<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Etymologia nazwisk

  • Nazwiska na literę "A"
  • Nazwiska na literę " Ba - Bą "
  • Nazwiska na literę " Ca - Ch "
  • Nazwiska na literę "Ć"
  • Nazwiska na literę " Da - Dę"
  • Nazwiska na literę "E"
  • Nazwiska na literę "Fa - Fę"
  • Nazwiska na literę "Ga - Gą"
  • Nazwiska na literę "Ha - Hą"
  • Nazwiska na literę "I"
  • Nazwiska na literę " Ja - Ją "
  • Nazwiska na literę " Ka " - " Kam "
  • Nazwiska na literę "L"
  • Nazwiska na literę "Ł"
  • Nazwiska na literę " Ma - Mal "
  • Nazwiska na literę "N"
  • Nazwiska na literę "O" , "Ó" , "Q" z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę "Pa"
  • Nazwiska na literę " Ra - Rą "
  • Nazwiska na literę " Sa - Są "
  • Nazwiska na literę "Ś" wraz z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę " Ta - Tę "
  • Nazwiska na literę "U"
  • Nazwiska na literę "V"
  • Nazwiska na literę " Wa " - " Wą "
  • Nazwiska na literę "X" i "Y"
  • Nazwiska na literę "Za - Zą"
  • Nazwiska na literę "Ź"
  • Nazwiska na literę "Ż"
  • -------
  • Nazwiska na literę " Pą - Pi "
  • Nazwiska na literę " Pj - Po "
  • Nazwiska na literę " Pó - Py " wraz z uzupełnieniem literki P
  • Nazwiska na literę " Zb - Zy " wraz z uzupełnieniem literki Z
  • Nazwiska na literę " Di - Dr "
  • Nazwiska na literę " Du - Dż " wraz z uzupełnieniem literki D
  • Nazwiska na literę " Fi - Fy " wraz z uzupełnieniem literki F
  • Nazwiska na literę "Gb" - "Gó"
  • Nazwiska na literę " Gp " - " Gż " wraz z uzupełnieniem literki G
  • Nazwiska na literę " He" - "Hy " wraz z uzupełnieniem literki H
  • Nazwiska na literę " Tf - Ty " wraz z uzupełnieniem literki T
  • Nazwiska na literę " Rd - Ró "
  • Nazwiska na literę " Ru - Rż " wraz z uzupełnieniem literki R
  • Nazwiska na literę " Wc " - " Wi "
  • Nazwiska na literę " Wj " - " Wz " wraz z uzupełnieniem literki W
  • Nazwiska na literę " Bd - Bn "
  • Nazwiska na literę " Bo - Bż " wraz z uzupełnieniem literki B
  • Nazwiska na literę " Je - Ju " wraz z uzupełnieniem literki J
  • Nazwiska na literę " Ci - Cż " wraz z uzupełnieniem literki C
  • Nazwiska na literę " Kan " - " Kię "
  • Nazwiska na literę " Kij " - " Kn "
  • Nazwiska na literę " Ko " - " Kó "
  • Nazwiska na literę " Kr " - " Kt "
  • Nazwiska na literę " Ku " - " Ky " wraz z uzupełnieniem literki K
  • Nazwiska na literę " Mał - Md "
  • Nazwiska na literę " Me - Mi "
  • Nazwiska na literę " Ml - Mż " wraz z uzupełnieniem literki M
  • Nazwiska na literę " Sb - Sj "
  • Nazwiska na literę " Sk - Sm "
  • Nazwiska na literę " Sn - Sr "
  • Nazwiska na literę " St "
  • Nazwiska na literę " Su - Szc "
  • Nazwiska na literę " Szcz - Szo "
  • Nazwiska na literę " Szó - Szy " wraz z uzupełnieniem literki S
  • --------
  • Nazwiska Pomorzan na literę " A - Ł "
  • Nazwiska Pomorzan na literę " M - Ż "
  • ---------
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " A - K "
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzące od etników
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " A - K "
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego
  • ......
  • Odapelatywne nazwy osobowe


  • Nazwiska na literę Ci - Cz


    opracowanie etymologii nazwisk - Ewa Szczodruch

    pozostałe nazwiska - w kolejnych rozdziałach


    główne źródła:

    a/ Kazimierz Rymut, "Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny", Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1999
    b/ Kazimierz Rymut, 'Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny, Wydawnictwo Naukowe DWN, Kraków 2001
    c/ Zofia Kaleta, „Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odmiejscowe nazwy osobowe”, Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1997
    d/ Aleksandra Cieślikowa ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odapelatywne nazwy osobowe’, Wydawnictwo Naukowe DWN, PAN, Instytut Języka Polskiego, Kraków 2000
    e/ Maria Malec ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1995
    f/ Zygmunt Klimek, ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1997








    Ciaban - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Ciacek - od staropolskiego czacz ‘cacko, nagroda’, cacko; od ciacia ‘zabawka, coś ładnego’.

    Ciach - od ciachać ‘ciąć, uderzać’.

    Ciacha - od ciachać ‘ciąć, uderzać’.

    Ciachala - od ciachać ‘ciąć, uderzać’.

    Ciachała - od ciachać ‘ciąć, uderzać’.

    Ciachanowski - od ciachać ‘ciąć, uderzać’.

    Ciachara - od ciachać ‘ciąć, uderzać’.

    Ciacharowski - od ciachać ‘ciąć, uderzać’.

    Ciachera - od ciachać ‘ciąć, uderzać’.

    Ciacherski - od ciachać ‘ciąć, uderzać’.

    Ciachla - od ciachać ‘ciąć, uderzać’ ;ub od gwarowego ciachla ‘o zającu’.

    Ciachnij - od ciachać ‘ciąć, uderzać’; od ciachnąć.

    Ciachor - od ciachać ‘ciąć, uderzać’.

    Ciachora - od ciachać ‘ciąć, uderzać’.

    Ciachorowski - od nazwy miejscowej Czachorowo (płockie, gmina Gozdowo; lesczyńskie, gmina Gostyń).

    Ciachowicz - od ciachać ‘ciąć, uderzać’.

    Ciachórski - od nazwy miejscowej Czachory (kaliskie, gmina Nowe Skalmierzyce).

    Ciachura - od ciachać ‘ciąć, uderzać’.

    Ciachurski - od nazwy miejscowej Czachory (kaliskie, gmina Nowe Skalmierzyce).

    Ciacia - od staropolskiego czacz ‘cacko, nagroda’, cacko; od ciacia ‘zabawka, coś ładnego’.

    Ciaciak - od staropolskiego czacz ‘cacko, nagroda’, cacko; od ciacia ‘zabawka, coś ładnego’.

    Ciaciek - od staropolskiego czacz ‘cacko, nagroda’, cacko; od ciacia ‘zabawka, coś ładnego’.

    Ciacio - od staropolskiego czacz ‘cacko, nagroda’, cacko; od ciacia ‘zabawka, coś ładnego’.

    Ciacios - od staropolskiego czacz ‘cacko, nagroda’, cacko; od ciacia ‘zabawka, coś ładnego’.

    Ciaciuch - od staropolskiego czacz ‘cacko, nagroda’, cacko; od ciacia ‘zabawka, coś ładnego’.

    Ciaciura - od staropolskiego czacz ‘cacko, nagroda’, cacko; od ciacia ‘zabawka, coś ładnego’.

    Ciaćka - od staropolskiego czacz ‘cacko, nagroda’, cacko; od ciacia ‘zabawka, coś ładnego’.

    Ciaćko - od staropolskiego czacz ‘cacko, nagroda’, cacko; od ciacia ‘zabawka, coś ładnego’.

    Ciaćkowski - od staropolskiego czacz ‘cacko, nagroda’, cacko; od ciacia ‘zabawka, coś ładnego’.

    Ciaćma - od staropolskiego czacz ‘cacko, nagroda’, cacko; od ciacia ‘zabawka, coś ładnego’.

    Ciagło - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Ciak - od ciekać ‘szybko biec, uciekać’, ciec ‘płynąć’.

    Ciaka - od ciekać ‘szybko biec, uciekać’, ciec ‘płynąć’.

    Ciakało - od ciekać ‘szybko biec, uciekać’, ciec ‘płynąć’.

    Ciałek - 1567 od cialo.

    Ciałka - od cialo.

    Ciałkiewicz - od cialo.

    Ciałko - od cialo, ciałko.

    Ciałkowicz - od cialo.

    Ciałkowski - od cialo.

    Ciało - od cialo.

    Ciałon - od cialo.

    Ciałoń - od cialo.

    Ciałowicz - od cialo.

    Ciałuch - od cialo.

    Ciałus - od cialo.

    Ciamaga - od ciemięga, ciamaga ‘niedołęga’.

    Ciamara - od czamara ‘rodzaj dawnej sukni męskiej’.

    Ciamarczak - od czamara ‘rodzaj dawnej sukni męskiej’.

    Ciamarczan - od czamara ‘rodzaj dawnej sukni męskiej’.

    Ciamarski - od czamara ‘rodzaj dawnej sukni męskiej’.

    Ciamarzewski - od czamara ‘rodzaj dawnej sukni męskiej’.

    Ciamciak - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciamcioch - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciamczak - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciamta - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciamulski - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciana - od imienia Łucjan. Imię, pochodzenia łacińskiego, od lux ‘światło, blask’, znane w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było Łucyjan, Łuczan, na Kresach Wschodnich Łukijan.

    Cianciara - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cianciarek - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cianciora - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Ciania - od imienia Łucjan. Imię, pochodzenia łacińskiego, od lux ‘światło, blask’, znane w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było Łucyjan, Łuczan, na Kresach Wschodnich Łukijan.

    Ciankiewicz - od imienia Łucjan. Imię, pochodzenia łacińskiego, od lux ‘światło, blask’, znane w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było Łucyjan, Łuczan, na Kresach Wschodnich Łukijan.

    Ciano - od imienia Łucjan. Imię, pochodzenia łacińskiego, od lux ‘światło, blask’, znane w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było Łucyjan, Łuczan, na Kresach Wschodnich Łukijan.

    Cianowicz - od imienia Łucjan. Imię, pochodzenia łacińskiego, od lux ‘światło, blask’, znane w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było Łucyjan, Łuczan, na Kresach Wschodnich Łukijan.

    Cianowski - od nazwy miejscowej Cianowice, dawniej Cyjanowice (krakowskie, gmina Skała).

    Ciap - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciapa - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciapacha - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciapacz - 1792 od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciapaj - 1786 od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciapak - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’ lub od gwarowego ciapak ‘czlowiek mało pojętny; stary, zniszczony but’.

    Ciapal - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciapala - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciapalski - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciapała - 1548 od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciapara - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’ lub od gwarowego ciapara ‘błoto; człowiek niedołężny’.

    Ciapcia - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciapciaga - 1790 od ciaptak ‘niedorajda, guzdrała’.

    Ciapciak - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciapciański - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciapciński - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciapcionek - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciapczyński - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciapej - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciapek - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciapiński - 1753 od nazwy miejscowej Ciapin (KrW).

    Ciapka - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciapkiewicz - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciapkowski - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciapocha - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciaptak - od ciaptak ‘niedorajda, guzdrała’.

    Ciaptaw - od ciaptak ‘niedorajda, guzdrała’.

    Ciapula - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciapuła - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciapułowicz - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciapura - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciaputa - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciaputowicz - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciara - 1681 od gwarowego ciarać (się) ‘walać się, tarzać się’.

    Ciarach - 1760 od gwarowego ciarać (się) ‘walać się, tarzać się’ lub od staropolskiego ciarach ‘szlachcic ubogi; pijaczyna’.

    Ciarachowicz - od gwarowego ciarać (się) ‘walać się, tarzać się’ lub od staropolskiego ciarach ‘szlachcic ubogi; pijaczyna’.

    Ciarachowski - od gwarowego ciarać (się) ‘walać się, tarzać się’ lub od staropolskiego ciarach ‘szlachcic ubogi; pijaczyna’.

    Ciaramaga - od gwarowego ciarać (się) ‘walać się, tarzać się’.

    Ciaramella - od gwarowego ciarać (się) ‘walać się, tarzać się’.

    Ciaranek - od gwarowego ciarać (się) ‘walać się, tarzać się’.

    Ciarciński - od gwarowego ciarać (się) ‘walać się, tarzać się’.

    Ciarczyński - od gwarowego ciarać (się) ‘walać się, tarzać się’.

    Ciarka - od gwarowego ciarać (się) ‘walać się, tarzać się’ lub od ciarka ‘krzak lub owoc tarniny’.

    Ciarkań - od gwarowego ciarać (się) ‘walać się, tarzać się’ lub od ciarka ‘krzak lub owoc tarniny’.

    Ciarko - od gwarowego ciarać (się) ‘walać się, tarzać się’ lub od ciarka ‘krzak lub owoc tarniny’.

    Ciarkowski - od gwarowego ciarać (się) ‘walać się, tarzać się’ lub od ciarka ‘krzak lub owoc tarniny’.

    Ciarluk - od gwarowego ciarać (się) ‘walać się, tarzać się’.

    Ciaro - od gwarowego ciarać (się) ‘walać się, tarzać się’.

    Ciarski - od gwarowego ciarać (się) ‘walać się, tarzać się’.

    Cias - od ciasny.

    Ciask - od ciasny.

    Ciasna - od ciasny.

    Ciasnocha - 1624 od ciasny lub od staropolskiego ciasnocha ‘koszula’.

    Ciasnoszek - 1636 od ciasny.

    Ciasnoszka - 1636 od ciasny lub od gwarowego ciasnoszka ‘spódnica’.

    Ciasnowski - od ciasny.

    Ciasny - 1498 od ciasny.

    Ciastek - od ciasto.

    Ciastko - 1437 od ciasto, ciastko.

    Ciastkowski - od ciasto.

    Ciasto - 1419 od ciasto.

    Ciastoch - od ciasto.

    Ciasto-Cytowicz - złożenia brak; Ciasto 1419 od ciasto; Cytowicz brak.

    Ciaston - od ciasto.

    Ciastoń - od ciasto.

    Ciastow - od ciasto.

    Ciastowicz - od ciasto.

    Ciastowski - od ciasto.

    Ciastula - od ciasto.

    Ciastuła - od ciasto.

    Ciastyk - od ciasto.

    Ciaszczyk - od ciasto.

    Ciaszewicz - od ciasny.

    Ciaszkiewicz - od ciasny.

    Ciaś - od ciasny.

    Ciażyński - od nazwy miejscowej Ciążeń (konińskie, gmina Lądek), Ciążyń (pilskie, gmina Czarnków).

    Ciącio - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Ciąciwa - od cięciwa.

    Ciącki - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Ciąć - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Ciąćka - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Ciąćko - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Ciąg - 1431 od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Ciągadlak - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Ciągadło - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Ciągalak - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Ciągalski - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Ciągała - 1789 od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Ciągawa - od ciągać, ciągnąć, ciągły; od gwarowego ciągawy ‘koń dobrze ciągnący’.

    Ciąglewicz - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Ciągliński - 1474 od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Ciągła - od ciągać, ciągnąć, ciągły; od gwarowego ciągła ‘dyszel’.

    Ciągło - 1478 od ciągać, ciągnąć, ciągły; od gwarowego ciągło ‘część żelazna pługa’.

    Ciągłowski - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Ciągnisz - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Ciągniwoda - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Ciągosz - 1474 od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Ciągowski - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Ciągwa - 1631 od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Ciąmpała - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Ciąpa - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Ciąpała - 1712 od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Ciąpałło - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Ciążadło - 1794 od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Ciążak - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciążala - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciążela - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciążka - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciążki - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciążkowski - od nazw miejscowych Ciężkowice, Ciężków (kilka wsi).

    Ciążyk - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciążyński - 1431 od nazwy miejscowej Ciążeń (konińskie, gmina Lądek), Ciążyń (pilskie, gmina Czarnków).

    Ciba - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cibajło - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cibal - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cibała - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cibas - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cibasiewicz - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cibel - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cibicki - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cibień - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cibij - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cibik - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cibiniak - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cibiński - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cibiorski - od nazwy miejscowej Ciborze, dziś Ściborze (bydgoskie, gmina Rojewo), Cibory (łomżyńskie, gmina Zawady).

    Cibis - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cibiś - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cibka - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Ciboch - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cibor - 1362 od imienia złożonego Czścibor, którego człon pierwszy podlegał wahaniom fonetycznym: Czcibor, Cibor, Ścibor.

    Cibora - od imienia złożonego Czścibor, którego człon pierwszy podlegał wahaniom fonetycznym: Czcibor, Cibor, Ścibor.

    Ciborek - od imienia złożonego Czścibor, którego człon pierwszy podlegał wahaniom fonetycznym: Czcibor, Cibor, Ścibor.

    Ciborowic - 1407 od imienia złożonego Czścibor, którego człon pierwszy podlegał wahaniom fonetycznym: Czcibor, Cibor, Ścibor.

    Ciborowska - od nazwy miejscowej Ciborze, dziś Ściborze (bydgoskie, gmina Rojewo), Cibory (łomżyńskie, gmina Zawady).

    Ciborowski - od nazwy miejscowej Ciborze, dziś Ściborze (bydgoskie, gmina Rojewo), Cibory (łomżyńskie, gmina Zawady).

    Ciborski - 1315 od nazwy miejscowej Ciborze, dziś Ściborze (bydgoskie, gmina Rojewo), Cibory (łomżyńskie, gmina Zawady).

    Cibór - od imienia złożonego Czścibor, którego człon pierwszy podlegał wahaniom fonetycznym: Czcibor, Cibor, Ścibor.

    Cibórz - od imienia złożonego Czścibor, którego człon pierwszy podlegał wahaniom fonetycznym: Czcibor, Cibor, Ścibor.

    Cibuch - od cybuch ‘część fajki’.

    Cibul - od cebula, ze staropolskiego cybula.

    Cibula - od cebula, ze staropolskiego cybula.

    Cibuliński - od nazwy miejscowej Cybulin (plockie, gmina Bodzanów).

    Cibulka - od cebula, ze staropolskiego cybula.

    Cibulla - od cebula, ze staropolskiego cybula.

    Cica - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cicała - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cicek - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cicen - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Ciceń - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cicewicz - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cich - 1584 od cichy.

    Cicha - od cichy.

    Cichacki - od cichy.

    Cichacz - 1715 od cichy lub od gwarowego cichacz ‘małomówny’.

    Cichaczek - od cichy.

    Cichaczew - od cichy.

    Cichaczewski - od cichy.

    Cichadzki - od cichy.

    Cichaj - od cichy.

    Cichajka - od cichy.

    Cichak - od cichy.

    Cichal - od cichy.

    Cichala - od cichy.

    Cichalewski - od cichy.

    Cichalski - od cichy.

    Cichał - od cichy.

    Cichała - od cichy.

    Cichało - od cichy.

    Cichan - od cichy.

    Cichanek - od cichy.

    Cichanicz - od cichy.

    Cichaniewicz - od cichy.

    Cichanin - od cichy.

    Cichankiewicz - od cichy.

    Cichanowicz - od cichy.

    Cichanowski - od cichy.

    Cichantek - od cichy.

    Cichań - od cichy.

    Cichańczyk - od cichy.

    Cichański - od cichy.

    Cicharo - od cichy.

    Cicharowski - od cichy.

    Cicharski - od cichy.

    Cicharz - od cichy.

    Cicharzewski - od cichy.

    Cichas - od cichy.

    Cichasz - od cichy.

    Cichaszek - od cichy.

    Cichaszyk - od cichy.

    Cichata - od cichy.

    Cichawa - od cichy.

    Cichawicz - od cichy.

    Cichawski - 1389 od nazwy miejscowej Cichawa (krakowskie, gmina Gdów).

    Cichecki - od cichy.

    Cichel - 1725 od cichy.

    Cicheń - od cichy.

    Cicheński - od cichy.

    Cicher - od cichy.

    Cicherski - od cichy.

    Cichewicz - od cichy.

    Cichi - od cichy.

    Cichiński - od cichy.

    Cichirius - od cichy.

    Cichla - od cichy.

    Cichlak - od cichy.

    Cichliński - od cichy.

    Cichno - 1393 od cichy.

    Cicho - 1204 od cichy.

    Cichobłaziński - od cichy.

    Cichoborski - 1680 od nazwy miejscowej Cichobórz (zamojskie, gmina Hrubieszów).

    Cichociński - od cichy.

    Cichocki - 1588 od cichy.

    Cichodajek - od cichy.

    Cichol - od cichy.

    Cichola - od cichy.

    Cicholas - 1617 od cichy.

    Cicholaz - od cichy.

    Cicholewicz - od cichy.

    Cicholewski - od cichy.

    Cicholiński - od cichy.

    Cichollas - od cichy.

    Cicholski - od cichy.

    Cichołaz - od cichy.

    Cichomir - od cichy.

    Cichomowicz - od cichy.

    Cichomski - od cichy.

    Cichon - od cichy.

    Cichoniak - od cichy.

    Cichonicz - od cichy.

    Cichoniec - od cichy.

    Cichoń - 1470-80 od cichy.

    Cichończuk - od cichy.

    Cichończyk - 1577 od cichy.

    Cichoński - 1743 od cichy.

    Cichopek - od cichy.

    Cichor - od cichy.

    Cichora - od cichy.

    Cichoracki - od nazwy miejscowej Cichoradz (toruńskie, gmina Zławieś Wielka).

    Cichoradzki - od nazwy miejscowej Cichoradz (toruńskie, gmina Zławieś Wielka).

    Cichorczyk - od cichy.

    Cichorek - od cichy.

    Cichorowicz - od cichy.

    Cichorowski - od cichy.

    Cichorz - od cichy.

    Cichoski - od cichy.

    Cichostępski - od cichy.

    Cichosz - 1441 od cichy lub od gwarowego cichosz ‘małomówny’.

    Cichoszek - 1586 od cichy.

    Cichoszewic - 1497 od cichy.

    Cichoszewski - od cichy.

    Cichoszowski - 1629 od cichy.

    Cichoś - od cichy.

    Cichota - od cichy.

    Cichowiak - od cichy.

    Cichowicz - od cichy.

    Cichowik - od cichy.

    Cichowlak - od cichy.

    Cichowlarz - od cichy.

    Cichowlas - od cichy.

    Cichowlaz - 1570 od cichy (od cicho + wlazł).

    Cichowłaz - od cichy.

    Cichowski - 1420 od nazw miejscowych Cichowo, Cichów, Cichy, Ciche (kilka wsi).

    Cichoż - od cichy.

    Cichożryj - 1457 od cichy.

    Cichók - od cichy.

    Cichóń - od cichy.

    Cichór - od cichy.

    Cichórski - od cichy.

    Cichucki - od cichy.

    Cichulski - od cichy.

    Cichuniak - od cichy.

    Cichuń - od cichy.

    Cichuński - od cichy.

    Cichur - od cichy.

    Cichura - od cichy.

    Cichurski - od cichy.

    Cichus - od cichy.

    Cichusz - od cichy.

    Cichuta - od cichy.

    Cichutek - od cichy.

    Cichy - 1454 od cichy.

    Cichy-Choroniewski - złożenia brak; Cichy 1454 od cichy; Choroniewski brak; może od chory, chorować.

    Cicia - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciciak - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciciała - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciciborski - 1542 od nazwy miejscowej Cicibór (białostockie, gmina Biała Podlaska).

    Ciciła - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Cicio - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciciora - od staropolskiego cieciora ‘soczewica’.

    Ciciorko - od staropolskiego cieciora ‘soczewica’.

    Ciciura - od staropolskiego cieciora ‘soczewica’.

    Cićkiewicz - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Cićkowski - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciebka - 1675 od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciech - 1382 od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciecha - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechacki - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechacz - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechal - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechalak - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechalewski - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechalski - 1697 od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechał - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechan - 1166 od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechanek - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechaniak - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechaniewicz - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechaniuk - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechanow - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechanowicz - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechanowicz-Lewkowicz - złożenia brak; Ciechanowicz od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha; Lewkowicz 1441 od lewy, w pochodnych też od imion Leon i od hebrajskiego Levi lub od niemieckiej nazwy osobowej Levin.

    Ciechanowiecki - od nazwy miasta Ciechanowiec (łomżyńskie).

    Ciechanowski - 1486 od nazwy miasta Ciechanów, dawniej Ciechonów (miasto wojewódzkie).

    Ciechań - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechańczyk - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechański - 1518 od nazwy miejscowej Ciechanki (lubelskie, gmina Puchaczów).

    Ciecharowski - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechecki - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechelski - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechera - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechewicz - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechiński - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechliński - od nazwy miejscowej Ciechlin (radomskie, gmina Pniewy).

    Ciechmistrz - od cechmistrz ‘starszy cechu’.

    Ciechmistrzuk - od cechmistrz ‘starszy cechu’.

    Ciechmiszczuk - od cechmistrz ‘starszy cechu’.

    Ciechna - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechnowicz - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechnowski - 1415 od nazwy miejscowej Ciechnów, dziś Ciechniów (kaliskie, gmina Żelazków).

    Ciecho - 1387 od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechociński - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechocki - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciecholewski - 1651 od nazwy miejscowej Ciecholewy (gdańskie, gmina Starogard Gdański).

    Ciecholiński - od nazwy miejscowej Ciecholewy (gdańskie, gmina Starogard Gdański).

    Ciechomiak - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechoniak - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechoniec - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechoniuk - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechonowicz - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechonowski - 1436 od nazwy miasta Ciechanów, dawniej Ciechonów (miasto wojewódzkie).

    Ciechoń - 1265 od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechoński - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechorczyk - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechorowski - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechorski - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechos - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechosz - 1341 od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechowicz - 1346 od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechowski - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechórski - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechul - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechula - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechulski - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechuń - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechura - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechurski - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechus - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechuta - 1135 od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Cieciak - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Cieciakowski - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Cieciała - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Cieciek - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Cieciel - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Cieciela - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Cieciela - 1470-80 od ciota, ciotka.

    Ciecieląg - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciecieląk - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciecielog - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciecielong - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciecielung - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciecier - od staropolskiego cieciora ‘soczewica’.

    Cieciera - od staropolskiego cieciora ‘soczewica’.

    Ciecierega - od staropolskiego cieciora ‘soczewica’.

    Ciecieręga - od staropolskiego cieciora ‘soczewica’.

    Ciecierka, ż. - 1672 od staropolskiego cieciora ‘soczewica’.

    Ciecierkiewicz - od staropolskiego cieciora ‘soczewica’.

    Ciecierko - od staropolskiego cieciora ‘soczewica’.

    Ciecierniak - 1426 od staropolskiego cieciora ‘soczewica’.

    Ciecierski - 1420 od nazw miejscowych Cieciersk, Ciecierzyn, Cieciorka (kilka wsi).

    Ciecierzyński - od nazw miejscowych Cieciersk, Ciecierzyn, Cieciorka (kilka wsi).

    Ciecimirski - od nazw miejscowych Cieciersk, Ciecierzyn, Cieciorka (kilka wsi).

    Cieciński - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciecior - 1497 od staropolskiego cieciora ‘soczewica’.

    Cieciora - od staropolskiego cieciora ‘soczewica’.

    Cieciorek - od staropolskiego cieciora ‘soczewica’.

    Cieciorka - 1382 od staropolskiego cieciora ‘soczewica’ lub od cieciorka ‘samica cietrzewia’.

    Cieciorko - od staropolskiego cieciora ‘soczewica’.

    Cieciorkowski - od nazw miejscowych Cieciorki, Cieciórki (kilka wsi).

    Cieciorski - od nazw miejscowych Cieciersk, Ciecierzyn, Cieciorka (kilka wsi).

    Cieciółka - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Cieciórkowski - od nazw miejscowych Cieciorki, Cieciórki (kilka wsi).

    Cieciórski - od nazw miejscowych Cieciersk, Ciecierzyn, Cieciorka (kilka wsi).

    Ciecirko - od staropolskiego cieciora ‘soczewica’.

    Cieciszewski - 1446 od nazwy miejscowej Cieciszew (warszawskie, gmina Konstancin-Jeziorna).

    Cieciszowski - 1448 od nazwy miejscowej Cieciszew (warszawskie, gmina Konstancin-Jeziorna).

    Cieciuch - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Cieciuk - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Cieciuł - 1400 od ciota, ciotka.

    Cieciuł - 1400 od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Cieciułek - od ciota, ciotka.

    Cieciur - od staropolskiego cieciora ‘soczewica’.

    Cieciura - od staropolskiego cieciora ‘soczewica’.

    Cieciurko - od staropolskiego cieciora ‘soczewica’.

    Cieciurkowski - od nazw miejscowych Cieciorki, Cieciórki (kilka wsi).

    Cieciurski - od nazw miejscowych Cieciersk, Ciecierzyn, Cieciorka (kilka wsi).

    Cieciwa - od cięciwa.

    Ciecka - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Cieckiewicz - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciecko - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Cieczak - od ciekać ‘szybko biec, uciekać’, ciec ‘płynąć’.

    Cieczek - od ciekać ‘szybko biec, uciekać’, ciec ‘płynąć’.

    Cieczerski - od ciekać ‘szybko biec, uciekać’, ciec ‘płynąć’.

    Cieczewski - od ciekać ‘szybko biec, uciekać’, ciec ‘płynąć’.

    Cieczka - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Cieczkiewicz - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Cieczko - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Cieczkowski - od ciekać ‘szybko biec, uciekać’, ciec ‘płynąć’.

    Cieczygarnek - 1494 od ciekać ‘szybko biec, uciekać’, ciec ‘płynąć’.

    Cieczyński - od ciekać ‘szybko biec, uciekać’, ciec ‘płynąć’.

    Cieć - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciećka - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciećkiewicz - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciećko - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciećkowicz - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciećkowski - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciećmierowski - od cietrzew, też ciećwierz, trzetrzew ‘gatunek ptaka’.

    Ciećmierz - od cietrzew, też ciećwierz, trzetrzew ‘gatunek ptaka’.

    Ciećwiera - od cietrzew, też ciećwierz, trzetrzew ‘gatunek ptaka’.

    Ciećwierek - od cietrzew, też ciećwierz, trzetrzew ‘gatunek ptaka’.

    Ciećwierski - od cietrzew, też ciećwierz, trzetrzew ‘gatunek ptaka’.

    Ciećwierz - od cietrzew, też ciećwierz, trzetrzew ‘gatunek ptaka’.

    Ciećwiesz - od cietrzew, też ciećwierz, trzetrzew ‘gatunek ptaka’.

    Ciećwież - od cietrzew, też ciećwierz, trzetrzew ‘gatunek ptaka’.

    Ciećwięrz - od cietrzew, też ciećwierz, trzetrzew ‘gatunek ptaka’.

    Ciećwirek - od cietrzew, też ciećwierz, trzetrzew ‘gatunek ptaka’.

    Ciegielski - od cegła, z niemieckiego Ziegel, a to z łacińskiego tegula.

    Ciegiłka - od cegła, z niemieckiego Ziegel, a to z łacińskiego tegula.

    Ciekalski - od ciekać ‘szybko biec, uciekać’, ciec ‘płynąć’; od gwarowego ciekalski ‘człowiek szukający rozrywki’.

    Ciekała - od ciekać ‘szybko biec, uciekać’, ciec ‘płynąć’.

    Ciekało - od ciekać ‘szybko biec, uciekać’, ciec ‘płynąć’.

    Ciekałowski - od ciekać ‘szybko biec, uciekać’, ciec ‘płynąć’.

    Ciekawa - od ciekawy ‘interesujący, pilny, dociekliwy’.

    Ciekawski - od ciekawy ‘interesujący, pilny, dociekliwy’.

    Ciekawy - od ciekawy ‘interesujący, pilny, dociekliwy’.

    Ciekielski - od ciekać ‘szybko biec, uciekać’, ciec ‘płynąć’.

    Ciekliński - od nazwy miejscowej Cieklin (krośnieńskie, gmina Dębowiec).

    Ciekosz - od ciekać ‘szybko biec, uciekać’, ciec ‘płynąć’.

    Ciekot - od ciekać ‘szybko biec, uciekać’, ciec ‘płynąć’.

    Ciekowski - od ciekać ‘szybko biec, uciekać’, ciec ‘płynąć’.

    Ciekszyński - 1454 od nazwy miejscowej Ciekszyn, dziś Cieksyn (ciechanowskie, gmina Nasielsk).

    Ciekulski - od ciekać ‘szybko biec, uciekać’, ciec ‘płynąć’.

    Ciel - 1380 od cielę.

    Ciela - od cielę.

    Cielach - 1446 od cielę.

    Cielaczyk - od cielę.

    Cielak - od cielę.

    Cielanga - od cielę.

    Cielanowicz - od cielę.

    Cielas - od cielę.

    Cielasiński - od cielę.

    Cielasz - od cielę.

    Cielaszyk - od cielę.

    Cielaś - od cielę.

    Cielaśkiewicz - od cielę.

    Cieląski - 1452 od nazwy miejscowej Cieląż (KrW).

    Cielątko - 1392 od cielę.

    Cielątkowski - 1390 od cielę.

    Cielczyk - od cielę.

    Ciele - od cielę.

    Cielec - od cielę.

    Cieleca - od cielę.

    Cielecarz - od cielę.

    Cielech - 1494 od cielę.

    Cielecha - od cielę.

    Cielechowicz - od cielę.

    Cieleciak - od cielę.

    Cielecki - 1389 od nazwy miejscowej Cielcza (kaliskie, gmina Jarocin).

    Cielega - od cielę.

    Cielego - od cielę.

    Cielej - od cielę.

    Cielek - od cielę.

    Cielemba - od cielę.

    Cielemecki - od nazwy miejscowej Cielemęc (siedleckie, gmina Zbuczyn Poduchowny).

    Cielemencki - od nazwy miejscowej Cielemęc (siedleckie, gmina Zbuczyn Poduchowny).

    Cielemęcki - 1580 od nazwy miejscowej Cielemęc (siedleckie, gmina Zbuczyn Poduchowny).

    Cielemędzki - od nazwy miejscowej Cielemęc (siedleckie, gmina Zbuczyn Poduchowny).

    Cielemiecki - od nazwy miejscowej Cielemęc (siedleckie, gmina Zbuczyn Poduchowny).

    Cielemięcki - od nazwy miejscowej Cielemęc (siedleckie, gmina Zbuczyn Poduchowny).

    Cielen - od cielę.

    Cielenga - od cielę.

    Cielenkiewicz - od cielę.

    Cieleń - od cielę.

    Cieleński - od cielę.

    Cielepa - od staropolskiego cielepać się ‘wlec się, bełtać’.

    Cielepak - od staropolskiego cielepać się ‘wlec się, bełtać’.

    Cielepała - 1412 od staropolskiego cielepać się ‘wlec się, bełtać’.

    Cielepel - 1560 od staropolskiego cielepać się ‘wlec się, bełtać’.

    Cieleski - 1713 od nazwy miejscowej Cieleszyn (bydgoskie, gmina Pruszcz).

    Cielesz - od cielę.

    Cieleszczyk - od cielę.

    Cieleszczyn - od cielę.

    Cieleszyński - od nazwy miejscowej Cieleszyn (bydgoskie, gmina Pruszcz).

    Cieleta - od cielę.

    Cielewicz - od cielę.

    Cieleżewicz - od cielę.

    Cieleżyński - od cielę.

    Cielę - 1328 od cielę.

    Cielęba - od cielę.

    Cielębak - od cielę.

    Cielęca - od cielę.

    Cielęca Noga - 1434 od cielę.

    Cielęcarz - od cielę.

    Cielęciarz - 1763 od cielę.

    Cielęcki - 1612 od nazwy miejscowej Cielęta (toruńskie, gmina Brodnica).

    Cielęcy - od cielę.

    Cielęga - od cielę.

    Cielica - 1385 od cielę.

    Cielicki - od cielę.

    Cieliczka - 1696 od cielę.

    Cieliczko - od cielę.

    Cielik - od cielę.

    Cieliłko - 1600 od cielę.

    Cielista - od cielę.

    Cielisz - 1651 od cielę.

    Cieliszak - od cielę.

    Cielka - od cielę.

    Cielniak - od cielę.

    Cielniaszek - od cielę.

    Cielniaszk - od cielę.

    Cielnicki - 1406 od nazwy miejscowej Cielnice, dziś Cielmice (leszczyńskie, gmina Borek Wielkopolski).

    Cieloch - 1494 od cielę.

    Cielocha - od cielę.

    Cielon - od cielę.

    Cielonek - od cielę.

    Cielontko - od cielę.

    Cielontkowski - od cielę.

    Cieloń - od cielę.

    Cieloszczyk - od cielę.

    Cieloszek - 1545 od cielę.

    Cieloszka - 1675 od cielę.

    Cieloszyk - od cielę.

    Cielski - od cielę.

    Cieluba - od cielę.

    Cieluch - 1389 od cielę.

    Cielucha - od cielę.

    Cieluchowski - od cielę.

    Cieluk - od cielę.

    Cieluńczyk - od cielę.

    Cielusek - od cielę.

    Cielusiak - od cielę.

    Cielusta - od cielę.

    Cielustek - od cielę.

    Cieluszak - od cielę.

    Cieluszecki - od cielę.

    Cieluszek - 1547 od cielę.

    Cieluszka - od cielę.

    Cieluszke - od cielę.

    Cieluszkiewicz - od cielę.

    Cieluszko - 1405 od cielę.

    Cielutko - od cielę.

    Ciełuszecki - od cielę.

    Ciełuszkiewicz - od cielę.

    Ciema - 1396 od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Ciemachowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Ciemachowski - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Ciemala - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Ciemalla - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Ciemała - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Cieman - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Ciemann - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Ciemaszkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Ciemborek - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Ciemborowicz - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Ciemborowin - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Ciembranowicz - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Ciembroniewicz - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Ciembronowicz - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Ciembrowicz - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Ciembruch - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Ciemcia - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciemciach - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciemciak - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciemciała - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciemcioch - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciemciok - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciemcióch - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciemciura - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciemczyk - 1414 od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Ciemek - 1446 od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Ciemenga - od ciemięga, ciamaga ‘niedołęga’.

    Ciemer - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Ciemerych - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Ciemerys - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Ciemic - 1288 od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Ciemienia - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Ciemieński - 1522 od nazwy miejscowej Ciemin, dziś Ciemień (konińskie, gmina Kawęczyn).

    Ciemier - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Ciemiera - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Ciemierek - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Ciemierkiewicz - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Ciemiernicki - 1449 od nazwy miejscowej Czemierniki (białostockie, gmina Czemierniki).

    Ciemierniski - od nazwy miejscowej Czemierniki (białostockie, gmina Czemierniki).

    Ciemierowski - 1497 od nazwy miejscowej Czemirowo, dziś Ciemierów (konińskie, gmina Pyzdry).

    Ciemierski - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Ciemierych - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Ciemierz - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Ciemierzewski - od nazwy miejscowej Czemierzowice, dziś Ciemiężowice (przemyskie, gmina Orły).

    Ciemierzowski - 1443 od nazwy miejscowej Czemierzowice, dziś Ciemiężowice (przemyskie, gmina Orły).

    Ciemierzyński - 1461 od nazwy miejscowej Czemierzyńce (KrW).

    Ciemierzyński - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Ciemiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Ciemięga - od ciemięga, ciamaga ‘niedołęga’.

    Ciemięgo - od ciemięga, ciamaga ‘niedołęga’.

    Ciemięrz - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Ciemięs - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Ciemięski - 1678 od ciemięga, ciamaga ‘niedołęga’.

    Ciemiga - 1622 od staropolskiego czemiga ‘rodzaj leku’.

    Cieminski - od nazwy miejscowej Ciemin, dziś Ciemień (konińskie, gmina Kawęczyn).

    Ciemiński - 1407 od nazwy miejscowej Ciemin, dziś Ciemień (konińskie, gmina Kawęczyn).

    Ciemior - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Ciemiorek - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Ciemira - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Ciemirowski - 1497 od nazwy miejscowej Czemirowo, dziś Ciemierów (konińskie, gmina Pyzdry).

    Ciemirski - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Ciemiuch - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Ciemka - 1281 od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Ciemko - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Ciemkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Ciemna - od ciemny.

    Ciemniak - od ciemny.

    Ciemniakowski - od ciemny.

    Ciemnicki - od nazwy miejscowej Ciemniewo (ciechanowskie, gmina Sońsk).

    Ciemniecki - od nazwy miejscowej Ciemniewo (ciechanowskie, gmina Sońsk).

    Ciemniejewski - od nazwy miejscowej Ciemniewo (ciechanowskie, gmina Sońsk).

    Ciemniewicz - od ciemny.

    Ciemniewski - 1540 od nazwy miejscowej Ciemniewo (ciechanowskie, gmina Sońsk).

    Ciemnoczałowski - od ciemny.

    Ciemnoczołowski - od ciemny.

    Ciemno-Czołowski - złożenia brak; Ciemny 1441 od ciemny; Czołowski 1392 od nazwy miejscowej Czołowice (KrW), Czołowo (poznańskie, gmina Kórnik).

    Ciemnoczółowski - od ciemny.

    Ciemnoczułowski - od ciemny.

    Ciemnołoński - od ciemny.

    Ciemny - 1441 od ciemny.

    Ciemochowski - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Ciemoszewski - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Ciempa - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Ciempała - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Ciempiel - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Ciempiński - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Ciempka - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Ciempko - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Ciemplik - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Ciemski - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Ciemuchowski - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Ciemza - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Cienciak - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cienciala - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cienciała - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cienciara - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cienciata - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cienciek - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cienciera - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Ciencieruk - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Ciencio - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Ciengiel - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Cienguszewski - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Cienia - od cień.

    Cieniak - od cień.

    Cieniała - od cień.

    Cieniara - od cień.

    Cieniawa - 1437 od nazwy miejscowej Cieniawa (nowosądeckie, gmina Grybów) lub od cień.

    Cieniawski - 1590 od nazwy miejscowej Cieniawa (nowosądeckie, gmina Grybów) lub od cień.

    Cieniec - 1454 od cień.

    Cieniek - 1339 od cień.

    Cieniewa - 1436 od nazwy miejscowej Cieniawa (nowosądeckie, gmina Grybów) lub od cień.

    Cieniewicz - od cień.

    Cieniewski - od nazwy miejscowej Cieniawa (nowosądeckie, gmina Grybów) lub od cień.

    Cienik - od cień.

    Cienin - od cień.

    Cieniński - 1498 od nazwy miejscowej Cienin (konińskie, gmina Słupca).

    Cienisz - od cień.

    Cieniuch - od cienki.

    Cieniuch - od cień.

    Cieniuk - od cienki.

    Cieniusz - od cienki.

    Cieniuszek - od cienki.

    Cieniuszek - od cień.

    Cieniuśki - 1686 od cienki.

    Cieniutki - od cienki.

    Cienkera - od niemieckiej nazwy osobowej Zänker, ta od apelatywu zanken ‘’kłócić się’.

    Cienki - 1505 od cienki.

    Cienki Czban - 1400 od cienki.

    Cienkier - od niemieckiej nazwy osobowej Zänker, ta od apelatywu zanken ‘’kłócić się’.

    Cienkier - od niemieckiej nazwy osobowej Zänker, ta od apelatywu zanken ‘’kłócić się’.

    Cienkiewicz - od cienki.

    Cienkisz - od cienki.

    Cienkonóg - od cienki.

    Cienkosz - od cienki.

    Cienkowicz - od cienki.

    Cienkowski - od cienki.

    Cienkurz - od cienki.

    Cienkus - od cienki.

    Cienkusz - 1424 od cienki.

    Cienkuszewski - od cienki.

    Cienkuś - od cienki.

    Cienkyj - od cienki.

    Cień - od cień.

    Cieńczuk - od cienki.

    Cieńczyk - od cienki.

    Cieńka - od cienki.

    Cieńki - od cienki.

    Cieńko - 1427 od cień.

    Cieńko - od cienki.

    Cieńkosz - od cienki.

    Cieńkowski - od cienki.

    Cieńkus - od cienki.

    Cieńkusz - od cienki.

    Cieńkuszewski - od cienki.

    Cieński - 1445 od nazwy miejscowej Cienia (kaliskie, gmina Opatówek; sieradzkie, gmina Błaszki).

    Ciep - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepa - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepacz - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepaj - 1470-80 od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepak - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepał - 1789 od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepała - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepałek - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepałowicz - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepany - 1751 od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepełka - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Ciepiał - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepiałkowski - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepiałowski - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepiaszuk - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepicha - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepichal - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepichał - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepiechał - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepiechowicz - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepiel - 1689 od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepiela - 1789 od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepielak - 1592 od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepielewicz - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepielewski - 1463 od nazw miejscowych Ciepielów, Ciepielew (kilka wsi).

    Ciepielik - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepieliński - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepielka - 1488 od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepielniak - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepielowski - 1439 od nazw miejscowych Ciepielów, Ciepielew (kilka wsi).

    Ciepielski - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepieluch - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepieluk - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepieł - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepiełuch - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepiełucha - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepieniak - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepieniek - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepienko - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepieńka - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepieńko - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepil - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepila - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepilak - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepiniak - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepiński - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepka - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepkiewicz - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepko - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepkowic - 1675 od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepla - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Cieplak - 1786 od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Cieplakiewicz - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Cieplechowicz - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Cieplek - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Cieplesz - 1136 od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Cieplewicz - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Cieplich - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Cieplichewicz - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Cieplichiewicz - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Cieplicki - od nazwy miejscowej Ciepliny (wlocławskie, gmina Izbica Kujawska).

    Cieplicz - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Cieplik - 1748 od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Cieplikiewicz - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Cieplikowicz - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Cieplikowski - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Cieplin - 1522 od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Ciepliński - 1489 od nazwy miejscowej Ciepliny (wlocławskie, gmina Izbica Kujawska).

    Cieplo - 1386 od ciepły.

    Cieploch - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Cieplok - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Cieplowski - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Ciepluch - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Cieplucha - 1636 od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Ciepluchowicz - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Cieplusiński - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Cieply - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Ciepła - od ciepły.

    Ciepła Woda - 1393 od ciepły.

    Ciepłak - od ciepły.

    Ciepłoch - 1487 od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Ciepłoła - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Ciepłoński - od ciepły.

    Ciepłostański - od ciepły.

    Ciepłota - od ciepły.

    Ciepłowicz - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Ciepłowski - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Ciepłów - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Ciepłuch - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Ciepłucha - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Ciepłucki - od ciepły lub od gwarowego ciepłoch ‘człowiek wrażliwy na chłód’.

    Ciepły - 1608 od ciepły.

    Cieptak - od ciaptak ‘niedorajda, guzdrała’.

    Cieptak - od ciaptak ‘niedorajda, guzdrała’.

    Ciepuch - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepucha - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepuchowicz - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Cier - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Ciera - 1743 od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierach - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierachowicz - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierachowski - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierajewski - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierak - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierał - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cieras - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierasz - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cieraszewski - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cieraszkiewicz - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cieraszko - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierczak - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierczek - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierczyk - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierczyński - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierga - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Cierka - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Cierkacz - 1620 od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Cierkaniak - 1645 od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Cierkaszewski - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Cierko - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Cierkoń - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Cierkoński - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Cierkos - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Cierkosz - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Cierkoszka - 1622 od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Cierkowski - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Cierków - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Cierlaczyk - od cierlić ‘tzeć len; pyskować’.

    Cierlak - od cierlić ‘tzeć len; pyskować’.

    Cierlakowski - od cierlić ‘tzeć len; pyskować’.

    Cierlecki - od cierlić ‘tzeć len; pyskować’.

    Cierlica - od cierlić ‘tzeć len; pyskować’.

    Cierlicki - 1740 od cierlić ‘tzeć len; pyskować’.

    Cierlik - od cierlić ‘tzeć len; pyskować’.

    Cierlikowski - od cierlić ‘tzeć len; pyskować’.

    Cierlisz - 1651 od cierlić ‘tzeć len; pyskować’.

    Cierlitza - od cierlić ‘tzeć len; pyskować’.

    Cierlitzak - od cierlić ‘tzeć len; pyskować’.

    Cierlitzki - od cierlić ‘tzeć len; pyskować’.

    Cierluk - od cierlić ‘tzeć len; pyskować’.

    Cierlukiewicz - od cierlić ‘tzeć len; pyskować’.

    Ciermak - od prasłowiańskiego w znaczeniu: ‘robak, czerw, kolor czerwony’, od gwarowego czermien ‘rodzaj rośliny błotnej’.

    Ciermasz - od prasłowiańskiego w znaczeniu: ‘robak, czerw, kolor czerwony’, od gwarowego czermien ‘rodzaj rośliny błotnej’.

    Ciermiak - od prasłowiańskiego w znaczeniu: ‘robak, czerw, kolor czerwony’, od gwarowego czermien ‘rodzaj rośliny błotnej’.

    Ciernia - 1737 od cierń.

    Cierniak - 1698 od cierń.

    Cierniakowski - od cierń.

    Ciernik - od cierń.

    Ciernika - od cierń.

    Ciernioch - od cierń.

    Cierniowski - od cierń.

    Cierń - 1502 od cierń.

    Cieroch - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierocki - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cieroń - 1789 od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierp - od cierpieć.

    Cierpek - od cierpieć.

    Cierpiak - od cierpieć.

    Cierpiał - 1789 od cierpieć.

    Cierpiała - od cierpieć.

    Cierpiałek - od cierpieć.

    Cierpiałka - od cierpieć.

    Cierpiałkowski - od cierpieć.

    Cierpiałowski - od cierpieć.

    Cierpiątka - od cierpieć.

    Cierpiątko - od cierpieć.

    Cierpic - od cierpieć.

    Cierpica - od cierpieć.

    Cierpich - od cierpieć.

    Cierpicha - od cierpieć.

    Cierpichał - od cierpieć.

    Cierpicki - od cierpieć.

    Cierpiec - od cierpieć.

    Cierpiel - od cierpieć.

    Cierpiela - od cierpieć.

    Cierpieła - od cierpieć.

    Cierpiełek - od cierpieć.

    Cierpiesz - od cierpieć.

    Cierpieta - od cierpieć.

    Cierpieusz - od cierpieć.

    Cierpik - od cierpieć.

    Cierpikoski - od cierpieć.

    Cierpikowski - od cierpieć.

    Cierpiłowski - od cierpieć.

    Cierpiński - od cierpieć.

    Cierpiok - od cierpieć.

    Cierpiol - od cierpieć.

    Cierpioł - od cierpieć.

    Cierpiołek - od cierpieć.

    Cierpis - od cierpieć.

    Cierpisz - od cierpieć.

    Cierpiszewski - od cierpieć.

    Cierpka - od cierpieć.

    Cierpke - od cierpieć.

    Cierplik - od cierpieć.

    Cierplikowski - od cierpieć.

    Cierpucha - od cierpieć.

    Cierski - od nazwy miejscowej Czersk (kilka wsi).

    Cierzech - 1621 od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierzek - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierzeń - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierzkało - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierzko - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierzkowięta - 1445 (Maz) od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierzniak - od cierń.

    Cierzniakowski - od cierń.

    Cierznicki - od cierń.

    Cierzniecki - od cierń.

    Cierzon - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierzuch - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierzucha - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierzych - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierżniachowski - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierżniak - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierżniakowski - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierżnicki - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierżniewski - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierżnik - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierżuch - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierżyk - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierżyński - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Ciesak - od ciosać, cios.

    Ciesek - od ciosać, cios.

    Cieselski - od ciosać, cios.

    Ciesewski - od ciosać, cios.

    Ciesiak - od ciosać, cios.

    Ciesialka - od ciosać, cios.

    Ciesialski - od ciosać, cios.

    Ciesiałka - od ciosać, cios.

    Ciesiałkiewicz - od ciosać, cios.

    Ciesiecki - od ciosać, cios.

    Ciesieczak - od ciosać, cios.

    Ciesieczuk - od ciosać, cios.

    Ciesiek - od ciosać, cios.

    Ciesiel - od cieśla.

    Ciesielak - od cieśla.

    Ciesielczak - od cieśla.

    Ciesielczuk - od cieśla.

    Ciesielczyk - 1580 od cieśla; od ciesielczyk ‘syn lub uczeń cieśli’.

    Ciesielecki - od cieśla.

    Ciesielewicz - od cieśla.

    Ciesielewski - od nazwy miejscowej Cieśle (częste), nowsze też od cieśla.

    Ciesielka - 1789 od cieśla.

    Ciesielkiewicz - od cieśla.

    Ciesielko - od cieśla.

    Ciesielowicz - od cieśla.

    Ciesielski - 1391 od nazwy miejscowej Cieśle (częste), nowsze też od cieśla.

    Ciesiński - od nazw miejscowych Cieszyn, Cieszyna (kilka miejscowości).

    Ciesiol - od cieśla.

    Ciesiolka - od cieśla.

    Ciesiołek - od cieśla.

    Ciesiołka - od cieśla; od ciesiołka ‘rzemiosło ciesielskie’.

    Ciesiołkiewicz - od cieśla.

    Ciesiołko - od cieśla.

    Ciesiołkowicz - od cieśla.

    Ciesion - od ciosać, cios.

    Ciesionik - od ciosać, cios.

    Ciesiora - od ciosać, cios.

    Ciesióła - od cieśla.

    Ciesiółka - od cieśla.

    Ciesiółkiewicz - od cieśla.

    Ciesiółko - od cieśla.

    Ciesión - od ciosać, cios.

    Ciesiuk - od ciosać, cios.

    Ciesiul - od cieśla.

    Ciesiulewicz - od cieśla.

    Ciesiuliewicz - od cieśla.

    Ciesiułka - od cieśla.

    Ciesiun - od ciosać, cios.

    Ciesiunik - od ciosać, cios.

    Ciesiuń - od ciosać, cios.

    Ciesiuński - od ciosać, cios.

    Ciesla - od cieśla.

    Cieslak - od cieśla.

    Cieslakiewicz - od cieśla.

    Cieslakowski - od cieśla.

    Cieslar - od cieśla.

    Cieslarczyk - od cieśla.

    Ciesler - od cieśla.

    Cieslewicz - od cieśla.

    Ciesliczka - od cieśla.

    Ciesliczko - od cieśla.

    Cieslik - od cieśla.

    Cieslikiewicz - od cieśla.

    Cieslikowski - od cieśla.

    Cieslinski - od nazwy miejscowej Cieślin, Cieślina (kilka miejscowości).

    Ciesliński - 1445 od nazwy miejscowej Cieślin, Cieślina (kilka miejscowości).

    Cieslok - od cieśla.

    Ciesluk - od cieśla.

    Cieslukowski - od cieśla.

    Ciesłak - od imienia złożonego Ciesław, to od Cieszysław.

    Ciesław - od imienia złożonego Ciesław, to od Cieszysław.

    Ciesławic - 1208 od imienia złożonego Ciesław, to od Cieszysław.

    Ciesławowic - 1393 od imienia złożonego Ciesław, to od Cieszysław.

    Ciesławski - od nazw miejscowych typu Czesławice, Czasław.

    Ciesłowski - od nazw miejscowych typu Czesławice, Czasław.

    Cieso - od ciosać, cios.

    Ciesonik - od ciosać, cios.

    Ciestek - od ciasto.

    Ciesto - od ciasto.

    Ciestowicz - od ciasto.

    Ciestowski - od ciasto.

    Ciesz - 1315 od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Ciesza - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszaciński - 1404 od nazwy miejscowej Cieszacin (przemyskie, gmina Pawłosiów).

    Cieszacki - 1472 od nazwy miejscowej Cieszacin (przemyskie, gmina Pawłosiów).

    Cieszadlik - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszak - 1789 od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszakiewicz - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszakowicz - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszan - 1301 od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszanek - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszanowic - 1400 od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszanowski - 1439 od nazw miejscowych Cieszanowice, Cieszanów (kilka miejscowości).

    Cieszcz - od ciasto.

    Cieszczoń - od ciasto.

    Cieszczuk - od ciasto.

    Cieszczyk - od ciasto.

    Cieszczyński - od ciasto.

    Cieszech - 1265 od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszejko - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszek - XII w. od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszel - 1570 od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszelewski - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszelski - 1798 od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszen - 1304 od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszenik - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszento - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszeński - 1442 od nazw miejscowych Cieszyn, Cieszyna (kilka miejscowości).

    Cieszewski - 1543 od nazwy miejscowej Cieszewo (płockie, gmina Drobin).

    Cieszęcki - od nazwy miejscowej Cieszęcin (kaliskie, gmina Wieruszów).

    Cieszinger - (forma zgermanizowana) od nazw miejscowych Cieszyn, Cieszyna (kilka miejscowości).

    Cieszk - 1638 (Wlkp) od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszka - 1397 od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszki - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszkiel - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszkiewicz - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszko - 1310 od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszkowicz - 1424 od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszkowita - 1545 od nazwy miejscowej Cieszkowice, dziś Ciężkowice (tarnowskie, gmina Ciężkowice), Cieszkowo (kilka wsi).

    Cieszkowski - 1394 od nazwy miejscowej Cieszkowice, dziś Ciężkowice (tarnowskie, gmina Ciężkowice), Cieszkowo (kilka wsi).

    Cieszon - 1262 od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszonik - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszowic - 1444 od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszowiec - 1639 od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszowski - od nazwy miejscowej Cieszewo (płockie, gmina Drobin).

    Cieszulewicz - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszuna - 1462 od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszybierski - 1489 od nazwy miejscowej Cieszybiery (KrW).

    Cieszyca - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszyk - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszykątek - 1621 od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszykobeła - 1498 od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszykobyła - 1469 od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszykowski - 1414 od nazwy miejscowej Cieszyków (kaliskie, gmina Szczytniki).

    Cieszyn - 1385 od nazw miejscowych Cieszyn, Cieszyna (kilka miejscowości).

    Cieszyn - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszyna - od nazw miejscowych Cieszyn, Cieszyna (kilka miejscowości).

    Cieszyna - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszynek - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszynka - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszynko - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszynski - od nazw miejscowych Cieszyn, Cieszyna (kilka miejscowości).

    Cieszyński - 1418 od nazw miejscowych Cieszyn, Cieszyna (kilka miejscowości).

    Cieś - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieścik - od ciasto.

    Cieściński - 1445 od nazwy miejscowej Cieślin, Cieślina (kilka miejscowości).

    Cieściów - od ciasto.

    Cieściuk - od ciasto.

    Cieśka - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieśkiewicz - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieśla - 1416 od cieśla.

    Cieślach - od cieśla.

    Cieślachowski - od cieśla.

    Cieślaczyk - od cieśla.

    Cieślaj - od cieśla.

    Cieślak - 1646 od cieśla.

    Cieślakiewicz - od cieśla.

    Cieślakowski - od cieśla.

    Cieślan - 1295 od cieśla.

    Cieślanowski - od cieśla.

    Cieślański - od cieśla.

    Cieślar - 1505 od cieśla.

    Cieślara - od cieśla.

    Cieślarczyk - od cieśla.

    Cieślarek - od cieśla.

    Cieślarski - od cieśla.

    Cieślarz - od cieśla.

    Cieślawski - od cieśla.

    Cieślecki - od cieśla.

    Cieślek - od cieśla.

    Cieśler - od cieśla.

    Cieślewicz - od cieśla.

    Cieślewski - od cieśla.

    Cieślica - 1409 od cieśla; od cieślica ‘siekiera ciesielska’.

    Cieślicki - 1624 od cieśla.

    Cieślicz - 1494 od cieśla.

    Cieśliczak - od cieśla.

    Cieśliczka - od cieśla lub od gwarowego cieśliczka ‘narzędzie stolarskie’.

    Cieśliczko - od cieśla.

    Cieślik - 1444 od cieśla.

    Cieślikiewicz - od cieśla.

    Cieślikow - od cieśla.

    Cieślikowicz - 1354 od cieśla.

    Cieślikowski - od cieśla.

    Cieślin - 1454 od cieśla.

    Cieślinkowski - od cieśla.

    Cieśliszak - od cieśla.

    Cieślok - od cieśla.

    Cieślokowski - od cieśla.

    Cieśloń - od cieśla.

    Cieślowski - od cieśla.

    Cieślów - od cieśla.

    Cieśluk - od cieśla.

    Cieślukiewicz - od cieśla.

    Cieślukow - od cieśla.

    Cieślukowski - od cieśla.

    Cieśniak - od ciasny.

    Cieśniakowski - od ciasny.

    Cieśniewicz - od ciasny.

    Cieśnik - od ciasny.

    Cieśnikiewicz - od ciasny.

    Cieśnikowski - od ciasny.

    Cieśnin - od ciasny.

    Cieśniowski - od ciasny.

    Cieta - od ciota, ciotka.

    Cietrzak - od cietrzew, też ciećwierz, trzetrzew ‘gatunek ptaka’.

    Cietrzew - 1383 od cietrzew, też ciećwierz, trzetrzew ‘gatunek ptaka’.

    Cietrzewic - 1409 od cietrzew, też ciećwierz, trzetrzew ‘gatunek ptaka’.

    Cietrzewski - od cietrzew, też ciećwierz, trzetrzew ‘gatunek ptaka’.

    Ciewiertnia - od ćwiertnia, czwiertnia ‘dawna miara objętości, cztery korce’.

    Cieź - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieźla - od cieśla.

    Cieźlak - od cieśla.

    Cieźlar - od cieśla.

    Cieźlarczyk - od cieśla.

    Cieźlik - od cieśla.

    Cież - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Cieżak - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Cieżek - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Cieżka - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Cieżki - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Cieżko - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Cieżkowicz - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Cięciak - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cięciala - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cięciała - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cięciara - 1649 od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cięciek - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cięciel - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cięcielak - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cięcieląg - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cięcielewski - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cięcielowski - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cięciera - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cięcierski - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cięcik - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cięcina - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cięcinka - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cięcio - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cięcioła - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cięcior - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cięciora - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cięciorowski - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cięciwa - 1387 od cięciwa.

    Cięciwka - 1423 od cięciwa.

    Cięga - 1731 od ciągać, ciągnąć, ciągły; od gwarowego cięga ‘pręga’.

    Cięgała - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Cięgatura - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Cięgiel - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Cięgielęga - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Cięglewicz - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Cięgo - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Cięgota - 1737 od ciągać, ciągnąć, ciągły; lub od staropolskiego cięgota ‘darcie w stawach’.

    Cięgotur - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Cięgotura - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Cięgowski - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Cięgwa - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Cięgwiak - 1631 od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Ciękosz - od cienki.

    Ciękoś - od cienki.

    Ciękowski - od cienki.

    Ciękuła - od cienki.

    Ciękusz - od cienki.

    Ciękuszewski - od cienki.

    Cięmpa - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Cięmpka - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Cięmpko - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Ciępa - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’ lub od gwarowego ciępa ‘człowiek ociężały, nieruchawy’.

    Ciępała - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’ lub od gwarowego ciępa ‘człowiek ociężały, nieruchawy’.

    Ciępiel - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Ciępiński - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Ciępka - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Ciępko - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Cięplak - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Ciępłucha - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Cięszczyk - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cięszka - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Cięszkal - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Cięszki - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Cięszkowski - od nazwy miejscowej Cieszkowice, dziś Ciężkowice (tarnowskie, gmina Ciężkowice), Cieszkowo (kilka wsi).

    Cięszyk - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Ciętak - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Ciętek - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Ciętka - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Ciętkowski - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cięto - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cięzki - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Cięźka - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Cięźkal - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Cięźki - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Cięźkowski - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Cięż - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężabka - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężabski - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężaczak - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężadlik - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Ciężadlo - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Ciężadło - 1615 od ciągać, ciągnąć, ciągły; od staropolskiego ciężało, cięgadło ‘dyszel u pługa’.

    Ciężadłowicz - 1630 od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Ciężadłowski - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Ciężak - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężalik - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężar - od ciężar.

    Ciężarek - od ciężar.

    Ciężarkiewicz - od ciężar.

    Ciężarkowski - od ciężar.

    Ciężczak - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężczyk - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężek - od ciężyć, ciążyć, ciężki lub od gwarowego ciężek ‘zmartwienie, tęsknota’.

    Ciężela - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężerek - od ciężar, ciężarek.

    Ciężewski - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężka - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężka Głowa - 1430 od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężkagłówka - 1522 od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężkal - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężki - 1438 od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężki Jan - 1441 od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężkiewicz - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężko - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężkogłówka - 1525 od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężkol - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężkowicz - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężkowski - 1449 od nazw miejscowych Ciężkowice, Ciężków (kilka wsi).

    Ciężniok - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężny - 1479 od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężoba - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężobka - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Cięższczyk - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężygłowa - 1516 od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężyk - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Ciężyński - od nazwy miejscowej Ciążeń (konińskie, gmina Lądek), Ciążyń (pilskie, gmina Czarnków).

    Cifer - od cyfra ‘liczba’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Ziefer.

    Cifra - od cyfra ‘liczba’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Ziefer.

    Cigaj - od staropolskiego cyga ‘zabawka dziecinna; bąk’.

    Cigan - od nazwy etnicznej Cygan.

    Ciganek - od nazwy etnicznej Cygan.

    Ciger - od niemieckich nazw osobowych Ziger, Zigger, te od Zi (e)ger ‘twaróg lub ser parmezan’.

    Cigert - od niemieckiej nazwy osobowej Zigert, ta od imienia Sigihard.

    Cigielhajm - od cegła, z niemieckiego Ziegel, a to z łacińskiego tegula.

    Cigielman - od cegła, z niemieckiego Ziegel, a to z łacińskiego tegula.

    Cigielnicki - od cegła, z niemieckiego Ziegel, a to z łacińskiego tegula.

    Cigiert - od niemieckiej nazwy osobowej Zigert, ta od imienia Sigihard.

    Ciglarz - od cegła, z niemieckiego Ziegel, a to z łacińskiego tegula.

    Cigler - od cegła, z niemieckiego Ziegel, a to z łacińskiego tegula.

    Ciglicki - od cegła, z niemieckiego Ziegel, a to z łacińskiego tegula.

    Cigliński - od cegła, z niemieckiego Ziegel, a to z łacińskiego tegula.

    Cignarowski - od niemieckiej nazwy osobowej Zigner, ta od apelatywu Zieckener ‘producent poszew na poduszki’.

    Cigor - od cygaro, cygar.

    Cigorin - od cygaro, cygar.

    Cigorini - od cygaro, cygar.

    Ciguła - 1513 od staropolskiego cyga ‘zabawka dziecinna; bąk’.

    Ciha - od cichy.

    Cihal - od cichy.

    Cihała - od cichy.

    Cihoń - od cichy.

    Cihończyk - od cichy.

    Cihoński - od cichy.

    Cihorek - od cichy.

    Cihosz - od cichy.

    Cihowicz - od cichy.

    Cik - 1377 od imion typu Czścibor lub od cześć.

    Cik - od gwarowego cikać ‘wydawać głos skrzypiący lub piszczący’.

    Cikacz - od gwarowego cikać ‘wydawać głos skrzypiący lub piszczący’.

    Cikala - od gwarowego cikać ‘wydawać głos skrzypiący lub piszczący’.

    Cikalski - od gwarowego cikać ‘wydawać głos skrzypiący lub piszczący’.

    Cikała - od gwarowego cikać ‘wydawać głos skrzypiący lub piszczący’.

    Cikało - od gwarowego cikać ‘wydawać głos skrzypiący lub piszczący’.

    Cikasz - od gwarowego cikać ‘wydawać głos skrzypiący lub piszczący’.

    Ciko - od gwarowego cikać ‘wydawać głos skrzypiący lub piszczący’.

    Cikoło - od gwarowego cikać ‘wydawać głos skrzypiący lub piszczący’.

    Cikora - od gwarowego cikać ‘wydawać głos skrzypiący lub piszczący’.

    Cikorski - od gwarowego cikać ‘wydawać głos skrzypiący lub piszczący’.

    Cikosz - od gwarowego cikać ‘wydawać głos skrzypiący lub piszczący’.

    Cikota - od gwarowego cikać ‘wydawać głos skrzypiący lub piszczący’.

    Cikoto - od gwarowego cikać ‘wydawać głos skrzypiący lub piszczący’.

    Cikowic - 1371 od imion typu Czścibor lub od cześć.

    Cikowicz - od gwarowego cikać ‘wydawać głos skrzypiący lub piszczący’.

    Cikowski - 1419 od nazwy miejscowej Cikowice, dawniej Czcikowice (tarnowskie, gmina Bochnia).

    Cikuch - od gwarowego cikać ‘wydawać głos skrzypiący lub piszczący’.

    Cikucki - od gwarowego cikać ‘wydawać głos skrzypiący lub piszczący’.

    Cikuj - od gwarowego cikać ‘wydawać głos skrzypiący lub piszczący’.

    Cikulski - od gwarowego cikać ‘wydawać głos skrzypiący lub piszczący’.

    Cikun - od gwarowego cikać ‘wydawać głos skrzypiący lub piszczący’.

    Cikusza - od gwarowego cikać ‘wydawać głos skrzypiący lub piszczący’.

    Cil - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cila - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cilak - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cilenko - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cilewicz - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cilewski - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Ciliński - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cilka - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cilke - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cilkiewicz - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cilko - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cilkowski - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cilowicz - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Ciłak - 1480 od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciłak - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Ciłek - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Ciłko - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Ciłkowski - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Ciłuk - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cima - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimach - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimachowicz - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimachowiec - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimachowski - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimaj - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimala - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimalla - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimalski - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimała - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Ciman - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Cimann - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Cimanowski - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Cimaszewicz - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimaszewski - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimaszkiewicz - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimaszko - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimbala - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cimbała - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cimbałów - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cimbelman - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cimbolek - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cimbollek - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cimcia - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Cimciach - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Cimciała - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Cimcio - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Cimcioch - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Cimek - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimel - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimer - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cimerman - 1557 od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cimermann - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cimeroch - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cimerowicz - 1786 od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Cimerowski - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cimęga - od ciumać ‘całować’ lub od staropolskiego ciuma, czuma ‘dżuma’, ciuma ‘niedołęga, niezdara’.

    Cimiak - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimiąga - od ciemięga, ciamaga ‘niedołęga’.

    Cimienga - od ciemięga, ciamaga ‘niedołęga’.

    Cimiengo - od ciemięga, ciamaga ‘niedołęga’.

    Cimiewicz - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimięga - od ciemięga, ciamaga ‘niedołęga’.

    Ciminga - od ciemięga, ciamaga ‘niedołęga’.

    Cimiński - od nazwy miejscowej Cymina (KrW).

    Cimior - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Cimirkiewicz - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Cimirowicz - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Cimirski - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Cimka - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimke - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimko - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimkowicz - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimkowski - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimmer - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cimmerman - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cimmermann - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cimna - od ciemny.

    Cimny - od ciemny.

    Cimoch - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimochowicz - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimochowski - 1733 (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimofiej - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimofiejczuk - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimofiejczyk - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimofij - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimofijczuk - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimofijczyk - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimok - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimoła - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimonowicz - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimoń - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimor - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cimorek - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cimorski - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cimorza - 1433 (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimorzewski - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cimorzyński - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cimosz - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimoszczyk - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimoszek - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimoszewicz - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimoszewski - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimoszka - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimoszko - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimoszuk - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimoszyński - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimowski - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimpel - od niemieckiej nazwy osobowej Zimpel, ta od przymiotnika zimperlich ‘przewrażliwiony, afektowany’.

    Cimpl - od niemieckiej nazwy osobowej Zimpel, ta od przymiotnika zimperlich ‘przewrażliwiony, afektowany’.

    Cimuchin - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimuchowski - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimuk - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimura - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimuszewski - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimuszko - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimuszyński - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cimych - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cin - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cina - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cinajko - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cinajtis - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cinak - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cinal - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cinalski - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cinciała - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cinciek - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cincieruk - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cincio - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cinciróg - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cinć - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cindel - od niemieckiej nazwy osobowej Zindel, ta od apelatywu Zindel ‘tata’.

    Cinecki - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cinek - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cingawa - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Cingel - od niemieckiej nazwy osobowej Zingel, od niemieckiego Zingel ‘mur warowny’, lub od średniowysokoniemieckiego zungel ‘języczek’.

    Cinglewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Zingel, od niemieckiego Zingel ‘mur warowny’, lub od średniowysokoniemieckiego zungel ‘języczek’.

    Ciniak - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Ciniewicz - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cinik - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cinika - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Ciniuch - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cink - od cynk lub od niemieckiej nazwy osobowej Zink.

    Cinka - od cynk lub od niemieckiej nazwy osobowej Zink.

    Cinkaj - od cynk lub od niemieckiej nazwy osobowej Zink.

    Cinkajło - od cynk lub od niemieckiej nazwy osobowej Zink.

    Cinkan - od cynk lub od niemieckiej nazwy osobowej Zink.

    Cinke - od cynk lub od niemieckiej nazwy osobowej Zink.

    Cinkel - od cynk lub od niemieckiej nazwy osobowej Zink.

    Cinkiel - od cynk lub od niemieckiej nazwy osobowej Zink.

    Cinkiewicz - od cynk lub od niemieckiej nazwy osobowej Zink.

    Cinko - od cynk lub od niemieckiej nazwy osobowej Zink.

    Cinkosz - od cienki.

    Cinta - od niemieckiej nazwy osobowej Zindel, ta od apelatywu Zindel ‘tata’.

    Cintel - od niemieckiej nazwy osobowej Zindel, ta od apelatywu Zindel ‘tata’.

    Cińczyk - od cienki.

    Cińkiewicz - od cienki.

    Cińkowski - od cienki.

    Cioban - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Ciobań - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Cioc - od ciota, ciotka.

    Ciocek - od ciota, ciotka.

    Cioch - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Ciocha - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Ciochon - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Ciochoń - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Ciociński - od ciota, ciotka.

    Ciocio - od ciota, ciotka.

    Cioczek - od ciota, ciotka.

    Cioczot - od czeczotka ‘ptak z rodziny wróblowatych’.

    Cioć - od ciota, ciotka.

    Cioeńkowski - 1559 od cień.

    Cioepanek - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciog - od gwarowego ciokać, czokać ‘głaskać, cmokać’.

    Ciogoń - od gwarowego ciokać, czokać ‘głaskać, cmokać’.

    Ciogora - od gwarowego ciokać, czokać ‘głaskać, cmokać’.

    Ciok - 1472 od gwarowego ciokać, czokać ‘głaskać, cmokać’.

    Cioka - od gwarowego ciokać, czokać ‘głaskać, cmokać’.

    Ciokaj - od gwarowego ciokać, czokać ‘głaskać, cmokać’.

    Ciokajło - od gwarowego ciokać, czokać ‘głaskać, cmokać’.

    Ciokalski - od gwarowego ciokać, czokać ‘głaskać, cmokać’.

    Ciokan - od gwarowego ciokać, czokać ‘głaskać, cmokać’.

    Ciokczyk - od gwarowego ciokać, czokać ‘głaskać, cmokać’.

    Ciola - od ciołać ‘robić powoli, mozolnie’.

    Ciolek - od ciołać ‘robić powoli, mozolnie’.

    Cioliszka - od ciołać ‘robić powoli, mozolnie’.

    Cioł - od ciołać ‘robić powoli, mozolnie’ lub od gwarowego cioł ‘wół’.

    Cioła - od ciołać ‘robić powoli, mozolnie’.

    Ciołach - od ciołać ‘robić powoli, mozolnie’.

    Ciołak - 1435 od cielę.

    Ciołakowski - od cielę.

    Ciołczyk - od cielę.

    Ciołczyński - od cielę.

    Ciołeczek - od cielę.

    Ciołek - 1325 od cielę.

    Ciołek-Poniatowski - złożenia brak; Ciołek 1325 od cielę; Poniatowski 1430 od nazw miejscowych typu Poniatów, Poniatowice, Poniaty.

    Ciołek-Żelechowski - złożenia brak; Ciołek 1325 od cielę; Żelechowski 1448 od nazwy miejscowej Żelechów (kilka wsi).

    Ciołka - od cielę.

    Ciołkiewicz - od cielę.

    Ciołko - 1425 od cielę.

    Ciołkosz - 1500 od cielę.

    Ciołkowiak - od cielę.

    Ciołkowicz - 1415 od cielę.

    Ciołkowski - od nazwy miejscowej Ciołkowa, Ciołków, Ciołki (kilka wsi).

    Ciołła - od ciołać ‘robić powoli, mozolnie’.

    Cioło - od ciołać ‘robić powoli, mozolnie’.

    Ciołoń - od ciołać ‘robić powoli, mozolnie’.

    Ciołowicz - od ciołać ‘robić powoli, mozolnie’.

    Ciołucha - od ciołać ‘robić powoli, mozolnie’.

    Ciołuchowski - 1404 od nazwy miejscowej Ciełuchowo, dziś Ciełuchowo (włocławskie, gmina Kikół).

    Ciołyk - od ciołać ‘robić powoli, mozolnie’.

    Ciołys - od ciołać ‘robić powoli, mozolnie’.

    Ciołyś - od ciołać ‘robić powoli, mozolnie’.

    Cioma - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Ciomaga - od ciemięga, ciamaga ‘niedołęga’.

    Ciomała - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Ciomber - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Ciombor - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Ciomborowski - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Ciomborski - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Ciombór - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Ciombur - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Ciomcia - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciomcio - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciomek - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Ciomer - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Ciomior - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Ciomkało - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Ciomny - od ciemny.

    Ciompa - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Ciompała - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Ciompel - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Ciompelik - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Ciompeła - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Ciomplik - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Ciompła - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Ciona - od cień.

    Cionczyk - od cień.

    Cionek - od cień.

    Ciongawa - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Ciongło - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Ciongwa - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Cioni - od cień.

    Cionio - od cień.

    Cionka - od cień.

    Cionza - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Cionżyński - od ciężyć, ciążyć, ciężki.

    Cioń - od cień.

    Ciońcka - od cień.

    Ciończyk - od cień.

    Ciońćka - od cień.

    Ciońćko - od cień.

    Ciońka - od cień.

    Ciopa - od gwarowego ciopać ‘ciepać; siekać; gryźć’.

    Ciopak - od gwarowego ciopać ‘ciepać; siekać; gryźć’.

    Ciopala - od gwarowego ciopać ‘ciepać; siekać; gryźć’.

    Ciopalski - od gwarowego ciopać ‘ciepać; siekać; gryźć’.

    Ciopała - od gwarowego ciopać ‘ciepać; siekać; gryźć’.

    Ciopcia - od gwarowego ciopać ‘ciepać; siekać; gryźć’.

    Ciopciński - od gwarowego ciopać ‘ciepać; siekać; gryźć’.

    Ciopek - od gwarowego ciopać ‘ciepać; siekać; gryźć’.

    Ciopel - od gwarowego ciopać ‘ciepać; siekać; gryźć’.

    Ciopiński - od gwarowego ciopać ‘ciepać; siekać; gryźć’.

    Ciopucha - od gwarowego ciopać ‘ciepać; siekać; gryźć’.

    Cior - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Ciora - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Ciorach - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Ciorała - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cioran - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Ciorek - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Ciorga - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Ciorgo - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Ciorgoń - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Ciorka - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Ciorko - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Ciorkon - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Ciorkoń - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Ciorkowski - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Ciorkun - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Ciorkuń - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Cioroch - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cioron - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cioroń - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Ciorowski - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cioróń - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Ciort - (Śl) (pod wpływem czeskiego) od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Cioruch - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Ciorun - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cioruń - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cios - 1599 od ciosać, cios.

    Ciosak - 1496-97 od ciosać, cios.

    Ciosański - od ciosać, cios.

    Cios-Dawid - złożenia brak; Cios 1599 od ciosać, cios; Dawid od imienia Dawid, notowanego w Polsce od XIII wieku. Imię, pochodzenia biblijnego, z hebrajskiego david ‘ukochany, złączony’.

    Ciosek - 1432 od ciosać, cios.

    Ciosiełkiewicz - od cieśla.

    Ciosiński - od ciosać, cios.

    Ciosiołkiewicz - od cieśla.

    Ciosiun - od ciosać, cios.

    Ciosk - 1222-24 (Maz) od ciosać, cios.

    Cioska - 1390 od ciosać, cios.

    Cioskowic - 1498 od ciosać, cios.

    Ciosków - od ciosać, cios.

    Ciosławski - od nazw miejscowych typu Czesławice, Czasław.

    Ciosłowski - od nazw miejscowych typu Czesławice, Czasław.

    Ciosna - od ciasny.

    Ciosniak - od ciasny.

    Ciosnowski - od ciasny.

    Ciossek - od ciosać, cios.

    Ciost - od ciasto.

    Ciostek - od ciasto.

    Ciostkowski - od ciasto.

    Ciosto - od ciasto.

    Ciosz - od ciosać, cios.

    Cioszek - od ciosać, cios.

    Cioś - od ciosać, cios.

    Cioślewicz - od cieśla.

    Ciota - od ciota, ciotka.

    Ciotarski - od ciota, ciotka.

    Ciotczyk - od ciota, ciotka.

    Ciotej - od ciota, ciotka.

    Ciotek - od ciota, ciotka.

    Cioth - od ciota, ciotka.

    Ciotko - 1786 od ciota, ciotka.

    Ciotkosz - od ciota, ciotka.

    Ciotkowski - od ciota, ciotka.

    Ciotuch - od ciota, ciotka.

    Ciotucha - od ciota, ciotka.

    Ciotucho - od ciota, ciotka.

    Ciotula - od ciota, ciotka.

    Ciotuszyński - od ciota, ciotka.

    Ciólik - od ciołać ‘robić powoli, mozolnie’.

    Ciółek - od ciołać ‘robić powoli, mozolnie’.

    Ciółka - od ciołać ‘robić powoli, mozolnie’.

    Ciółkiewicz - od ciołać ‘robić powoli, mozolnie’.

    Ciółko - od ciołać ‘robić powoli, mozolnie’.

    Ciółkowiak - od ciołać ‘robić powoli, mozolnie’.

    Ciółkowski - od ciołać ‘robić powoli, mozolnie’.

    Cióra - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Cióraj - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciórek - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciórka - 1580 od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciórkowski - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Cióryło - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cip - 1556 od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipa - 1425 od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipalski - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipała - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipca - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipcia - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipciak - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipciański - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipciński - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipcza - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipczak - 1621 od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipczarz - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipek - 1608 od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipeła - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Ciper - od niemieckiej nazwy osobowej Zipper, ta od Cyprianus.

    Ciperski - od niemieckiej nazwy osobowej Zipper, ta od Cyprianus.

    Cipiaszuk - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipiątka - 1734 od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipiec - 1669 od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipiel - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipielski - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipienko - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipiliński - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipina - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipiński - 1793 od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipion - 1731 od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipior - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipior - od niemieckiej nazwy osobowej Zipper, ta od Cyprianus.

    Cipiora - od niemieckiej nazwy osobowej Zipper, ta od Cyprianus.

    Cipiór - od niemieckiej nazwy osobowej Zipper, ta od Cyprianus.

    Cipirski - od niemieckiej nazwy osobowej Zipper, ta od Cyprianus.

    Cipiruch - od niemieckiej nazwy osobowej Zipper, ta od Cyprianus.

    Cipiszewski - od cierpieć.

    Cipiszewski - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipiur - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipius - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipka - 1408 od gwarowego cipa ‘kura’, cipka ‘kurczę’ .

    Cipkiewicz - od gwarowego cipa ‘kura’, cipka ‘kurczę’ .

    Cipkin - od gwarowego cipa ‘kura’, cipka ‘kurczę’ .

    Cipko - od gwarowego cipa ‘kura’, cipka ‘kurczę’ .

    Cipkowski - od gwarowego cipa ‘kura’, cipka ‘kurczę’ .

    Cipla - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipła - od ciepły.

    Cipłek - od ciepły.

    Cipły - od ciepły.

    Cipol - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Cipolla - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Cipołowicz - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Cipor - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipor - od niemieckiej nazwy osobowej Zipper, ta od Cyprianus.

    Cipora - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipora - od niemieckiej nazwy osobowej Zipper, ta od Cyprianus.

    Ciporski - od niemieckiej nazwy osobowej Zipper, ta od Cyprianus.

    Cipórski - od niemieckiej nazwy osobowej Zipper, ta od Cyprianus.

    Cippar - od niemieckiej nazwy osobowej Zipper, ta od Cyprianus.

    Cipper - od niemieckiej nazwy osobowej Zipper, ta od Cyprianus.

    Cipra - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipra - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Ciprian - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cips - od niemieckiej nazwy osobowej Zips, ta od nazwy regionu Spisz.

    Cipser - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cipski - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipura - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipuszew - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipydło - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cipyk - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Cir - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cira - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cirajdo - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cirak - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Ciranka - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Ciranna - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Cirański - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Ciraszewka - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Ciraszewski - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Ciraszkiewicz - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Circ - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Circo - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cirecki - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cirek - 1614 od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cireń - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cireszko - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cirgoń - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cirk - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Cirka - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Cirko - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Cirkos - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Cirkosz - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Cirkot - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Cirkowic - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Cirkowski - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Cirkós - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Cirlic - od cierlić ‘tzeć len; pyskować’.

    Cirliczka - 1499 od cierlić ‘tzeć len; pyskować’.

    Cirlić - od cierlić ‘tzeć len; pyskować’.

    Cirlik - od cierlić ‘tzeć len; pyskować’.

    Cirliński - od cierlić ‘tzeć len; pyskować’.

    Cirn - od cierń.

    Cirnia - od cierń.

    Cirny - od cierń.

    Ciroch - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cirok - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Ciróg - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cirpel - od cierpieć.

    Cirpisz - od cierpieć.

    Cirski - od nazwy miejscowej Czersk (kilka wsi).

    Cirug - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Ciruk - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cirulius - 1566 od cyrulik ‘chirurg, felczer, golibroda’.

    Ciruń - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Ciruś - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Ciryński - od imienia Cyryn, to od imion Cyriak, Cyryl.

    Cirzan - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cirzek - 1287 od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cirzniewski - od nazw miejscowych Czerniów, Czerniewo (kilka wsi).

    Cirzon - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cirzonik - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cirzpicha - 1452 od cierpieć.

    Cirzpięta - 1237– od cierpieć.

    Cirzpisz - 1136 od cierpieć.

    Cirzyk - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cirzyński - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cirzyński - od imienia Cyryn, to od imion Cyriak, Cyryl.

    Cis - 1136 od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Cisa - od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Cisak - 1453 od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’, od cisak ‘koń cisawy’.

    Cisakiewicz - od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Cisakowski - od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Cisan - od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Cisań - od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Cisański - od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Cisar - od cesarz, cezar.

    Cisarik - od cesarz, cezar.

    Cisarowski - od cesarz, cezar.

    Cisaruk - od cesarz, cezar.

    Cisarz - od cesarz, cezar.

    Cisch - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Cischke - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Cischowski - od nazw miejscowych Ciszewo, Ciszowice (kilka wsi).

    Ciscon - od czysty.

    Cisconik - od czysty.

    Ciscoń - od czysty.

    Cisek - 1428 od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Ciseł - od cisnąć, obcisły.

    Cisewicz - od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Cisewski - od nazwy miejscowej Cisowa (kilka wsi).

    Cisielczuk - od cieśla.

    Cisielczyk - od cieśla.

    Cisielka - od cieśla.

    Cisielski - od cieśla.

    Cisik - od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Cisiński - od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Cisio - od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Cisior - od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Cisiółka - od cieśla.

    Cisiuk - od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Ciska - od ciskać ‘rzucać’.

    Ciskał - od ciskać ‘rzucać’.

    Ciskała - 1494 od ciskać ‘rzucać’.

    Ciski - od ciskać ‘rzucać’.

    Cisko - od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Cisko - od ciskać ‘rzucać’.

    Ciskowski - od nazwy miejscowej Ciski (ostrołęckie, gmina Zatory).

    Cisla - od cisnąć, obcisły.

    Cislak - od cisnąć, obcisły.

    Cislewicz - od cisnąć, obcisły.

    Cislewski - od cisnąć, obcisły.

    Cisła - od cisnąć, obcisły.

    Cisłak - od cisnąć, obcisły.

    Cisłek - od cisnąć, obcisły.

    Cisło - 1499 od cisnąć, obcisły.

    Cisłowicz - od cisnąć, obcisły.

    Cisłowski - od cisnąć, obcisły.

    Cismak - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Cisman - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Cismar - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Cismasz - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Cismer - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Cismowski - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Ciso - od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Cison - od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Cisoń - 1743 od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Cisończyk - 1791 od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Cisor - od cesarz, cezar.

    Cisow - od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Cisowicz - 1457 od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Cisowski - 1765 od nazwy miejscowej Cisowa (kilka wsi).

    Cisowski - od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’ (od cisawy).

    Cisów - od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Cispa - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cispa - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cissar - od cesarz, cezar.

    Cissarz - od cesarz, cezar.

    Cissek - od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Cissewski - od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Cisso - od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Cissowski - od nazwy miejscowej Cisowa (kilka wsi).

    Cistak - od czysty.

    Cistko - od czysty.

    Cistoń - od czysty.

    Cistowski - od czysty.

    Cisz - 1216 od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Cisza - 1462 od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszak - 1453 od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszałowicz - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszan - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszanowski - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszański - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszczak - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszczeń - od czysty.

    Ciszczon - od czysty.

    Ciszczonik - od czysty.

    Ciszczoń - od czysty.

    Ciszczyk - od czysty.

    Ciszczyński - od czysty.

    Ciszek - 1301 od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszelka - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszewicz - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszewski - 1396 od nazw miejscowych Ciszewo, Ciszowice (kilka wsi).

    Ciszinger - (forma zgermanizowana) od nazw miejscowych Cieszyn, Cieszyna (kilka miejscowości).

    Ciszka - 1480 od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszke - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszkiel - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszkieluk - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszkiewicz - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszko - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszkow - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszkowicz - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszkowiec - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszmowski - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Ciszonek - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszonik - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszoń - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszowic - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszowicz - 1457 od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszowski - 1645 od nazw miejscowych Ciszewo, Ciszowice (kilka wsi).

    Ciszuk - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszyk - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszyn - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszyński - od nazw miejscowych Cieszyn, Cieszyna (kilka miejscowości).

    Ciś - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciśka - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciśla - od cieśla.

    Ciślak - od cieśla.

    Ciślakowski - od cieśla.

    Ciślar - od cieśla.

    Ciśler - od cieśla.

    Ciślewicz - od cieśla.

    Ciśliczka - od cieśla.

    Ciślik - od cieśla.

    Ciślikowski - od cieśla.

    Ciśliński - od cieśla.

    Ciśniewicz - od cisnąć.

    Ciśniewicz - od cisnąć.

    Ciśniewski - od cisnąć.

    Ciśniewski - od cisnąć.

    Ciświcki - 1491 od nazwy miejscowej Ciświca (kaliskie, gmina Jarocin).

    Citkowicz-Jurkiewicz - złożenia brak; Citkowicz brak; Jurkiewicz od imienia Jerzy. Greckie imię Georgios, to od georgós ‘rolnik’, przejmowane było przez języki słowiańskie w kilku postaciach. W staropolszczyźnie znane były formy Jerzy, Jura Jurg (za pośrednictwem języka niemieckiego), na Kresach Wschodnich Juryj.

    Ciuba - od czub, czubić się.

    Ciubak - od czub, czubić się.

    Ciubala - od czub, czubić się.

    Ciubarczyk - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Ciuberek - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Ciubka - od czub, czubić się.

    Ciuborski - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Ciubra - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Ciuch - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Ciucha - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Ciuchaj - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Ciuchak - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Ciuchciński - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Ciuchera - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Ciuchna - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Ciuchnicki - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Ciuchniecki - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Ciuchno - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Ciuchnowicz - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Ciuchota - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Ciuchta - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Ciucia - od staropolskiego ciucia ‘szczenię, piesek’.

    Ciuciarz - od staropolskiego ciucia ‘szczenię, piesek’.

    Ciucias - od staropolskiego ciucia ‘szczenię, piesek’.

    Ciucio - od staropolskiego ciucia ‘szczenię, piesek’.

    Ciucios - od staropolskiego ciucia ‘szczenię, piesek’.

    Ciuciura - od staropolskiego ciucia ‘szczenię, piesek’.

    Ciucius - od staropolskiego ciucia ‘szczenię, piesek’.

    Ciucki - od staropolskiego ciucia ‘szczenię, piesek’.

    Ciucko - od staropolskiego ciucia ‘szczenię, piesek’.

    Ciuckowski - od staropolskiego ciucia ‘szczenię, piesek’.

    Ciucmański - od gwarowego ciućma ‘straszydło, coś brzydkiego’.

    Ciuczka - od staropolskiego ciucia ‘szczenię, piesek’.

    Ciuczkowski - od staropolskiego ciucia ‘szczenię, piesek’.

    Ciuczyk - od staropolskiego ciucia ‘szczenię, piesek’.

    Ciućka - od staropolskiego ciucia ‘szczenię, piesek’ lub od gwarowego ciućka ‘skrawek’.

    Ciućkin - od staropolskiego ciucia ‘szczenię, piesek’.

    Ciućko - od staropolskiego ciucia ‘szczenię, piesek’.

    Ciućkowski - od staropolskiego ciucia ‘szczenię, piesek’.

    Ciućma - 1634 od gwarowego ciućma ‘straszydło, coś brzydkiego’.

    Ciućmać - od gwarowego ciućma ‘straszydło, coś brzydkiego’.

    Ciućmak - od gwarowego ciućma ‘straszydło, coś brzydkiego’.

    Ciućman - od gwarowego ciućma ‘straszydło, coś brzydkiego’.

    Ciućmański - od gwarowego ciućma ‘straszydło, coś brzydkiego’.

    Ciućmiański - od gwarowego ciućma ‘straszydło, coś brzydkiego’.

    Ciućmiński - od gwarowego ciućma ‘straszydło, coś brzydkiego’.

    Ciućmoński - od gwarowego ciućma ‘straszydło, coś brzydkiego’.

    Ciuda - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Ciudaj - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Ciudeł - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Ciudka - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Ciudziński - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Ciuja - od czuć, czuję, też od gwarowego czuj ‘węch, pysk psa’.

    Ciuk - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Ciuka - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Ciukaj - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Ciukała - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Ciukało - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Ciukas - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Ciukaś - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Ciukiewicz - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Ciukin - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Ciuklin - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Ciukot - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Ciukowski - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Ciuksa - 1786 od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Ciuksza - 1725 od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Ciukszo - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Ciukta - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Ciula - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciulaczek - 1555 od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciulak - 1480 od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciulaki - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciuleja - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciulemba - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciulewicz - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciulęba - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciulęmba - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciuliga - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciulija - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciulik - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciuliński - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciulis - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciulisz - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciuliś - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciulkiewicz - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciulkin - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciulkisz - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciulko - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciulków - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciulo - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciuł - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciuła - 1543 od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciułacz - 1786 od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciułaj - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciułany - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciułek - 1627 od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciułka - 1543 od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciułkin - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciułko - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciułkowski - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciuło - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciuma - od ciumać ‘całować’ lub od staropolskiego ciuma, czuma ‘dżuma’, ciuma ‘niedołęga, niezdara’.

    Ciumachowicz - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Ciumaj - od ciumać ‘całować’ lub od staropolskiego ciuma, czuma ‘dżuma’, ciuma ‘niedołęga, niezdara’.

    Ciumak - od ciumać ‘całować’ lub od staropolskiego ciuma, czuma ‘dżuma’, ciuma ‘niedołęga, niezdara’.

    Ciumała - od ciumać ‘całować’ lub od staropolskiego ciuma, czuma ‘dżuma’, ciuma ‘niedołęga, niezdara’.

    Ciuman - od ciumać ‘całować’ lub od staropolskiego ciuma, czuma ‘dżuma’, ciuma ‘niedołęga, niezdara’.

    Ciumański - od ciumać ‘całować’ lub od staropolskiego ciuma, czuma ‘dżuma’, ciuma ‘niedołęga, niezdara’.

    Ciumas - od ciumać ‘całować’ lub od staropolskiego ciuma, czuma ‘dżuma’, ciuma ‘niedołęga, niezdara’.

    Ciumaszko - od ciumać ‘całować’ lub od staropolskiego ciuma, czuma ‘dżuma’, ciuma ‘niedołęga, niezdara’.

    Ciumcia - od ciumać ‘całować’ lub od staropolskiego ciuma, czuma ‘dżuma’, ciuma ‘niedołęga, niezdara’ lub od ciumcia ‘‘niedołęga, niezdara’.

    Ciumczyk - od ciumać ‘całować’ lub od staropolskiego ciuma, czuma ‘dżuma’, ciuma ‘niedołęga, niezdara’.

    Ciumek - od ciumać ‘całować’ lub od staropolskiego ciuma, czuma ‘dżuma’, ciuma ‘niedołęga, niezdara’.

    Ciumeryk - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Ciumięga - od ciemięga, ciamaga ‘niedołęga’.

    Ciumiś - od ciumać ‘całować’ lub od staropolskiego ciuma, czuma ‘dżuma’, ciuma ‘niedołęga, niezdara’.

    Ciumok - od ciumać ‘całować’ lub od staropolskiego ciuma, czuma ‘dżuma’, ciuma ‘niedołęga, niezdara’.

    Ciumpała - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Ciumpeła - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Ciumplik - od ciąpać ‘ciułać’ lub od gwarowego ciapać ‘chodzić po błocie i wodzie’.

    Ciumra - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Ciumuchowski - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Ciumuga - od ciumać ‘całować’ lub od staropolskiego ciuma, czuma ‘dżuma’, ciuma ‘niedołęga, niezdara’.

    Ciumyk - od ciumać ‘całować’ lub od staropolskiego ciuma, czuma ‘dżuma’, ciuma ‘niedołęga, niezdara’.

    Ciunajcis - od litewskiego čiunátis, patr. od litewskiego tijucas ‘urzędnik zarządzający gminą, rządca dworu’.

    Ciunajcius - od litewskiego čiunátis, patr. od litewskiego tijucas ‘urzędnik zarządzający gminą, rządca dworu’.

    Ciunajko - od litewskiego čiunátis, patr. od litewskiego tijucas ‘urzędnik zarządzający gminą, rządca dworu’.

    Ciunajtis - od litewskiego čiunátis, patr. od litewskiego tijucas ‘urzędnik zarządzający gminą, rządca dworu’.

    Ciunczyk - od ciunąć ‘usunąć’, od gwarowego ‘dać czegoś mało, niechętnie’.

    Ciundziewicki - od nazwy miejscowej Ciundziewice też Ciundzie (Wileńszczyzna).

    Ciunek - od ciunąć ‘usunąć’, od gwarowego ‘dać czegoś mało, niechętnie’.

    Ciunel - od ciunąć ‘usunąć’, od gwarowego ‘dać czegoś mało, niechętnie’.

    Ciunelis - od ciunąć ‘usunąć’, od gwarowego ‘dać czegoś mało, niechętnie’.

    Ciuniak - od ciunąć ‘usunąć’, od gwarowego ‘dać czegoś mało, niechętnie’.

    Ciuniel - od ciunąć ‘usunąć’, od gwarowego ‘dać czegoś mało, niechętnie’.

    Ciuniewski - od ciunąć ‘usunąć’, od gwarowego ‘dać czegoś mało, niechętnie’.

    Ciunik - od ciunąć ‘usunąć’, od gwarowego ‘dać czegoś mało, niechętnie’.

    Ciunio - od ciunąć ‘usunąć’, od gwarowego ‘dać czegoś mało, niechętnie’.

    Ciunis - od ciunąć ‘usunąć’, od gwarowego ‘dać czegoś mało, niechętnie’.

    Ciuniś - od ciunąć ‘usunąć’, od gwarowego ‘dać czegoś mało, niechętnie’.

    Ciunkiewicz - od ciunąć ‘usunąć’, od gwarowego ‘dać czegoś mało, niechętnie’.

    Ciunowicz - od ciunąć ‘usunąć’, od gwarowego ‘dać czegoś mało, niechętnie’.

    Ciunowin - od ciunąć ‘usunąć’, od gwarowego ‘dać czegoś mało, niechętnie’.

    Ciunowski - od ciunąć ‘usunąć’, od gwarowego ‘dać czegoś mało, niechętnie’.

    Ciuntak - od ciuńtak ‘niedołęga, niezdara’.

    Ciunyk - od ciunąć ‘usunąć’, od gwarowego ‘dać czegoś mało, niechętnie’.

    Ciuńczyk - od ciunąć ‘usunąć’, od gwarowego ‘dać czegoś mało, niechętnie’.

    Ciuński - od ciunąć ‘usunąć’, od gwarowego ‘dać czegoś mało, niechętnie’.

    Ciuńtak - 1786 od ciuńtak ‘niedołęga, niezdara’.

    Ciupa - 1490 od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupajło - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupak - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’ lub od ciupak ‘kurczak’.

    Ciupaka - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupala - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupalski - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupał - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupała - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupało - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupan - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupata - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupczak - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupczyk - 1575 od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupecki - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupek - 1483 od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupek-Ciechociński - zlożenia brak; Ciupek 1483 od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’; Ciechociński w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciuper - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Ciupera - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Ciuperny - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Ciuperski - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Ciupia - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupiak - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupiał - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupiera - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Ciupik - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupin - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupina - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupiński - 1661 od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupioł - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupiór - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupiór - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Ciupis - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupisz - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupiś - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupka - 1440 od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’; od ciupka ‘głupiec’.

    Ciupke - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupko - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupkowicz - 1494 od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupkowski - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupla - 1661 od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciuplok - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupowicz - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupra - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Ciupryk - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Ciupski - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupura - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Ciupyk - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Ciupyna - od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciupyra - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Ciur - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Ciur - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciura - 1558 od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciuraba - od staropolskiego ciurba, cibora, czorba, szorba ‘polewka; zupa, żur’.

    Ciuraczek - 1618 od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciuraj - 1567 od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciuraja - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciurajek - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciurak - 1560 od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciurak-Ciurakowski - zlożenia brak; Ciurak 1560 od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’; Ciurakowski w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’ lub od gwarowego ciurka ‘struga’.

    Ciurakowski - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciuraszki - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciuraszkiewicz - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciuraś - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciurba - od staropolskiego ciurba, cibora, czorba, szorba ‘polewka; zupa, żur’.

    Ciurczak - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciurczyk - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciurczyński - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciurej - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciureja - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciurek - 1499 od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciurewicz - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciurk - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciurka - 1481 od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’; od gwarowego ciurka ‘struga’.

    Ciurkiewicz - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’; od gwarowego ciurka ‘struga’.

    Ciurkin - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’; od gwarowego ciurka ‘struga’.

    Ciurko - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’; od gwarowego ciurka ‘struga’.

    Ciurkot - od gwarowego ciurlać, ciurkać ‘szemrać; śpiewać (o ptakach)’.

    Ciurkowski - od gwarowego ciurlać, ciurkać ‘szemrać; śpiewać (o ptakach)’.

    Ciurkuś - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’; od gwarowego ciurka ‘struga’.

    Ciurla - od gwarowego ciurlać, ciurkać ‘szemrać; śpiewać (o ptakach)’.

    Ciurlak - 1691 od gwarowego ciurlać, ciurkać ‘szemrać; śpiewać (o ptakach)’.

    Ciurlanis - od gwarowego ciurlać, ciurkać ‘szemrać; śpiewać (o ptakach)’.

    Ciurlej - od gwarowego ciurlać, ciurkać ‘szemrać; śpiewać (o ptakach)’.

    Ciurli - od gwarowego ciurlać, ciurkać ‘szemrać; śpiewać (o ptakach)’.

    Ciurlik - od gwarowego ciurlać, ciurkać ‘szemrać; śpiewać (o ptakach)’.

    Ciurliński - od gwarowego ciurlać, ciurkać ‘szemrać; śpiewać (o ptakach)’.

    Ciurlok - od gwarowego ciurlać, ciurkać ‘szemrać; śpiewać (o ptakach)’.

    Ciurloł - od gwarowego ciurlać, ciurkać ‘szemrać; śpiewać (o ptakach)’.

    Ciuro - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciuron - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciuroń - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciurski - 1603 od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciuruj - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciuruk - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciuruł - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciuruła - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciurus - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciurusek - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciuruszkiewicz - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciuruś - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciuryk - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciuryła - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Ciuryło - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Ciurys - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciurysch - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciurysek - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciuryś - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciurzak - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciurzanowski - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciurzyk - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciurzyński - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Cius - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Ciusa - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Ciuska - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Ciusmann - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Ciusniak - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Ciuszka - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Ciuszkiewicz - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Ciuszyński - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Ciuś - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Ciuśniak - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Ciuta - od staropolskiego czuc, czutki ‘czuły, czujny’.

    Ciutka - od staropolskiego czuc, czutki ‘czuły, czujny’.

    Ciutkin - od staropolskiego czuc, czutki ‘czuły, czujny’.

    Ciutosz - od staropolskiego czuc, czutki ‘czuły, czujny’.

    Ciutras - od czutra ‘rodzaj flaszy drewnianej’.

    Ciuwara - od czuwać.

    Ciwa - od gwarowego cywa ‘cewka’.

    Ciwanowicz - od cywun, ciwun, cywan staropolskiego, gwarowego (z białoruskiego) ‘ekonom’.

    Ciwantuch - od cywun, ciwun, cywan staropolskiego, gwarowego (z białoruskiego) ‘ekonom’.

    Ciwas - od gwarowego cywa ‘cewka’.

    Ciwcic - od gwarowego cywa ‘cewka’.

    Ciwczyński - od gwarowego cywa ‘cewka’.

    Ciwik - od gwarowego cywa ‘cewka’.

    Ciwiniuk - od cywun, ciwun, cywan staropolskiego, gwarowego (z białoruskiego) ‘ekonom’.

    Ciwiński - od nazwy miejscowej Cywiny (ciechanowskie, gmina Baboszewo).

    Ciwka - od gwarowego cywa ‘cewka’.

    Ciwnowicz - od cywun, ciwun, cywan staropolskiego, gwarowego (z białoruskiego) ‘ekonom’.

    Ciwoniuk - od cywun, ciwun, cywan staropolskiego, gwarowego (z białoruskiego) ‘ekonom’.

    Ciwunowicz - od cywun, ciwun, cywan staropolskiego, gwarowego (z białoruskiego) ‘ekonom’.

    Ciz - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Ciza - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Cizak - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Ciziel - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Cizio - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Cizla - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Cizman - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Cizmański - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Cizmar - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Cizmiński - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Cizmowski - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Ciź - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Ciźla - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Ciźman - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Ciźmański - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Ciźmar - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Ciż - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Ciża - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Ciżak - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Ciżek - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Ciżemski - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Ciżewski - od nazw miejscowych typu Czyżewo, Czyżów, Czyżowice.

    Ciżka - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Ciżkowicz - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Ciżla - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Ciżma - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Ciżman - 1474 od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Ciżmański - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Ciżmar - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Ciżmek - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Ciżmicki - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Ciżmiński - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Ciżmowski - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Ciżyk - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Ciżyński - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Cka - 1493 (Maz) od deska, ze staropolskiego deszczka.

    Claus - od niemieckiej nazwy osobowej Klaus, ta od imienia Nicolaus.

    Clausen - od niemieckiej nazwy osobowej Klaus, ta od imienia Nicolaus.

    Clauss - od niemieckiej nazwy osobowej Klaus, ta od imienia Nicolaus.

    Claussen - od niemieckiej nazwy osobowej Klaus, ta od imienia Nicolaus.

    Clemens - od imienia Klemens. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku w różnych formach językowych: Klemens, Kliemens, Klimont, Klimąt, Klimunt, Kliment, Klimiont, Klimąt. Imię pochodzenia łacińskiego od clemens, tis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Clement - od imienia Klemens. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku w różnych formach językowych: Klemens, Kliemens, Klimont, Klimąt, Klimunt, Kliment, Klimiont, Klimąt. Imię pochodzenia łacińskiego od clemens, tis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Clemenz - od imienia Klemens. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku w różnych formach językowych: Klemens, Kliemens, Klimont, Klimąt, Klimunt, Kliment, Klimiont, Klimąt. Imię pochodzenia łacińskiego od clemens, tis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Clymans - od imienia Klemens. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku w różnych formach językowych: Klemens, Kliemens, Klimont, Klimąt, Klimunt, Kliment, Klimiont, Klimąt. Imię pochodzenia łacińskiego od clemens, tis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Cłapa - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Cłapak - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Cłapczyński - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Cłapek - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Cłapiński - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Cłapka - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Cłopecki - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Cłopek - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Cłopień - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Cłopik - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Cmachowski - od nazwy miejscowej Ćmachowo (pilskie, gmina Wronki).

    Cmak - od cmokać ‘mlaskać; całować’, cmok.

    Cmakowski - od cmokać ‘mlaskać; całować’, cmok.

    Cmela - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Cmeluch - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Cmentowski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego smęt ‘smutek’, smęcić ‘smucic się’, później smutek, smutny.

    Cmętkowski - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego smęt ‘smutek’, smęcić ‘smucic się’, później smutek, smutny.

    Cmiel - od chmiel.

    Cmiel - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Cmielak - od chmiel.

    Cmielak - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Cmielarczyk - od chmiel.

    Cmielarczyk - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Cmielarz - od chmiel.

    Cmielarz - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Cmielewski - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Cmielich - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Cmielin - 1567 od chmiel; od chmielina ‘chmiel’.

    Cmielnicki - od nazw miejscowych Chmielnik, Chmielniki (kilka wsi).

    Cmielowicz - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Cmielowiec - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Cmil - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Cmoch - od cmokać ‘mlaskać; całować’, cmok.

    Cmochołek - od cmokać ‘mlaskać; całować’, cmok.

    Cmochół - od cmokać ‘mlaskać; całować’, cmok.

    Cmoczek - od cmokać ‘mlaskać; całować’, cmok.

    Cmok - od cmokać ‘mlaskać; całować’, cmok.

    Cmokiewicz - od cmokać ‘mlaskać; całować’, cmok.

    Cmokowicz - od cmokać ‘mlaskać; całować’, cmok.

    Cmuchowski - od nazwy miejscowej Ćmachowo (pilskie, gmina Wronki).

    Cmyr - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szmerać, smyrać ‘gmerać, szukać; uciekać’.

    Cmyrek - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szmerać, smyrać ‘gmerać, szukać; uciekać’.

    Cnota - od cnota.

    Cnotalski - od cnota.

    Cnotek - od cnota.

    Cnotelski - od cnota.

    Cnotka - 1634 od cnota.

    Cnotkowski - od cnota.

    Cnotla - od cnota.

    Cnotliwa - od cnota, cnotliwy.

    Cnotliwy - od cnota, cnotliwy.

    Cnotowski - od cnota.

    Cnotta - od cnota.

    Coban - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Cobański - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Cober - od gwarowego cuber ‘większe naczynie z drzewa’ lub od niemieckich nazw osobowych Zuber, Zober.

    Cobot - od czobot ‘rodzaj obuwia’.

    Coch - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Cochal - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Cochał - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Cochara - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Cochecki - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Cocher - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Cochła - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Cochołek - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Cochoń - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Cochor - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Cochorz - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Cochowski - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Cochór - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Cochórz - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Cochur - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Cofal - od cofać, ze staropolskiego cofać.

    Cofala - od cofać, ze staropolskiego cofać.

    Cofalik - od cofać, ze staropolskiego cofać.

    Cofalka - od cofać, ze staropolskiego cofać.

    Cofalla - od cofać, ze staropolskiego cofać.

    Cofalski - od cofać, ze staropolskiego cofać.

    Cofał - od cofać, ze staropolskiego cofać.

    Cofała - 1715 od cofać, ze staropolskiego cofać.

    Cofałka - od cofać, ze staropolskiego cofać.

    Cofan - 1401 od cofać, ze staropolskiego cofać.

    Cofta - od cofać, ze staropolskiego cofać lub od gwarowego cofta ‘łańcuszek u pługa’.

    Cofur - od cofać, ze staropolskiego cofać lub od gwarowego cofta ‘łańcuszek u pługa’.

    Colnik - 1340 od celnik ‘poborca opłat dla państwa’.

    Comber - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Comberski - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Combor - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Comborowski - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Combrowski - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Combrzyński - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Cosban-Woytycha - złożenia brak; Cosban brak; Woytycha od imienia Wojciech, także od wójt.

    Cosek - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Córa - od córka.

    Córak - od córka.

    Córecki - od córka.

    Córeczka - 1430 od córka, córeczka.

    Córka - od córka.

    Córkan - od córka.

    Córkiewicz - od córka.

    Córkowicz - od córka.

    Cracovia - 1696 od nazwy miasta Kraków.

    Cracovita - 1550 od nazwy miasta Kraków.

    Cub - od czub, czubić się.

    Cuba - od czub, czubić się.

    Cubaj - od czub, czubić się.

    Cubajko - od czub, czubić się.

    Cubak - od czub, czubić się.

    Cubal - od czub, czubić się.

    Cubala - 1534 od czub, czubić się.

    Cubał - od czub, czubić się.

    Cubała - od czub, czubić się.

    Cubar - od czub, czubić się.

    Cubaszek - od czub, czubić się.

    Cubek - od czub, czubić się.

    Cubel - 1721 od czub, czubić się.

    Cuber - 1743 od gwarowego cuber ‘większe naczynie z drzewa’ lub od niemieckich nazw osobowych Zuber, Zober.

    Cubera - od gwarowego cuber ‘większe naczynie z drzewa’ lub od niemieckich nazw osobowych Zuber, Zober.

    Cuberek - od gwarowego cuber ‘większe naczynie z drzewa’ lub od niemieckich nazw osobowych Zuber, Zober.

    Cubier - od gwarowego cuber ‘większe naczynie z drzewa’ lub od niemieckich nazw osobowych Zuber, Zober.

    Cubor - od gwarowego cuber ‘większe naczynie z drzewa’ lub od niemieckich nazw osobowych Zuber, Zober.

    Cuborowski - od gwarowego cuber ‘większe naczynie z drzewa’ lub od niemieckich nazw osobowych Zuber, Zober.

    Cubr - od gwarowego cuber ‘większe naczynie z drzewa’ lub od niemieckich nazw osobowych Zuber, Zober.

    Cubra - od gwarowego cuber ‘większe naczynie z drzewa’ lub od niemieckich nazw osobowych Zuber, Zober.

    Cubrocha - 1660 od gwarowego cuber ‘większe naczynie z drzewa’ lub od niemieckich nazw osobowych Zuber, Zober.

    Cubrowicz - od gwarowego cuber ‘większe naczynie z drzewa’ lub od niemieckich nazw osobowych Zuber, Zober.

    Cuch - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Cucha - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Cuchal - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Cuchalski - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Cuchanowski - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Cuchański - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Cuchara - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Cuchciej - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Cuchlin - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Cuchna - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Cuchoń - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Cuchor - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Cuchora - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Cuchra - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Cuchraj - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Cuchro - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Cucht - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Cud - 1532-33 od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Cuda - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Cudaj - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Cudajewicz - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Cudak - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo; od cudak.

    Cudakiewicz - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo; od cudak.

    Cudakow - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo; od cudak.

    Cudaków - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo; od cudak.

    Cudalski - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Cudanowicz - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Cudaszewski - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Cudecki - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Cudejka - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Cudejko - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Cudek - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Cudel - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Cudeńko - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo; od cudeńko.

    Cuder - 1477 od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Cudna - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo; od cudny ‘piękny, doskonały’.

    Cudnia - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Cudniak - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo; od cudny ‘piękny, doskonały’.

    Cudniewicz - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo; od cudny ‘piękny, doskonały’.

    Cudnik - 1604 od cud, ze staropolskiego cudo, czudo; od staropolskiego cudnik ‘dziwak’.

    Cudnikowski - 1576 od nazwy miejscowej Cudniki (płockie, gmina Krośniewice).

    Cudnoch - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Cudnochowski - od nazwy miejscowej Cudnochy (suwalskie, gmina Mikołajki).

    Cudnok - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Cudnowski - 1768 od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Cudny - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo; od cudny ‘piękny, doskonały’.

    Cudo - 1638 od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Cudok - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Cudor - 1431 od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Cudowicz - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Cudowski - od nazwy miejscowej Cudów (radomskie, gmina Kozienice).

    Cudyga - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Cudyk - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Cudyka - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Cudz - od cudzy.

    Cudza - od cudzy.

    Cudzanowski - od cudzy.

    Cudzelek - od cudzy.

    Cudzewicz - 1481 od cudzy.

    Cudziak - 1770 od cudzy.

    Cudzich - 1670 od cudzy.

    Cudzich-Bularz - złożenia brak; Cudzich 1670 od cudzy; Bularz 1498 w grupie nazwisk pochodzących od bula, buła ‘zgrubienie, guz’, może od prasłowiańskiego buliti ‘obrzmiewać, pęcznieć; wytrzeszczać oczy, od gwarowego bula ‘byk’, też boła, bulla ‘dekret’.

    Cudzich-Chowaniec - złożenia brak; Cudzich 1670 od cudzy; Chowaniec 1628 od chować ‘utrzymywać, strzec’, od gwarowego chowa ‘zwierzęta domowe’.

    Cudzik - 1765 od cudzy.

    Cudził - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Cudziło - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Cudziszak - 1695 od cudzy.

    Cudzy - od cudzy.

    Cudzyk - od cudzy.

    Cudzykraj - 1370 od cudzy.

    Cudzynowski - od nazwy miejscowej Czudzinowice, dziś Cudzynowice (kieleckie, gmina Kazimierza Wielka).

    Cug - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Cuga - 1472 od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Cugak - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Cugal - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Cugała - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Cugałka - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Cugan - od nazwy etnicznej Cygan.

    Cuganek - od nazwy etnicznej Cygan.

    Cugański - od nazwy etnicznej Cygan.

    Cugiel - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Cuglewski - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Cuglowski - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Cugowski - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Cugulski - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Cuk - 1563 od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Cuka - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Cukaj - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Cukala - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Cukalas - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Cukali - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Cukalis - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Cukała - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Cukanow - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Cuker - od cukier.

    Cukerman - od cukier.

    Cukermann - od cukier.

    Cukier - 1500 od cukier.

    Cukierda - od cukier.

    Cukierman - od cukier.

    Cukiermann - od cukier.
    Cukiernik - od cukier.

    Cukierski - od cukier.

    Cukiersztajn - od cukier.

    Cukierwar - od cukier.

    Cukla - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Cukni - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Cuknik - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Cuknis - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Cukot - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Cukrzak - 1766 od cukier.

    Cukrzyński - od cukier.

    Culic - od czuły, czuć, czulić.

    Cup - od gwarowego cupać ‘iść ukradkiem; tupać’.

    Cupa - od gwarowego cupać ‘iść ukradkiem; tupać’.

    Cupajło - od gwarowego cupać ‘iść ukradkiem; tupać’.

    Cupak - 1698 od gwarowego cupać ‘iść ukradkiem; tupać’.

    Cupal - od gwarowego cupać ‘iść ukradkiem; tupać’.

    Cupala - od gwarowego cupać ‘iść ukradkiem; tupać’.

    Cupalla - od gwarowego cupać ‘iść ukradkiem; tupać’.

    Cupał - od gwarowego cupać ‘iść ukradkiem; tupać’.

    Cupała - od gwarowego cupać ‘iść ukradkiem; tupać’.

    Cupało - od gwarowego cupać ‘iść ukradkiem; tupać’.

    Cupek - od gwarowego cupać ‘iść ukradkiem; tupać’.

    Cupiak - od gwarowego cupać ‘iść ukradkiem; tupać’.

    Cupiał - od gwarowego cupać ‘iść ukradkiem; tupać’.

    Cupiała - od gwarowego cupać ‘iść ukradkiem; tupać’.

    Cupicha - od gwarowego cupać ‘iść ukradkiem; tupać’.

    Cupioł - od gwarowego cupać ‘iść ukradkiem; tupać’.

    Cupisz - od gwarowego cupać ‘iść ukradkiem; tupać’.

    Cupka - od gwarowego cupać ‘iść ukradkiem; tupać’.

    Cupok - od gwarowego cupać ‘iść ukradkiem; tupać’.

    Cupol - od gwarowego cupać ‘iść ukradkiem; tupać’.

    Cupr - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cuprak - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cupran - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cupriak - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cuprian - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cuprijak - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cuprik - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cuprisz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cuprun - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cupruniak - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cupruś - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cupry - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cupryak - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cupryan - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cupryańczyk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cuprych - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cupryjak - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cupryjan - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cupryk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cupryło - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cupryn - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cupryna - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cupryniak - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cupryński - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cuprys - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cuprysiak - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cuprysz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cupryszak - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cupryszek - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cupryś - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cuprzyński - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Cuprzyński - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cuprzyszak - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cupta - od gwarowego cupać ‘iść ukradkiem; tupać’.

    Cuputa - od gwarowego cupać ‘iść ukradkiem; tupać’.

    Cupyra - od gwarowego cupać ‘iść ukradkiem; tupać’.

    Curpiak - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Curpich - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Curpisz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Curul - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Curulak - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Curulewski - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Curuliński - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Curulski - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Curuł - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Curydlo - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Curzydło - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cus - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Cusa - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Cusik - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Cusin - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Cusiński - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Cuska - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Cuske - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Cuskiewicz - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Cutkiewicz - od staropolskiego czuc, czutki ‘czuły, czujny’.

    Cutkowicz - od staropolskiego czuc, czutki ‘czuły, czujny’.

    Cutowski - od staropolskiego czuc, czutki ‘czuły, czujny’.

    Cuty - od staropolskiego czuc, czutki ‘czuły, czujny’.

    Cutyło - od staropolskiego czuc, czutki ‘czuły, czujny’.

    Cuwiczek - od czuwać.

    Cwaliński - 1398 od nazwy miejscowej Cwaliny (łomżyńskie, gmina Mały Płock).

    Cwarnóg - od czwarty.

    Cwartkowski - od czwartek ‘czwarty dzień tygodnia’.

    Cwartos - od czwarty.

    Cwiedowicz - 1483 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Cwirko-Godycki - złożenia brak; Cwirko brak; Godycki od imion na God-, typu Godzimir lub od godzić ‘jednać’.

    Cworno - od czwarty.

    Cworowski - od czwarty.

    Cyb - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cyba - 1693 od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybach - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybak - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe lub od gwarowego cybak ‘kozioł’.

    Cybakow - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybal - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybala - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybaliński - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybalski - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybał - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybała - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybanek - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybankiewicz - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybański - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybas - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybaszyk - 1791 od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybe - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybej - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybek - 1395 od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybel - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybelski - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybeniak - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybenko - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybiak - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybich - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybichowski - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybielski - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybień - 1529 od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybik - 1748 od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybil - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybilski - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybin - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybina - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybiniak - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybinow - 1443 od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybinski - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybiń - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybiński - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybis - 1692 od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybko - 1399 od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybliński - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cyblis - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybo - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybok - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybol - 1443 od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybolski - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cyboń - 1748 od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybor - od imienia złożonego Czścibor, którego człon pierwszy podlegał wahaniom fonetycznym: Czcibor, Cibor, Ścibor.

    Cybora - od imienia złożonego Czścibor, którego człon pierwszy podlegał wahaniom fonetycznym: Czcibor, Cibor, Ścibor.

    Cyboran - od imienia złożonego Czścibor, którego człon pierwszy podlegał wahaniom fonetycznym: Czcibor, Cibor, Ścibor.

    Cyboron - od imienia złożonego Czścibor, którego człon pierwszy podlegał wahaniom fonetycznym: Czcibor, Cibor, Ścibor.

    Cyboroń - od imienia złożonego Czścibor, którego człon pierwszy podlegał wahaniom fonetycznym: Czcibor, Cibor, Ścibor.

    Cybowicz - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybowski - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cyból - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybuch - od cybuch ‘część fajki’.

    Cybucha - 1748 od cybuch ‘część fajki’.

    Cybuchowski - od cybuch ‘część fajki’.

    Cybul - od cebula, ze staropolskiego cybula.

    Cybula - 1383 od cebula, ze staropolskiego cybula.

    Cybulak - od cebula, ze staropolskiego cybula.

    Cybularczyk - od cebula, ze staropolskiego cybula.

    Cybularski - od cebula, ze staropolskiego cybula.

    Cybularz - od cebula, ze staropolskiego cybula.

    Cybulasz - od cebula, ze staropolskiego cybula.

    Cybulewski - od cebula, ze staropolskiego cybula.

    Cybulic - 1392 od cebula, ze staropolskiego cybula.

    Cybulin - od cebula, ze staropolskiego cybula.

    Cybuliński - 1460 od nazwy miejscowej Cybulin (plockie, gmina Bodzanów).

    Cybuliński - od cebula, ze staropolskiego cybula.

    Cybulka - 1357 od cebula, ze staropolskiego cybula.

    Cybulko - od cebula, ze staropolskiego cybula.

    Cybulkowicz - 1589 od cebula, ze staropolskiego cybula.

    Cybulla - od cebula, ze staropolskiego cybula.

    Cybulny - od cebula, ze staropolskiego cybula; od przymiotnika cybulny.

    Cybulski - 1439 od nazwy miejscowej Cybulice (warszawskie, gmina Czosnów), Cybulina (plockie, gmina Bodzanów) lub od apelatywu cebula.

    Cybuła - od cebula, ze staropolskiego cybula.

    Cybułka - od cebula, ze staropolskiego cybula.

    Cybułko - od cebula, ze staropolskiego cybula.

    Cybura - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybura - od imienia złożonego Czścibor, którego człon pierwszy podlegał wahaniom fonetycznym: Czcibor, Cibor, Ścibor.

    Cyburski - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybusz - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybyla - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybylski - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cybyła - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Cyc - 1386 od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cycaj - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cycak - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cycal - 1562 od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cycalak - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cycan - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cycanowicz - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cycanowski - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cycek - 1442 od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cycen - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cycenas - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cycenków - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cyceń - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cyciak - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cycik - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cycioniak - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cycioniec - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cyciura - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cyck - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cycke - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cyckiewicz - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cycko - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cyckowski - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cycon - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cyconiak - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cyconiec - 1619 od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cyconiek - 1619 od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cycoń - 1557 od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cycor - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cycorski - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cyculak - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cyculenko - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cyculeńko - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cyculski - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cycuła - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cycura - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cycyk - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cycylski - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cycyłowski - od nazwy miejscowej Cecułów (KrW).

    Cycyński - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cyć - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Cyfer - od cyfra ‘liczba’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Ziefer.

    Cyferkowski - od cyfra ‘liczba’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Ziefer.

    Cyffer - od cyfra ‘liczba’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Ziefer.

    Cyfra - od cyfra ‘liczba’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Ziefer.

    Cyfracki - od cyfra ‘liczba’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Ziefer.

    Cyfrowicz - od cyfra ‘liczba’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Ziefer.

    Cyg - 1136 od staropolskiego cyga ‘zabawka dziecinna; bąk’.

    Cyga - 1338 od staropolskiego cyga ‘zabawka dziecinna; bąk’.

    Cygal - 1691 od staropolskiego cyga ‘zabawka dziecinna; bąk’.

    Cygalka - 1479 od staropolskiego cyga ‘zabawka dziecinna; bąk’.

    Cygalski - od staropolskiego cyga ‘zabawka dziecinna; bąk’.

    Cygała - 1455-80 od staropolskiego cyga ‘zabawka dziecinna; bąk’.

    Cygan - 1401 od nazwy etnicznej Cygan.

    Cyganarowicz - od nazwy etnicznej Cygan.

    Cyganczuk - od nazwy etnicznej Cygan.

    Cyganda - 1667 od nazwy etnicznej Cygan.

    Cyganecki - od nazwy etnicznej Cygan.

    Cyganek - 1567 od nazwy etnicznej Cygan; od Cyganek.

    Cyganiak - od nazwy etnicznej Cygan lub od gwarowego cyganiak ‘dziecko ze śniadą cerą’.

    Cyganiec - od nazwy etnicznej Cygan.

    Cyganienko - od nazwy etnicznej Cygan.

    Cyganiewicz - od nazwy etnicznej Cygan.

    Cyganik - 1648 od nazwy etnicznej Cygan.

    Cyganiuk - od nazwy etnicznej Cygan lub od gwarowego cyganiuk ‘chłopiec o śniadej cerze’.

    Cyganka - od nazwy etnicznej Cygan lub od gwarowego cyganka w różnych znaczeniach’.

    Cygankiewicz - 1793 od nazwy etnicznej Cygan.

    Cyganko - 1448 od nazwy etnicznej Cygan.

    Cygankow - od nazwy etnicznej Cygan.

    Cyganków - od nazwy etnicznej Cygan.

    Cygannek - od nazwy etnicznej Cygan.

    Cyganol - od nazwy etnicznej Cygan.

    Cyganow - od nazwy etnicznej Cygan.

    Cyganowicz - 1447 od nazwy etnicznej Cygan.

    Cyganowski - od nazwy etnicznej Cygan lub od nazwy miejscowej Cygany (elbląskie, gmina Gardeja).

    Cyganów - od nazwy etnicznej Cygan.

    Cygan-Wada - złożenia brak; Cygan 1401 od nazwy etnicznej Cygan; Wada od wada ‘przywara, usterka’, wadzić (się) ‘przeszkadzać, kłócić się’.

    Cygań - od nazwy etnicznej Cygan.

    Cygańczuk - od nazwy etnicznej Cygan.

    Cygańczyk - od nazwy etnicznej Cygan.

    Cygański - 1445 od nazwy miejscowej Cygany (kilka wsi) lub od nazwy etnicznej Cygan.

    Cygar - od cygaro, cygar.

    Cygara - od cygaro, cygar.

    Cygaro - od cygaro, cygar.

    Cygarowicz - od cygaro, cygar.

    Cygarowski - od cygaro, cygar.

    Cygert - od niemieckiej nazwy osobowej Zigert, ta od imienia Sigihard.

    Cygiel - 1751 od cegła, z niemieckiego Ziegel, a to z łacińskiego tegula.

    Cygielhajm - od cegła, z niemieckiego Ziegel, a to z łacińskiego tegula.

    Cygielman - od cegła, z niemieckiego Ziegel, a to z łacińskiego tegula.

    Cygielmun - od cegła, z niemieckiego Ziegel, a to z łacińskiego tegula.

    Cygielnicki - od cegła, z niemieckiego Ziegel, a to z łacińskiego tegula.

    Cygielnik - od cegła, z niemieckiego Ziegel, a to z łacińskiego tegula.

    Cygielski - od cegła, z niemieckiego Ziegel, a to z łacińskiego tegula.

    Cygielski-Cegłowski - złożenia brak; Cygielski od cegła, z niemieckiego Ziegel, a to z łacińskiego tegula; Cegłowski w grupie nazwisk pochodzących od cegła.

    Cygier - od niemieckich nazw osobowych Ziger, Zigger, te od Zi (e)ger ‘twaróg lub ser parmezan’.

    Cygiert - od niemieckiej nazwy osobowej Zigert, ta od imienia Sigihard.

    Cygil - 1483 od cegła, z niemieckiego Ziegel, a to z łacińskiego tegula.

    Cygilnik - 1392 od cegła, z niemieckiego Ziegel, a to z łacińskiego tegula.

    Cygiłka - 1379 od cegła, z niemieckiego Ziegel, a to z łacińskiego tegula; od cegiełka.

    Cygler - 1390 od cegła, z niemieckiego Ziegel, a to z łacińskiego tegula.

    Cyglerski - od cegła, z niemieckiego Ziegel, a to z łacińskiego tegula.

    Cyglicki - od cegła, z niemieckiego Ziegel, a to z łacińskiego tegula.

    Cyglik - od cegła, z niemieckiego Ziegel, a to z łacińskiego tegula.

    Cygnar - 1623 od niemieckiej nazwy osobowej Zigner, ta od apelatywu Zieckener ‘producent poszew na poduszki’.

    Cygnarowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Zigner, ta od apelatywu Zieckener ‘producent poszew na poduszki’.

    Cygnarowski - od niemieckiej nazwy osobowej Zigner, ta od apelatywu Zieckener ‘producent poszew na poduszki’.

    Cygner - od niemieckiej nazwy osobowej Zigner, ta od apelatywu Zieckener ‘producent poszew na poduszki’.

    Cygon - od nazwy etnicznej Cygan.

    Cygonek - od nazwy etnicznej Cygan.

    Cygoniek - od nazwy etnicznej Cygan.

    Cygonik - od nazwy etnicznej Cygan.

    Cygoń - od nazwy etnicznej Cygan.

    Cygora - od cygaro, cygar.

    Cygorek - od cygaro, cygar.

    Cygowski - 1469 (KrW) od staropolskiego cyga ‘zabawka dziecinna; bąk’.

    Cygór - od staropolskiego cyga ‘zabawka dziecinna; bąk’.

    Cygulski - od staropolskiego cyga ‘zabawka dziecinna; bąk’.

    Cyguła - od staropolskiego cyga ‘zabawka dziecinna; bąk’.

    Cygun - od nazwy etnicznej Cygan.

    Cygus - od staropolskiego cyga ‘zabawka dziecinna; bąk’.

    Cyguszka - 1444 od staropolskiego cyga ‘zabawka dziecinna; bąk’.

    Cyharski - od czyhać, dawniej czuhać ‘czatować, nastawać’.

    Cyjak - od imienia Łucjan. Imię, pochodzenia łacińskiego, od lux ‘światło, blask’, znane w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było Łucyjan, Łuczan, na Kresach Wschodnich Łukijan.

    Cyjan - 1444 od imienia Łucjan. Imię, pochodzenia łacińskiego, od lux ‘światło, blask’, znane w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było Łucyjan, Łuczan, na Kresach Wschodnich Łukijan.

    Cyjank - 1494 (Maz) od imienia Łucjan. Imię, pochodzenia łacińskiego, od lux ‘światło, blask’, znane w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było Łucyjan, Łuczan, na Kresach Wschodnich Łukijan.

    Cyjankiewicz - od imienia Łucjan. Imię, pochodzenia łacińskiego, od lux ‘światło, blask’, znane w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było Łucyjan, Łuczan, na Kresach Wschodnich Łukijan.

    Cyjanowski - 1389 od nazwy miejscowej Cianowice, dawniej Cyjanowice (krakowskie, gmina Skała).

    Cyk - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Cyka - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Cykalanów - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Cykalewicz - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Cykaluk - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Cykał - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Cykała - 1403 od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Cykałanów - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Cykało - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Cykan - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Cykanowski - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Cykarski - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Cykiel - 1471 od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Cykiewicz - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Cykoła - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Cykon - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Cykoń - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Cykot - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Cykota - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Cykowiak - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Cykowski - 1388 od nazw miejscowych Cykow, Cykowo (kilka wsi).

    Cykowski - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Cykulski - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Cyl - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cyla - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cylak - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cylankiewicz - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cylanowicz - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cylanowski - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cyli - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cylich - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cylichowski - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cylik - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cylikowski - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cylin - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cylina - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cylino - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cylinski - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cyliński - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cylka - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cylke - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cylkie - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cylko - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cylkowski - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cyloch - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cylok - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cyluk - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cylulko - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cyła - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cyło - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cyłowicz - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cyłuch - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Cyma - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cymach - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cymachowski - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cymal - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cyman - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Cyman - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cymanek - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Cymanek - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cymann - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Cymann - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cymanow - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cymanowski - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Cymanowski - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cymanów - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Cymanów - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cymań - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Cymań - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cymański - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Cymański - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cymbal - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbala - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbalak - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbalik - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbaliński - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbaliski - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbalist - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbalista - 1629 od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’; od cymbalista ‘grający na cymbałach’.

    Cymbalistenko - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbalistka - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbalisty - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbalski - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbaluk - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbał - 1701 od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbała - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbałak - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbałek - 1787 od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbałka - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbałko - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbałow - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbałowski - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbel - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbelek - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbolak - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbolek - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbolik - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbolista - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymboluk - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbołek - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbor - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Cymborowicz - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Cymborowski - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Cymborski - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Cymbrak - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Cymbranowicz - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Cymbrocki - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Cymbrowicz - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Cymbrowski - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Cymbruch - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Cymbrykiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Cymbryła - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Cymbryłowicz - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Cymbrzyński - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Cymbulak - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymbuły - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cymek - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cymer - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cymera - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cymerkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cymerlik - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cymerman - 1393 od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cymermann - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cymermon - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cymerski - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cymerys - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cymeryś - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cymiel - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cymiński - od nazwy miejscowej Cymina (KrW).

    Cymka - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cymke - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cymkiewicz - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cymkowski - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cymmer - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cymmera - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cymmerman - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cymo - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cymoch - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cymon - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cymontek - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cymoński - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Cymor - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cymorek - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cymorski - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Cympel - od niemieckiej nazwy osobowej Zimpel, ta od przymiotnika zimperlich ‘przewrażliwiony, afektowany’.

    Cyn - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cyna - 1414-17 od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cynacewicz - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cynajek - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cynajko - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cynalski - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cynan - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cyndal - od niemieckiej nazwy osobowej Zindel, ta od apelatywu Zindel ‘tata’.

    Cyndel - od niemieckiej nazwy osobowej Zindel, ta od apelatywu Zindel ‘tata’.

    Cynek - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cyngel - od niemieckiej nazwy osobowej Zingel, od niemieckiego Zingel ‘mur warowny’, lub od średniowysokoniemieckiego zungel ‘języczek’.

    Cyngiel - od niemieckiej nazwy osobowej Zingel, od niemieckiego Zingel ‘mur warowny’, lub od średniowysokoniemieckiego zungel ‘języczek’.

    Cyniak - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cynian - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cyniewicz - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cynik - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cynk - od cynk lub od niemieckiej nazwy osobowej Zink.

    Cynka - od cynk lub od niemieckiej nazwy osobowej Zink.

    Cynkalski - od cynk lub od niemieckiej nazwy osobowej Zink.

    Cynkaluk - od cynk lub od niemieckiej nazwy osobowej Zink.

    Cynkała - od cynk lub od niemieckiej nazwy osobowej Zink.

    Cynkałowski - od cynk lub od niemieckiej nazwy osobowej Zink.

    Cynkar - od niemieckiej nazwy osobowej Zänker, ta od apelatywu zanken ‘’kłócić się’.

    Cynkarz - od niemieckiej nazwy osobowej Zänker, ta od apelatywu zanken ‘’kłócić się’.

    Cynkin - od cynk lub od niemieckiej nazwy osobowej Zink.

    Cynko - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cynko - od cynk lub od niemieckiej nazwy osobowej Zink.

    Cynkus - od cynk lub od niemieckiej nazwy osobowej Zink.

    Cynkusz - od cynk lub od niemieckiej nazwy osobowej Zink.

    Cyno - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cynowicz - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cyns - od czynsz ‘opłata, podatek’.

    Cynś - od czynsz ‘opłata, podatek’.

    Cynulski - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cynus - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Cypar - 1679 od niemieckiej nazwy osobowej Zipper, ta od Cyprianus.

    Cypel - 1729 od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Cypelik - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Cypeł - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Cyper - od niemieckiej nazwy osobowej Zipper, ta od Cyprianus.

    Cypera - od niemieckiej nazwy osobowej Zipper, ta od Cyprianus.

    Cyperek - od niemieckiej nazwy osobowej Zipper, ta od Cyprianus.

    Cyperski - od niemieckiej nazwy osobowej Zipper, ta od Cyprianus.

    Cypla - 1448 od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Cyplak - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Cyplaki - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Cyplik - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Cypliński - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Cyplis - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Cyppel - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Cypra - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cyprajanik - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cyprański - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cyprek - 1478 od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cypriak - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cyprian - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cyprianczyk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cyprianik - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cyprianiuk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cypriański - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cyprias - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cyprich - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cypris - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cyprjan - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cyprjanik - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cyprjański - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cypron - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cypruch - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cyprum - 1429 (Maz) od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cyprun - 1429 (Maz) od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cyprus - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cyprusewicz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cyprusiewicz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cyprusiński - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cypruszak - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cypruszewicz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cypryan - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cypryański - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cyprych - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cypryjanik - 1627 od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cypryjski - 1569 od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cypryk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cyprykowski - 1692 od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cypryło - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cypryn - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cypryniak - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cyprynowicz - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cyprynowski - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cypryński - 1602 od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cyprys - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros lub od cyprys.

    Cyprysiak - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros lub od cyprys.

    Cyprysiński - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros lub od cyprys.

    Cypryszak - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros lub od cyprys.

    Cypryszewski - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros lub od cyprys.

    Cypryś - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros lub od cyprys.

    Cyprzyński - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros lub od cyprys.

    Cyps - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cypser - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cyps-Zyps - złożenie występuje w grupie nazwisk pochodzących od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cyral - 1628 od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cyral - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Cyrałt - 1444 od niemieckiej nazwy osobowej Zierholt.

    Cyran - 1616 od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Cyrana - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Cyranek - 1616 od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Cyraniak - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Cyranik - 1601 od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Cyraniuk - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Cyranka - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Cyrankiewicz - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Cyrankowicz - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Cyrankowski - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Cyranowicz - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Cyranowski - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Cyrań - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Cyrański - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Cyrcz - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Cyrczak - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Cyrecki - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Cyrek - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Cyrekwicki - 1397 od nazwy miejscowej Cerekwica (kaliskie, gmina Jaraczewo).

    Cyrelak - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Cyren - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Cyreń - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Cyreszko - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Cyriak - od imienia Cyriak, w Kosciele prawosławnym Kiriak, to od greckiego kyrios ‘pan, władca’.

    Cyrk - od gwarowego cyrkać, cerkać ‘wydawać głos podobny do głosu cyranki’, cyrka w staropolszczyźnie ‘ozdoba, haft’.

    Cyrka - od gwarowego cyrkać, cerkać ‘wydawać głos podobny do głosu cyranki’, cyrka w staropolszczyźnie ‘ozdoba, haft’ lub od gwarowego cyrka ‘nakreślone na ziemi kolo; gra pasterska’.

    Cyrkanowicz - od gwarowego cyrkać, cerkać ‘wydawać głos podobny do głosu cyranki’, cyrka w staropolszczyźnie ‘ozdoba, haft’ lub od gwarowego cyrka ‘nakreślone na ziemi kolo; gra pasterska’.

    Cyrkas - 1522 od gwarowego cyrkać, cerkać ‘wydawać głos podobny do głosu cyranki’, cyrka w staropolszczyźnie ‘ozdoba, haft’ lub od gwarowego cyrka ‘nakreślone na ziemi kolo; gra pasterska’.

    Cyrkasiewicz - od gwarowego cyrkać, cerkać ‘wydawać głos podobny do głosu cyranki’, cyrka w staropolszczyźnie ‘ozdoba, haft’ lub od gwarowego cyrka ‘nakreślone na ziemi kolo; gra pasterska’.

    Cyrke - od gwarowego cyrkać, cerkać ‘wydawać głos podobny do głosu cyranki’, cyrka w staropolszczyźnie ‘ozdoba, haft’ lub od gwarowego cyrka ‘nakreślone na ziemi kolo; gra pasterska’.

    Cyrkel - od gwarowego cyrkać, cerkać ‘wydawać głos podobny do głosu cyranki’, cyrka w staropolszczyźnie ‘ozdoba, haft’ lub od gwarowego cyrka ‘nakreślone na ziemi kolo; gra pasterska’; od cyrkiel i do średniowysokoniemieckiego zirkeł ‘koło; nocny obchód straży’.

    Cyrkiel - od gwarowego cyrkać, cerkać ‘wydawać głos podobny do głosu cyranki’, cyrka w staropolszczyźnie ‘ozdoba, haft’ lub od gwarowego cyrka ‘nakreślone na ziemi kolo; gra pasterska’; od cyrkiel i do średniowysokoniemieckiego zirkeł ‘koło; nocny obchód straży’.

    Cyrkiew - od cerkiew, cerkwa ‘kościół, dziś tylko o kościele wschodnim’.

    Cyrkiewic - 1402 od gwarowego cyrkać, cerkać ‘wydawać głos podobny do głosu cyranki’, cyrka w staropolszczyźnie ‘ozdoba, haft’ lub od gwarowego cyrka ‘nakreślone na ziemi kolo; gra pasterska’; od cyrkiel i do średniowysokoniemieckiego zirkeł ‘koło; nocny obchód straży’.

    Cyrklewicz - 1404 od cerkiew, cerkwa ‘kościół, dziś tylko o kościele wschodnim’.

    Cyrko - od gwarowego cyrkać, cerkać ‘wydawać głos podobny do głosu cyranki’, cyrka w staropolszczyźnie ‘ozdoba, haft’ lub od gwarowego cyrka ‘nakreślone na ziemi kolo; gra pasterska’; od cyrkiel i do średniowysokoniemieckiego zirkeł ‘koło; nocny obchód straży’.

    Cyrkol - od gwarowego cyrkać, cerkać ‘wydawać głos podobny do głosu cyranki’, cyrka w staropolszczyźnie ‘ozdoba, haft’ lub od gwarowego cyrka ‘nakreślone na ziemi kolo; gra pasterska’; od cyrkiel i do średniowysokoniemieckiego zirkeł ‘koło; nocny obchód straży’.

    Cyrkosz - od gwarowego cyrkać, cerkać ‘wydawać głos podobny do głosu cyranki’, cyrka w staropolszczyźnie ‘ozdoba, haft’ lub od gwarowego cyrka ‘nakreślone na ziemi kolo; gra pasterska’; od cyrkiel i do średniowysokoniemieckiego zirkeł ‘koło; nocny obchód straży’.

    Cyrkot - od gwarowego cyrkać, cerkać ‘wydawać głos podobny do głosu cyranki’, cyrka w staropolszczyźnie ‘ozdoba, haft’ lub od gwarowego cyrka ‘nakreślone na ziemi kolo; gra pasterska’; od cyrkiel i do średniowysokoniemieckiego zirkeł ‘koło; nocny obchód straży’.

    Cyrkow - od gwarowego cyrkać, cerkać ‘wydawać głos podobny do głosu cyranki’, cyrka w staropolszczyźnie ‘ozdoba, haft’ lub od gwarowego cyrka ‘nakreślone na ziemi kolo; gra pasterska’; od cyrkiel i do średniowysokoniemieckiego zirkeł ‘koło; nocny obchód straży’.

    Cyrkowicz - od gwarowego cyrkać, cerkać ‘wydawać głos podobny do głosu cyranki’, cyrka w staropolszczyźnie ‘ozdoba, haft’ lub od gwarowego cyrka ‘nakreślone na ziemi kolo; gra pasterska’; od cyrkiel i do średniowysokoniemieckiego zirkeł ‘koło; nocny obchód straży’.

    Cyrkowski - od gwarowego cyrkać, cerkać ‘wydawać głos podobny do głosu cyranki’, cyrka w staropolszczyźnie ‘ozdoba, haft’ lub od gwarowego cyrka ‘nakreślone na ziemi kolo; gra pasterska’; od cyrkiel i do średniowysokoniemieckiego zirkeł ‘koło; nocny obchód straży’.

    Cyrkun - od gwarowego cyrkać, cerkać ‘wydawać głos podobny do głosu cyranki’, cyrka w staropolszczyźnie ‘ozdoba, haft’ lub od gwarowego cyrka ‘nakreślone na ziemi kolo; gra pasterska’; od cyrkiel i do średniowysokoniemieckiego zirkeł ‘koło; nocny obchód straży’.

    Cyrkunowicz - od gwarowego cyrkać, cerkać ‘wydawać głos podobny do głosu cyranki’, cyrka w staropolszczyźnie ‘ozdoba, haft’ lub od gwarowego cyrka ‘nakreślone na ziemi kolo; gra pasterska’; od cyrkiel i do średniowysokoniemieckiego zirkeł ‘koło; nocny obchód straży’.

    Cyrkwicki - 1498 od nazwy miejscowej Cerekwica (kaliskie, gmina Jaraczewo).

    Cyrmak - od prasłowiańskiego w znaczeniu: ‘robak, czerw, kolor czerwony’, od gwarowego czermien ‘rodzaj rośliny błotnej’.

    Cyrman - od prasłowiańskiego w znaczeniu: ‘robak, czerw, kolor czerwony’, od gwarowego czermien ‘rodzaj rośliny błotnej’.

    Cyrmek - od prasłowiańskiego w znaczeniu: ‘robak, czerw, kolor czerwony’, od gwarowego czermien ‘rodzaj rośliny błotnej’.

    Cyrmer - od prasłowiańskiego w znaczeniu: ‘robak, czerw, kolor czerwony’, od gwarowego czermien ‘rodzaj rośliny błotnej’.

    Cyrmes - od prasłowiańskiego w znaczeniu: ‘robak, czerw, kolor czerwony’, od gwarowego czermien ‘rodzaj rośliny błotnej’.

    Cyrski - od nazwy miejscowej Czersk (kilka wsi).

    Cyrul - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cyrulak - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cyrulczak - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cyrulczyk - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cyrulewicz - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cyrulewski - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cyruliczak - od cyrulik ‘chirurg, felczer, golibroda’.

    Cyruliczek - 1594 od cyrulik ‘chirurg, felczer, golibroda’.

    Cyrulik - 1594 od cyrulik ‘chirurg, felczer, golibroda’.

    Cyruliński - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cyrulowski - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cyrulski - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cyruł - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cyruła - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cyrułło - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cyruło - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cyrułowski - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cyrus - 1483 od imienia Cyrus, notowanego w Polsce od XV wieku.

    Cyruszyc - od imienia Cyrus, notowanego w Polsce od XV wieku.

    Cyruszys - od imienia Cyrus, notowanego w Polsce od XV wieku.

    Cyruś - od imienia Cyrus, notowanego w Polsce od XV wieku.

    Cyrwasz - 1309 od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Cyrwo - 1482 od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Cyrwus - 1678 od łacińskiego cereus ‘jeleń’.

    Cyrych - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych, dop. kerykos ‘zwiastun’.

    Cyryk - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych, dop. kerykos ‘zwiastun’.

    Cyryl - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cyryla - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cyrylewicz - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cyrylewski - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cyrylkiewicz - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cyrylski - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cyryła - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cyryło - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cyryłowski - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cyryn - 1576 od imienia Cyryn, to od imion Cyriak, Cyryl.

    Cyryna - od imienia Cyryn, to od imion Cyriak, Cyryl.

    Cyryniak - od imienia Cyryn, to od imion Cyriak, Cyryl.

    Cyrynowski - od imienia Cyryn, to od imion Cyriak, Cyryl.

    Cyryński - od imienia Cyryn, to od imion Cyriak, Cyryl.

    Cysz - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Cysza - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Cyszan - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Cyszek - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Cyszka - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Cyszke - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Cyszkie - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Cyszkiewicz - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Cytrian - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cytrjan - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cytron - od cytryna; por. cytrynowe drzewo XVI w.

    Cytrona - od cytryna.

    Cytronowicz - od cytryna.

    Cytronowski - 1789 od cytryna.

    Cytroń - od cytryna.

    Cytryn - od cytryna.

    Cytryna - od cytryna.

    Cytryniak - od cytryna.

    Cytrynowicz - od cytryna.

    Cytrynowski - od cytryna.

    Cytryński - od cytryna.

    Cytrzyński - od cytryna.

    Cywa - 1741 od gwarowego cywa ‘cewka’.

    Cywan - od cywun, ciwun, cywan staropolskiego, gwarowego (z białoruskiego) ‘ekonom’.

    Cywan - od gwarowego cywa ‘cewka’.

    Cywaniuk - od cywun, ciwun, cywan staropolskiego, gwarowego (z białoruskiego) ‘ekonom’.

    Cywik - od gwarowego cywa ‘cewka’.

    Cywiński - 1492 od nazwy miejscowej Cywiny (ciechanowskie, gmina Baboszewo).

    Cywka - od gwarowego cywa ‘cewka’.

    Cywkisz - od gwarowego cywa ‘cewka’.

    Cywko - od gwarowego cywa ‘cewka’.

    Cywkowiec - od gwarowego cywa ‘cewka’.

    Cywkowski - od gwarowego cywa ‘cewka’.

    Cywlik - od gwarowego cywa ‘cewka’.

    Cywoniuk - od cywun, ciwun, cywan staropolskiego, gwarowego (z białoruskiego) ‘ekonom’.

    Cyz - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Cyza - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Cyzman - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Cyzmann - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Cyzmer - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Cyzner - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Cyż - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Cyża - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Cyżak - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Cyżan - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Cyżman - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Czabaj - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Czabajewski - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Czabajski - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Czaban - 1635 od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Czabania - 1568 od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Czabanik - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Czabaniuk - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Czabanka - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Czabanow - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Czabanowicz - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Czabanowski - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Czabańczyk - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’ lub od gwarowego czabańczyk ‘pasterz owiec lub wołów’.

    Czabański - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Czabkiewicz - 1764 od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czabon - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Czaboń - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Czabończyk - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Czaboński - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Czach - 1422 od imion złożonych typu Czabor, Czasław.

    Czachajda - od imion złożonych typu Czabor, Czasław.

    Czachel - 1497 w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czachla - od imion złożonych typu Czabor, Czasław.

    Czachlic - od imion złożonych typu Czabor, Czasław.

    Czachlik - 1365 od imion złożonych typu Czabor, Czasław.

    Czachon - od imion złożonych typu Czabor, Czasław.

    Czachoń - od imion złożonych typu Czabor, Czasław.

    Czachor - od imion złożonych typu Czabor, Czasław.

    Czachora - 1423 od imion złożonych typu Czabor, Czasław.

    Czachorek - od imion złożonych typu Czabor, Czasław.

    Czachorowski - 1475 od nazwy miejscowej Czachorowo (płockie, gmina Gozdowo; lesczyńskie, gmina Gostyń).

    Czachorski - 1497 od nazwy miejscowej Czachory (kaliskie, gmina Nowe Skalmierzyce).

    Czachowicz - 1487 od imion złożonych typu Czabor, Czasław.

    Czachowski - 1497 od nazwy miejscowej Czachowo (płockie, gmina Gozdowo).

    Czachór - od imion złożonych typu Czabor, Czasław.

    Czachóra - od imion złożonych typu Czabor, Czasław.

    Czachórski - 1497 od nazwy miejscowej Czachory (kaliskie, gmina Nowe Skalmierzyce).

    Czachów - od imion złożonych typu Czabor, Czasław.

    Czachra - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czachracz - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czachrowski - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czachur - od imion złożonych typu Czabor, Czasław.

    Czachura - od imion złożonych typu Czabor, Czasław.

    Czachurek - od imion złożonych typu Czabor, Czasław.

    Czachurski - od nazwy miejscowej Czachory (kaliskie, gmina Nowe Skalmierzyce).

    Czachyra - od imion złożonych typu Czabor, Czasław.

    Czacki - 1397 od nazwy miejscowej Czacz (leszczyńskie, gmina Śmigiel).

    Czacz - 1395 od staropolskiego czacz ‘cacko, nagroda’, cacko.

    Czaczaj - od staropolskiego czacz ‘cacko, nagroda’, cacko.

    Czaczanowski - od staropolskiego czacz ‘cacko, nagroda’, cacko.

    Czaczew - od staropolskiego czacz ‘cacko, nagroda’, cacko.

    Czaczka - od staropolskiego czacz ‘cacko, nagroda’, cacko.

    Czaczko - 1376 od staropolskiego czacz ‘cacko, nagroda’, cacko.

    Czaczkowski - 1556 od nazwy miejscowej Czaczki (białostockie, gmina Turoń Kościelna).

    Czaczkowski - od staropolskiego czacz ‘cacko, nagroda’, cacko.

    Czaczowski - 1580 od nazwy miejscowej Czaczów (nowosądeckie, gmina Łabowa).

    Czaczyk - od staropolskiego czacz ‘cacko, nagroda’, cacko.

    Czaczyński - od staropolskiego czacz ‘cacko, nagroda’, cacko.

    Czad - 1383 od czad ‘swąd’, czadzić ‘kopcić’.

    Czada - od czad ‘swąd’, czadzić ‘kopcić’.

    Czadaj - od czad ‘swąd’, czadzić ‘kopcić’.

    Czadankiewicz - od czad ‘swąd’, czadzić ‘kopcić’.

    Czadek - od czad ‘swąd’, czadzić ‘kopcić’.

    Czadel - od czad ‘swąd’, czadzić ‘kopcić’.

    Czadelski - od czad ‘swąd’, czadzić ‘kopcić’.

    Czader - 1254 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Czadera - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Czaderna - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Czaderski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Czadkowicz - 1461 od czad ‘swąd’, czadzić ‘kopcić’.

    Czadkowski - od czad ‘swąd’, czadzić ‘kopcić’.

    Czadla - od czad ‘swąd’, czadzić ‘kopcić’.

    Czado - od czad ‘swąd’, czadzić ‘kopcić’.

    Czadorski - od czad ‘swąd’, czadzić ‘kopcić’.

    Czadow - od czad ‘swąd’, czadzić ‘kopcić’.

    Czadowicz - od czad ‘swąd’, czadzić ‘kopcić’.

    Czadowski - 1552 od nazwy miejscowej Czadowo, dziś Sadowo (płockie, gmina Iłów).

    Czadro - 1350 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Czadrowic - 1339 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Czadrowski - 1576 od nazw miejscowych Cedrowice, Cedry (Maz).

    Czadrzyk - XII w. w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Czady - od czad ‘swąd’, czadzić ‘kopcić’.

    Czadzek - od czad ‘swąd’, czadzić ‘kopcić’.

    Czadzik - 1733 od czad ‘swąd’, czadzić ‘kopcić’.

    Czahrowski - 1463 od nazwy miejscowej Czahrów, też Czehrów (KrW).

    Czaj - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się.

    Czaja - 1230 od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się; lub od gwarowego czaja ‘ptak ‘czajka’.

    Czajak - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się.

    Czajała - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się.

    Czajan - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się.

    Czajczek - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się; luib od czajka ‘gatunek ptaka’.

    Czajczuk - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się; luib od czajka ‘gatunek ptaka’.

    Czajczyc - 1389 od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się; luib od czajka ‘gatunek ptaka’.

    Czajczyk - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się; luib od czajka ‘gatunek ptaka’.

    Czajda - 1739 od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się.

    Czajdo - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się.

    Czajduk - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się.

    Czajecki - od nazwy miejscowej Czajęcice (krakowskie, gmina Proszowice; kieleckie, gmina Waśniów).

    Czajek - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się.

    Czajer - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się.

    Czajerek - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się.

    Czajewicz - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się.

    Czajewski - 1448 od nazwy miejscowej Czajowice (krakowskie, gmina Wielka Wieś).

    Czajęcki - 1470-80 od nazwy miejscowej Czajęcice (krakowskie, gmina Proszowice; kieleckie, gmina Waśniów).

    Czajęta - 1136 od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się.

    Czajka - 1369 od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się; luib od czajka ‘gatunek ptaka’.

    Czajki - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się; luib od czajka ‘gatunek ptaka’.

    Czajkiewicz - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się; luib od czajka ‘gatunek ptaka’.

    Czajkin - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się; luib od czajka ‘gatunek ptaka’.

    Czajko - 1437 od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się; luib od czajka ‘gatunek ptaka’.

    Czajkow - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się; luib od czajka ‘gatunek ptaka’.

    Czajkowicz - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się; luib od czajka ‘gatunek ptaka’.

    Czajkowski - 1451 od nazw miejscowych Czajkowice, Czajków, Czajki (kilka wsi).

    Czajków - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się; luib od czajka ‘gatunek ptaka’.

    Czajła - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się.

    Czajło - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się.

    Czajna - 1494 od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się.

    Czajnik - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się lub od czajnik.

    Czajniuk - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się.

    Czajo - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się.

    Czajor - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się.

    Czajowski - 1407 od nazwy miejscowej Czajowice (krakowskie, gmina Wielka Wieś).

    Czajór - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się.

    Czajwa - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się.

    Czak - 1385 od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czakai - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czakaj - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czakajło - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czakała - 1498 od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czakałowski - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czakan - 1265 od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czakański - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czakawa - 1391 od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czakoj - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czakon - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czakoń - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czakończyk - 1607 od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czakoński - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czakor - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czakora - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czakow - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czaków - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czak-Żukowski - złożenia brak; Czak 1385 od staropolskiego czakać, też czekać; Żukowski 1393 od nazw miejscowych Żukowice, Żuków, Żukowo (kilka wsi).

    Czamański - 1546 od nazwy miejscowej Czemanino, dziś Czemianin (włocławskie, gmina Topólka).

    Czamara - od czamara ‘rodzaj dawnej sukni męskiej’.

    Czamarczak - od czamara ‘rodzaj dawnej sukni męskiej’.

    Czamarczan - od czamara ‘rodzaj dawnej sukni męskiej’.

    Czamarecki - od czamara ‘rodzaj dawnej sukni męskiej’.

    Czamarka - od czamara ‘rodzaj dawnej sukni męskiej’.

    Czamarowski - od czamara ‘rodzaj dawnej sukni męskiej’.

    Czamarski - od czamara ‘rodzaj dawnej sukni męskiej’.

    Czamaryn - od czamara ‘rodzaj dawnej sukni męskiej’.

    Czamera - od czamara ‘rodzaj dawnej sukni męskiej’.

    Czamorski - od czamara ‘rodzaj dawnej sukni męskiej’.

    Czamra - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czandrych - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Czandryk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Czap - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapa - 1566 od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapaj - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapajło - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapajtis - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapak - 1639 od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka lub od gwarowego czapak ‘człowiek niezgrabny, powolny’.

    Czapala - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapalewicz - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapalski - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapaluk - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapała - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapar - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapara - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czaparowski - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czaparski - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapas - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapczak - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapczarz - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapczor - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapczuch - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapczuk - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapczycz - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapczyk - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapczyński - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czape - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapeczka - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka, czapeczka.

    Czapeczko - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka, czapeczka.

    Czapek - 1489 od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapelka - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapelnik - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapelski - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapełka - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapenko - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapia - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapica - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapiejewski - 1779 od nazwy miejscowej Czapiewice (bydgoskie, gmina Brusy).

    Czapiel - od staropolskiego capać, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapiela - od staropolskiego capać, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapielewicz - od staropolskiego capać, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapiewski - 1733 od nazwy miejscowej Czapiewice (bydgoskie, gmina Brusy).

    Czapiga - od staropolskiego gwarowego czapiga, czepiga ‘rękojeść pługa’.

    Czapigo - od staropolskiego gwarowego czapiga, czepiga ‘rękojeść pługa’.

    Czapijewski - od nazwy miejscowej Czapiewice (bydgoskie, gmina Brusy).

    Czapik - 1627 od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapikowski - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapiński - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapiuk - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapka - 1384 od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapkajło - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapke - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapkiewicz - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapkin - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapkiński - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapko - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapkowicz - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapkowski - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapla - 1217 od czapla.

    Czapla-Czapliński - złożenia brak; Czapla 1217 od czapla; Czapliński 1450 od nazw miejscowych Czaplino, Czaplin (kilka wsi).

    Czaplajewicz - od czapla.

    Czaplak - 1377 od czapla.

    Czaplanik - od czapla.

    Czaplejewicz - od czapla.

    Czaplejewski - 1785 od czapla.

    Czaplewski - 1795 od czapla.

    Czaplic - od czapla.

    Czaplica - od czapla.

    Czaplicak - od czapla.

    Czaplicha - od czapla.

    Czaplicki - 1497 od nazwy miejscowej Czaplice (kilka wsi).

    Czaplicz - 1357 od czapla.

    Czaplik - 1679 od czapla.

    Czaplikowski - od czapla.

    Czaplin - 1413 od nazw miejscowych Czaplino, Czaplin (kilka wsi).

    Czaplinda - od czapla.

    Czaplindo - od czapla.

    Czapliniec - od czapla.

    Czaplinski - od nazw miejscowych Czaplino, Czaplin (kilka wsi).

    Czapliński - 1450 od nazw miejscowych Czaplino, Czaplin (kilka wsi).

    Czaplo - od czapla.

    Czaplok - od czapla.

    Czaplski - 1450 od nazwy miejscowej Czaple (liczne), z wtórnym uproszczeniem grupy spółgłoskowej.

    Czapluk - od czapla.

    Czapnicki - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapniewski - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapnik - 1447 od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapniuk - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapok - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapor - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapowicz - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapór - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapów - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapraga - 1697 od czaprak, czaprag ‘nakrycie na konia’.

    Czaprak - od czaprak, czaprag ‘nakrycie na konia’.

    Czapski - 1434 od nazwy miejscowej Czaple (liczne), z wtórnym uproszczeniem grupy spółgłoskowej.

    Czapul - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapula - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapulak - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapulan - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapularz - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapulek - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapulon - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapułkowski - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapułowicz - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapur - od prasłowiańskiego čepur, čepura ‘rozwidlona galąź, rozwidlony pień’.

    Czapura - od prasłowiańskiego čepur, čepura ‘rozwidlona galąź, rozwidlony pień’.

    Czapurkin - od prasłowiańskiego čepur, čepura ‘rozwidlona galąź, rozwidlony pień’.

    Czapurski - 1393 od nazwy miejscowej Czapury (poznańskie, gmina Mosina).

    Czapuryn - od prasłowiańskiego čepur, čepura ‘rozwidlona galąź, rozwidlony pień’.

    Czaputa - 1616 od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czaputowicz - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czara - 1446 od gwarowego czarzyć ‘czarować’, czar lub od imienia Cezary.

    Czarachewicz - od gwarowego czarzyć ‘czarować’, czar lub od imienia Cezary.

    Czarachowicz - od gwarowego czarzyć ‘czarować’, czar lub od imienia Cezary.

    Czarcina, m. - 1441 od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czarciński - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czarek - 1501 od gwarowego czarzyć ‘czarować’, czar lub od imienia Cezary.

    Czarewicz - od gwarowego czarzyć ‘czarować’, czar lub od imienia Cezary.

    Czark - od gwarowego czarzyć ‘czarować’, czar lub od imienia Cezary.

    Czarka - 1339 od gwarowego czarzyć ‘czarować’, czar lub od imienia Cezary; od czarka ‘małe naczynie na płyny’.

    Czarko - od gwarowego czarzyć ‘czarować’, czar lub od imienia Cezary; od czarka ‘małe naczynie na płyny’.

    Czarko-Wasiuticz - złożenia brak; Czarko od gwarowego czarzyć ‘czarować’, czar lub od imienia Cezary; od czarka ‘małe naczynie na płyny’; Wasiuticz od imion na Wa-, typu Wasyl (= Bazyli), Wawrzyniec, Wan (= Iwan = Jan).

    Czarko-Wasiutycz - złożenia brak; Czarko od gwarowego czarzyć ‘czarować’, czar lub od imienia Cezary; od czarka ‘małe naczynie na płyny’; Wasiutycz od imion na Wa-, typu Wasyl (= Bazyli), Wawrzyniec, Wan (= Iwan = Jan).

    Czarkowski - 1397 od nazwy miejscowej Czarnków (kilka miejscowości), Czarkowy, dawniej Czarnkowy (kieleckie, gmina Nowy Korczyn).

    Czarkul - od gwarowego czarzyć ‘czarować’, czar lub od imienia Cezary; od czarka ‘małe naczynie na płyny’.

    Czarliński - 1622 od nazwy miejscowej Czarlin (gdańskie, gmina Tczew).

    Czarna - od czarny.

    Czarna Ewa - od czarny.

    Czarnacki - 1596 w grupie nazwisk pochodzących od nazw miejscowych Czarnica (kieleckie, gmina Włoszczowa), Czarna, Czarne (kilka wsi).

    Czarnak - 1719 od czarny.

    Czarnakowicz - od czarny.

    Czarnal - 1543 od czarny.

    Czarnas - od czarny, od gwarowego czarnasy ‘niezupełnie czarny’.

    Czarnasiak - od czarny, od gwarowego czarnasy ‘niezupełnie czarny’.

    Czarnasiewicz - od czarny, od gwarowego czarnasy ‘niezupełnie czarny’.

    Czarnasik - od czarny, od gwarowego czarnasy ‘niezupełnie czarny’.

    Czarnasz - od czarny, od gwarowego czarnasy ‘niezupełnie czarny’.

    Czarnaś - od czarny, od gwarowego czarnasy ‘niezupełnie czarny’.

    Czarnata - od czarny, od gwarowego czarnaty ‘niezupełnie czarny’.

    Czarnatowicz - od czarny, od gwarowego czarnaty ‘niezupełnie czarny’.

    Czarnawa - 1483 od czarny; od gwarowego czarnawa ‘czarna chmura, nawałnica chmur; mnóstwo, tłum’.

    Czarnec - od czarny.

    Czarneciuk - od czarny.

    Czarnecki - w grupie nazwisk pochodzących od nazw miejscowych Czarnica (kieleckie, gmina Włoszczowa), Czarna, Czarne (kilka wsi).

    Czarnejko - od czarny.

    Czarnek - 1470-80 od czarny.

    Czarnel - od czarny.

    Czarnenko - od czarny.

    Czarneńko - od czarny.

    Czarner - od czarny.

    Czarnes - od czarny.

    Czarneta - od czarny.

    Czarnewicz - od czarny.

    Czarnia - od czarny.

    Czarniaczek - 1706 od czarny.

    Czarniaczyk - 1702 od czarny.

    Czarniak - 1658 od czarny lub od gwarowego czarniak ‘człowiek śniady’.

    Czarniak-Pająk - złożenia brak; Czarniak 1658 od czarny lub od gwarowego czarniak ‘człowiek śniady’; Pająk 1455 od pająk.

    Czarniawa - od czarny.

    Czarniawy - od czarny.

    Czarnic - 1497 od czarny.

    Czarniczek - od czarny.

    Czarniczowicz - 1621 od czarny.

    Czarniec - 1601 od czarny.

    Czarniecha - od czarny.

    Czarniecki - 1468 w grupie nazwisk pochodzących od nazw miejscowych Czarnica (kieleckie, gmina Włoszczowa), Czarna, Czarne (kilka wsi).

    Czarniej - od czarny.

    Czarniel - od czarny.

    Czarnieńka - od czarny.

    Czarnieńki - od czarny.

    Czarniewicz - od czarny.

    Czarnię - 1491 od czarny.

    Czarniga - od czarny.

    Czarnik - 1602 od czarnik lub od gwarowego czarnik ‘koń czarny, kary’.

    Czarnikiewicz - od czarny.

    Czarnikowski - 1467 od nazwy miejscowej Czerników (kilka wsi).

    Czarników - od czarny.

    Czarniłowicz - od czarny.

    Czarnionka - od czarny.

    Czarniowski - 1453 od nazw miejscowych Czerniów, Czerniewo (kilka wsi).

    Czarniowski - od czarny.

    Czarnisz - 1603 od czarny.

    Czarniszewicz - od czarny.

    Czarniuk - od czarny.

    Czarnka - 1489 od czarny.

    Czarnke - od czarny.

    Czarnko - 1359 od czarny.

    Czarnkowski - 1387 od nazwy miejscowej Czarnków (kilka miejscowości), Czarkowy, dawniej Czarnkowy (kieleckie, gmina Nowy Korczyn).

    Czarno - od czarny.

    Czarnoba - od czarny.

    Czarnobaba - od czarny.

    Czarnobiel - od czarny.

    Czarnobil - od czarny.

    Czarnobilski - od nazwy miejscowej Czarnobyl (Ukraina).

    Czarnobił - od czarny.

    Czarnoboj - od czarny.

    Czarnobój - od czarny.

    Czarnobór - od czarny.

    Czarnobrewa - od czarny.

    Czarnobrewy - od czarny.

    Czarnobroda - od czarny.

    Czarnobrywy - od czarny.

    Czarnobur - od czarny.

    Czarnobylski - 1849 od nazwy miejscowej Czarnobyl (Ukraina).

    Czarnoch - 1450 od czarny.

    Czarnocha - 1450 od czarny.

    Czarnochos - od czarny.

    Czarnochowski - 1399 od nazwy miejscowej Czarnochowice (krakowskie, gmina Wieliczka).

    Czarnocic - 1396 od czarny.

    Czarnocki - 1332 od nazw miejscowych typu Czarnocin, Czarnociny, Czarnocice, Czarnoty.

    Czarnoczapka - od czarny.

    Czarnodola - od czarny.

    Czarnodolski - od czarny.

    Czarnodunajecki - od nazwy miejscowej Czarny Dunajec (nowosądeckie, gmina Czarny Dunajec).

    Czarnogas - od czarny.

    Czarnogiel - od czarny.

    Czarnogorcew - od czarny.

    Czarnogórski - 1640 od nazwy miejscowej Czarna Góra (nowosądeckie, gmina Bukowina Tatrzańska).

    Czarnogrebel - od czarny.

    Czarnohaj - od czarny.

    Czarnohus - od czarny.

    Czarnohuz - od czarny.

    Czarnojahn - od czarny.

    Czarnojan - od czarny; od czarny + Jan.

    Czarnojanczyk - od czarny.

    Czarnojańczuk - od czarny.

    Czarnojańczyk - od czarny.

    Czarnojarczyk - od czarny.

    Czarnojączyk - od czarny.

    Czarnokorska - od czarny.

    Czarnokulski - od czarny.

    Czarnokuz - od czarny.

    Czarnol - od czarny.

    Czarnola - od czarny.

    Czarnolas - 1464 od nazwy miejscowej Czarny Las, Czarnolas (kilka wsi).

    Czarnolaski - od nazwy miejscowej Czarny Las, Czarnolas (kilka wsi).

    Czarnoles - 1449 od nazwy miejscowej Czarny Las, Czarnolas (kilka wsi).

    Czarnoleski - 1661 od nazwy miejscowej Czarny Las, Czarnolas (kilka wsi).

    Czarnoła - od czarny.

    Czarnołęski - (Maz) od nazwy miejscowej Czarnołosy, dziś Czarnołozy (chełmskie, gmina Wojsławice).

    Czarnołoski - od nazwy miejscowej Czarnołosy, dziś Czarnołozy (chełmskie, gmina Wojsławice).

    Czarnołuski - od nazwy miejscowej Czarnołosy, dziś Czarnołozy (chełmskie, gmina Wojsławice).

    Czarnomas - od czarny.

    Czarnomaska - od czarny.

    Czarnomaz - od czarny.

    Czarnomiedza - od czarny.

    Czarnomieński - 1497 (Maz) od nazwy miejscowej Czarnomin, dziś Czarnominek (płockie, gmina Gozdowo).

    Czarnomiński - od nazwy miejscowej Czarnomin, dziś Czarnominek (płockie, gmina Gozdowo).

    Czarnomord - od czarny.

    Czarnomorda - od czarny.

    Czarnomordy - od czarny.

    Czarnomski - 1534 od nazwy miejscowej Czarnomin, dziś Czarnominek (płockie, gmina Gozdowo).

    Czarnomys - od czarny.

    Czarnomysa - od czarny.

    Czarnomyska - od czarny.

    Czarnomysy - od czarny.

    Czarnomysza - od czarny.

    Czarnooka - od czarny.

    Czarnooki - od czarny.

    Czarnopis - od czarny.

    Czarnopys - od czarny.

    Czarnopyski - od czarny.

    Czarnopyś - od czarny.

    Czarnoróg - od czarny.

    Czarnoryś - od czarny.

    Czarnos - od czarny.

    Czarnosiak - od czarny.

    Czarnosiewicz - od czarny.

    Czarnoski - 1472 od nazw miejscowych typu Czarnocin, Czarnociny, Czarnocice, Czarnoty.

    Czarnosz - 1204 od czarny.

    Czarnoszczyk - od czarny.

    Czarnoszenko - od czarny.

    Czarnoszewicz - 1411 od czarny.

    Czarnoszka - 1401 od czarny.

    Czarnot - od czarny.

    Czarnota - 1402 od czarny.

    Czarnota-Bojarski - złożenia brak; Czarnota 1402 od czarny; Bojarski 1476 od bojar, bojarz, bojarzyn ‘szlachcic z terenu Rusi i Litwy lub od nazwy miejscowej Bojary.

    Czarnota-Czarny - złożenia brak; Czarnota 1402 od czarny; Czarny 1405 od czarny.

    Czarnota-Stemar - złożenia brak; Czarnota 1402 od czarny; Stemar brak.

    Czarnotka - od czarny.

    Czarnotowicz - od czarny.

    Czarnotulski - od nazwy miejscowej Czarnotuły, dziś Czarnotul (bydgoskie, gmina Mogilno).

    Czarnotuski - 1497 od nazwy miejscowej Czarnotuły, dziś Czarnotul (bydgoskie, gmina Mogilno).

    Czarnotyl - 1430 od nazwy miejscowej Czarnotuły, dziś Czarnotul (bydgoskie, gmina Mogilno).

    Czarnous - 1433 (KrW) od czarny.

    Czarnousik - od czarny.

    Czarnouś - od czarny.

    Czarnow - od czarny.

    Czarnowąs - od czarny.

    Czarnowojtek - od czarny.

    Czarnowós - od czarny.

    Czarnowski - 1410 od nazw miejscowych Czarnów, Czarnowo (częste).

    Czarnowus - od czarny.

    Czarnowusy - od czarny.

    Czarnoziem - od czarny.

    Czarnozub - od czarny.

    Czarnów - od czarny.

    Czarnuch - od czarny.

    Czarnucha, m. - od czarny.

    Czarnuchowski - 1450 od nazwy miejscowej Czarnuchowice (katowickie, gmina Tychy).

    Czarnul - od czarny; od gwarowego czarnul ‘brunet’.

    Czarnula - od czarny; od gwarowego czarnul ‘brunet’.

    Czarnulak - od czarny; od gwarowego czarnul ‘brunet’.

    Czarnulewicz - od czarny; od gwarowego czarnul ‘brunet’.

    Czarnulicz - od czarny; od gwarowego czarnul ‘brunet’.

    Czarnulla - od czarny; od gwarowego czarnul ‘brunet’.

    Czarnuła - od czarny.

    Czarnusiewicz - od czarny.

    Czarnusz - 1418 od czarny.

    Czarnuszczyk - od czarny.

    Czarnuszewicz - 1763 od czarny.

    Czarnuszka - od czarny lub od czarnuszka ‘roślina ogrodowa’.

    Czarnuszkiewicz - od czarny.

    Czarnuszko - od czarny.

    Czarnuś - 1605 od czarny.

    Czarny - 1405 od czarny.

    Czarny Słąka - 1433 od czarny.

    Czarny Sobek - od czarny.

    Czarnyj - od czarny.

    Czarnyjan - od czarny.

    Czarnylas - od czarny.

    Czarny-Marszałek - złożenia brak; Czarny 1405 od czarny; Marszałek 1389 od marszałek ‘w średniowieczu: zarządca dworu królewskiego, później: wysoki urzędnik państwowy, dziś: najwyższy stopień wojskowy’.

    Czarnynoga - od czarny.

    Czarnys - od czarny.

    Czarnysz - 1436 od czarny.

    Czarnysza - 1398 od czarny.

    Czarnyszewicz - 1412 od czarny.

    Czarnyszka - od czarny lub od gwarowego czarnyszka ‘roślina czarnuszka’.

    Czarnyszko - od czarny lub od gwarowego czarnyszka ‘roślina czarnuszka’.

    Czarnywojtek - od czarny.

    Czarobrewa - od czarny.

    Czaros - od gwarowego czarzyć ‘czarować’, czar lub od imienia Cezary.

    Czarota - od gwarowego czarzyć ‘czarować’, czar lub od imienia Cezary.

    Czarowicz - od gwarowego czarzyć ‘czarować’, czar lub od imienia Cezary.

    Czarowski - 1435 od nazwy miejscowej Czahrów, też Czehrów (KrW).

    Czarski-Jachimowicz - złożenia brak; Czarski brak; Jachimowicz 1649 od imienia Joachim. Imię pochodzenia hebrajskiego, od Jehojaqim oznaczające pierwotnie ‘Bóg wzmocni, podniesie’. W Polsce znane od XIV wieku. W średniowieczu realizowane jako Joachym, Achym, Jachym, Jochym, na Kresach Wschodnich Jakim, Ochym, Ofim.

    Czart - 1394 od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czarta - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czartak - 1413 od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czartek - 1389 od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czartel - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czartewicz - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czartki - 1446 od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czartkiewicz - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czartko - 1337 od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czartkowski - 1402 od nazwy miejscowej Czartki (kaliskie, gmina Żelazków; sieradzkie, gmina Warta).

    Czartnicki - 1631 od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czartoła - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czartołomny - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czartoryjski - 1445 od nazwy miejscowej Czartorysk (KrW).

    Czartoryski - od nazwy miejscowej Czartorysk (KrW).

    Czartoszewski - od nazwy miejscowej Czartoszewo, dziś Czartosy (łomżyńskie, gmina Zambrów).

    Czartowicki - 1490 od nazwy miejscowej Czartowiec (zamojskie, gmina Tyszowce).

    Czartowicz - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czartowski - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czarus - od gwarowego czarzyć ‘czarować’, czar lub od imienia Cezary.

    Czaruszewicz - od gwarowego czarzyć ‘czarować’, czar lub od imienia Cezary.

    Czaryk - od gwarowego czarzyć ‘czarować’, czar lub od imienia Cezary.

    Czarys - od gwarowego czarzyć ‘czarować’, czar lub od imienia Cezary.

    Czaryski - od nazwy miejscowej Czaryż (częstochowskie, gmina Secemin).

    Czarysz - od gwarowego czarzyć ‘czarować’, czar lub od imienia Cezary.

    Czarzasna - od gwarowego czarzyć ‘czarować’, czar lub od imienia Cezary.

    Czarzasty - od gwarowego czarzyć ‘czarować’, czar lub od imienia Cezary.

    Czarzyński - od gwarowego czarzyć ‘czarować’, czar lub od imienia Cezary.

    Czas - od czas.

    Czasak - od czas.

    Czasek - od czas.

    Czasiewicz - od czas.

    Czasikowski - od czas.

    Czasiuk - od czas.

    Czasławski - 1441 od nazw miejscowych typu Czesławice, Czasław.

    Czasniak - od czasza ‘kielich’; od cześnik ‘urzędnik dworski sprawujący pieczę nad napojami’.

    Czasnik - od czasza ‘kielich’; od cześnik ‘urzędnik dworski sprawujący pieczę nad napojami’.

    Czastyński - 1444 od nazwy miejscowej Czastyn, także Czestyn (KrW).

    Czasz - od czasza ‘kielich’.

    Czasza - 1363 od czasza ‘kielich’.

    Czaszasty - od czasza ‘kielich’.

    Czaszejko - od czasza ‘kielich’.

    Czaszewicz - od czasza ‘kielich’.

    Czaszka - 1495 od czasza ‘kielich’; od czaszka dawniej ‘mała czasza, kość głowy’.

    Czaszke - od czasza ‘kielich’; od czaszka dawniej ‘mała czasza, kość głowy’.

    Czaszkiewicz - od czasza ‘kielich’; od czaszka dawniej ‘mała czasza, kość głowy’.

    Czaszko - 1373 od czasza ‘kielich’; od czaszka dawniej ‘mała czasza, kość głowy’.

    Czaszowic - 1676 od czasza ‘kielich’.

    Czaszun - od czasza ‘kielich’.

    Czaszyk - od czasza ‘kielich’.

    Czaszyn - 1763 od czasza ‘kielich’.

    Czaszyński - 1424 od nazwy miejscowej Czaszyn (krośnieńskie, gmina Zagórz).

    Czaś - od czasza ‘kielich’.

    Czaśka - od czasza ‘kielich’.

    Czaśnicki - 1373 od nazwy miejscowej Czaśniki, też Cześniki (KrW).

    Czaśnik - od czasza ‘kielich’.

    Czaśnikowic - 1398 od czasza ‘kielich’; od cześnik ‘urzędnik dworski sprawujący pieczę nad napojami’.

    Czat - 1327 od czatować, czata ‘straż, warta’.

    Czata - od czatować, czata ‘straż, warta’.

    Czataj - 1650 od czatować, czata ‘straż, warta’.

    Czatejko - od czatować, czata ‘straż, warta’.

    Czatkowiski - 1626 od nazwy miejscowej Czatkowice (krakowskie, gmina Krzeszowice), Czatkowy (gdańskie, gmina Tczew).

    Czatkowski - 1627 od nazwy miejscowej Czatkowice (krakowskie, gmina Krzeszowice), Czatkowy (gdańskie, gmina Tczew).

    Czatt - od czatować, czata ‘straż, warta’.

    Czatta - od czatować, czata ‘straż, warta’.

    Cząber - 1645 w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Cząberak - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Cząbor - 1663 w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Cząpczyński - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Cząpek - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Cząstek - od cząstka ‘część’.

    Cząstka - od cząstka ‘część’.

    Cząstkiewicz - od cząstka ‘część’.

    Cząstkowski - 1508 od nazwy miejscowej Cząstków (kieleckie, gmina Nowa Słupia).

    Czber - 1222 od ceber ‘naczynie na płyny’; od staropolskiego czber ‘ceber’.

    Czchowski - 1391 od nazwy miejscowej Czchów (tarnowskie, gmina Czchów).

    Czciej - 1425 od imion typu Czścibor lub od cześć.

    Czcik - 1377 od imion typu Czścibor lub od cześć.

    Czcikowic - 1371 od imion typu Czścibor lub od cześć.

    Czcikowski - 1439 od nazwy miejscowej Cikowice, dawniej Czcikowice (tarnowskie, gmina Bochnia).

    Czeban - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Czebanik - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Czebanow - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Czebanowicz - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Czebanowski - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Czebanów - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Czebanyk - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Czebańczuk - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Czebański - od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’.

    Czebek-Szebek - złożenia brak; Czebek brak; Szebek może od imienia Sebastian.

    Czech - 1440 w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czecha - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechacz - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechaczek - 1589 w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechak - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechalaski - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechała - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechan - 1166 w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechaniak - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechaniuk - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechanowicz - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechar - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechel - 1430 w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechelius - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechelski - 1450 od nazwy miejscowej Czechel (kaliskie, gmina Gołuchów).

    Czecheluk - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czecheł - 1430 w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław lub od staropolskiego i gwarowego czecheł ‘koszula lub suknia z białego płótna, ręcznik’.

    Czechera - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czecheryn - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechla - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław lub od gwarowego czechla ‘zwierzę czochrające się’.

    Czechlik - 1559 w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław lub od staropolskiego czechlik ‘koszula, suknia’.

    Czechła - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechłowski - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechna, m. - 1409 w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechniak - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechno - 1396 w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechnowicz - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechol - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czecholczuk - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czecholuk - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechonik - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechonin - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechoń - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechor - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechorka - 1434 w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechot - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechota - 1483 w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechow - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechowiak - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechowicz - 1346 w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechowski - 1396 od nazw miejscowych Czechowo, Czechów (kilka miejscowości).

    Czechowy - 1567 w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechór - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechów - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechra - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czechracz - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czechrak - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czechralski - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czechrowski - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czechryński - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czechulski - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechuła - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechura - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechyra - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czeciak - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czecieńko - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeciera - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeciuk - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czecko - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeckowicz - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czecot - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czecz - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczaczek - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczak - 1388 od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczałka - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczan - 1460 od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczejko - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczek - 1376 od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczel - XVI w. od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczelewski - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczelnicki - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczelski - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczeniuk - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczenko - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczenkow - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczeńko - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczeńkow - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczerz - 1136 od staropolskiego cieciora ‘soczewica’ lub od staropolskiego ciecierz ‘przepiórka’.

    Czeczet - od czeczotka ‘ptak z rodziny wróblowatych’.

    Czeczetkowicz - od czeczotka ‘ptak z rodziny wróblowatych’.

    Czeczewicz - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczka - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczko - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczkowski - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczo - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczoch - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczok - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczoł - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczołka - 1514-18 od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczon - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczor - od staropolskiego cieciora ‘soczewica’.

    Czeczora - od staropolskiego cieciora ‘soczewica’.

    Czeczorka - od staropolskiego cieciora ‘soczewica’.

    Czeczot - 1430 od czeczotka ‘ptak z rodziny wróblowatych’.

    Czeczota - 1381 od czeczotka ‘ptak z rodziny wróblowatych’.

    Czeczotek - od czeczotka ‘ptak z rodziny wróblowatych’.

    Czeczotka - 1416 od czeczotka ‘ptak z rodziny wróblowatych’.

    Czeczotko - od czeczotka ‘ptak z rodziny wróblowatych’.

    Czeczotowicz - 1428 od czeczotka ‘ptak z rodziny wróblowatych’.

    Czeczott - od czeczotka ‘ptak z rodziny wróblowatych’.

    Czeczółka - od czeczotka ‘ptak z rodziny wróblowatych’.

    Czeczółko - od czeczotka ‘ptak z rodziny wróblowatych’.

    Czeczór - od staropolskiego cieciora ‘soczewica’.

    Czeczótka - od czeczotka ‘ptak z rodziny wróblowatych’.

    Czeczótko - od czeczotka ‘ptak z rodziny wróblowatych’.

    Czeczucha - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczuga - 1642 od czeczuga ‘ryba z rodziny jesiotrowatych; rodzaj szabli’, z gwarowego ‘baba’.

    Czeczuga - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczuj - 1488 od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczuk - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczukiewicz - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczun - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczuń - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczura - od staropolskiego cieciora ‘soczewica’.

    Czeczurko - od staropolskiego cieciora ‘soczewica’.

    Czeczutka - od czeczotka ‘ptak z rodziny wróblowatych’.

    Czeczutko - od czeczotka ‘ptak z rodziny wróblowatych’.

    Czeczyk - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczykiewicz - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczyl - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczyn - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczyra - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeda - od czad ‘swąd’, czadzić ‘kopcić’.

    Czedar - 1212 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Czeder - 1393 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Czedro - 1412 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Czedrowic - 1482 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Czedrzyk - 1235 od staropolskiego imienia Szczedrzyk, znanego w Polsce od XIII wieku, stanowiącego spolszczoną postać imienia Teodoricus lub od Dzietrzych, z nawiązaniem do szczodry.

    Czedzich - od czad ‘swąd’, czadzić ‘kopcić’.

    Czehrowski - 1474 od nazwy miejscowej Czahrów, też Czehrów (KrW).

    Czeja - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się.

    Czejczyk - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się; luib od czajka ‘gatunek ptaka’.

    Czejczyński - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się.

    Czejda - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się.

    Czejdo - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się.

    Czejewski - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się.

    Czejęcki - od nazwy miejscowej Czajęcice (krakowskie, gmina Proszowice; kieleckie, gmina Waśniów).

    Czejęta - 1265 od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się.

    Czejka - 1450 od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się; luib od czajka ‘gatunek ptaka’.

    Czejko - od prasłowiańskiego čajati ‘spodziewać się, oczekiwać’, od czaić się; luib od czajka ‘gatunek ptaka’.

    Czejkowski - 1746 od nazw miejscowych Czajkowice, Czajków, Czajki (kilka wsi).

    Czek - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czeka - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekacz - 1427 od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekaj - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekaja - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekajew - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekajewicz - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekajewski - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekajki - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekajko - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekajło - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekajowicz - 1612 od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekajowski - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekajski - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekal - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekala - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekalak - 1761 od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekalewski - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekalik - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekaliński - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekalski - 1724 od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekaluk - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekał - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekała - 1643 od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekałko - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekałkowski - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekałła - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekałło - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekało - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekałow - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekałowicz - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekałowski - 1659 od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekałów - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekan - 1617 od staropolskiego czakać, też czekać; lub od czekan ‘dawna broń’.

    Czekaniak - od staropolskiego czakać, też czekać; lub od czekan ‘dawna broń’.

    Czekanik - od staropolskiego czakać, też czekać; lub od czekan ‘dawna broń’.

    Czekanow - od staropolskiego czakać, też czekać; lub od czekan ‘dawna broń’.

    Czekanowicz - od staropolskiego czakać, też czekać; lub od czekan ‘dawna broń’.

    Czekanowski - 1497 od nazw miejscowych Czekanowo, Czekanów (kilka wsi).

    Czekanów - od staropolskiego czakać, też czekać; lub od czekan ‘dawna broń’.

    Czekań - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekański - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekara - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekejda - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekiel - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekien - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekienda - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekień - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czeko - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekolski - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekoła - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekon - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekoński - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekora - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekorow - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekowicz - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekulski - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekuła - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekun - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekunow - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czekus - 1793 od łacińskiego caecus ‘niewidomy, ciemny’.

    Czekuszyn - od staropolskiego czakać, też czekać.

    Czel - od czoło.

    Czela - od czoło.

    Czelacki - 1449 od nazwy miejscowej Czelatyce (przemyskie, gmina Rokietnica).

    Czeladka - 1544 od czeladź ‘służba domowa’.

    Czeladko - od czeladź ‘służba domowa’.

    Czeladło - 1677 od czeladź ‘służba domowa’.

    Czeladnik - 1630 od czeladź ‘służba domowa’; od czeladnik.

    Czeladyn - od czeladź ‘służba domowa’.

    Czeladzieński - 1725 od czeladź ‘służba domowa’.

    Czeladzin - od czeladź ‘służba domowa’; od staropolskiego czeladzin ‘sługa domowy’.

    Czeladziński - 1654 od czeladź ‘służba domowa’.

    Czeladzki - 1725 od czeladź ‘służba domowa’.

    Czelatycki - 1427 od nazwy miejscowej Czelatyce (przemyskie, gmina Rokietnica).

    Czelatyński - 1449 od nazwy miejscowej Czelatyce (przemyskie, gmina Rokietnica).

    Czelatyski - 1442 od nazwy miejscowej Czelatyce (przemyskie, gmina Rokietnica).

    Czele - od czoło.

    Czelech - od czoło.

    Czelej - od czoło.

    Czelejewski - od nazwy miejscowej Czelejów, dziś Celejów (siedleckie, gmina Wilga).

    Czelejowski - 1475 od nazwy miejscowej Czelejów, dziś Celejów (siedleckie, gmina Wilga).

    Czelesz - od czoło.

    Czelewicz - od czoło.

    Czelik - od czoło.

    Czelin - od czoło.

    Czeliń - od czoło.

    Czelis - od czoło.

    Czeliszczewicz - 1469 od czoło.

    Czelna - od czoło.

    Czelniak - od czoło.

    Czelnik - od czoło.

    Czelny - od czoło.

    Czelo - 1440 (Śl) od czoło.

    Czeloch - od czoło.

    Czeluch - od czoło.

    Czelusta - od staropolskiego czeluść ‘szczęka, policzek; twarz’.

    Czelustek - od staropolskiego czeluść ‘szczęka, policzek; twarz’.

    Czelustka - 1381 od staropolskiego czeluść ‘szczęka, policzek; twarz’; od czelustka ‘szczęka’.

    Czeluścieński - 1393 od nazwy miejscowej Czeluścin (poznańskie, gmina Czerniejewo).

    Czeluściński - 1394 od nazwy miejscowej Czeluścin (poznańskie, gmina Czerniejewo).

    Czeluśniak - od staropolskiego czeluść ‘szczęka, policzek; twarz’.

    Czeluśnik - od staropolskiego czeluść ‘szczęka, policzek; twarz’.

    Czema - 1492 od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Czemak - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Czemaniński - 1419 od nazwy miejscowej Czemanino, dziś Czemianin (włocławskie, gmina Topólka).

    Czemański - 1494 od nazwy miejscowej Czemanino, dziś Czemianin (włocławskie, gmina Topólka).

    Czemarnik - od czamara ‘rodzaj dawnej sukni męskiej’.

    Czemaryn - od czamara ‘rodzaj dawnej sukni męskiej’.

    Czembor - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czemborek - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czemborowicz - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czembrowicz - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czembrowski - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czemek - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Czemel - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Czemera - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Czemerko - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Czemeruk - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Czemerych - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Czemerys - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Czemiel - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Czemieński - 1494 od nazwy miejscowej Czemanino, dziś Czemianin (włocławskie, gmina Topólka).

    Czemier - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Czemierewicz - 1399 od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Czemierko - od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Czemiernicki - 1449 od nazwy miejscowej Czemierniki (białostockie, gmina Czemierniki).

    Czemierniski - 1480 (KrW) od nazwy miejscowej Czemierniki (białostockie, gmina Czemierniki).

    Czemierowski - 1497 od nazwy miejscowej Czemirowo, dziś Ciemierów (konińskie, gmina Pyzdry).

    Czemierz - 1376 od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Czemierza - 1393 od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Czemierzewicz - 1399 od staropolskiego czemierz, ciemier ‘jad rośliny trującej, ciemierzycy’, też od gwarowego czemier może też od imienia Zdziemir.

    Czemierzewski - od nazwy miejscowej Czemierzowice, dziś Ciemiężowice (przemyskie, gmina Orły).

    Czemierzowski - 1443 od nazwy miejscowej Czemierzowice, dziś Ciemiężowice (przemyskie, gmina Orły).

    Czemierzyński - 1461 od nazwy miejscowej Czemierzyńce (KrW).

    Czemies - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Czemiga - 1618 od staropolskiego czemiga ‘rodzaj leku’.

    Czemik - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Czemirowski - 1497 od nazwy miejscowej Czemirowo, dziś Ciemierów (konińskie, gmina Pyzdry).

    Czemka - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Czemko - od niemieckiej nazwy osobowej Zehmen, ta od nazwy miejscowej Zehmen (pod Lipskiem).

    Czemornik - od czamara ‘rodzaj dawnej sukni męskiej’.

    Czempa - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czempała - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czempas - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czempel - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czempiel - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czempik - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czempin - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czempiński - od nazwy miasta Czempiń, dawniej Czępin (poznańskie).

    Czempiol - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czempioł - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czempisz - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czempka - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czempla - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czemplak - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czemplik - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czenko - od cynk lub od niemieckiej nazwy osobowej Zink.

    Czenkowski - od cynk lub od niemieckiej nazwy osobowej Zink.

    Czenstkowski - od nazw miejscowych typu Częstkowo, Częstków (kilka wsi).

    Czenstochowski - od nazw miejscowych Częstochowice, Częstochowa (kilka miejscowości).

    Czensz - od imion złożonych typu Częstobor.

    Czenszak - od imion złożonych typu Częstobor.

    Czenszczyk - od imion złożonych typu Częstobor.

    Czenszew - od imion złożonych typu Częstobor.

    Czep - 1424 od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepa - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepaczuk - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepaczyński - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepajło - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepak - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepal - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepala - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepalak - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepalia - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepalla - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepała - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepan - 1369 od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stéphanos, od stéphanos ‘wieniec, korona. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już od XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Czepanczyk - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stéphanos, od stéphanos ‘wieniec, korona. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już od XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Czepanek - 1391 od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stéphanos, od stéphanos ‘wieniec, korona. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już od XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Czepanik - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stéphanos, od stéphanos ‘wieniec, korona. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już od XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Czepanko - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stéphanos, od stéphanos ‘wieniec, korona. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już od XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Czepań - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stéphanos, od stéphanos ‘wieniec, korona. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już od XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Czepańczyk - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stéphanos, od stéphanos ‘wieniec, korona. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już od XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Czepański - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stéphanos, od stéphanos ‘wieniec, korona. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już od XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Czepas - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepczak - od czepek, czepiec ‘kobiece nakrycie głowy’.

    Czepczar - od czepek, czepiec ‘kobiece nakrycie głowy’.

    Czepczarz - 1790 od czepek, czepiec ‘kobiece nakrycie głowy’.

    Czepczasz - od czepek, czepiec ‘kobiece nakrycie głowy’.

    Czepczer - od czepek, czepiec ‘kobiece nakrycie głowy’.

    Czepczeruk - od czepek, czepiec ‘kobiece nakrycie głowy’.

    Czepczok - od czepek, czepiec ‘kobiece nakrycie głowy’.

    Czepczon - od czepek, czepiec ‘kobiece nakrycie głowy’.

    Czepczor - od czepek, czepiec ‘kobiece nakrycie głowy’.

    Czepczorz - od czepek, czepiec ‘kobiece nakrycie głowy’.

    Czepczuk - od czepek, czepiec ‘kobiece nakrycie głowy’.

    Czepczur - od czepek, czepiec ‘kobiece nakrycie głowy’.

    Czepczyk - od czepek, czepiec ‘kobiece nakrycie głowy’.

    Czepczyński - od czepek, czepiec ‘kobiece nakrycie głowy’.

    Czepecha - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepeczek - od czepek, czepiec ‘kobiece nakrycie głowy’.

    Czepek - 1430 od czepek, czepiec ‘kobiece nakrycie głowy’.

    Czepel - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Czepela - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Czepelak - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Czepelew - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Czepelewicz - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Czepelewski - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Czepelka - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Czepelski - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Czepeluk - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Czepeł - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Czepełło - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Czepiak - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepian - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepich - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepiczek - od czepek, czepiec ‘kobiece nakrycie głowy’.

    Czepiec - od czepek, czepiec ‘kobiece nakrycie głowy’.

    Czepiecha - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepieć - od czepek, czepiec ‘kobiece nakrycie głowy’.

    Czepiega - od staropolskiego gwarowego czapiga, czepiga ‘rękojeść pługa’.

    Czepiel - 1413 od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepiela - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepiel-Czepielewski - złożenia brak; Czepiel 1413 od czepiać, por. zaczepiać; Czepielewski brak;

    Czepielenda - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepielewicz - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepielik - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepielka - 1488 od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepielkiewicz - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepielow - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepiel-Steciuk - złożenia brak; Czepiel 1413 od czepiać, por. zaczepiać; Steciuk w grupie nazwisk pochodzących od imienia Stefan.

    Czepieluch - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepieluk - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepieniak - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepienko - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepiga - 1455 od staropolskiego gwarowego czapiga, czepiga ‘rękojeść pługa’.

    Czepik - od czepek, czepiec ‘kobiece nakrycie głowy’.

    Czepikow - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepil - 1440 od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Czepilewicz - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Czepiluk - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Czepiła - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Czepi-Ogły - złozenia brak; Czepi od czepiać, por. zaczepiać; Ogły brak.

    Czepiołko - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepiółko - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepisak - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepiszko - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepita - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepiuk - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepka - 1470 od czepek, czepiec ‘kobiece nakrycie głowy’.

    Czepkiewicz - od czepek, czepiec ‘kobiece nakrycie głowy’.

    Czepkin - od czepek, czepiec ‘kobiece nakrycie głowy’.

    Czepko - 1405 od czepek, czepiec ‘kobiece nakrycie głowy’.

    Czepla - od czapla.

    Czeplak - od czapla.

    Czeplejewicz - od czapla.

    Czeplewicz - 1415 od czapla.

    Czepli - od czapla.

    Czeplik - od czapla.

    Czeplikowski - od czapla.

    Czeplin - 1413 od nazw miejscowych Czaplino, Czaplin (kilka wsi).

    Czeplina - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czeplok - od czapla.

    Czeplów - od czapla.

    Czepluch - od czapla.

    Czeplun - od czapla.

    Czepnik - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepok - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepora - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepowicz - 1494 od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepowski - 1415 od nazwy miejscowej Czepów (konińskie, gmina Uniejów).

    Czeppek - od czepek, czepiec ‘kobiece nakrycie głowy’.

    Czeprak - od czaprak, czaprag ‘nakrycie na konia’.

    Czepski - 1425 (Maz) od nazwy miejscowej Czaple (liczne), z wtórnym uproszczeniem grupy spółgłoskowej.

    Czepuch - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepuchowicz - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepuk - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepukiewicz - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepukowicz - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepul - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepulaniec - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepulanis - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepulenis - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepulis - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepulis-Rastenis - złożenia brak; Czepulis od czepiać, por. zaczepiać; Rastenis brak; może od staropolskiego rast ‘nazwa rośliny’.

    Czepulon - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepulonek - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepulonis - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepułkowski - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepułowski - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepułtowski - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepur - od prasłowiańskiego čepur, čepura ‘rozwidlona galąź, rozwidlony pień’.

    Czepur - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepura - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepura - od prasłowiańskiego čepur, čepura ‘rozwidlona galąź, rozwidlony pień’.

    Czepurda - od prasłowiańskiego čepur, čepura ‘rozwidlona galąź, rozwidlony pień’.

    Czepurek - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepurenko - od prasłowiańskiego čepur, čepura ‘rozwidlona galąź, rozwidlony pień’.

    Czepurin - od prasłowiańskiego čepur, čepura ‘rozwidlona galąź, rozwidlony pień’.

    Czepurko - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepurko - od prasłowiańskiego čepur, čepura ‘rozwidlona galąź, rozwidlony pień’.

    Czepurkowski - od prasłowiańskiego čepur, čepura ‘rozwidlona galąź, rozwidlony pień’.

    Czepuro - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepuro - od prasłowiańskiego čepur, čepura ‘rozwidlona galąź, rozwidlony pień’.

    Czepuro-Baranowski - złożenia brak; Czepuro od prasłowiańskiego čepur, čepura ‘rozwidlona galąź, rozwidlony pień’; Baranowski 1391 od nazw miejscowych Baranów, Baranowo, Baranowice (kilkadziesiąt miejscowości).

    Czepurski - 1389 od nazwy miejscowej Czapury (poznańskie, gmina Mosina).

    Czepuryk - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepuryk - od prasłowiańskiego čepur, čepura ‘rozwidlona galąź, rozwidlony pień’.

    Czepy - od czepiać, por. zaczepiać lub od gwarowego czepy ‘chętny do działania, do pracy’.

    Czera - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czeraj - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czerak1692 - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czerakowski - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czeramaski - 1452 od nazwy miejscowej Czeremosznia (KrW).

    Czeran - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Czeraniuk - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Czerankiewicz - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Czeranko - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Czerankowski - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Czeranowski - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Czerański - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Czeraszkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czeraszko - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czeraś - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czerba - od niemieckiej nazwy osobowej Zerbe, od Serbe ‘Serb, Łużyczanin’ lub od imienia Servatius.

    Czerbachowski - od niemieckiej nazwy osobowej Zerbe, od Serbe ‘Serb, Łużyczanin’ lub od imienia Servatius.

    Czerbak - od niemieckiej nazwy osobowej Zerbe, od Serbe ‘Serb, Łużyczanin’ lub od imienia Servatius.

    Czerbakow - od niemieckiej nazwy osobowej Zerbe, od Serbe ‘Serb, Łużyczanin’ lub od imienia Servatius.

    Czerbieniak - od niemieckiej nazwy osobowej Zerbe, od Serbe ‘Serb, Łużyczanin’ lub od imienia Servatius.

    Czerbik - od niemieckiej nazwy osobowej Zerbe, od Serbe ‘Serb, Łużyczanin’ lub od imienia Servatius.

    Czerbiniak - od niemieckiej nazwy osobowej Zerbe, od Serbe ‘Serb, Łużyczanin’ lub od imienia Servatius.

    Czerbiński - od niemieckiej nazwy osobowej Zerbe, od Serbe ‘Serb, Łużyczanin’ lub od imienia Servatius.

    Czerbniak - od niemieckiej nazwy osobowej Zerbe, od Serbe ‘Serb, Łużyczanin’ lub od imienia Servatius.

    Czerbnik - od niemieckiej nazwy osobowej Zerbe, od Serbe ‘Serb, Łużyczanin’ lub od imienia Servatius.

    Czerbowski - od niemieckiej nazwy osobowej Zerbe, od Serbe ‘Serb, Łużyczanin’ lub od imienia Servatius.

    Czerc - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czercik - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czerciński - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czercowa - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czercowy - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czercucha - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czercyski - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czerczak - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerczek - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerczuk - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerczuń - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerczycki - 1625 od nazwy miejscowej Czernczyce (KrW).

    Czerczyk - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerczyn - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerczyna - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerek - 1615 w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czerekwicki - od nazwy miejscowej Cerekwica (kaliskie, gmina Jaraczewo).

    Czeremaski - 1454 od nazwy miejscowej Czeremosznia (KrW).

    Czeremeszyński - 1466 od nazwy miejscowej Czeremosznia (KrW).

    Czeremoski - 1468 od nazwy miejscowej Czeremosznia (KrW).

    Czeremoszeński - 1466 od nazwy miejscowej Czeremosznia (KrW).

    Czerk - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerka - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerkacz - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerkalski - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerkaluk - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerkanis - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerkanowicz - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerkanski - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerkański - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerkas - 1407 od Czerkas ‘mieszkaniec ukraińskiego regionu Czerkasy’.

    Czerkas-Chodosowski - złożenia brak; Czerkas 1407 od Czerkas ‘mieszkaniec ukraińskiego regionu Czerkasy’; Chodosowski brak.

    Czerkasiewicz - od Czerkas ‘mieszkaniec ukraińskiego regionu Czerkasy’.

    Czerkasik - od Czerkas ‘mieszkaniec ukraińskiego regionu Czerkasy’.

    Czerkasiński - od Czerkas ‘mieszkaniec ukraińskiego regionu Czerkasy’.

    Czerkasiuk - od Czerkas ‘mieszkaniec ukraińskiego regionu Czerkasy’.

    Czerkaski - 1782 od nazwy miejscowej Czerkasy (KrW).

    Czerkasow - od Czerkas ‘mieszkaniec ukraińskiego regionu Czerkasy’.

    Czerkasun - od Czerkas ‘mieszkaniec ukraińskiego regionu Czerkasy’.

    Czerkaszczenko - od Czerkas ‘mieszkaniec ukraińskiego regionu Czerkasy’.

    Czerkaś - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerkawski - 1604 od nazwy miejscowej Czerkasy (KrW).

    Czerkies - 1662 od Czerkas ‘mieszkaniec ukraińskiego regionu Czerkasy’.

    Czerkieski - od nazwy miejscowej Czerkasy (KrW).

    Czerkiewicz - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerkis - 1376 od Czerkas ‘mieszkaniec ukraińskiego regionu Czerkasy’.

    Czerko - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerkon - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerkoniak - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerkosz - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerkow - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerkowicz - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerkowski - od nazwy miejscowej Czarnków (kilka miejscowości), Czarkowy, dawniej Czarnkowy (kieleckie, gmina Nowy Korczyn).

    Czerkun - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerkuń - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerkusiewicz - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czerliński - 1711 od nazwy miejscowej Czerlin (pilskie, gmina Gołańcz).

    Czermak - 1417 od prasłowiańskiego w znaczeniu: ‘robak, czerw, kolor czerwony’, od gwarowego czermien ‘rodzaj rośliny błotnej’; od czermak ‘ptak czerwonoskrzydły’.

    Czermał - od prasłowiańskiego w znaczeniu: ‘robak, czerw, kolor czerwony’, od gwarowego czermien ‘rodzaj rośliny błotnej’.

    Czermał - od prasłowiańskiego w znaczeniu: ‘robak, czerw, kolor czerwony’, od gwarowego czermien ‘rodzaj rośliny błotnej’.

    Czermecki - 1564 w grupie nazwisk pochodzących od nazw miejscowych Czarnica (kieleckie, gmina Włoszczowa), Czarna, Czarne (kilka wsi).

    Czermek - od prasłowiańskiego w znaczeniu: ‘robak, czerw, kolor czerwony’, od gwarowego czermien ‘rodzaj rośliny błotnej’.

    Czermiak - od prasłowiańskiego w znaczeniu: ‘robak, czerw, kolor czerwony’, od gwarowego czermien ‘rodzaj rośliny błotnej’.

    Czermich - od prasłowiańskiego w znaczeniu: ‘robak, czerw, kolor czerwony’, od gwarowego czermien ‘rodzaj rośliny błotnej’.

    Czermiecki - 1592 w grupie nazwisk pochodzących od nazw miejscowych Czarnica (kieleckie, gmina Włoszczowa), Czarna, Czarne (kilka wsi).

    Czermiela - od prasłowiańskiego w znaczeniu: ‘robak, czerw, kolor czerwony’, od gwarowego czermien ‘rodzaj rośliny błotnej’.

    Czermieński - 1471 od nazwy miejscowej Czermno (kilka wsi).

    Czermik - od prasłowiańskiego w znaczeniu: ‘robak, czerw, kolor czerwony’, od gwarowego czermien ‘rodzaj rośliny błotnej’.

    Czermikowski - od prasłowiańskiego w znaczeniu: ‘robak, czerw, kolor czerwony’, od gwarowego czermien ‘rodzaj rośliny błotnej’.

    Czermin - od prasłowiańskiego w znaczeniu: ‘robak, czerw, kolor czerwony’, od gwarowego czermien ‘rodzaj rośliny błotnej’.

    Czermiński - 1394 od nazwy miejscowej Czermno (kilka wsi).

    Czermuga - od prasłowiańskiego w znaczeniu: ‘robak, czerw, kolor czerwony’, od gwarowego czermien ‘rodzaj rośliny błotnej’.

    Czermulski - od prasłowiańskiego w znaczeniu: ‘robak, czerw, kolor czerwony’, od gwarowego czermien ‘rodzaj rośliny błotnej’.

    Czermuszko - od prasłowiańskiego w znaczeniu: ‘robak, czerw, kolor czerwony’, od gwarowego czermien ‘rodzaj rośliny błotnej’.

    Czern - 1442 od czarny.

    Czerna, m. - od czarny.

    Czernach - od czarny.

    Czernaj - od czarny.

    Czernajc - od czarny.

    Czernajew - od czarny.

    Czernak - od czarny.

    Czernakiewicz - od czarny.

    Czernal - od czarny.

    Czernaluk - od czarny.

    Czernała - od czarny.

    Czernas - od czarny.

    Czernasiak - od czarny.

    Czernaś - od czarny.

    Czernat - od czarny.

    Czernata - od czarny.

    Czernatowicz - od czarny.

    Czernawa - 1483 od czarny.

    Czernczycki - 1570 od nazwy miejscowej Czernczyce (KrW).

    Czernec - od czarny.

    Czernecki - w grupie nazwisk pochodzących od nazw miejscowych Czarnica (kieleckie, gmina Włoszczowa), Czarna, Czarne (kilka wsi).

    Czerneda - od czarny.

    Czernega - od czarny.

    Czernej - od czarny.

    Czernek - 1389 od czarny.

    Czernel - od czarny.

    Czernenko - od czarny.

    Czerneńka - od czarny.

    Czerneńko - od czarny.

    Czerner - 1689 od czarny.

    Czerneszczuk - od czarny.

    Czerneszewicz - od czarny.

    Czerneta - od czarny.

    Czernewicz - od czarny.

    Czerni - od czarny.

    Czernia - 1473 od czarny.

    Czerniach - 1679 od czarny.

    Czerniachowicz - od czarny.

    Czerniaga - od czarny.

    Czerniagiewicz - od czarny.

    Czerniajew - od czarny.

    Czerniak - 1474 od czarny lub od staropolskiego czerniak ‘roślina; ziele; grzyb’.

    Czerniakarz - od czarny lub od staropolskiego czerniak ‘roślina; ziele; grzyb’.

    Czerniak-Czyżniak - złożenia brak; Czerniak 1474 od czarny lub od staropolskiego czerniak ‘roślina; ziele; grzyb’; Czyżniak od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czerniakiewicz - od czarny lub od staropolskiego czerniak ‘roślina; ziele; grzyb’.

    Czerniakow - od czarny lub od staropolskiego czerniak ‘roślina; ziele; grzyb’.

    Czerniakowicz - od czarny lub od staropolskiego czerniak ‘roślina; ziele; grzyb’.

    Czerniakowski - 1517 od nazwy miejscowej Czerniaków (część Warszawy).

    Czerniaków - od czarny lub od staropolskiego czerniak ‘roślina; ziele; grzyb’.

    Czerniarz - 1683 od czarny; czerniarz ‘ten, co czerni’.

    Czerniatewicz - od czarny.

    Czerniatowicz - od czarny.

    Czerniawa - od czarny lub od staropolskiego czerniawa ‘tłum, chmara, gęstwina’.

    Czerniawka - od czarny lub od staropolskiego czerniawa ‘tłum, chmara, gęstwina’.

    Czerniawko - od czarny lub od staropolskiego czerniawa ‘tłum, chmara, gęstwina’.

    Czernic - 1673 od czarny.

    Czernica - 1763 od czarny; czernica ze staropolskiego ‘czarna jagoda’.

    Czernich - od czarny.

    Czernicha - od czarny.

    Czernichenko - od czarny.

    Czernichow - od czarny.

    Czernichowicz - od czarny.

    Czernichowski - 1463 od nazwy miejscowej Czernichów (krakowskie, gmina Czernichów).

    Czernichowski - 1463 od nazwy miejscowej Czernichów (krakowskie, gmina Czernichów).

    Czernicki - od nazw miejscowych Czernica, Czernice (kilka wsi).

    Czernicz - od czarny.

    Czerniczak - od czarny.

    Czerniczek - od czarny.

    Czerniczenko - od czarny.

    Czerniczka - od czarny.

    Czernidło - od czarny.

    Czerniec - 1471 od czarny; od staropolskiego czerniec ‘człowiek o ciemnej, czarnej karnacji’.

    Czerniech - XII w. od czarny.

    Czerniechowski - od nazwy miejscowej Czernichów (krakowskie, gmina Czernichów).

    Czerniechowski - od nazwy miejscowej Czernichów (krakowskie, gmina Czernichów).

    Czerniecki - 1645 od nazwy miejscowej Czerniec (nowosądeckie, gmina Łącko).

    Czerniecow - od czarny.

    Czernieców - od czarny.

    Czerniecz - od czarny.

    Czerniega - od czarny.

    Czerniegiewicz - od czarny.

    Czerniej - od czarny.

    Czerniejewicz - od czarny.

    Czerniejewski - od nazw miejscowych Czerniejów, Czerniejewo (kilka wsi).

    Czerniejowski - 1440 od nazw miejscowych Czerniejów, Czerniejewo (kilka wsi).

    Czerniel - od czarny.

    Czernienko - od czarny.

    Czernieszczuk - od czarny.

    Czerniewicz - 1434 od czarny.

    Czerniewski - 1479 od nazw miejscowych Czerniów, Czerniewo (kilka wsi).

    Czerniga - od czarny.

    Czernigiewicz - od czarny.

    Czernij - od czarny.

    Czernijewicz - od czarny.

    Czernik - 1440 od czarny.

    Czernikarz - od czarny.

    Czernikier - od czarny.

    Czernikiewicz - od czarny.

    Czernikow - od czarny.

    Czernikowicz - od czarny.

    Czernikowski - 1398 od nazwy miejscowej Czerników (kilka wsi).

    Czerników - od czarny.

    Czernil - od czarny lub od gwarowego czernil ‘rodzaj grzyba’.

    Czerniła - od czarny.

    Czerniło - od czarny.

    Czernin - od czarny.

    Czerninoga - od czarny.

    Czerninok - od czarny.

    Czerniński - od nazwy miejscowej Czermno (kilka wsi).

    Czernioch - 1787 od czarny.

    Czernioch - od czarny.

    Czerniocha - od czarny.

    Czerniok - od czarny.

    Czernionka - od czarny.

    Czernionko - od czarny.

    Czernionok - od czarny.

    Czerniowski - 1444 od nazw miejscowych Czerniów, Czerniewo (kilka wsi).

    Czerniowski - od czarny.

    Czernis - od czarny.

    Czernisz - 1444 od czarny.

    Czerniszenko - od czarny.

    Czerniszew - od czarny.

    Czerniszewicz - od czarny.

    Czerniszów - od czarny.

    Czerniś - od czarny.

    Czerniuch - od czarny.

    Czerniuga - od czarny.

    Czerniuk - od czarny.

    Czerniukiewicz - od czarny.

    Czernk - od czarny.

    Czerno - od czarny.

    Czernoba - od czarny.

    Czernobaj - od czarny.

    Czernobajew - od czarny.

    Czernobielska - od czarny.

    Czernoboj - od czarny.

    Czernobój - od czarny.

    Czernobój - od czarny.

    Czernobrysow - od czarny.

    Czernoch - 1166 od czarny.

    Czernocki - od nazw miejscowych typu Czarnocin, Czarnociny, Czarnocice, Czarnoty.

    Czernohub - od czarny.

    Czernohub - od czarny.

    Czernojańczyk - od czarny.

    Czernomaż - od czarny.

    Czernomord - od czarny.

    Czernomorda - od czarny.

    Czernomordo - od czarny.

    Czernomordy - od czarny.

    Czernooka - od czarny.

    Czernosz - 1423 od czarny.

    Czernoszewicz - od czarny.

    Czernoszyc - od czarny.

    Czernota - od czarny.

    Czernouch - od czarny.

    Czernoucha - od czarny.

    Czernoucho - od czarny.

    Czernous - od czarny.

    Czernousik - od czarny.

    Czernousowicz - 1412 od czarny.

    Czernousów - od czarny.

    Czernow - od czarny.

    Czernowicz - 1437 od czarny.

    Czernowski - 1456 od nazw miejscowych Czarnów, Czarnowo (częste).

    Czernów - od czarny.

    Czernuch - od czarny.

    Czernucha - od czarny.

    Czernucho - od czarny.

    Czernuk - od czarny.

    Czernul - od czarny.

    Czernulicz - od czarny.

    Czernulin - od czarny.

    Czernusz - od czarny.

    Czernuszczyk - od czarny.

    Czernuszenko - od czarny.

    Czernuszewicz - od czarny.

    Czernuszka - od czarny.

    Czernuszkiewicz - od czarny.

    Czernuszko - od czarny.

    Czernuszyc - od czarny.

    Czernuszyn - od czarny.

    Czerny - 1536 od czarny.

    Czerny Płaszcz - 1388 od czarny.

    Czernych - od czarny.

    Czernychów - od czarny.

    Czernyj - od czarny.

    Czernyk - od czarny.

    Czernysz - od czarny.

    Czernysz-Czerniachowski - złożenia brak; Czernysz od czarny; Czerniachowski od czarny; też może od nazwy miejscowej Czernichów (krakowskie, gmina Czernichów).

    Czernyszenko - od czarny.

    Czernyszew - od czarny.

    Czernyszewicz - od czarny.

    Czernyszyn - od czarny.

    Czerń - od czarny; od czerń ‘czarny kolor’.

    Czeroryjski - 1445 od nazwy miejscowej Czartorysk (KrW).

    Czerpa - od czerpać ‘nabierać’.

    Czerpak - od czerpać ‘nabierać’; od czerpak ‘naczynie do czerpania’.

    Czerpaniak - od czerpać ‘nabierać’.

    Czerpanis - od czerpać ‘nabierać’.

    Czerpas - od czerpać ‘nabierać’.

    Czerpatowicz - od czerpać ‘nabierać’.

    Czerpele - od czerpać ‘nabierać’.

    Czerpica - od czerpać ‘nabierać’.

    Czerpich - od czerpać ‘nabierać’.

    Czerpiczek - od czerpać ‘nabierać’.

    Czerpiel - od czerpać ‘nabierać’.

    Czerpioł - od czerpać ‘nabierać’.

    Czerpisz - od czerpać ‘nabierać’.

    Czerpita - od czerpać ‘nabierać’.

    Czerpko - od czerpać ‘nabierać’.

    Czerpniak - od czerpać ‘nabierać’.

    Czerpnik - od czerpać ‘nabierać’.

    Czerpowicz - od czerpać ‘nabierać’.

    Czerpuk - od czerpać ‘nabierać’.

    Czerski - 1393 od nazwy miejscowej Czersk (kilka wsi).

    Czertak - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czertakowski - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czertal - (Śl) od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czertenkow - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czerteżeński - 1630 od nazw miejscowych Czerteż (krośnieńskie, gmina Sanok), Czertyżyce, dziś Czerteżne (nowosądeckie, gmina przysiółek Snietnicy).

    Czerteżyński - od nazw miejscowych Czerteż (krośnieńskie, gmina Sanok), Czertyżyce, dziś Czerteżne (nowosądeckie, gmina przysiółek Snietnicy).

    Czertko - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czertok - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czertow - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czertowicz - 1700 od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czertyżeński - 1629 od nazw miejscowych Czerteż (krośnieńskie, gmina Sanok), Czertyżyce, dziś Czerteżne (nowosądeckie, gmina przysiółek Snietnicy).

    Czerus - od imienia Cyrus, notowanego w Polsce od XV wieku.

    Czerw - 1446 od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwa - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwaciuk - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwacz - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwak - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’ lub od gwarowego czerwak ‘larwa tocząca drzewo’.

    Czerwaś - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwata - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwatiuk - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwaty - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwczak - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwecka - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerweczka - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerweczko - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwenak - od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czerweniak - od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czerwenka - od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czerwenko - od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czerwenkow - od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czerwenkowicz - od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czerwenski - od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czerweny - od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czerwęda - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwiaczuk - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwiak - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwiakow - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwiaków - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwic - 1393 od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwica - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwich - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwicz - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwiczka - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwiec - od czerwiec, dawniej tez czerwień ‘szósty miesiąc roku’, ze staropolskiego ‘owad wytwarzający barwnik czerwony; pasożyt drzew’.

    Czerwiecki - od czerwiec, dawniej tez czerwień ‘szósty miesiąc roku’, ze staropolskiego ‘owad wytwarzający barwnik czerwony; pasożyt drzew’.

    Czerwiejczak - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwiek - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwiel - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwien - od czerwiec, dawniej tez czerwień ‘szósty miesiąc roku’, ze staropolskiego ‘owad wytwarzający barwnik czerwony; pasożyt drzew’.

    Czerwieniak - od czerwiec, dawniej tez czerwień ‘szósty miesiąc roku’, ze staropolskiego ‘owad wytwarzający barwnik czerwony; pasożyt drzew’.

    Czerwieniec - od czerwiec, dawniej tez czerwień ‘szósty miesiąc roku’, ze staropolskiego ‘owad wytwarzający barwnik czerwony; pasożyt drzew’.

    Czerwienka - od czerwiec, dawniej tez czerwień ‘szósty miesiąc roku’, ze staropolskiego ‘owad wytwarzający barwnik czerwony; pasożyt drzew’.

    Czerwienko - od czerwiec, dawniej tez czerwień ‘szósty miesiąc roku’, ze staropolskiego ‘owad wytwarzający barwnik czerwony; pasożyt drzew’.

    Czerwień - od czerwiec, dawniej tez czerwień ‘szósty miesiąc roku’, ze staropolskiego ‘owad wytwarzający barwnik czerwony; pasożyt drzew’.

    Czerwieńczak - od czerwiec, dawniej tez czerwień ‘szósty miesiąc roku’, ze staropolskiego ‘owad wytwarzający barwnik czerwony; pasożyt drzew’.

    Czerwieńka - od czerwiec, dawniej tez czerwień ‘szósty miesiąc roku’, ze staropolskiego ‘owad wytwarzający barwnik czerwony; pasożyt drzew’.

    Czerwieńko - od czerwiec, dawniej tez czerwień ‘szósty miesiąc roku’, ze staropolskiego ‘owad wytwarzający barwnik czerwony; pasożyt drzew’.

    Czerwieński - 1520 od nazw miejscowych typu Czerwin, Czerwińsk, Czerwieniec.

    Czerwik - 1619 od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’ lub od czerwik ‘robak’.

    Czerwin - 1448 od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwiniak - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwiniec - od czerwiec, dawniej tez czerwień ‘szósty miesiąc roku’, ze staropolskiego ‘owad wytwarzający barwnik czerwony; pasożyt drzew’.

    Czerwinka - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwinko - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwinow - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwinski - od nazw miejscowych typu Czerwin, Czerwińsk, Czerwieniec.

    Czerwińczak - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwiński - od nazw miejscowych typu Czerwin, Czerwińsk, Czerwieniec.

    Czerwionek - 1629 od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czerwionka - 1606 od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czerwionke - od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czerwionko - od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czerwiuk - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwiunka - od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czerwobroda - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwon - od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czerwona - od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czerwonabroda - od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czerwonabrody - od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czerwonagóra - od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czerwonak - od czerwony, z gwarowego czerwiony lub od gwarowego czerwonak ‘owad czerwiec’.

    Czerwonek - od czerwony, z gwarowego czerwiony lub od gwarowego czerwonek ‘czerwony wół; grzyb koźlarz czerwony’.

    Czerwoniec - od czerwony, z gwarowego czerwiony lub od czerwoniec ‘grzyb; mrówka czerwona; pieniądz z czerwonego złota’.

    Czerwonik - od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czerwoniuk - od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czerwonka - 1679 od czerwony, z gwarowego czerwiony lub od czerwonka ‘choroba jelit’, z gwarowego też ‘choroba świń’.

    Czerwonka - od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czerwonko - od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czerwony - 1465 od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czerwoń - 1739 od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwoń - od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czerwończuk - od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czerwosz - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czerwusz - 1464 od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czeryło - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Czerzan - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czerzasty - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czerzniak - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czerzyk - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czerzyński - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czes - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Czesacz - 1736 w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Czesak - 1680 w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać lub od czesak ‘narzędzie do czesania’.

    Czesakow - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać lub od czesak ‘narzędzie do czesania’.

    Czesanek - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Czesanis - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Czesankiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Czesanowicz - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Czesany - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Czesek - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Czesek-Czeszek - złożenia brak; Czesek w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać; Czeszek 1311 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Czesław.

    Czesenek - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Czesiak - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Czesiejko - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Czesiek - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Czesiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Czesik - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Czesiul - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Czeski - 1396 od nazw miejscowych Czechy, Czeszki (kilka miejscowości).

    Czesławski - 1478 od nazw miejscowych typu Czesławice, Czasław.

    Czesnak - od staropolskiego czesny ‘uczciwy, zacny’.

    Czesnakow - od staropolskiego czesny ‘uczciwy, zacny’.

    Czesnakowicz - od staropolskiego czesny ‘uczciwy, zacny’.

    Czesnakowski - od staropolskiego czesny ‘uczciwy, zacny’.

    Czesnal - od staropolskiego czesny ‘uczciwy, zacny’.

    Czesnałowicz - od staropolskiego czesny ‘uczciwy, zacny’.

    Czesnek - 1567 od czosnek, z czeskiego česnek, z rosyjskiego česnok.

    Czesnel - od staropolskiego czesny ‘uczciwy, zacny’.

    Czesnok - od czosnek, z czeskiego česnek, z rosyjskiego česnok.

    Czesnolewicz - od staropolskiego czesny ‘uczciwy, zacny’.

    Czesnołowicz - od staropolskiego czesny ‘uczciwy, zacny’.

    Czesnowicz - od staropolskiego czesny ‘uczciwy, zacny’.

    Czesnowski - od staropolskiego czesny ‘uczciwy, zacny’.

    Czesnulewicz - od staropolskiego czesny ‘uczciwy, zacny’.

    Czesny - 1645 od staropolskiego czesny ‘uczciwy, zacny’.

    Czesnyk - od czosnek, z czeskiego česnek, z rosyjskiego česnok.

    Czestek - 1393 od imion typu Czścibor lub od cześć.

    Czestki - od imion typu Czścibor lub od cześć.

    Czestkiewicz - od imion typu Czścibor lub od cześć.

    Czestko - 1325-27 od imion typu Czścibor lub od cześć.

    Czestkowicz - 1329 od imion typu Czścibor lub od cześć.

    Czestkowski - 1436 od nazwy miejscowej Czestków (sieradzkie, gmina Buczek).

    Czestnik - 1485 od czasza ‘kielich’; od cześnik ‘urzędnik dworski sprawujący pieczę nad napojami’.

    Czestyński - 1454 od nazwy miejscowej Czastyn, także Czestyn (KrW).

    Czesun - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Czesuń - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Czesz - 1395 od imion złożonych typu Czesław.

    Czesza - od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszak - 1597 od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszczkiewicz - od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszczyn - od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszczyszyn - od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszejko - od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszejko-Sochacki - złożenia brak; Czeszejko od imion złożonych typu Czesław; Sochacki 1443 od nazwy miejscowej Sochacz (krośnieńskie, gmina Lipinki).

    Czeszejkowski - od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszek - 1311 od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszel - 1570 od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszelczyk - od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszenko - od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszewicz - od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszewski - 1388 od nazwy miejscowej Czeszewo (poznańskie, gmina Miłosław).

    Czeszka - od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszkiel - od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszkiewicz - od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszko - 1310 od imion złożonych typu Czesław.

    Czesznia - 1390 od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszowic - od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszowicz - od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszowiec - od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszowski - 1415 od nazwy miejscowej Czeszewo (poznańskie, gmina Miłosław).

    Czeszuk - od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszula - 1578 od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszulski - od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszun - od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszuń - od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszura - 1679 od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszusz - od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszyca - od imion złożonych typu Czesław.

    Czeszyk - 1726 od imion złożonych typu Czesław.

    Cześ - od imion złożonych typu Czesław.

    Cześkiewicz - od imion złożonych typu Czesław.

    Cześniak - od staropolskiego czesny ‘uczciwy, zacny’.

    Cześnicki - 1427 od nazwy miejscowej Czaśniki, też Cześniki (KrW).

    Cześnik - 1412 od czasza ‘kielich’; od cześnik ‘urzędnik dworski sprawujący pieczę nad napojami’.

    Cześnikiewicz - od czasza ‘kielich’; od cześnik ‘urzędnik dworski sprawujący pieczę nad napojami’.

    Cześnikowicz - od czasza ‘kielich’; od cześnik ‘urzędnik dworski sprawujący pieczę nad napojami’.

    Cześnikowski - od czasza ‘kielich’; od cześnik ‘urzędnik dworski sprawujący pieczę nad napojami’.

    Cześników - od czasza ‘kielich’; od cześnik ‘urzędnik dworski sprawujący pieczę nad napojami’.

    Cześniuk - od staropolskiego czesny ‘uczciwy, zacny’.

    Czetniak - od czatować, czata ‘straż, warta’.

    Czeto - 1411 (Wlkp) od czatować, czata ‘straż, warta’.

    Czetowicz - 1419 od czatować, czata ‘straż, warta’.

    Czetwertyński - 1499 od nazwy miejscowej Czetwertnia (KrW).

    Częba - 1408 w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’ lub od imienia Czembor.

    Czębek - 1386 w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Częp - 1395 w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czępa - 1424 w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czępek - 1459 w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’ lub od gwarowego czępek ‘na zgiętych kolanach, w kucki’.

    Czępicha - 1449 w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czępiel - 1693 w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czępik - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czępiński - 1427 od nazwy miasta Czempiń, dawniej Czępin (poznańskie).

    Czępiszka - 1415 w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czępita - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czępka - 1427 w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’ lub od gwarowego czępka ‘klęczenie’.

    Czępowic - 1430 w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czępsza - 1456 w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czępulik - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Częstak - od imion złożonych typu Częstobor, tez od często.

    Częstek - 1395 od imion złożonych typu Częstobor, tez od często.

    Częstka - od imion złożonych typu Częstobor, tez od często.

    Częstki - od imion złożonych typu Częstobor, tez od często.

    Częstkiewicz - od imion złożonych typu Częstobor, tez od często.

    Częstkowski - 1465 od nazw miejscowych typu Częstkowo, Częstków (kilka wsi).

    Częstoch - 1136 od imion złożonych typu Częstobor, tez od często.

    Częstochowski - 1439 od nazw miejscowych Częstochowice, Częstochowa (kilka miejscowości).

    Częstocki - 1453 od nazwy miejscowej Częstocice (kieleckie, gmina Ostrowiec Świętokrzyski).

    Częstogoj - od imion złożonych typu Częstobor, tez od często.

    Częstogórski - od imion złożonych typu Częstobor, tez od często.

    Częstoniewski - 1445 od nazwy miejscowej Częstoniew (radomskie, gmina Grójec).

    Częstoń - 1265 od imion złożonych typu Częstobor, tez od często.

    Częstopał - od imion złożonych typu Częstobor, tez od często.

    Częstopijan - 1412 od imion złożonych typu Częstobor, tez od często.

    Częstorka - 1398 od imion złożonych typu Częstobor, tez od często.

    Częstosz - 1252 od imion złożonych typu Częstobor, tez od często.

    Częstoszowski - 1470-80 od nazwy miejscowej Częstoszowice (kieleckie, gmina Książ Wielki).

    Częstota - 1497 od imion złożonych typu Częstobor, tez od często.

    Częstowic - 1416 od imion złożonych typu Częstobor, tez od często.

    Częstuniewski - od nazwy miejscowej Częstoniew (radomskie, gmina Grójec).

    Częsz - od imion złożonych typu Częstobor.

    Częszak - od imion złożonych typu Częstobor.

    Częszczyk - od imion złożonych typu Częstobor.

    Częszowic - 1441 od imion złożonych typu Częstobor.

    Częścik - od imion złożonych typu Częstobor, tez od często.

    Częścików - od imion złożonych typu Częstobor, tez od często.

    Czkała - od czkać ‘mieć czkawkę’.

    Czlapa - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Człap - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Człapa - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Człapak - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Człapczuk - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Człapczyński - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Człapek - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Człapiński - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Człapka - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Człapowski - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Człapski - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Człon - 1663 od człon ‘część składowa’.

    Członek - od człon ‘część składowa’.

    Członka - od człon ‘część składowa’.

    Członko - od człon ‘część składowa’.

    Członkowski - od człon ‘część składowa’.

    Członowski - od człon ‘część składowa’.

    Człop - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Człopczyński - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Człopek - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Człopień - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Człopiński - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Człopiski - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Człopka - od cłapać, człapać ‘iść ciężko’.

    Człowieczek - 1406 od człowiek, człowieczek.

    Człowiek - 1398 od człowiek.

    Człowiekowski - od człowiek.

    Czmachowski - od nazwy miejscowej Ćmachowo (pilskie, gmina Wronki).

    Czmański - 1397 od nazwy miejscowej Czmanie, dziś Czmoń (poznańskie, gmina Kórnik).

    Czmiel - 1338 od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Czmielak - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Czmielarz - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Czmielnik - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Czmielorz - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Czmielowicz - 1456 od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Czmieluk - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Czmil - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Czmilak - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Czmoch - od cmokać ‘mlaskać; całować’, cmok.

    Czmochowski - od cmokać ‘mlaskać; całować’, cmok.

    Czmoczek - od cmokać ‘mlaskać; całować’, cmok.

    Czmok - od cmokać ‘mlaskać; całować’, cmok.

    Czmuch - od cmokać ‘mlaskać; całować’, cmok.

    Czmuchowski - od nazwy miejscowej Ćmachowo (pilskie, gmina Wronki).

    Czober - od gwarowego cuber ‘większe naczynie z drzewa’ lub od niemieckich nazw osobowych Zuber, Zober.

    Czobocic - 1406 od czobot ‘rodzaj obuwia’.

    Czobociej - od czobot ‘rodzaj obuwia’.

    Czobocin - 1378 od czobot ‘rodzaj obuwia’.

    Czoborz - od gwarowego cuber ‘większe naczynie z drzewa’ lub od niemieckich nazw osobowych Zuber, Zober.

    Czoborżak - od gwarowego cuber ‘większe naczynie z drzewa’ lub od niemieckich nazw osobowych Zuber, Zober.

    Czobot - 1365 od czobot ‘rodzaj obuwia’.

    Czobota - 1431 od czobot ‘rodzaj obuwia’.

    Czobotar - od czobot ‘rodzaj obuwia’.

    Czobotarin - od czobot ‘rodzaj obuwia’.

    Czobotariw - od czobot ‘rodzaj obuwia’.

    Czobotarz - 1473 od czobot ‘rodzaj obuwia’.

    Czobotek - 1378 od czobot ‘rodzaj obuwia’.

    Czobotnik - 1446 od czobot ‘rodzaj obuwia’; od czobotnik ‘wyrabiający czoboty’.

    Czobotowicz - 1443 od czobot ‘rodzaj obuwia’.

    Czobotowski - od czobot ‘rodzaj obuwia’.

    Czobut - od czobot ‘rodzaj obuwia’.

    Czoch - 1447 od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czocha - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czochajda - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czochal - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czochalski - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czochański - 1462 od nazwy miejscowej Czochanie (łomżyńskie, gmina Rutki).

    Czochar - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czochara - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czocharyn - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czocheli - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czocher - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czochera - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czocholewicz - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czochoń - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czochoński - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czochor - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czochora - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czochorowski - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czochowski - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czochór - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czochów - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czochra - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czochracz - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czochraj - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czochrak - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czochralski - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czochrowski - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czochta - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czochur - 1581 od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czogala - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Czogalik - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Czogall - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Czogalla - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Czogallik - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Czogała - 1567 od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Czogało - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Czogata - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Czogel - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Czogiel - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Czogieł - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Czogła - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Czok - od gwarowego ciokać, czokać ‘głaskać, cmokać’.

    Czokajło - od gwarowego ciokać, czokać ‘głaskać, cmokać’.

    Czokałło - od gwarowego ciokać, czokać ‘głaskać, cmokać’.

    Czokało - od gwarowego ciokać, czokać ‘głaskać, cmokać’.

    Czokańczuk - od gwarowego ciokać, czokać ‘głaskać, cmokać’.

    Czokański - od gwarowego ciokać, czokać ‘głaskać, cmokać’.

    Czokiel - od gwarowego ciokać, czokać ‘głaskać, cmokać’.

    Czokojło - od gwarowego ciokać, czokać ‘głaskać, cmokać’.

    Czokoń - 1687-88 od gwarowego ciokać, czokać ‘głaskać, cmokać’.

    Czokow - od gwarowego ciokać, czokać ‘głaskać, cmokać’.

    Czokowski - od gwarowego ciokać, czokać ‘głaskać, cmokać’.

    Czoków - od gwarowego ciokać, czokać ‘głaskać, cmokać’.

    Czolowiecki - 1487 od nazwy miejscowej Czołowice (KrW), Czołowo (poznańskie, gmina Kórnik).

    Czołchański - od nazwy miejscowej Czołhań (KrW).

    Czołczek - od czoło.

    Czołczycki - od nazwy miejscowej Czołczyce, dziś Czułczyce (chełm., gmina Sawin).

    Czołczyński - 1390 od nazwy miejscowej Czołczyn (sieradzkie, gmina Lutomiersk).

    Czołczyski - 1442 od nazwy miejscowej Czołczyce, dziś Czułczyce (chełm., gmina Sawin).

    Czołek - od czoło.

    Czołhański - 1447

    Czołka - od czoło.

    Czołkiewicz - 1700 od czoło.

    Czołkos - od czoło.

    Czołkosz - od czoło.

    Czołnik - od czoło.

    Czołno - od czoło.

    Czołnochowski - 1411 od nazwy miejscowej Czołnochów (kaliskie, gmina Gizałki).

    Czoło - 1204 od czoło.

    Czołowicz - od czoło.

    Czołowski - 1392 od nazwy miejscowej Czołowice (KrW), Czołowo (poznańskie, gmina Kórnik).

    Czołpiński - 1497 od nazwy miejscowej Czołpin (włocławskie, gmina Dobre).

    Czołuch - od czoło.

    Czołuj - od czoło.

    Czombara - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czomber - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czombera - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czomer - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czomorek - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czompa - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czompel - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czompelik - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czomperlik - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czompo - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czop - 1382 od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czopa - 1628 od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czopak - od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czopczyc - od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czopczyk - od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czopek - 1354 od czop ‘korek do zatykania beczki’; od czopek.

    Czopel - od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czopeńko - od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czopiak - 1642 od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czopiej - od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czopiel - od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czopiela - od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czopiewicz - od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czopik - 1598 od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czopil - 1373 od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czopiuk - od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czopka - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czopkiewicz - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czopko - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czopkoń - od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czopkowicz - 1446 od staropolskiego capac, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czopnik - od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czopok - od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czopor - od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czopowicz - od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czopowik - od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czopór - od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czopp - od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czoppa - od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czoppek - od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czoppik - od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czorn - 1414 od czarny.

    Czorna, m. - 1676 od czarny.

    Czornak - od czarny.

    Czornej - od czarny.

    Czornejko - od czarny.

    Czornek - od czarny.

    Czornenki - od czarny.

    Czorneńka - od czarny.

    Czorneńki - od czarny.

    Czorneńko - od czarny.

    Czorni - od czarny.

    Czorniak - od czarny.

    Czorniczek - od czarny.

    Czorniej - od czarny.

    Czornij - od czarny.

    Czornik - od czarny.

    Czorniok - od czarny.

    Czorniuk - od czarny.

    Czornok - od czarny.

    Czornomaz - od czarny.

    Czorny - od czarny.

    Czornyj - od czarny.

    Czornysz - od czarny.

    Czort - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czortek - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czortkowski - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czortków - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czortoryjski - 1445 od nazwy miejscowej Czartorysk (KrW).

    Czortula - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czortyk - od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czos - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać; też od gwarowego czos ‘cios, uderzenie’.

    Czosaczek - 1583 w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Czosak - 1645 w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Czosala - 1564 w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Czosek - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Czosik - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Czosk - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Czosnek - 1438 od czosnek, z czeskiego česnek, z rosyjskiego česnok.

    Czosnkowski - od czosnek, z czeskiego česnek, z rosyjskiego česnok.

    Czosnowicz - od czosnek, z czeskiego česnek, z rosyjskiego česnok.

    Czosnowski - 1470 od nazwy miejscowej Czosnów (warszawskie, gmina Czosnów).

    Czosnyk - od czosnek, z czeskiego česnek, z rosyjskiego česnok.

    Czosnyka - od czosnek, z czeskiego česnek, z rosyjskiego česnok.

    Czosnykowski - od czosnek, z czeskiego česnek, z rosyjskiego česnok.

    Czosowicz - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Czostkiewicz - od czosnek, z czeskiego česnek, z rosyjskiego česnok.

    Czostkow - od czosnek, z czeskiego česnek, z rosyjskiego česnok.

    Czostkowski - od czosnek, z czeskiego česnek, z rosyjskiego česnok.

    Czostków - od czosnek, z czeskiego česnek, z rosyjskiego česnok.

    Czostnek - 1447 od czosnek, z czeskiego česnek, z rosyjskiego česnok.

    Czosuch - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Czosyk - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać.

    Czośnek - od czosnek, z czeskiego česnek, z rosyjskiego česnok.

    Czośnyk - od czosnek, z czeskiego česnek, z rosyjskiego česnok.

    Czośnyka - od czosnek, z czeskiego česnek, z rosyjskiego česnok.

    Czot - od czatować, czata ‘straż, warta’.

    Czota - od czatować, czata ‘straż, warta’.

    Czób - od czub, czubić się.

    Czóba - od czub, czubić się.

    Czóbkowski - od czub, czubić się.

    Czóg - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Czój - od czuć, czuję, też od gwarowego czuj ‘węch, pysk psa’.

    Czójko - od czuć, czuję, też od gwarowego czuj ‘węch, pysk psa’.

    Czółkiewicz - od czoło.

    Czółkowski - od czoło.

    Czółnik - od czoło.

    Czółno - od czoło.

    Czółnowski - od czoło.

    Czółowski - od czoło.

    Czóryło - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Czpak - od staropolskiego gwarowego ćpać ‘jeść’.

    Czpakowski - od staropolskiego gwarowego ćpać ‘jeść’.

    Czpal - 1607 od staropolskiego gwarowego ćpać ‘jeść’.

    Czpala - od staropolskiego gwarowego ćpać ‘jeść’.

    Czpczyk - od staropolskiego gwarowego ćpać ‘jeść’.

    Czpczyński - od staropolskiego gwarowego ćpać ‘jeść’.

    Czpek - od staropolskiego gwarowego ćpać ‘jeść’.

    Czpiewski - od staropolskiego gwarowego ćpać ‘jeść’.

    Czpiga - od staropolskiego gwarowego ćpać ‘jeść’.

    Czpik - od staropolskiego gwarowego ćpać ‘jeść’.

    Czpil - od staropolskiego gwarowego ćpać ‘jeść’.

    Czpiłko - od staropolskiego gwarowego ćpać ‘jeść’.

    Czpioła - od staropolskiego gwarowego ćpać ‘jeść’.

    Czpis - od staropolskiego gwarowego ćpać ‘jeść’.

    Czrna - od czarny.

    Czrnecki - od czarny.

    Czrniak - od czarny.

    Czrniakowski - od czarny.

    Czrniecki - od czarny.

    Czrniejewski - od czarny.

    Czrnielewski - od czarny.

    Czrniewicz - od czarny.

    Czrnigiewicz - od czarny.

    Czrnik - od czarny.

    Czrnin - od czarny.

    Czrniska - od czarny.

    Czrnobrywa - od czarny.

    Czrnociński - od czarny.

    Czrnocki - od czarny.

    Czrnojahn - od czarny.

    Czrnojan - od czarny.

    Czrnojańczyk - od czarny.

    Czrnomaz - od czarny.

    Czrnomski - od czarny.

    Czrnomys - od czarny.

    Czrnomysa - od czarny.

    Czrnota - od czarny.

    Czrnotta - od czarny.

    Czrnow - od czarny.

    Czrnowicki - od czarny.

    Czrnowski - od czarny.

    Czrnuch - od czarny.

    Czrnula - od czarny.

    Czrnuszka - od czarny.

    Czrny - od czarny.

    Czrostaw - od gwarowego czarzyć ‘czarować’, czar lub od imienia Cezary.

    Czrzop - od staropolskiego trzop ‘garnek, skorupa’.

    Czsta - XII w. od imion typu Czścibor lub od cześć.

    Czścibor - 1110 od imienia złożonego Czścibor, którego człon pierwszy podlegał wahaniom fonetycznym: Czcibor, Cibor, Ścibor.

    Czścik - 1256 od imion typu Czścibor lub od cześć.

    Cztan - 1379 od imion typu Czścibor lub od cześć.

    Cztawa, ż. - 1388 od imion typu Czścibor lub od cześć.

    Czternasta - od czternasty.

    Czternastek - od czternasty.

    Czternastkiewicz - od czternasty.

    Czternasty - od czternasty.

    Czternaścik - od czternasty.

    Czterobok - od cztery.

    Czub - od czub, czubić się.

    Czuba - 1470 od czub, czubić się.

    Czubacha - od czub, czubić się.

    Czubachowski - od czub, czubić się.

    Czuba-Czubiak - złożenia brak; Czuba 1470 od czub, czubić się; Czubiak 1792 w grupie nazwisk pochodzących od czub, czubić się.

    Czubaj - od czub, czubić się.

    Czubaja - od czub, czubić się.

    Czubajewski - od czub, czubić się.

    Czubajko - od czub, czubić się.

    Czubajkowski - od czub, czubić się.

    Czubajło - od czub, czubić się.

    Czubak - 1426 od czub, czubić się.

    Czuba-Kosior - złożenia brak; Czuba 1470 od czub, czubić się; Kosior w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kas-, ta może być od nazw osobowych na Ka-, typu Kazimierz, Katarzyna lub od wyrazów staropolskich typu kasać się ‘’opasywać się’, kasa.

    Czubakow - od czub, czubić się.

    Czubakowski - od czub, czubić się.

    Czubaków - od czub, czubić się.

    Czubal - od czub, czubić się.

    Czubala - od czub, czubić się.

    Czuballa - od czub, czubić się.

    Czubalski - od czub, czubić się.

    Czubał - od czub, czubić się.

    Czubała - XVI w. od czub, czubić się.

    Czubało - od czub, czubić się.

    Czuban - 1465 od czub, czubić się.

    Czubanek - od czub, czubić się.

    Czubaniuk - od czub, czubić się.

    Czubanowski - 1627 od czub, czubić się.

    Czubany - od czub, czubić się.

    Czubań - od czub, czubić się.

    Czubański - od czub, czubić się.

    Czubar - od czub, czubić się.

    Czubara - od czub, czubić się.

    Czubarow - od czub, czubić się.

    Czubarowicz - od czub, czubić się.

    Czubaruk - od czub, czubić się.

    Czubas - 1620 od czub, czubić się.

    Czubasiewicz - od czub, czubić się.

    Czubasiński - od czub, czubić się.

    Czubaszek - od czub, czubić się.

    Czubaszewski - od czub, czubić się.

    Czubaszka - od czub, czubić się.

    Czubaszyk - od czub, czubić się.

    Czubat - od czub, czubić się.

    Czubata - od czub, czubić się.

    Czubatka - 1497 od czub, czubić się.

    Czubatkow - od czub, czubić się.

    Czubatków - od czub, czubić się.

    Czubatnik - od czub, czubić się.

    Czubaty - 1497 od czub, czubić się.

    Czubczenko - od czub, czubić się.

    Czubczyński - od czub, czubić się.

    Czubej - od czub, czubić się.

    Czubejko - od czub, czubić się.

    Czubek - 1598 od czub, czubić się.

    Czubelski - od czub, czubić się.

    Czubenko - od czub, czubić się.

    Czuber - 1655 w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czubera - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czuberak - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czuberka - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czubeta - 1656 od czub, czubić się.

    Czubiak - 1792 od czub, czubić się.

    Czubiałko - od czub, czubić się.

    Czubica - od czub, czubić się.

    Czubiel - od czub, czubić się.

    Czubiela - od czub, czubić się.

    Czubielski - od czub, czubić się.

    Czubieniak - od czub, czubić się.

    Czubienko - od czub, czubić się.

    Czubik - 1734 od czub, czubić się.

    Czubikowski - od czub, czubić się.

    Czubil - od czub, czubić się.

    Czubiliński - od czub, czubić się.

    Czubin - 1350 od czub, czubić się.

    Czubiniak - od czub, czubić się.

    Czubiń - od czub, czubić się.

    Czubiński - 1442 od nazwy miejscowej Czubin (warszawskie, gmina Brwinów).

    Czubis - od czub, czubić się.

    Czubisz - od czub, czubić się.

    Czubiuk - od czub, czubić się.

    Czubka - od czub, czubić się.

    Czubkiewicz - od czub, czubić się.

    Czubko - od czub, czubić się.

    Czubkowski - od czub, czubić się.

    Czubla - od czub, czubić się.

    Czublon - od czub, czubić się.

    Czubluk - od czub, czubić się.

    Czublun - od czub, czubić się.

    Czubła - od czub, czubić się.

    Czubłon - od czub, czubić się.

    Czubocha - od czub, czubić się.

    Czubok - od czub, czubić się.

    Czuboni - od czub, czubić się.

    Czuboń - od czub, czubić się.

    Czubor - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czubowicz - od czub, czubić się.

    Czubowski - od czub, czubić się.

    Czubrewicz - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czubrichowski - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czubrowicz - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czubrowski - 1471 od nazwy miejscowej Czubrowice (krakowskie, gmina Jerzmanowice-Przeginia).

    Czubrych - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czubrychowski - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czubryj - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czubryk - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czubrykow - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czubryków - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czubryński - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czubryt - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czubrzyński - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czubura - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czuch - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czucha - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czuchaj - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czuchaja - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czuchajda - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czuchajew - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czuchajewicz - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czuchajewski - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czuchajowski - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czuchalski - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czuchan - 1365 od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czuchań - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czuchański - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czuchara - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czucharski - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czucheć - 1655 od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czuchiński - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czuchlej - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czuchno - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czuchnowicz - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czuchnowski - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czucholski - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czuchoński - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czuchora - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czuchorowski - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czuchowicz - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czuchowski - 1687-88 od nazwy miejscowej Czuchów (białostockie, gmina Platerów).

    Czuchra - 1451 od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czuchraj - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czuchrajewicz - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czuchrak - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czuchran - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czuchraniak - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czuchranik - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czuchraniuk - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czuchrań - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czuchrij - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czuchro - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czuchroń - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czuchrowski - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czuchry - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czuchryj - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czuchryk - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czuchryła - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czuchryński - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czuchryta - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czuchrzyński - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czuchta - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czuchura - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czuchyra - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czucz - od staropolskiego, gwarowego czuczać ‘kucać’.

    Czucza - od staropolskiego, gwarowego czuczać ‘kucać’.

    Czuczak - od staropolskiego, gwarowego czuczać ‘kucać’.

    Czuczało - od staropolskiego, gwarowego czuczać ‘kucać’.

    Czuczałow - od staropolskiego, gwarowego czuczać ‘kucać’.

    Czuczejko - od staropolskiego, gwarowego czuczać ‘kucać’.

    Czuczeła - od staropolskiego, gwarowego czuczać ‘kucać’.

    Czuczeło - od staropolskiego, gwarowego czuczać ‘kucać’.

    Czuczewicz - od staropolskiego, gwarowego czuczać ‘kucać’.

    Czuczeyko - od staropolskiego, gwarowego czuczać ‘kucać’.

    Czuczke - od staropolskiego, gwarowego czuczać ‘kucać’.

    Czuczkiewicz - od staropolskiego, gwarowego czuczać ‘kucać’.

    Czuczkis - od staropolskiego, gwarowego czuczać ‘kucać’.

    Czuczo - od staropolskiego, gwarowego czuczać ‘kucać’.

    Czuczoła - od staropolskiego, gwarowego czuczać ‘kucać’.

    Czuczos - od staropolskiego, gwarowego czuczać ‘kucać’.

    Czuczuj - od staropolskiego, gwarowego czuczać ‘kucać’.

    Czuczujew - od staropolskiego, gwarowego czuczać ‘kucać’.

    Czuczuk - od staropolskiego, gwarowego czuczać ‘kucać’.

    Czuczuliński - od staropolskiego, gwarowego czuczać ‘kucać’.

    Czuczułowski - od staropolskiego, gwarowego czuczać ‘kucać’.

    Czuczyk - 1699 od staropolskiego, gwarowego czuczać ‘kucać’.

    Czuczyłowski - od staropolskiego, gwarowego czuczać ‘kucać’.

    Czuczyn - od staropolskiego, gwarowego czuczać ‘kucać’.

    Czuda - 1566 od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudaj - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudak - 1427 od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudakow - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudakowski - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudaków - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudała - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudec - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudecki - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudej - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudejko - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudek - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudenko - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czuder - 1477 od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czuderna - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudes - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudeusz - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudiak - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudinow - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudinowicz - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudlik - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudnik - 1422 od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudnochowski - od nazwy miejscowej Cudnochy (suwalskie, gmina Mikołajki).

    Czudny - 1388 od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudo - 1489 od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudor - 1431 od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudowicz - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudowski - 1593 od nazwy miejscowej Cudów (radomskie, gmina Kozienice).

    Czudowski - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czuduk - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudy - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudyk - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudzaj - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudziak - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudziełowski - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudzik - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudzin - 1376 od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudzinowicz - XVII w. od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czudzinowski - 1486 od nazwy miejscowej Czudzinowice, dziś Cudzynowice (kieleckie, gmina Kazimierza Wielka).

    Czudzisz - 1406 od cud, ze staropolskiego cudo, czudo.

    Czug - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Czuga - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Czugaj - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Czugajewicz - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Czugajewski - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Czugaliński - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Czugalla - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Czugała - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Czugan - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Czugoła - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Czugujewicz - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Czugunow - od cug ‘zaciąg; zaprzęg konny’.

    Czuh - od czyhać, dawniej czuhać ‘czatować, nastawać’.

    Czuhaj - od czyhać, dawniej czuhać ‘czatować, nastawać’.

    Czuhajewicz - od czyhać, dawniej czuhać ‘czatować, nastawać’.

    Czuhajewski - od czyhać, dawniej czuhać ‘czatować, nastawać’.

    Czuhajło - od czyhać, dawniej czuhać ‘czatować, nastawać’.

    Czuhan - od czyhać, dawniej czuhać ‘czatować, nastawać’.

    Czuhaniewicz - od czyhać, dawniej czuhać ‘czatować, nastawać’.

    Czuhorski - od czyhać, dawniej czuhać ‘czatować, nastawać’.

    Czuhryta - od czyhać, dawniej czuhać ‘czatować, nastawać’.

    Czuj - 1786 od czuć, czuję, też od gwarowego czuj ‘węch, pysk psa’.

    Czuja - od czuć, czuję, też od gwarowego czuj ‘węch, pysk psa’.

    Czujak - 1786 od czuć, czuję, też od gwarowego czuj ‘węch, pysk psa’.

    Czujan - od czuć, czuję, też od gwarowego czuj ‘węch, pysk psa’.

    Czujanowski - od czuć, czuję, też od gwarowego czuj ‘węch, pysk psa’.

    Czujaszkow - od czuć, czuję, też od gwarowego czuj ‘węch, pysk psa’.

    Czujaszków - od czuć, czuję, też od gwarowego czuj ‘węch, pysk psa’.

    Czujek - od czuć, czuję, też od gwarowego czuj ‘węch, pysk psa’.

    Czujeszow - od czuć, czuję, też od gwarowego czuj ‘węch, pysk psa’.

    Czujewicz - od czuć, czuję, też od gwarowego czuj ‘węch, pysk psa’.

    Czujewski - od czuć, czuję, też od gwarowego czuj ‘węch, pysk psa’.

    Czujka - od czuć, czuję, też od gwarowego czuj ‘węch, pysk psa’.

    Czujkiewicz - od czuć, czuję, też od gwarowego czuj ‘węch, pysk psa’.

    Czujko - od czuć, czuję, też od gwarowego czuj ‘węch, pysk psa’.

    Czujkowski - od czuć, czuję, też od gwarowego czuj ‘węch, pysk psa’.

    Czujowski - od czuć, czuję, też od gwarowego czuj ‘węch, pysk psa’.

    Czujski - od czuć, czuję, też od gwarowego czuj ‘węch, pysk psa’.

    Czujuk - od czuć, czuję, też od gwarowego czuj ‘węch, pysk psa’.

    Czuk - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Czuka - 1759 od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Czukajewski - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Czukajło - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Czukalin - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Czukała - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Czukało - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Czukanow - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Czukanów - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Czukcic - 1465 od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Czukiel - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Czukieta - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Czukiewicz - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Czukiewitz - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Czukiewski - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Czukin - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Czukłowicz - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Czukosz - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Czukowicz - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Czukowski - od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Czukta - 1439 od gwarowego ciukać, czukać ‘wytykać komuś błędy’, od gwarowego ciuka ‘pysk’.

    Czul - od czuły, czuć, czulić.

    Czula - od czuły, czuć, czulić.

    Czulak - od czuły, czuć, czulić.

    Czulat - od czuły, czuć, czulić.

    Czulec - od czuły, czuć, czulić.

    Czulew - od czuły, czuć, czulić.

    Czulewicz - od czuły, czuć, czulić.

    Czulic - od czuły, czuć, czulić.

    Czulicki - 1400 od nazwy miejscowej Czulice (krakowskie, gmina Komcyrzów-Luborzyca).

    Czuliga - od czuły, czuć, czulić.

    Czulij - od czuły, czuć, czulić.

    Czulik - 1475 od czuły, czuć, czulić.

    Czulisz - 1282 od czuły, czuć, czulić.

    Czulok - od czuły, czuć, czulić.

    Czuluk - od czuły, czuć, czulić.

    Czuł - od czuły, czuć, czulić.

    Czuła - 1427 od czuły, czuć, czulić.

    Czułada - od czuły, czuć, czulić.

    Czułado - od czuły, czuć, czulić.

    Czułaj - od czuły, czuć, czulić.

    Czułajewski - od czuły, czuć, czulić.

    Czułak - 1480 od czuły, czuć, czulić.

    Czułakow - od czuły, czuć, czulić.

    Czułaków - od czuły, czuć, czulić.

    Czułan - od czuły, czuć, czulić.

    Czułba - 1566 od czuły, czuć, czulić.

    Czułczycz - 1370 od czuły, czuć, czulić.

    Czułczyński - od czuły, czuć, czulić.

    Czułecki - od czuły, czuć, czulić.

    Czułek - 1683-85 od czuły, czuć, czulić.

    Czułka - 1384 od czuły, czuć, czulić lub od gwarowego czułka ‘onuca, owca’.

    Czułkin - od czuły, czuć, czulić.

    Czułko - 1307 od czuły, czuć, czulić.

    Czułkow - od czuły, czuć, czulić.

    Czułkowski - od czuły, czuć, czulić.

    Czułków - od czuły, czuć, czulić.

    Czuły - od czuły, czuć, czulić.

    Czułyk - od czuły, czuć, czulić.

    Czum - od dżuma, dawniej też dziuma, czuma.

    Czuma - od dżuma, dawniej też dziuma, czuma.

    Czumaczenko - od dżuma, dawniej też dziuma, czuma.

    Czumaga - 1501 od dżuma, dawniej też dziuma, czuma.

    Czumaj - od dżuma, dawniej też dziuma, czuma.

    Czumak - 1412 od dżuma, dawniej też dziuma, czuma; od czumak ‘wożący towary na Podolu’.

    Czumakiewicz - od dżuma, dawniej też dziuma, czuma.

    Czumakow - od dżuma, dawniej też dziuma, czuma.

    Czumakowski - od dżuma, dawniej też dziuma, czuma.

    Czumaków - od dżuma, dawniej też dziuma, czuma.

    Czumała - od dżuma, dawniej też dziuma, czuma.

    Czumało - od dżuma, dawniej też dziuma, czuma.

    Czumałowski - od dżuma, dawniej też dziuma, czuma.

    Czumaś - od dżuma, dawniej też dziuma, czuma.

    Czumek - od dżuma, dawniej też dziuma, czuma.

    Czumiński - od dżuma, dawniej też dziuma, czuma.

    Czumis - od dżuma, dawniej też dziuma, czuma.

    Czumski - od dżuma, dawniej też dziuma, czuma.

    Czunikin-Krasowicki - złożenia brak; Czunikin brak; Krasowicki od krasa ‘piękno, uroda’, krasić ‘upiększać, maścić’.

    Czup - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupa - 1490 od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupachina - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupaj - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupajew - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupajłło - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupajło - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupak - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupala - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupalla - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupał - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupała - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupaniuk - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupas - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupczyc - 1499 od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupczyk - 1723 od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupczyński - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupek - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czuper - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupernaty - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czuperny - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czuperski - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupiak - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupial - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupiał - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupiała - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupiat - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupich - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupiej - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupiel - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupik - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupil - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupiłka - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupiło - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupin - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupina - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupiol - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupioł - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupior - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupir - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupis - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupisz - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupita - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupka - 1400 od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupkałło - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupkało - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupkiewicz - 1496 od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupko - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupkowski - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupot - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupralewicz - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupran - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupraniak - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czuprański - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupreła - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupren - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czuprewicz - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupriak - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czuprin - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czuprina - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupriniak - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czuprinienko - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czuprna - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czuproń - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czuprowski - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czuprów - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czuprun - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupruński - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupry - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupryak - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupryański - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czuprych - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupryjak - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupryk - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupryka - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupryki - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupryn - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupryna - 1619 od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupryniak - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupryniek - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupryniewicz - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupryniuk - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czuprynka - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czuprynko - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czuprynowski - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupryń - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupryński - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czuprys - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupryś - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupryt - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czuprzyński - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupski - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupta - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czuptyniak - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupura - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupurniak - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupurny - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupurowicz - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupury - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupuryn - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupyk - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupyr - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czupyr - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupyt - od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czur - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czura - 1693 od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czuraj - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurak - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurakowski - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czuraków - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurało - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurapski - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czuraszkiewicz - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurbaków - od staropolskiego ciurba, cibora, czorba, szorba ‘polewka; zupa, żur’.

    Czurczak - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurda - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurdosz - 1446 od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurej - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czureja - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurek - 1499 od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurel - 1652 od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurelik - 1641 od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Czurelik - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czureł - 1594 od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Czureło - 1456 od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło; od staropolskiego czurylo ‘galant, strojniś’.

    Czurełowicz - 1640 od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło; od staropolskiego czurylo ‘galant, strojniś’.

    Czurka - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurkin - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurko - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurlej - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurlewicz - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurlok - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurlow - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurłowski - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czuro - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurok - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czuron - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czuroń - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czuruk - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czuruk-Kantemir - złożenia brak; od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’; Kantemir brak.

    Czurun - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czuruń - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czuruś - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czuruśkiewicz - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurycz - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurydlo - 1432 od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Czuryj - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czuryk - 1430 od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurykin - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurylewicz - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Czurylik - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Czurylo - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Czurył - 1610 od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Czuryła - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Czuryłko - 1492 od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Czuryłło - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Czuryło - 1410 od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Czurys - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurysek - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czuryszkiewicz - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czuryt - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurytowicz - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurzyk - 1446 od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czurzyński - od ruskiej postaci imienia Cyrył, Czuryło, w XVI w. od czuryło ‘gach; wytworniś, możliwe też od ukraińskiego czura, ciura ‘kozacki sługa’, także od prasłowiańskiego čureti ‘ciec słabo’.

    Czusolowicz - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Czusz - 1387 od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Czuszak - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Czuszczak - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Czuszczan - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Czuszejko - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Czuszek - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Czuszel - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Czuszka - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Czuszke - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Czuszkiewicz - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Czuszko - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Czuszlak - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Czuszowski - 1498 od nazwy miejscowej Czuszów (kieleckie, gmina Racławice-Pałecznica).

    Czuszyna, m. - 1455 od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Czuszyński - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Czuśkiewicz - od nazw osobowych na Czu-, typu Czuch, Czuj.

    Czuta - od staropolskiego czuc, czutki ‘czuły, czujny’.

    Czutak - od staropolskiego czuc, czutki ‘czuły, czujny’.

    Czutek - od staropolskiego czuc, czutki ‘czuły, czujny’.

    Czutko - od staropolskiego czuc, czutki ‘czuły, czujny’.

    Czutkowski - od staropolskiego czuc, czutki ‘czuły, czujny’.

    Czuto - od staropolskiego czuc, czutki ‘czuły, czujny’.

    Czutowski - od staropolskiego czuc, czutki ‘czuły, czujny’.

    Czutro - od czutra ‘rodzaj flaszy drewnianej’.

    Czuwaj - od czuwać.

    Czuwak - od czuwać.

    Czuwał - od czuwać.

    Czuwała - od czuwać.

    Czuwałow - od czuwać.

    Czuwałów - od czuwać.

    Czuwara - od czuwać.

    Czuwaszew - od czuwać.

    Czwarnóg - od czwarty.

    Czwartek - 1581 od czwartek ‘czwarty dzień tygodnia’.

    Czwartkiewicz - od czwartek ‘czwarty dzień tygodnia’.

    Czwartkowski - od czwartek ‘czwarty dzień tygodnia’.

    Czwartos - od czwarty.

    Czwartosz - od czwarty.

    Czwartoś - od czwarty.

    Czwartyk - 1646 od czwarty.

    Czwertek - od czwarty.

    Czwiertnia - od ćwiertnia ‘mający czwartą część włóki’.

    Czwor - od czwarty.

    Czworak - od czwarty.

    Czworakowski - od czwarty.

    Czwornog - od czwarty.

    Czwornóg - od czwarty.

    Czworonóg - od czwarty.

    Czwortek - od czwartek ‘czwarty dzień tygodnia’.

    Czwórnog - od czwarty.

    Czwórnoga - od czwarty.

    Czwórnok - od czwarty.

    Czwórnóg - od czwarty.

    Czwórnug - od czwarty.

    Czwyrdziński - od nazwy miejscowej Ćwierdzin (konińskie, gmina Witkowo).

    Czyba - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Czybak - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Czybakow - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Czybakowski - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Czybala - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Czybała - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Czybaszek - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Czybelski - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Czybicki - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Czybik - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Czybiński - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Czybis - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Czybora - od imienia złożonego Czścibor, którego człon pierwszy podlegał wahaniom fonetycznym: Czcibor, Cibor, Ścibor.

    Czyborak - od imienia złożonego Czścibor, którego człon pierwszy podlegał wahaniom fonetycznym: Czcibor, Cibor, Ścibor.

    Czybulka - od cebula, ze staropolskiego cybula.

    Czybur - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Czybur - od imienia złożonego Czścibor, którego człon pierwszy podlegał wahaniom fonetycznym: Czcibor, Cibor, Ścibor.

    Czyburka - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Czyburka - od imienia złożonego Czścibor, którego człon pierwszy podlegał wahaniom fonetycznym: Czcibor, Cibor, Ścibor.

    Czyburko - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Czyburko - od imienia złożonego Czścibor, którego człon pierwszy podlegał wahaniom fonetycznym: Czcibor, Cibor, Ścibor.

    Czybyk - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Czybylski - od gwarowego cyba ‘koza’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Zibbe.

    Czyc - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czychracz - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czycki - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czycz - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czycza - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czyczała - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czyczel - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czyczerski - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czyczewski - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czyczka - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czyczkan - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czyczkiewicz - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czyczko - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czyczkowski - 1749 od nazwy miejscowej Czyczkowy (bydgoskie, gmina Brusy).

    Czyczła - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czyczow - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czyczów - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czyczuk - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czyczuł - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czyczuła - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czyczyk - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czyczył - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czyczyła - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czyczyło - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czyczyn - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czyczyna - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czyczyn-Egierd - złożenia brak; Czyczyn od cyc ‘brodawka piersiowa’; Egierd od niemieckiej nazwy osobowej Egert, ta od staro-wysoko-niemieckiego egerde ‘odłóg’.

    Czyczyn-Egiert - złożenia brak; Czyczyn od cyc ‘brodawka piersiowa’; Egiert 1717- od niemieckiej nazwy osobowej Egert, ta od staro-wysoko-niemieckiego egerde ‘odłóg’.

    Czyczyn-Egird - złożenia brak; Czyczyn od cyc ‘brodawka piersiowa’; Egird od niemieckiej nazwy osobowej Egert, ta od staro-wysoko-niemieckiego egerde ‘odłóg’.

    Czyczyra - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czyczyrko - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czyczyro - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czyćkowski - od cyc ‘brodawka piersiowa’.

    Czygała - od staropolskiego cyga ‘zabawka dziecinna; bąk’.

    Czygan - od nazwy etnicznej Cygan.

    Czyganowski - od nazwy etnicznej Cygan.

    Czyganów - od nazwy etnicznej Cygan.

    Czygar - od cygaro, cygar.

    Czygier - od niemieckich nazw osobowych Ziger, Zigger, te od Zi (e)ger ‘twaróg lub ser parmezan’.

    Czygierczyk - od niemieckich nazw osobowych Ziger, Zigger, te od Zi (e)ger ‘twaróg lub ser parmezan’.

    Czygir - od niemieckich nazw osobowych Ziger, Zigger, te od Zi (e)ger ‘twaróg lub ser parmezan’.

    Czygowski - od staropolskiego cyga ‘zabawka dziecinna; bąk’.

    Czyh - od czyhać, dawniej czuhać ‘czatować, nastawać’.

    Czyhak - od czyhać, dawniej czuhać ‘czatować, nastawać’.

    Czyhalski - od czyhać, dawniej czuhać ‘czatować, nastawać’.

    Czyhecki - od czyhać, dawniej czuhać ‘czatować, nastawać’.

    Czyher - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czyhin - od czyhać, dawniej czuhać ‘czatować, nastawać’.

    Czyhowski - od czyhać, dawniej czuhać ‘czatować, nastawać’.

    Czyhura - od czyhać, dawniej czuhać ‘czatować, nastawać’.

    Czyhylik - od czyhać, dawniej czuhać ‘czatować, nastawać’.

    Czyhyr - od czyhać, dawniej czuhać ‘czatować, nastawać’.

    Czyk - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Czykalski - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Czykaluk - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Czykał - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Czykała - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Czykałko - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Czykało - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Czykałowski - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Czykan - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Czykanow - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Czykiej - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Czykiejuk - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Czykiel - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Czykielew - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Czykielski - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Czykoła - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Czykowski - od nazw miejscowych Cykow, Cykowo (kilka wsi).

    Czykuła - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Czykun - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Czykunów - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Czykut - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Czykyta - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Czyl - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Czylak - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Czylatycki - 1443 od nazwy miejscowej Czelatyce (przemyskie, gmina Rokietnica).

    Czylej - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Czylek - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Czylewicz - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Czylik - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Czylikowski - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Czylok - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Czyluk - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Czyła - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Czyłkowski - od cel, dawniej cyl, celować, to z niemieckiego Ziel, też od cela; w pochodnych też od imienia żeńskiego Cela, Cyla, od (Cecylia).

    Czyma - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Czyma - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Czymaj - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Czymaj - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Czymała - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Czymała - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Czymański - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Czymbałach - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Czymber - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czymbor - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czymbura - w grupie nazwisk pochodzących od cząber, cząbr, cąber ‘ziele o wonnym zapachu’; w nazwiskach z tej grupy etymologicznej nazstąpilo pomieszanie form pochodnych od trzech różnych podstaw: cąber, comber, cząber ‘grzbiet barani; lędźwiowa część mięsa z wołu’ oraz od staropolskiego gwarowego cembra, cemra, bębra, cymbra, czarma ‘dyl do cembrowania, cembrowina’.

    Czymczuch - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Czymczuk - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Czymczuk - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Czymek - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Czymek - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Czymiński - od nazwy miejscowej Cymina (KrW).

    Czymka - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Czymka - (z fonetyką białoruską) od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Czymkowski - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Czyna - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Czyniel - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Czyniło - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Czyniowski - od cyna ‘rodzaj metalu’.

    Czynka - od cynk lub od niemieckiej nazwy osobowej Zink.

    Czynke - od cynk lub od niemieckiej nazwy osobowej Zink.

    Czynkiel - od cynk lub od niemieckiej nazwy osobowej Zink.

    Czynko - od cynk lub od niemieckiej nazwy osobowej Zink.

    Czynsiak - od czynsz ‘opłata, podatek’.

    Czynsz - 1371 od czynsz ‘opłata, podatek’.

    Czynszak - od czynsz ‘opłata, podatek’.

    Czynszczak - od czynsz ‘opłata, podatek’.

    Czynś - od czynsz ‘opłata, podatek’.

    Czyńczak - od czynsz ‘opłata, podatek’.

    Czyńszak - od czynsz ‘opłata, podatek’.

    Czyp - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Czypak - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Czypar - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Czypar - od niemieckiej nazwy osobowej Zipper, ta od Cyprianus.

    Czypczar - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Czypczyński - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Czypek - 1567 od gwarowego cipa ‘kura’.

    Czypeł - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Czypiak - 1733 od gwarowego cipa ‘kura’.

    Czypiel - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Czypiel - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Czypielewski - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Czypiewski - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Czypilak - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Czypilak - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Czypilewski - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Czypilis - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Czypiłka - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Czypiłka - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Czypionka - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Czypka - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Czypkało - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Czypkiewicz - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Czypko - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Czypkus - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Czypla - 1448 od gwarowego cipa ‘kura’.

    Czypliński - 1412 od nazwy miejscowej Czypliken, dziś Szczuplinek (toruńskie, gmina Książki).

    Czyplukowicz - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Czypryn - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’; też od imienia Cyprian.

    Czypryniak - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’; też od imienia Cyprian.

    Czypryński - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’; też od imienia Cyprian.

    Czypul - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Czypulak - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Czypuła - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Czypysiuk - od gwarowego cipa ‘kura’.

    Czyr - 1369 w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czyra - 1333 w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czyrak - 1625 w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘; od czyrak.

    Czyrakiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘; od czyrak.

    Czyrakowski - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘; od czyrak.

    Czyrała - 1596 w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czyran - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Czyranek - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Czyraniuk - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Czyranowska - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Czyrań - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Czyrański - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Czyras - 1651 w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czyrch - 1390 od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czyrchowski - 1391 od nazwy miejscowej Czyrchowo, dziś Czerchów (łódzkie, gmina Ozorków).

    Czyrczak - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czyrczek - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czyrek - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czyrewicz - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czyrk - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czyrka - 1397 od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czyrkiel - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czyrkiewicz - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czyrkis - 1404 od Czerkas ‘mieszkaniec ukraińskiego regionu Czerkasy’.

    Czyrko - 1414 od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czyrkow - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czyrkowski - 1388 od nazwy miejscowej Czyrchowo, dziś Czerchów (łódzkie, gmina Ozorków).

    Czyrkun - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czyrkuń - od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czyrma - 1222 od prasłowiańskiego w znaczeniu: ‘robak, czerw, kolor czerwony’, od gwarowego czermien ‘rodzaj rośliny błotnej’.

    Czyrmaczewicz - 1435 od prasłowiańskiego w znaczeniu: ‘robak, czerw, kolor czerwony’, od gwarowego czermien ‘rodzaj rośliny błotnej’.

    Czyrmak - 1394 od prasłowiańskiego w znaczeniu: ‘robak, czerw, kolor czerwony’, od gwarowego czermien ‘rodzaj rośliny błotnej’.

    Czyrmieński - 1451 od nazwy miejscowej Czermno (kilka wsi).

    Czyrmiński - 1393 od nazwy miejscowej Czermno (kilka wsi).

    Czyrmoch - 1530 od prasłowiańskiego w znaczeniu: ‘robak, czerw, kolor czerwony’, od gwarowego czermien ‘rodzaj rośliny błotnej’.

    Czyrn - 1433 od czarny.

    Czyrna, m. - 1230 od czarny.

    Czyrnal - od czarny.

    Czyrnek - 1402 od czarny.

    Czyrner - 1387 od czarny.

    Czyrnia - 1419 od czarny.

    Czyrniak - 1393 od czarny.

    Czyrniakowski - 1475 od nazwy miejscowej Czerniaków (część Warszawy).

    Czyrnichowic - 1385 od czarny.

    Czyrnichowski - 1482 (KrW) od nazwy miejscowej Czernichów (krakowskie, gmina Czernichów).

    Czyrnicki - 1496 od nazw miejscowych Czernica, Czernice (kilka wsi).

    Czyrniechowski - 1386 od nazwy miejscowej Czernichów (krakowskie, gmina Czernichów).

    Czyrniej - XII w. od czarny.

    Czyrniejowski - 1439 od nazw miejscowych Czerniejów, Czerniejewo (kilka wsi).

    Czyrnieński - 1469 od nazwy miejscowej Czermno (kilka wsi).

    Czyrniewski - 1471 od nazw miejscowych Czerniów, Czerniewo (kilka wsi).

    Czyrnik - 1396 od czarny.

    Czyrnikowicz - 1448 od czarny.

    Czyrnikowski - 1390 od nazwy miejscowej Czerników (kilka wsi).

    Czyrniński - 1391 od nazwy miejscowej Czermno (kilka wsi).

    Czyrniowski - 1390 od nazw miejscowych Czerniów, Czerniewo (kilka wsi).

    Czyrno - 1394 od czarny.

    Czyrnosz - 1372 od czarny.

    Czyrnowicz - 1415 od czarny.

    Czyrnus - 1734 od czarny.

    Czyrny - 1389 od czarny.

    Czyroń - 1748 w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czyrski - 1413 od nazwy miejscowej Czersk (kilka wsi).

    Czyrt - (Śl) od czart ‘diabeł’, od czeskiego čert, od ukraińskiego czort.

    Czyrw - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czyrwa - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czyrwia - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czyrwiak - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czyrwieński - 1520 od nazw miejscowych typu Czerwin, Czerwińsk, Czerwieniec.

    Czyrwik - od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czyrwin - 1364 od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.

    Czyrwiński - od nazw miejscowych typu Czerwin, Czerwińsk, Czerwieniec.

    Czyrwionka - 1457 od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czyrwonka - 1455 od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czyrwony - od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czyrwony Zawisza - 1399 od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czyryca - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czyrych - od imienia Cyryn, to od imion Cyriak, Cyryl.

    Czyrych - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czyrychowicz - od imienia Cyryn, to od imion Cyriak, Cyryl.

    Czyryk - od imienia Cyryn, to od imion Cyriak, Cyryl.

    Czyryk - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czyrykas - od imienia Cyryn, to od imion Cyriak, Cyryl.

    Czyryła - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Czyryło - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Czyryna - od imienia Cyryn, to od imion Cyriak, Cyryl.

    Czyrynda - od imienia Cyryn, to od imion Cyriak, Cyryl.

    Czyryndo - od imienia Cyryn, to od imion Cyriak, Cyryl.

    Czyrynowicz - od imienia Cyryn, to od imion Cyriak, Cyryl.

    Czyryński - od imienia Cyryn, to od imion Cyriak, Cyryl.

    Czyrys - od imienia Cyryn, to od imion Cyriak, Cyryl.

    Czyryś - od imienia Cyryn, to od imion Cyriak, Cyryl.

    Czyrz - 1389 w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czyrzak - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czyrzan - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czyrzchowski - 1387 od nazwy miejscowej Czyrchowo, dziś Czerchów (łódzkie, gmina Ozorków).

    Czyrzewicz - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czyrziński - 1387 od nazwy miejscowej Czermno (kilka wsi).

    Czyrznia - 1386 od czarny.

    Czyrzniak - 1387 od czarny.

    Czyrzniech - 1136 od czarny.

    Czyrzniela - 1136 od czarny.

    Czyrznowic - 1426 od czarny.

    Czyrzon - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czyrzwionka - 1420 od czerwony, z gwarowego czerwiony.

    Czyrzycki - 1473 od nazwy miejscowej Czyrzyc, dziś Szczyrzyc (nowosądeckie, gmina Jodłownik).

    Czyrzyczka - 1407 od nazwy miejscowej Czyrzyc, dziś Szczyrzyc (nowosądeckie, gmina Jodłownik).

    Czyrzyn - 1478 w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czysta - od czysty.

    Czystaw - od czysty.

    Czystawa - XII w. od czysty.

    Czystek - od czysty.

    Czystiakow - od czysty.

    Czystiaków - od czysty.

    Czystopłowy - 1418 od czysty.

    Czystow - od czysty.

    Czystowski - od czysty.

    Czysty - 1490 od czysty.

    Czysz - od czysty.

    Czyszak - od czysty.

    Czyszakiewicz - od czysty.

    Czyszanowski - od czysty.

    Czyszcza - od czysty.

    Czyszczaj - od czysty.

    Czyszczak - od czysty.

    Czyszczan - od czysty.

    Czyszczań - od czysty.

    Czyszczenko - od czysty.

    Czyszczeń - od czysty.

    Czyszczon - 1538 od czysty.

    Czyszczonik - 1727 od czysty.

    Czyszczoniuk - od czysty.

    Czyszczoń - 1789 od czysty.

    Czyszczyński - od czysty.

    Czyszejko - od czysty.

    Czyszejuk - od czysty.

    Czyszek - od czysty.

    Czyszewicz - od czysty.

    Czyszkowski - 1478 od nazwy miejscowej Czyszków (siedleckie, gmina Garwolin).

    Czyszon - od czysty.

    Czyszoń - od czysty.

    Czyś - od czysty.

    Czyściak - od czysty.

    Czyściakow - od czysty.

    Czyściecki - od czysty.

    Czyściel - od czysty.

    Czyścieszki - od czysty.

    Czyścik - od czysty.

    Czyściński - od czysty.

    Czyściuk - od czysty.

    Czyzma - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Czyzman - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Czyzuk - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyzyk - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyź - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyźniak - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyźnik - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyż - 1136 od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyża - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżak - 1453 od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżakowic - 1440 od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżakowski - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżan - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżejko - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżek - od czyż ‘ptak czyżyk’ lub od gwarowego czyżek ‘czyżyk’.

    Czyżelski - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżew - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżewicki - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżewicz - 1494 od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżewski - 1465 od nazw miejscowych typu Czyżewo, Czyżów, Czyżowice.

    Czyżk - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżkiewicz - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżko - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżkow - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżkowicz - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżkowski - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżło - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżma - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Czyżman - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Czyżmański - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Czyżmo - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Czyżmowski - od ciżma ‘rodzaj dawnego obuwia’.

    Czyżnia - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżniak - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżnicki - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżniewicz - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżnik - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżo - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżołek - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżow - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżowicz - 1461 od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżowiec - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżowska - od nazw miejscowych typu Czyżewo, Czyżów, Czyżowice.

    Czyżowski - od nazw miejscowych typu Czyżewo, Czyżów, Czyżowice.

    Czyżowycz - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżów - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżuk - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżun - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyży - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżyca - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżychowicz - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżycki - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżydło - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżyk - 1266 od czyż ‘ptak czyżyk’; od czyżyk.

    Czyżykiewicz - od czyż ‘ptak czyżyk’; od czyżyk.

    Czyżyk-Markiewicz - złożenia brak; Czyżyk 1266 od czyż ‘ptak czyżyk’; od czyżyk; Markiewicz od imienia Marek, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego od Marcus, genetycznie związanego z bogiem wojny Marsem.

    Czyżykow - od czyż ‘ptak czyżyk’; od czyżyk.

    Czyżykowski - 1437 od nazwy miejscowej Czyżyków (KrW).

    Czyżyk-Skoczyk - złożenia brak; Czyżyk 1266 od czyż ‘ptak czyżyk’; od czyżyk; Skoczyk 1490 w grupie nazwisk pochodzących od skok, skoczyć, skakać.

    Czyżyński - od czyż ‘ptak czyżyk’.

    Czyżyszyn - od czyż ‘ptak czyżyk’.






    UZUPEŁNIENIE





    Całokapota - od cały, w formach nowszych też od cal.

    Capiarz - od cap ‘kozioł; baran’, też od gwarowego capić, czapić ‘złapać, porwać’; od przymiotnika capi.

    Capok - od cap ‘kozioł; baran’, też od gwarowego capić, czapić ‘złapać, porwać’; od przymiotnika capi.

    Celniak - od celnik ‘poborca opłat dla państwa’.

    Centkiewicz - od cęta, cętka ‘drobny znak barwny, blaszka’, też od cent ‘nazwa monety’.

    Cepiorowski - 1441 od nazwy miejscowej Ceperów (KrW).

    Chalawa - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chalewicz - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chalewski - 1392 od nazwy miejscowej Chaławy, w średniowieczu też Chalewo (poznańskie, gmina Brodnica).

    Chalęta - 1398 (Wlkp) od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chalik - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chalin - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chalusiak - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chał - 1235 od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chała - 1417 od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chałaj - 1583 od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chałajczak - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chałak - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chałan - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chałanicz - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chałanych - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chałko - 1420 (Wlkp) od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chałkowicz - 1617 od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chało - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chałuj - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chałuszka - 1453 od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chałuś - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chałuta - 1468- od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chałutka - 1470 od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chałużyński - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chałyński - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chamuszyński - od cham.

    Chapoński - od chapać ‘chwytać, szybko coś robić’.

    Charatański - od imienia Charyton. Imię, notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich, pochodzi od greckiego charis ‘piękno, radość’, od chariton ‘obdarzający łaską’ lub od skrócenia od imienia Charitelés.

    Charewicz - 1735 od niepoświadczonego w języku polskim charz (y) ‘mroczny, słaby’, od czeskiego chary ‘mroczny’, także od imienia Charyton lub Zacharz (= Zachariasz).

    Charuża - od chorąży, od staropolskiego też chorąże.

    Charużyn - od chorąży, od staropolskiego też chorąże.

    Charyga - od niepoświadczonego w języku polskim charz (y) ‘mroczny, słaby’, od czeskiego chary ‘mroczny’, także od imienia Charyton lub Zacharz (= Zachariasz).

    Charyk - od niepoświadczonego w języku polskim charz (y) ‘mroczny, słaby’, od czeskiego chary ‘mroczny’, także od imienia Charyton lub Zacharz (= Zachariasz).

    Charykowski - od niepoświadczonego w języku polskim charz (y) ‘mroczny, słaby’, od czeskiego chary ‘mroczny’, także od imienia Charyton lub Zacharz (= Zachariasz).

    Charyło - od niepoświadczonego w języku polskim charz (y) ‘mroczny, słaby’, od czeskiego chary ‘mroczny’, także od imienia Charyton lub Zacharz (= Zachariasz).

    Charyna - od niepoświadczonego w języku polskim charz (y) ‘mroczny, słaby’, od czeskiego chary ‘mroczny’, także od imienia Charyton lub Zacharz (= Zachariasz).

    Charynek - od niepoświadczonego w języku polskim charz (y) ‘mroczny, słaby’, od czeskiego chary ‘mroczny’, także od imienia Charyton lub Zacharz (= Zachariasz).

    Charyński - od niepoświadczonego w języku polskim charz (y) ‘mroczny, słaby’, od czeskiego chary ‘mroczny’, także od imienia Charyton lub Zacharz (= Zachariasz).

    Charysz - od niepoświadczonego w języku polskim charz (y) ‘mroczny, słaby’, od czeskiego chary ‘mroczny’, także od imienia Charyton lub Zacharz (= Zachariasz).

    Charyszczak - od niepoświadczonego w języku polskim charz (y) ‘mroczny, słaby’, od czeskiego chary ‘mroczny’, także od imienia Charyton lub Zacharz (= Zachariasz).

    Charyszyn - od niepoświadczonego w języku polskim charz (y) ‘mroczny, słaby’, od czeskiego chary ‘mroczny’, także od imienia Charyton lub Zacharz (= Zachariasz).

    Charz - 1255 od niepoświadczonego w języku polskim charz (y) ‘mroczny, słaby’, od czeskiego chary ‘mroczny’, także od imienia Charyton lub Zacharz (= Zachariasz).

    Charzesz - 1273 od niepoświadczonego w języku polskim charz (y) ‘mroczny, słaby’, od czeskiego chary ‘mroczny’, także od imienia Charyton lub Zacharz (= Zachariasz).

    Charzysty - od niepoświadczonego w języku polskim charz (y) ‘mroczny, słaby’, od czeskiego chary ‘mroczny’, także od imienia Charyton lub Zacharz (= Zachariasz).

    Chatkiewicz - od chata ‘dom’, od chatka.

    Chatkowski - od chata ‘dom’, od chatka.

    Chawalichwost - od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Cherłowski - 1763 od cherlać ‘chorować’, od gwarowego cherla ‘słabowity’.

    Chibel - od chyba ‘błąd’, chybać ‘błądzić’ lub od chybać ‘kołysać’.

    Chibowski - od chyba ‘błąd’, chybać ‘błądzić’ lub od chybać ‘kołysać’.

    Chicuń - w grupie nazwisk pochodzących od chyc, hyc ‘skok’ lub od staropolskiego chycz (e) ‘chata’.

    Chino - od chynąć (się) ‘skoczyć, gwałtownie poruszyć, rzucić, cisnąć’ lub od imienia używanego na Kresach Wschodnich Ochym, to od Evfimij, od ukraińskiego Juchim.

    Chlopiec - 1580 od chłop ‘rolnik, kmieć’.

    Chłocholski - 1449 od chochoł ‘słomiane okrycie roślin na zimę, strach na wróble, czub’.

    Chłopowicz - 1590 od chłop ‘rolnik, kmieć’.

    Chmielikowiec - 1670 od chmiel.

    Chmielin - 1567 od chmiel.

    Chobiniecki - od nazw miejscowych Chobienice, Chobienia (Wlkp).

    Cholewkowicz - 1579 od cholewa, cholewka.

    Chorogiewski - od chorągiew.

    Chorula - 1526 od chory, chorować, chorzeć.

    Choruła - 1526 od chory, chorować, chorzeć.

    Chorusz - 1300 od chory, chorować, chorzeć.

    Choruta - od chory, chorować, chorzeć.

    Chorzesza - 1396 od chory, chorować, chorzeć.

    Chorzęta - 1693 od chory, chorować, chorzeć.

    Chowała - od chować ‘utrzymywać, strzec’, od gwarowego chowa ‘zwierzęta domowe’.

    Chowaniecki - 1638 od chować ‘utrzymywać, strzec’, od gwarowego chowa ‘zwierzęta domowe’.

    Chowańczyk - 1722 od chować ‘utrzymywać, strzec’, od gwarowego chowa ‘zwierzęta domowe’.

    Chramczak - 1670 od staropolskiego chromy ‘kulawy’, chromać, chramać ‘kuleć’.

    Chramega - od staropolskiego chromy ‘kulawy’, chromać, chramać ‘kuleć’.

    Chramęga - od staropolskiego chromy ‘kulawy’, chromać, chramać ‘kuleć’.

    Chroblewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy chrob-, por. prasłowiańskie Xrobati ‘skrobać, gryźć’, chrobak, chrobot.

    Chromeczka - od staropolskiego chromy ‘kulawy’, chromać, chramać ‘kuleć’.

    Chromeczko - od staropolskiego chromy ‘kulawy’, chromać, chramać ‘kuleć’.

    Chromięga - od staropolskiego chromy ‘kulawy’, chromać, chramać ‘kuleć’.

    Chróściński - od nazwy miejscowej Chruściechów, dawniej Chrościechów (radomskie, gmina Stara Błotnica).

    Chruściechowski - od nazwy miejscowej Chruściechów, dawniej Chrościechów (radomskie, gmina Stara Błotnica).

    Chruściński - od nazwy miejscowej Chruściechów, dawniej Chrościechów (radomskie, gmina Stara Błotnica).

    Chrzanowiecki - od chrzan.

    Chrząstała - 1534 od chrzęścić, chrzęst.

    Chrząścień - 1486 od chrzęścić, chrzęst.

    Chuchoł - od chuchać.

    Chuchrzyk - 1608 od chuchro ‘człowiek słabego zdrowia, mizerak’.

    Chuchta - od chuchać.

    Chuchul - od chuchać.

    Chudobka - 1459 od chudoba ‘chudość, ubóstwo’, z gwarowego ‘mienie, gospodarstwo, dobytek’.

    Chudziński - od nazwy miejscowej Chudzyno (płockie, gmina Drobin).

    Chwalczewicz - 1453 od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chwalęta - 1204 od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chwalniczek - 1605 od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chwałowic - 1451 od imion złożonych typu Chwalisław, Chwalimir lub od chwalić, chwała.

    Chwastecki - od chwast.

    Chwastek - 1557 od chwast, chwastek.

    Chwastniewski - od chwast.

    Chwastowic - 1420 od chwast.

    Chwatkiewicz - od chwat ‘zuch, junak’.

    Chyniek - 1495 od chynąć (się) ‘skoczyć, gwałtownie poruszyć, rzucić, cisnąć’ lub od imienia używanego na Kresach Wschodnich Ochym, to od Evfimij, od ukraińskiego Juchim.

    Chyżka - 1396 od chyży ‘szybki’, też od staropolskiego chyż (a) ‘chata’; od chyżka ‘chałupka’.

    Ciachowski - od ciachać ‘ciąć, uderzać’.

    Ciapał - od ciapa ‘niedołęga’ lub od ciapać ‘klapać, ciąć’.

    Ciącka - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Ciąćka - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Ciechanów - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechimski - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechlecki - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechnik - 1409 od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechno - 1397 od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciecholec - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechonik - 1298 od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechończuk - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechończyk - od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechost - 1204 od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechota - 1364 od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Ciechun - 1390 od podstawy ciech-, por. imiona złożone typu Ciechosław oraz uciecha, pociecha.

    Cieckowski - od cicia, ciecia, ciemcia w języku dziecięcym ‘kot; zabawka, coś ładnego’.

    Cielątkowic - 1481 od cielę.

    Cieleszyn - od cielę.

    Cieliczyk - 1396 od cielę.

    Cielusz - 1387 od cielę.

    Ciemienga - od ciemięga, ciamaga ‘niedołęga’.

    Ciemiengo - od ciemięga, ciamaga ‘niedołęga’.

    Cienciał - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cienkuszek - 1696 od cienki.

    Ciepałka - 1789 od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepanek - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Ciepichałl - od gwarowego ciepać ‘rzucać’.

    Cieplacz - 1786 od ciepły.

    Ciepło - 1386 od ciepły.

    Cierech - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierechowicz - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Ciereczek - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierek - 1789 od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Ciereniewicz - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Ciereszko - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Ciereszyński - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cierlej - od cierlić ‘trzeć len; pyskować’.

    Cierlich - od cierlić ‘trzeć len; pyskować’.

    Cierliczka - 1499 od cierlić ‘trzeć len; pyskować’ lub od cierliczka ‘narzędzie do oczyszczania lnu’.

    Cierpielewski - od cierpieć.

    Cierpieliński - od cierpieć.

    Cieselak - od ciosać, cios.

    Cieszański - od nazw miejscowych Cieszyn, Cieszyna (kilka miejscowości).

    Cieszęcic - 1410 od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszęta - 1136 od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszlak - 1796 od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszonowic - 1399 od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszow - 1407 od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszyc - 1334 od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszykowicz - 1429 od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszylski - od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieszym - 1228 od podstawy ciesz-, por. imiona złożone typu Cieszybor, Cieszymir lub od cieszyć.

    Cieściow - od ciasto.

    Cięciór - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cięciur - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cięciura - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cięćwierz - od cietrzew, też ciećwierz, trzetrzew ‘gatunek ptaka’.

    Cięgoń - od ciągać, ciągnąć, ciągły.

    Ciętuszewski - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cingwa - od ciągać, ciągnąć, ciągły

    Cinkus - od cienki.

    Cinkusz - od cienki.

    Cinkuszewski - od cienki.

    Cińcio - od ciąć, cięty ‘uderzony’.

    Cińkusz - od cienki.

    Cińkuszewski - od cienki.

    Ciokała - od gwarowego ciokać, czokać ‘głaskać, cmokać’.

    Ciołaczyk - od cielę.

    Ciołczyc - 1358 od cielę.

    Ciołych - 1498 od cielę.

    Ciołysz - 1381 od cielę.

    Ciotczany - 1404 od ciota, ciotka.

    Ciotka - od ciota, ciotka.

    Ciórak - 1493 od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Ciórakowski - od staropolskiego ciura ‘pachołek, niezdara’.

    Cipla - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Ciplak - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Ciplicki - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Cipliński - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Ciplis - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Cippel - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Cipsa - od niemieckiej nazwy osobowej Zips, ta od nazwy regionu Spisz.

    Ciron - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cironi - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cironis - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cironkiewicz - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Ciroń - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Ciruk - od gwarowego cierać ‘trzeć, wycierać’, ciorać ‘ciarać, tarzać, włóczyć’.

    Cisakowic - 1440 od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Cisawski - od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’; od cisawy.

    Cisiak - od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Ciskowic - 1708 od cis ‘gatunek drzewa’, cisy ‘śniady’.

    Ciszakowic - 1440 od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszanek - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszczek - 1727 od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszek - 1301 od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszelka - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszkała - od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciszkowic - 1677 od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Ciul - od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciułak - 1480 od podstawy ciuł-, ciul-, por. ciułać ‘gromadzić; sprzątać’, od gwarowego ciuła ‘głupi’, ciulać ‘moczyć się’.

    Ciumęga - od ciumać ‘całować’ lub od staropolskiego ciuma, czuma ‘dżuma’, ciuma ‘niedołęga, niezdara’.

    Ciupanczyc - 1499 od ciupa ‘niedołęga, niezdara’, ciupać ‘lekko ciąć, uderzać’.

    Ciurkoś - od gwarowego ciurlać, ciurkać ‘szemrać; śpiewać (o ptakach)’.

    Coftur - od cofać, ze staropolskiego cafać lub od gwarowego cofta ‘łańcuszek u pługa’.

    Cudała - od cud, ze staropolskiego cudo, czudo; od cudak.

    Cudnicki - 1635 od cud, ze staropolskiego cudo, czudo; od cudak.

    Cudzień - od cudzy.

    Cukiersztejn - od cukier.

    Cukierzak - 1787 od cukier.

    Cukras - od cukier.

    Cukrowski - 1763 od cukier.

    Cuprich - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cuprjak - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cuprjan - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Cupta - od gwarowego cupać ‘iść ukradkiem; tupać’.

    Cuputa - od gwarowego cupać ‘iść ukradkiem; tupać’.

    Cupyra - od gwarowego cupać ‘iść ukradkiem; tupać’.

    Cykalski - od cykać ‘świstać; pić powoli, doić’.

    Cymbałach - od cymbał, cembał ‘instrument muzyczny’; głupiec’, to z niemieckiego Zimbel ‘cymbały’.

    Cynkowski - 1714 od nazwy miejscowej Cynków (lubelskie, gmina Nałęczów).

    Cyral - 1628 od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyrył notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Cyranewicz - od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Cyrkal - od gwarowego cyrkać, cerkać ‘wydawać głos podobny do głosu cyranki’, cyrka w staropolszczyźnie ‘ozdoba, haft’ lub od gwarowego cyrka ‘nakreślone na ziemi koło; gra pasterska’.

    Czabańka - 1750 od czaban, w XVI wieku ‘pasterz turecki; duży baran’, też od caban ‘przekupień’ lub od gwarowego czabańczyk ‘pasterz owiec lub wołów’.

    Czachro - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czachroń - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czapczorz - od staropolskiego capać, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapej - od staropolskiego capać, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapel - 1747 od staropolskiego capać, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czapoń - od staropolskiego capać, czapać ‘chwytać’, od czapa, czapka.

    Czarostaw - od gwarowego czarzyć ‘czarować’, czar lub od imienia Cezary; od czarka ‘małe naczynie na płyny’.

    Czaszel - od czasza ‘kielich’.

    Czechalski - w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechnic - 1665 w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czechnik - 1497 w grupie nazwisk pochodzących od Czech ‘Bohemus’ lub od imion złożonych typu Czesław.

    Czeczatka - od podstawy czecz-, por. czeczę ‘szczenię’ w języku dzieci, wyraz dźwiękonaśladowczy.

    Czeczerz - 1136 od staropolskiego cieciora ‘soczewica’.

    Czeczocki - 1614 od nazwy miejscowej Czeczotki (warszawskie, gmina Czosnów).

    Czeladzieńszczak - 1679 od czeladź ‘służba domowa’.

    Czempora - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czempulik - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego czępieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czepiega - od staropolskiego gwarowego czapiga, czepiga ‘rękojeść pługa’.

    Czepieniec - 1473 od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepionka, m. - 1678 od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepuł - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czepuła - od czepiać, por. zaczepiać.

    Czerkaszyna - od Czerkas ‘mieszkaniec ukraińskiego regionu Czerkasy’.

    Czerkes - od Czerkas ‘mieszkaniec ukraińskiego regionu Czerkasy’.

    Czerkesow - od Czerkas ‘mieszkaniec ukraińskiego regionu Czerkasy’.

    Czerkieś - od Czerkas ‘mieszkaniec ukraińskiego regionu Czerkasy’.

    Czerzałka - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czerzuch - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czerzyn - w grupie nazwisk pochodzących od czyrak, gwarowego czyr ‘narośl na drzewie, potrawa z mąki ‘.

    Czesni - od staropolskiego czesny ‘uczciwy, zacny’.

    Czesuch - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać; też od gwarowego czos ‘cios, uderzenie’.

    Czesuk - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać; też od gwarowego czos ‘cios, uderzenie’.

    Czesul - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać; też od gwarowego czos ‘cios, uderzenie’.

    Czesuła - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać; też od gwarowego czos ‘cios, uderzenie’.

    Czesuło - w grupie nazwisk pochodzących od czesać, od staropolskiego czosać; też od gwarowego czos ‘cios, uderzenie’.

    Cześnikowic - 1371 od czasza ‘kielich’; od cześnik ‘urzędnik dworski sprawujący pieczę nad napojami’.

    Czochał - 1394 od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czochlewicz - od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czochna, m. - 1581 od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czokalski - od gwarowego ciokać, czokać ‘głaskać, cmokać’.

    Czokaluk - od gwarowego ciokać, czokać ‘głaskać, cmokać’.

    Czołowiecki - 1487 od nazwy miejscowej Czołowice (KrW), Czołowo (poznańskie, gmina Kórnik).

    Czopala - 1796 od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czopała - od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czopur - od czop ‘korek do zatykania beczki’.

    Czostka - od czosnek, z czeskiego česnek, z rosyjskiego česnok.

    Czubasik - od czub, czubić się.

    Czubaszewicz - od czub, czubić się.

    Czubatysz - 1748 od czub, czubić się.

    Czubiła - od czub, czubić się.

    Czubła - od czub, czubić się.

    Czuchna, ż. - 1353 od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’; od garowego czuchna ‘kobieta nieporadna, powolna’.

    Czuchnicki - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’; od garowego czuchna ‘kobieta nieporadna, powolna’.

    Czuchor - 1581 od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czuchyło - od staropolskiego czuch, cuch ‘zapach, smród’, czuchać ‘pachnieć, dmuchać’, też od garowego czuchać (się) ‘trzeć, drapać, szarpać’.

    Czuczko - od staropolskiego, gwarowego czuczać ‘kucać’.

    Czuczkow - od staropolskiego, gwarowego czuczać ‘kucać’.

    Czudka, ż. - 1334 od cud, ze staropolskiego cudo, czudo; od cudak.

    Czudnikowski - 1480 od cud, ze staropolskiego cudo, czudo; od cudak.

    Czudno - 1398 od cud, ze staropolskiego cudo, czudo; od cudak.

    Czudnoch - 1463 od cud, ze staropolskiego cudo, czudo; od cudak.

    Czudnowicz - 1391 od cud, ze staropolskiego cudo, czudo; od cudak.

    Czudzic - 1343 od cud, ze staropolskiego cudo, czudo; od cudak.

    Czudzich - 1494 od cud, ze staropolskiego cudo, czudo; od cudak.

    Czudzynowski - od nazwy miejscowej Czudzinowice, dziś Cudzynowice (kieleckie, gmina Kazimierza Wielka).

    Czulda - od czuły, czuć, czulić.

    Czułkiewicz - od czuły, czuć, czulić.

    Czułta - 1567 od czuły, czuć, czulić.

    Czupanczyc - 1322 od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czupkowicz - 1496 od staropolskiego czupieć ‘siedzieć w kucki’.

    Czuprykowski - od czuper ‘czupryna’, to od prasłowiańskiego ‘sterczące włosy na głowie, czub’.

    Czuryłowski - 1766 od nazwy miejscowej Czuryły (siedleckie, gmina Zbuczyn Poduchowny).

    Czutalski - od staropolskiego czuć, czutki ‘czuły, czujny’.

    Czutała - od staropolskiego czuć, czutki ‘czuły, czujny’.

    Czutka - 1483 od staropolskiego czuć, czutki ‘czuły, czujny’.

    Czwartyński - od czwarty.

    Czwertak - 1441 (KrW) od czwarty.

    Czworcik - 1609 od czwarty.

    Czychra - 1489 od czochrać, ze staropolskiego czochrać, czuchrać, czochać, cochać ‘trzeć, czesać, drapać’.

    Czypiłka - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Czyplikiewicz - od cypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Czyran - 1443 od czyran, por. czyrana, cyranka ‘dzika kaczka’; zmiany czy- w cy- zapewne wtórne pod wpływem mazurzenia.

    Czyrchosz - 1397 od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czyrchowiec - 1398 od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czyrkała - 1414-17 od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czyrkan - 1614 od cierkać, czyrykać ‘ćwierkać, świergotać’.

    Czyrwic - 1356 od staropolskiego czerw ‘larwa owada; robak; pasożyt toczący drzewa, zwierzęta owoce’.







    wrzesień 2009 r. - 12 listopad 2010 r.
    @
    Layout i system zarządzania treścią wykonane przez: Lemon IT © 2005