Technicznej przy Ministrze Rolnictwa (1969-78), od 1970 uczestnik prac V Wydziału Komitetu Nauk Ogrodniczych PAN. Stale współpracował z lokalnymi władzami i instytucjami jako uznany autorytet z zakresu nowoczesnej nauki sadowniczej. Promotor 2 prac doktorskich i 33 prac magisterskich. Autor 10 oryginalnych prac twórczych, współautor skryptu dla studentów, blisko 30 prac popularnonaukowych i ekspertyz. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia PRL, nagrodami Rektora AR we Wrocławiu. [„Wrocławskie Środowisko Akademickie, Twórcy i Ich Uczniowie” – płyta CD].

     

    WOLAŃSKI Stanisław (7-9-14). Ur. 3.12.1927 w Podwołoczysk w rodzinie szlacheckiej h. Nałęcz, zm. 22.02.1995. W AK grupa specjalna 5 Dywizji Grupy Płd.-Wsch., 26 p.p. placówka Chłopy. Ps. „Tunio”.  Więziony pół roku przez Rosjan we Lwowie. Wykupiony przez ojca, uciekł do Częstochowy. Do Wrocławia przyjechał w 1945. Był pierwszym absolwentem gimnazjum nr 1 przy ul. Poniatowskiego. Ożenił się w 1954. Aktywny członek AZS (legitymacja nr 2), uprawiał żeglarstwo. Budowniczy Puław i Huty Katowice. Założył Spółdzielnię „Chemizol”, którą potem upaństwowiono. Był w niej przewodniczącym „Solidarności”. Podczas choroby przeszedł na rentę w 1982.

     

    WOŁOSZYN Julian (1-18-5). Ur. 29.04.1925 w Tywoni, gmina Jarosław, zm. 4.09.1990. Do SP, gimnazjum i liceum drogowo-wodnego uczęszczał w Jarosławiu. Dyplom technika drogowo-wodnego uzyskał w maju 1944. W latach II w. św. wywieziony do Niemiec, gdzie pracował przy budowie dróg i mostów w firmie Schneid-Limburg. W l. 1942-44 uczestniczył w ZWZ-AK. Po wyzwoleniu wschodniej części kraju podjął pracę w Urzędzie Wojewódzkim w Rzeszowie, skąd z grupą operacyjną został skierowany na Ziemie Odzyskane. Od lipca 1945 przebywał we Wrocławiu. Przez 5 lat pracował w Państwowym Zarządzie Wodnym i równocześnie studiował na PWr. uzyskując dyplom mgr inż. we wrześniu 1950. Podjął pracę naukowo-dydaktyczną: od 15 stycznia 1950 w PWr., a od 1 IX 1952 w AR.  W 1959 na podstawie dysertacji „Zmienność rocznych opadów i odpływów na przykładzie zlewni rzeki Bóbr” uzyskał stopień dra n. techn. Habilitował się na podstawie rozprawy „Opady burzowe i przewlekłe we Wrocławiu”. Tytuł naukowy prof. nadzw. został mu nadany w 1971, a prof. zw. w 1983. Od 1970 do końca swoich dni pełnił funkcję dyrektora Instytutu Budownictwa Wodnego i Ziemnego, a do 1989 również funkcję kierownika Zakładu Hydrologii i Hydrotechniki. Promował 12 doktorów nauk technicznych. Wyniki swych prac opublikował w 60 opracowaniach naukowych oraz w 5 podręcznikach na temat hydrologii, hydrauliki oraz regulacji rzek i potoków. Za wyróżniającą się działalność i zasługi otrzymał: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Zasłużony Nauczyciel RP, Medal Rodła, Odznakę Pioniera Wrocławia, Zasłużony dla Akademii Rolniczej we Wrocławiu, Złotą Odznakę Honorową SITWM NOT, Złotą Odznakę Budowniczego LGOM. Spoczywa na Polu Żołnierzy AK.

     

    ZALEWSKI Bohdan (8-15-20). Ur. 27.4.1928, zm. 17.3.2001. Żołnierz AK.

     

    ZALEWSKI Michał Józef (1-6-2). Ur. 5.06.1925, zm. 15.01.1979. Żołnierz AK ps. „Lis” i LWP.

     

    ZALEWSKI Władysław (2-23-6) Ur. 14.09.1905, zm. 21.04.1995. Płk. Ostatni Komendant Okr. Lubelskiego AK.

     

    ZARĘBSKI Zygmunt (11-8-7). Ur. 1914, zm. 1991. Żołnierz AK.

     

    ZBILUT Wojciech Karlicki Zbigniew (15-5-2). Ur. 19.08.1910, zm. 24.06.1977. „Uczestnik kampanii wrześniowej 1939. D-ca Polskiego Oddziału Partyzanckiego AK ps. „Jur”, a następnie 3 polskiej kompanii na Białorusi Zachodniej w rejonie Brześć nad Bugiem, Kobryń, Kamieniec Litewski w l. 1942-44. Znany konstruktor taboru pływającego żeglugi śródlądowej”. [Tekst na płycie grobu]

     

    ZŁOTORZYCKI Janusz (8-9-11). Ur. 1.05.1927 w Warszawie, zm. 12.05.1992. Dr nauk przyrodniczych. Syn Jana i Bronisławy z d. Pawelec. W okresie wojny zdobywał wykształcenie na różnych kompletach oraz w szkole chemicznej i mechanicznej. W czasie hitlerowskiej okupacji czynny w konspiracji AK w Okręgu I Warszawa-Śródmieście, Bojowe Szkoły (BS) Drużyna SR-100 – jako szeregowy nr ewidencyjny SR-116. Od lipca 1944 jako członek Szarych Szeregów ps. „Maks”. Walczył w Powstaniu Warszawskim, Obwód Śródmieście, szeregowy w plutonie nr 101  (harcerski BS) pod dowództwem pchr. Kazimierza Pawlickiego ps. „Lubicz”. Ranny 20 sierpnia w walkach o PASTĘ do końca przebywał w szpitalu. Po kapitulacji wywieziony do Niemiec do obozu w Zeithain, gdzie nadal ze względu na zły stan zdrowia leczony był w szpitalu w okresie od 15.10.1944 do dnia 15.05.1945. Po wyzwoleniu osiedlił się wraz z matką Bronisławą we Wrocławiu, gdzie ukończył studia na Wydziale Przyrodniczym UWr. Pracował kolejno w laboratoriach przyszpitalnym i na Politechnice. Doktoryzował się w 1974. Człowiek o szerokich horyzontach interesował się między innymi fotografiką, rusznikarstwem, starą bronią i dziełami sztuki. Inwalida wojenny na skutek ran odniesionych w powstaniu, dotknięty nieuleczalną chorobą zmarł. [Maria Łagowska-Złotorzycka].

     

     






    29.01.2014

    Moja mama Ludwika  Luberda  z domu  Fedeka byla zolnierzem  AK we  Lwowie i jest pochowana na Cmentarzu  Bujwida  we  Wroclawiu.
    Oczywiscie moge udokumentowac moj  mail  skanem  jej ksiazeczki  wojskowej  o przynaleznosci  do  AK.


    Leszek  Luberda



     

    27 kwiecień 2013 r. -5 marzec 2014 r.
    @
    Layout i system zarządzania treścią wykonane przez: Lemon IT © 2005