CHLEWICKA  Zofia  


Zofia Chlewicka (z domu Jasińska), ur. 30.08.1909 r. w Głuchowie. Mąż, Mieczysław Chlewicki, zmarł w czasie działań wojennych w 1939 roku, zostawiając ją z półtoraroczną córeczką. W 1942 Zofia została aresztowana (za pracę konspiracyjną) w swoim mieszkaniu w Warszawie. Zostawiła czteroletnie dziecko na łasce sąsiadów. Spędziła ponad dwa lata kolejno na Pawiaku, Majdanku i w Oświęcimiu. W styczniu 1945 r. uciekła z dwiema współwięźniarkami z transportu podczas ewakuacji obozu – i dzięki pomocy obcych ludzi, Ludwika i Anny Kołochów, udało jej się ukryć i przeżyć. W lutym 1945 r. cudem odnalazła dziecko, którym – jak się okazało – zajęła się jej przyjaciółka (ukryła małą Hanię u swojej rodziny aż w Krakowie). Po wojnie, żyjąc sama bardzo skromnie, zajmowała się (razem z córką) działalnością charytatywną. Pracowała między innymi w Fundacji Lady Sue Ryder, organizowała pomoc dla byłych więźniów obozów koncentracyjnych i innych potrzebujących z całej Polski.
Zmarła w grudniu 1999 roku w wieku 90 lat, pochowana jest na warszawskich Powązkach.
 

informacja przekazana przez Panią Jolantę Gajkowską w dn. 28.09.2010 r.

POWRÓT NA STRONĘ "Więźniowie Pawiaka"