Genealogia Janusz Stankiewicz        Powrót na stronę wyboru  

 

Kawalerowie Orderu VIRTUTI MILITARI

 którzy wyemigrowali po II Wojnie Światowej do Kanady i USA 

 

Biografie

opracowanie Tomasz Bakalarz - Kurator Muzeum Stowarzyszenia Polskich Kombatantów Koło nr.20 w Toronto

 

Antonowicz Henryk      Bombardier Wojska Polskiego. Żołnierz 3 Dywizji Strzelców Karpackich II Korpusu Polskiego we Włoszech. Po demobilizacji emigruje do Kanady i osiedla się w Sudbury ( Ontario ).Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr.24 w Sudbury. odznaczenia polskie : 1 Virtuti Militari V Klasy 2 Krzyż Walecznych 3 Medal Wojska 4 Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino

Bednarski Jan Adam      Major Wojska Polskiego. Żołnierz II Korpusu Polskiego.W kampanii włoskiej ranny siedem razy. 13 kwietnia 1945 roku w akcji pod Bolonią zostaje ciężko ranny i traci lewą rękę. Po demobilizacji emigruje do Kanady i osiedla się w Edmonton ( Alberta ). Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr.6 w Edmonton. Senior Związku Karpatczyków w Edmonton. Członek Związku Inwalidów Wojennych w Kanadzie. Zmarł 16 maja 1989 roku w Edmonton. odznaczenia polskie : 1 Virtuti Militari V Klasy 2 Polonia Restituta V Klasy 3 Krzyż Walecznych 3 krotnie 4 Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami 5 Medal Pamiątkowy Monte Cassino

Bernas Tadeusz      Jeden z najzdolniejszych i najbardziej doświadczonych oficerów "podwodniaków" Polskiej Marynarki Wojennej okresu II wojny światowej.Jako podchorąży - absolwent Szkoły Podchorążych Marynarki Wojennej,przybył do Wielkiej Brytanii na ORP "Grom" 1 września 1939 roku.2 marca 1940 roku zostaje mianowany podporucznikiem.Do lipca 1940 roku przydzielony do Kadry Marynarki Wojennej we Francji i Wielkiej Brytanii, pełni funkcję dowódcy plutonu ochotników - Polaków z Francji,szkoląc ich od rekruta do Kursów Specjalności Morskich.18 lipca 1940 roku zostaje dowódcą jednego z trawlerów patrolowych P3 i dowodzi nim do października tego roku.W grudniu 1940 roku Polska Marynarka Wojenna otrzymuje od Royal Navy nowo wybudowany okręt podwodny HMS "Urchin" ,który na początku stycznia 1941 roku przemianowany zostaje na ORP "Sokół " i Tadeusz Bernas jako oficer nawigacyjny,rozkazem dowódcy okrętu,kapitana Borysa Karnickiego podnosi tam po raz pierwszy polską banderę."Sokół" odbywa najpierw serię patroli bojowych na Morzu Północnym i w Zatoce Biskajskiej a na przełomie 1941 i 1942 roku uczestniczy w swojej pierwszej Kampanii Śródziemnomorskiej.W 1941 roku przybywa na Maltę,wchodzi w skład 10 Brytyjskiej Flotylli Okrętów Podwodnych i od razu daje się poznać jako nieustępliwy tropiciel nieprzyjaciela.Rozpoczyna serię sukcesów od października 1941 roku,torpedując na południowo - zachodnim wybrzeżu Włoch 4,500 tonowy włoski krążownik pomocniczy "Citta di Palermo" a w powrotnej drodze na Maltę topiąc ogniem artyleryjskim 3.000 tonowy włoski statek towarowy.W kwietniu 1942 roku podczas huraganowych nalotów nieprzyjaciela,nazwanych przez polskich marynarzy "maltańskim piekłem","Sokół" doznał poważnych uszkodzeń,dopłynął jednak do Gibraltaru,by potem odejść do Wielkiej Brytanii.W czasie jednego z takich nalotów Tadeusz Bernas został ranny,trafiony odłamkiem bomby.W drugiej Kampanii Śródziemnomorskiej ( kwiecień 1943 - marzec 1944 ) "Sokołem" dowodzi kapitan marynarki Jerzy Koziołkowski a Tadeusz Bernas początkowo pełni obowiązki oficera broni podwodnej a później zastępcy dowódcy okrętu.W obu Kampaniach Śródziemnomorskich "Sokół" zatopił i uszkodził 42 okręty i statki o łącznym tonażu 38.860 ton.ORP "Sokół" i jego siostrzany okręt podwodny ORP "Dzik" zdobyli sobie wsród marynarzy brytyjskich przydomek "Terrible Twins" ( Straszne Bliźniaki ).30 marca 1944 roku ORP "Sokół" powrócił do Wielkiej Brytanii .7 lutego 1945 roku dowództwo okrętu objął porucznik Tadeusz Bernas,który 3 maja 1945 roku został mianowany kapitanem marynarki.Dowodził tym wysłużonym okrętem do 3 sierpnia 1946 roku,kiedy musiał spełnić obowiązek przekazania go do Royal Navy.Tadeusz Bernas awansowany dekretem ostatniego Prezydenta na Uchodźtwie,Ryszarda Kaczorowskiego do stopnia komandora podporucznika zmarł w Toronto 29 listopada 1995 roku. odznaczenia polskie : 1 Virtuti Militari V Klasy 2 Krzyż Walecznych 2 krotnie 3 Medal Morski 3 krotnie

Cieszkowski Dołęga Antoni      Pułkownik Wojska Polskiego.Urodzony w Tobolsku w 1989 roku.Syn zesłańca politycznego na Syberii. Podczas I wojny światowej służy w armii rosyjskiej rozpoczynając karierę od szeregowca z cenzusem na sztabs - kapitanie kończąc.W 1917 roku wstępuje do formujących się oddziałów polskich.Początkowo służy w 1 Pułku Strzelców im.Tadeusza Kościuszki a następnie, już w stopniu kapitana w 5 Dywizji Syberyjskiej. Przebija się przez Syberię na wschód i okrężną drogą przybywa w 1920 roku do Polski. W szeregach Samodzielnej Brygady Syberyjskiej bierze udział w Bitwie Warszawskiej w Armii gen.Sikorskiego. Mianowany do stopnia podpułkownika.W 1939 roku obejmuje funkcję zastępcy dowódcy 11 Pułku Piechoty. Po Kampanii Wrześniowej przedostaje się do Francji, skąd skierowany zostaje do Syrii i przydzielony do Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. Bierze udział w obronie Tobruku oraz we wszystkich walkach SBSK. Obejmuje funkcję dowódcy 7 Pułku Artylerii Przeciwpancernej w Armii Polskiej na Wschodzie, z którym wszedł w skład II Korpusu Polskiego we Włoszech i odbył całą kampanię włoską. Po demobilizacji emigruje do Kanady i osiedla się w Hamilton ( Ontario ). Początkowo pracuje na roli a potem w przemyśle budowlanym. Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr.23 w Hamilton. Członek Związku Sybiraków i Canadian Legion. Wśród podkomendnych znany jako "Dziadzia Wania ",za sprawą silnego kresowego akcentu. Zmarł w Hamilton 12 marca 1972 roku. Pochowany na cmentarzu w Dunville ( Ontario ). odznaczenia polskie : 1 Virtuti Militari V Klasy 2 Krzyż Walecznych 8 krotnie ( 4 krotnie za lata 1919 - 1920 i 4 krotnie za lata 1939 - 1945 ) odznaczenia brytyjskie : 1 Distinguished Service Order odznaczenia włoskie : 1 Croce al Valor Militare

Czajkowski Czesław Karol      Urodzony 13 kwietnia 1895 roku w Czortkowie. Jako 17 letni student wstępuje do Związku Strzeleckiego a następnie do Legionów. W czasie I wojny światowej walczy w 3 Pułku 2 Brygady Legionów w stopniu sierżanta podchorążego. W 1918 roku awansuje na podporucznika, w 1919 roku na porucznika a w roku 1920 jest już kapitanem Wojska Polskiego. W roku 1927 awansuje na majora.W roku 1931 opuszcza swój macierzysty pułk i zostaje przeniesiony do Sztabu 2 Dywizji Piechoty w Kielcach,na stanowisko Inspektora Wyszkolenia. Następnie pełni służbę w Korpusie Ochrony Pogranicza jako dowódca baonu w Bereznym.W 1937 roku zostaje zastępcą dowódcy 9 Pułku Piechoty Legionów w Zamościu i awansuje na podpułkownika. Podczas Wojny Obronnej jest dowódcą 129 Rezerwowego Pułku Piechoty. Wstępuje do Armii Krajowej i obejmuje funkcję szefa II Oddziału na Obszar Warszawa i Prusy Wschodnie. W 1944 roku awansuje na pułkownika. Aresztowany przez Gestapo, zostaje wywieziony do Oświęcimia a następnie do Dachau. Po wyzwoleniu w 1945 roku dołącza do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. W 1951 roku, po spotkaniu z żoną i córką w Szwecji, wyemigrował do Kanady. Długoletni członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr. 2 w London ( Ontario ). Czesław Karol Czajkowski dożył 103 lat. Zmarł 17 lutego 1998 roku w London (Ontario) i został pochowany na St.Peter Cemetery. odznaczenia polskie : 1 Virtuti Militari V Klasy w 1920 roku 2 Krzyż Walecznych 4 krotnie w 1920 roku 3 Krzyż Niepodległości w 1925 roku 4 Złoty Krzyż Zasługi w 1933 roku 5 Polonia Restituta V klasy w 1935 roku odznaczenia francuskie : 1 Croix de Guerre w 1935 roku odznaczenia polskie - kombatanckie : 1 Złoty Krzyż Zasługi SPK w Kanadzie w 1982 roku 2 Złota Odznaka Federacji Światowej SPK w 1988 roku 3 Krzyż Federacji Światowej SPK w 1995 roku

Dekowski Jan Józef      Urodzony w 1882 roku.Pułkownik Wojska Polskiego.Kawaler Orderu Virtuti Militari V klasy.Syn emigrantów polskich w Stanach Zjednoczonych, kapłan Zgromadzenia Misjonarzy Ducha Świętego. W początkach 1918 roku przybył z ochotnikami polskimi do Francji i został kapelanem 3 Pułku Strzelców Armii Polskiej.Uczestniczył w walkach w Wogezach, gdzie wyróżnił się w czasie ataku niemieckiego na pozycje polskie " dając zachowaniem swoim przykład męstwa i cnót obywatelskich ". Po wojnie osiedlił się w Kanadzie.Był proboszczem wielu parafii polskich w Toronto.Zmarł w 1949 roku i pochowany został na Polskim Cmentarzu Wojskowym w Niagara on the Lake ( Ontario ).

Dzwonkowski Zygmunt Ludwik      Urodzony 29 kwietnia 1889 roku w Warszawie,gdzie uczęszczał do gimnazjum.Maturę zdał w Krakowie.Studiuje we Lwowie na Wydziale Budowy Maszyn.Pasjonat rodzącego się wówczas polskiego lotnictwa,organizuje we Lwowie w 1912 roku pierwszy w Polsce lot samolotowy,którego bohaterem jest pilot Michał Scipio del Campo.Studia inżynierskie kończy Dzwonkowski w 1913 roku.Lwów jest w tym czasie ośrodkiem konspiracji,miejscem przygotowań młodzieży do walki zbrojnej o wolność Polski.Dzwonkowski wstępuje najpierw do Polskiej Organizacji Wojskowej,później służy w Legionach,by wreszcie zostać oficerem II Brygady Legionów.Na krótko przed listopadem 1918 roku,już w stopniu kapitana artylerii zostaje powołany na kurs wojenny oficerów sztabowych w Warszawie,który organizują Niemcy celem stworzenia polskich oddziałów Wehrmachtu.Na skutek rozwiązania legionów przez Józefa Piłsudskiego,kurs kończy się po trzech miesiącach.Owocuje on jednak wieloma znajomościami min. z późniejszymi generałami :Kukielem,Piskorem,Przeździeckim,Stachiewiczem,Zarzyckim a w dalszej pracy sztabowej i dowódczej - Andersem,Przewłodskim,Wolikowskim,Kutrzebą,Władem i Zagórskim.W 1919 roku awansuje na podpułkownika a po ukończeniu kursu szkoleniowego sztabu generalnego w latach 1922 - 1923,zostaje pułkownikiem.Podczas wypadków majowych 1926 roku,wierny przysiędze opowiada się po stronie Prezydenta.Zostaje aresztowany i wkrótce uniewinniony.Pracuje w Ministerstwie Spraw Wojskowych w dziale uzbrojenia,pełni też funkcję zastępcy dowódcy w Dowództwie Okręgu Korpusu Toruń.Jest najstarszym stażem pułkownikiem w Armii Polskiej.W 1939 roku,wraz ze sztabem głównym przechodzi do Rumunii skąd przedostaje się na Bliski Wschód i zostaje powołany do służby w II Korpusie Polskim na stanowisku Szefa Oddziału Personalnego.Jest jednym z bliskich współpracowników gen.Władysława Andersa.Po demobilizacji przybywa do Kanady i wkrótce sprowadza tu swoją żonę Lucynę,byłą więźniarkę doświadczalnego obozu koncentracyjnego dla kobiet w Ravensbrück.Zmarł w Hamilton ( Ontario ) w 1987 roku. Odznaczenia polskie : 1 Virtuti Militari V Klasy ( za wojnę polsko - bolszewicką ) 2 Polonia Restituta V Klasy

Grobicki Jerzy      Urodzony 4 stycznia 1891 w majątku Piastów k. Grójca, zmarł 22 września 1972 w Toronto – generał brygady WP, uczestnik walk o niepodległość Polski w I wojnie światowej, wojnie polsko-bolszewickiej i II wojnie światowej,"zagończyk". uczestnik strajku szkolnego,pozbawiony prawa zdawania matury uczeń Ritter Akademie w Legnicy żołnierz Legii Cudzoziemskiej 1906 – 1907  serbski partyzant w Macedonii, walczył przeciwko Turkom 1908  słuchacz Szkoły Oficerów Kawalerii w Akademii Wojskowej w Wiener Neustadt  oficer zawodowy kawalerii w armii austriackiej  dowódca dywizjonu kawalerii w stopniu rotmistrza  szef sztabu 6 Brygady Górskiej (austriackiej)  oficer Dowództwa Frontu Galicyjskiego szef sztabu 8 Dywizji Piechoty,  szef sztabu 9 Dywizji Piechoty,  szef sztabu Grupy Operacyjnej gen. Stanisława Pruszyńskiego  zastępca dowódcy Pułku Jazdy „Obrony Wilna” (bardziej znanego, jako Jazda rotmistrza Jerzego Dąbrowskiego do 24.VII.1920  szef sztabu IV Brygady Jazdy 24.VII – VIII.1920  dowódca 1 Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego w Warszawie 15.VIII.1920 – 8.V.1921  attache wojskowy w Budapeszcie V lub X.1921 – VI.1924  zastępca dowódcy 16 Pułku Ułanów Wielkopolskich w Bydgoszczy VI – IX.1924  słuchacz kursu doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie IX.1924 – 1925  oficer Generalnego Inspektoratu Kawalerii w Warszawie 1925 – 1926  dowódca 22 Pułku Ułanów Podkarpackich w Brodach XII.1926 – I.1930  pełniący obowiązki dowódcy 6 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Stanisławowie 1928 – I.1930  kierownik katedry taktyki kawalerii w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie I.1930 – XI.1931  Z dniem 16 listopada 1931 przeniesiony z WSWoj. do dyspozycji szefa Biura Personalnego MSWojsk., a następnie, z dniem 1 lutego 1932 do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie, po czym z dniem 31 marca 1932 przeniesiony w stan spoczynku[1]. Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski podają, że Jerzy Grobicki w okresie od listopada 1931 do maja 1939 pełnił służbę jako attache wojskowy w Teheranie, Stambule, Bejrucie, Atenach i Madrycie, co stoi w sprzeczności z ustaleniami Piotra Staweckiego, który nie wymienia płk Grobickiego wśród oficerów pełniących w latach 1932-1939 funkcję attaché wojskowego. Konrad Bugajak w przypisie redakcyjnym na s. 548 wspomnień Mariana Romeyki wyjaśnia, że usunięcie płk. Grobickiego z WSWoj. i przeniesienie do rezerwy (sic!) pozostaje w bezpośrednim związku z podjęciem przez niego służby w Oddziale II SG oraz zaangażowaniem w ruchu prometejskim na polecenie Piłsudskiego. W maju 1939 przyjęty do wojska jako oficer kontraktowy. Powierzono mu organizację i dowództwo Sieradzkiej Brygady Obrony Narodowej w Łodzi. W kampanii wrześniowej dowodził Oddziałem Wydzielonym Nr 2 10 Dywizji Piechoty w składzie Armii „Łódź”. 4 września został dowódcą Kresowej Brygady Kawalerii. Od 27 września 1939 do 25 sierpnia 1941 przebywał w niewoli sowieckiej. zastępca dowódcy 5 Dywizji Piechoty PSZ w ZSRR w m. Tatiszczewo IX.1941  oficer Dowództwa Wojska Polskiego na Środkowym Wschodzie I – IV.1942  komendant Centrum Wyszkolenia Broni i Służb w Egipcie (od V.1942 w Palestynie) IV – IX.1942  dowódca 6 Lwowskiej Brygady Strzelców IX.1942 – III.1943  oficer Dowództwa Armii Polskiej na Wschodzie III – XII.1943  oficer łącznikowy dowódcy II Korpusu Polskiego przy Korpusie Francuskim XII.1943 – VII.1944  oficer Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Wielkiej Brytanii VII.1944 – III.1945  oficer Dowództwa Jednostek Wojskowych na Środkowym Wschodzie od III.1945  attache wojskowy przy rządzie Czang Kaj-szeka  komendant obozu Quassasin w Egipcie do 1947 roku  na emigracji w Kanadzie.  major kawalerii – 1.VI.1919 (starszeństwo po weryfikacji)  podpułkownik Sztabu Generalnego – 15.VIII.1924  pułkownik dyplomowany – 1.I.1930 lokata 3  gen. bryg. – 19.III.1965 (awansowany przez Prezydenta RP Augusta Zaleskiego)  Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari,  Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari (dekret L. 3126 Naczelnego Wodza z dnia 30.VI.1921),  Order Odrodzenia Polski,  Krzyż Walecznych – czterokrotnie

Grzegorczyk Piotr      Urodzony w Stanisławowie.10 lutego 1940 roku zesłany z całą rodziną w głąb Rosji do obozu pracy w obwodzie kirowskim.W nieludzkich warunkach pracuje przy wyrębie lasów. Zwolniony na mocy umowy Sikorski - Majski,dociera do punktu mobilizacyjnego w okolicach Taszkientu i zostaje wcielony do 20 Pułku Piechoty wchodzącego w skład 7 Dywizji. Przemierza Środkowy Wschód i dociera do Palestyny. Tu otrzymuje rozkaz udania się do Południowej Afryki,skąd po trzech miesiącach,w sierpniu 1942 roku, zostaje przerzucony do Anglii. W czerwcu 1944 roku,po żmudnym okresie ćwiczeń ( zdobywa pozwolenie na prowadzenie pojazdów kołowych i gąsiennicowych ) odpływa z portu Dover i przez Kanał La Manche zostaje przerzucony do wybrzeży Francji. Jako żołnierz 1 Polskiej Dywizji Pancernej ląduje w Normandii. Wchodzi w skład plutonu rozpoznawczego 3 Szwadronu 10 Pułku Dragonów,gdzie pełni funkcję kierowcy opancerzonego transportera zwiadowczego.W akcji bojowej uczestniczy po raz pierwszy 5 lipca 1944 roku. Z 1 Polską Dywizją Pancerną przechodzi cały szlak bojowy. Wyróżnia się w walkach pod Falaise i Chambois. Po zakończeniu działań wojennych powraca do Anglii i podejmuje pracę mechanika w cegielni. 23 października 1948 roku bierze ślub, a w grudniu 1951 roku emigruje z żoną do Kanady. Osiedla się w Port Arthur. Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie Koło nr.1 w Thunder Bay ( Ontario ). odznaczenia polskie : 1 Virtuti Militari V Klasy 2 Krzyż Walecznych

Grzesiowski Franciszek      Porucznik Wojska Polskiego.Kawaler Orderu Virtuti Militari V Klasy.Żołnierz 1 Polskiej Dywizji Pancernej.Po demobilizacji emigruje do Kanady i osiedla się w Toronto ( Ontario ).Jest członkiem Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr.20 w Toronto.

Henoch Władysław    Porucznik Wojska Polskiego.Żołnierz II Korpusu Polskiego we Włoszech.Po demobilizacji emigruje do Kanady i osiedla się w Ottawie.Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr.8 w Ottawie. odznaczenia polskie : 1 Virtuti Militari V Klasy 2 Krzyż Walecznych 3 Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino

Jaworski Józef      Urodzony w 1881 roku.Kawaler Orderu Virtuti Militari V Klasy.Kapłan Zgromadzenia Ducha Świętego, pierwszy kapelan ochotniczych oddziałów polskich w ośrodku szkoleniowym Niagara on the Lake w Kanadzie. W styczniu 1918 roku przybył do Francji i objął funkcję kapelana 1 Pułku Strzelców.Podczas walk w Szampanii i Wogezach 7 sierpnia 1918 roku,pomimo wielkiego niebezpieczeństwa, pod ogniem karabinów maszynowych, dotarł do wysuniętej placówki i wspomagał słowem znajdujących się tam żołnierzy.W 1919 roku wyruszył z " Błękitną Armią "gen. Józefa Hallera do Polski.Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej jako kapelan 43 pułku Legionu Bajończyków.Dziekan Dowództwa Okręgu Generalnego w Białymstoku. Po demobilizacji pracował w parafiach w Poznaniu i w Bydgoszczy.W 1938 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych,gdzie zmarł w 1962 roku.

Jedwab Henryk      Urodził się15 kwietnia 1918 roku w Kaliszu w zamożnej rodzinie pochodzenia żydowskiego. Ukończył Gimnazjum im. Adama Asnyka w Kaliszu. Ukończył Szkołę Podchorążych w Brześciu. Podczas Kampanii wrześniowej służył w 84 Pułku Strzelców Poleskich. Po klęsce przedostał się do Rumunii, skąd przez Jugosławię i Włochy dotarł do Francji, gdzie wstąpił do Armii Polskiej. Walczył w kampanii francuskiej aż do kapitulacji, a następnie dotarł do Wielkiej Brytanii gdzie wstąpił do nowo utworzonego 2 Batalionu Strzelców "Kratkowanych Lwiątek", stacjonującego w Szkocji. Początkowo wyselekcjonowany jako kandydat na "cichociemnego" przeszedł kurs spadochronowy w którego ukończeniu przeszkodziło złamanie reki podczas ostatniego skoku. Po powrocie do batalionu miał problemy natury dyscyplinarnej w wyniku czego odszedł do elitarnej jednostce dywersyjnej Special Operations Executive (SOE). Posiadający dobrą znajomość języka francuskiego, Jedwab został użyty w tajnych operacjach w okupowanej Francji. Z pierwszej misji powrócił przez Hiszpanię, z drugiej odebrała go łódź podwodna w okolicach Bordeaux. Niespokojna natura i chęć doświadczenia przygód była przyczyną decyzji wstąpienia na ochotnika do 1 Samodzielnej Kompanii Komandosów (jesień 1942). Był uczestnikiem walk o Monte Cassino oraz o Ankonę i Bolonię. Po przeformowaniu 1 Samodzielnej Kompanii Komandosów w 2 Batalion Komandosów Zmotoryzowanych objął w nim dowództwo III plutonu 2 kompanii motorowej. Wojnę ukończył w stopniu porucznika. W 1947 roku zawarł związek małżeński (Irena) we Włoszech a wkrótce potem urodziła się córka Ewa. Do Polski nie powrócił. Osiadł w Wielkiej Brytanii i początkowo pracował fizycznie w fabryce. Rozpoczął też studia na Uniwersytecie w Leeds na wydziale przemysłu chemiczno-włókienniczego. Ukończył je w skróconym czasie otrzymując tytuł inżyniera. W 1950 emigrował z rodziną do Kanady i zamieszkał w Montrealu. Do końca kariery zawodowej pracował w przemyśle włókienniczym zajmując bardzo wysokie stanowiska. Był szefem komórki planowania, dyrektorem technicznym i koordynatorem produkcji pięciu fabryk koncernu. Odbył wiele podróży służbowych po świecie, odwiedzał też Polskę. Miał swój udział w uruchomieniu polskiej produkcji włókien polistyrenowych w zakładach Elana w Toruniu. Przez wiele lat utrzymywał aktywny kontakt z Kołem byłych Żołnierzy 2 Batalionu Grenadierów „Kratkowane Lwiątka” często pisząc (wraz z żoną) do wydawanego przez nich kwartalnika „Wiadomości-Wypad”. Ostatnie lata życia spędził w Ottawie,gdzie zmarł 14 września 2005 roku. Należał do licznych organizacji kombatanckich m.in. SPK, Canadian Legion, Commando Association, American Rangers Association i zawodowych m. in. Textile Institute England, Textile Science Institute Canada. Podczas lat służby w siłach zbrojnych odznaczony został m.in.Virtuti Militari V klasy, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Monte Cassino. Podczas Holocaustu wymordowano niemal całą jego rodzinę. W 1991 otrzymał godność Honorowego Obywatela Miasta Kalisza. W 1997 Michał Bukojemski zrealizował film dokumentalny "Komandos" poświęcony losom Henryka Jedwabia na podstawie wpisu w Wikipedi

Kaczmarek Józef  Urodzony 1 marca 1915 roku w Słupcy woj.poznańskie.W 1920 roku umiera matka,pozostawiając sześcioro dzieci w tym 5 - letniego Józefa sierotami.Pod opieką 13 - letniej siostry,Józef rozpoczyna naukę i w 1934 roku kończy seminarium nauczycielskie.Po zdaniu matury rozpoczyna pracę w Towarzystwie Przyjaciół Dzieci Ulicy w Warszawie,gdzie współorganizuje 83 Warszawską Drużynę Harcerską.Wkrótce odbywa służbę wojskową w Dęblinie,po czym wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowii Mazowieckiej,którą kończy tuż przed wybuchem II wojny światowej w stopniu podporucznika służby stałej.Kampanię Wrześniową zakończył w 13 Pułku Piechoty.W czasie okupacji działa jako żołnierz Armii Krajowej w Warszawie,Wilnie,Grodnie,Białymstoku i Łomży.Dwukrotnie aresztowany przez Niemców za każdym razem wymyka się z rąk oprawców.Po wybuchu Powstania Warszawskiego walczy w oddziale "Radosława" i "Czata 49".Po upadku Powstania dostaje się do niewoli i umieszczony zostaje w obozie jeńców wojennych w Murnau w Bawarii.Kapitulacja Niemiec przynosi mu wolność i przydział do 2 Korpusu Polskiego, 3 Dywizji Strzelców Karpackich we Włoszech.W 1947 roku decyduje się podpisać kontrakt rolny, przybywa do Kanady i zostaje skierowany na farmę w prowincji Alberta.Po wygaśnięciu obowiązującego kontraktu przenosi się do Edmonton.Jeden z pierwszych założycieli Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie,organizacji,której zręby formowały się jeszcze we Włoszech w mieście Falconara,wsród żołnierzy wyjeżdżających pierwszym transportem na kontrakt rolny do Kanady.Zmarł nagle w Toronto 10 marca 1988 roku. Odznaczenia polskie : 1 Virtuti Militari V Klasy 2 Krzyż Walecznych

Kasprzak Marian  Urodzony 10 marca 1913 roku.Po zdaniu matury kontynuuje naukę w Szkole Podchorążych Artylerii.W 1939 roku zostaje oficerem zawodowym Wojska Polskiego.Bierze udział w Wojnie Obronnej 1939 roku a po jej zakończeniu walczy w południowej części Francji .Przez Hiszpanię,Portugalię i Gibraltar przedostaje się do Anglii.Otrzymuje przydział do 2 Pułku Artylerii Motorowej,1 Polskiej Dywizji Pancernej.W stopniu kapitana dowodzi dywizjonem artylerii,przechodząc kampanię w Normandii,Belgii i Niemczech.W akcjach bojowych jest trzykrotnie ranny.W 1945 roku zostaje przeniesiony do 1.Pułku Artylerii Przeciwpancernej a jednocześnie rozkazem dowódcy dywizji zostaje mianowany wojskowym administratorem miasteczka Maczków,opiekując się Polakami,którzy znaleźli się na tym terenie Niemiec.Po demobilizacji osiedla się w Kanadzie i zamieszkuje w Toronto.Pełnił funkcję prezesa Stowarzyszenia Żołnierzy 1.Polskiej Dywizji Pancernej w Kanadzie.Wieloletni członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów Koła nr.20 w Toronto.Zmarł w Toronto w 1998 roku. Odznaczenia polskie : 1 Virtuti Militari V Klasy 2 Krzyż Walecznych 2 krotnie

Kiryluk Józef  Plutonowy podchorąży Wojska Polskiego.Żołnierz 6 Lwowskiej Brygady Piechoty ( 5 Kresowa Dywizja Piechoty ) II Korpusu Polskiego we Włoszech.Po demobilizacji emigruje do Kanady i osiedla się w Edmonton ( Alberta ).Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr.6 w Edmonton. odznaczenia polskie : 1 Virtuti Militari V Klasy 2 Krzyż Walecznych

Krokosiński Władysław    Chorąży Wojska Polskiego.Kawaler Orderu Virtuti Militari V Klasy.Po demobilizacji emigruje do Kanady i osiedla się w Calgary ( Alberta ). Jest członkiem Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr.18 w Calgary.

Krukowicz - Przedrzymirski Emil Karol  Emil Karol Przedrzymirski de Krukowicz herbu Łuk ur. 25 stycznia 1886 w Niemirowie, powiat Rawa Ruska, zm. 29 maja 1957 w Toronto – generał dywizji Wojska Polskiego. Syn Karola Jakuba, farmaceuty i właściciela apteki w Niemirowie, oraz Wandy Marii Smirzitz, z pochodzenia Czeszki. Ukończył niższą wojskową szkołę realną w Kassie (Koszyce) i wyższą – w Mährisch-Weisskirchen (Hranice na Moravě). Następnie studiował w Wojskowej Akademii Technicznej w Mödling. W 1906 został mianowany na stopień podporucznika. Od 1 października 1907 do 30 kwietnia 1908 był słuchaczem kursu w Szkole Jazdy Konnej. 18 sierpnia 1908 został przydzielony do 32 Pułku Armat Polowych we Lwowie. W 1911 awansował do stopnia porucznika. W czasie I wojny światowej dowodził baterią w macierzystym pułku. 26 sierpnia 1914 został ranny w nogę w walkach pod Buskiem koło Lwowa. W latach 1915-1916 był wykładowcą, a następnie dowódcą kompanii szkolnej w Szkole Kadetów Artylerii w Traiskirchen pod Wiedniem. W 1915 został awansowany do stopnia kapitana. Następnie powrócił do macierzystego pułku, w którym kolejno pełnił funkcje: adiutanta pułku, dowódcy dywizjonu oraz II oficera sztabu pułku. 10 listopada 1918 zgłosił się do służby w Wojsku Polskim. Początkowo pełnił funkcję delegata wojskowego w Misji Specjalnej w Jugosławii i na Węgrzech. Od 1 kwietnia do 20 maja 1919 dowodził dywizjonem w 6 Pułku Artylerii Polowej, a od 20 maja 1919 do 30 kwietnia 1920 był szefem Sekcji Artylerii Oddziału I Naczelnego Dowództwa. W czasie wojny z bolszewikami 1920 objął dowodzenie tworzącym się w Grudziądzu 16 Pułkiem Artylerii Polowej. Był wówczas (w lipcu i sierpniu 1920) również dowódcą południowego odcinka obrony Grudziądza. Od 12 sierpnia do 31 października 1920 dowodził pułkiem na Froncie Północno-Wschodnim. Za walki o Horodec na Polesiu został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari, a w 1935 miasto nadało mu honorowe obywatelstwo. Po ukończeniu kursu informacyjnego dla wyższych dowódców w Poznaniu ponownie objął obowiązki dowódcy 16 Pułku Artylerii Polowej i sprawował je do 21 października 1922. Jerzy Kirchmayer, który był w 1922 dowódcą baterii w 16 Pułku Artylerii Polowej, tak wspomina swego dowódcę: Pułkownik Przedrzymirski, późniejszy generał, szef Departamentu Artylerii, a we wrześniu 1939 dowódca Armii Modlin, był oficerem [...] eleganckim, doskonale zrównoważonym, wytwornym w obejściu [...]. Nadzwyczaj taktowny, [...] bardzo lubiany. W okresie od 22 października 1922 do 15 października 1923 był słuchaczem II Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego przydzielony został Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie, na stanowisko szefa sztabu. Od lipca 1924 do września 1926 był I oficerem sztabu Inspektoratu Armii Nr IV w Krakowie. 13 września 1926 został wyznaczony na stanowisko szefa Samodzielnego Wydziału Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych, a 14 kwietnia 1927 szefa Departamentu Artylerii M.S.Wojsk. W tym okresie prowadził pertraktacje o zakup moździerzy czeskiej firmy Škoda dla 1 Pułku Artylerii Najcięższej oraz doprowadził do ujednolicenia kalibrów armat (75 mm). Wyjeżdżał również do Turcji i na Węgry jako przewodniczący komitetu sprowadzenia do kraju zwłok gen. Józefa Bema. W 1929 wdał się w spór z gen. bryg. Olgierdem Pożerskim w sprawie zasadności użycia armat polowych do strzelań przeciwlotniczych. W wyniku tego konfliktu 23 grudnia 1929 został przeniesiony na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 7 Dywizji Piechoty w Częstochowie. Wyróżniony przez marszałka Józefa Piłsudskiego w czasie gry wojennej w Wilnie, został 14 października 1931 mianowany na stanowisko dowódcy 30 Dywizji Piechoty w Kobryniu. 10 grudnia 1931 Prezydent RP, Ignacy Mościcki awansował go do stopnia generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 i 4 lokatą w korpusie generałów oraz zezwolił na nałożenie odznak nowych stopni przed 1 stycznia 1932. 28 stycznia 1938 ponownie został mianowany szefem Departamentu Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych. 24 marca 1939 marszałek Edward Śmigły-Rydz, w obecności szefa Sztabu Głównego gen. bryg. Wacława Stachiewicza, zakomunikował mu, że na wypadek wojny przewiduje się go na dowódcę Armii "Modlin". Stanowisko przyszłego dowódcy armii miało na razie pozostać zakonspirowane, a na zewnątrz miał dalej figurować jako szef Departamentu Artylerii i funkcję tę – obok nowej – nadal sprawować. 20 lipca 1939 Prezydent RP mianował go generałem do prac przy GISZ. Obowiązki szefa departamentu zdał swemu następcy płk. dypl. Brunonowi Romiszewskiemu dopiero 16 sierpnia.  Podczas inwazji niemieckiej dowodzona przez niego Armia "Modlin" stoczyła krwawą trzydniową bitwę pod Mławą (1–3 września 1939), skutecznie stawiając czoła niemieckiej 3 Armii gen. Georga von Küchlera. Następnie w ciągłych walkach Armia "Modlin" wraz z podporządkowaną jej Grupą Operacyjną Wyszków dokonała odwrotu i broniła się na linii Narwi i Bugu. 10 września na rozkaz Naczelnego Wodza oddała część swych sił (8 i 20 DP oraz Warszawską Brygadę Obrony Narodowej) Armii Warszawa i rozpoczęła odwrót znad Bugu na Kałuszyn. Z reszty oddziałów Armii "Modlin" i Grupy Operacyjnej "Wyszków" została utworzona tzw. Armia gen. Przedrzymirskiego. 11 września na rozkaz Naczelnego Wodza weszła ona w skład nowo tworzonego Frontu Północnego. Podczas przebijania się do południowo-wschodniej Polski wzięła udział w II bitwie pod Tomaszowem Lubelskim z niemieckim VII Korpusem Armijnym. Po rozwiązaniu Frontu Północnego i porzuceniu wojsk przez jego dowódcę gen. dyw. Stefana Dęba-Biernackiego nie skorzystał z upoważnienia do złożenia kapitulacji i kontynuował walkę. Dopiero w rejonie Krasnobrodu i Tereszpola, gdy oddziały polskie zostały okrążone przez przeważające siły nieprzyjaciela, doszedł do wniosku, że ze względu na katastrofalne położenie oraz brak amunicji i żywności przebijanie się na południowy wschód nie ma żadnych szans powodzenia. Kapitulację podpisał dopiero 26 września 1939 o godz. 17.30 w lesie pod Góreckiem Kościelnym, umożliwiając oddziałom zniszczenie sprzętu. Gen. Przedrzymirski podzielił los swych żołnierzy. 27 września 1939 w Piaskach został wzięty do niemieckiej niewoli. 5 października 1939 przybył do Oflagu VII A Murnau. Później przebywał w Oflagu IV A Hohnstein, w Oflagu VIII E Johannisbrunn (od 30 października 1940) i ponownie w Oflagu VII A Murnau (od 27 kwietnia 1942). W międzynarodowym generalskim Oflagu VIII E Johannisbrunn nawiązał bliskie stosunki z generałami holenderskimi, odbywając na ich zaproszenie częste spotkania, w czasie których komentował przebieg działań na froncie niemiecko-radzieckim. Po pięciu latach niewoli doczekał się wyzwolenia przez Amerykanów 29 kwietnia 1945. Najpierw udał się do Paryża, a następnie do Nicei, gdzie pełnił funkcję reprezentanta przebywających tam 18 generałów brygady wobec polskich władz wojskowych w Londynie. Na wezwanie prezydenta Władysława Raczkiewicza przybył do Londynu, gdzie dokonał oceny powstałego wśród generałów sporu w kwestii tworzenia Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia (PKPR) z żołnierzy zwalnianych z Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. 1 lipca 1945 gen. dyw. Tadeusz Bór-Komorowski mianował go generałem dywizji ze starszeństwem z 1 stycznia 1946. O nominacji tej został powiadomiony przez gen. Władysława Andersa dopiero w lutym 1955. W 1947 połączył się z rodziną w Wielkiej Brytanii, a w 1949 przeniósł się z żoną do Kanady, gdzie wcześniej osiadła jego córka Małgorzata z mężem inż. Tadeuszem Świderskim. Po rocznym pobycie w Montrealu zamieszkał w Toronto, gdzie pozostał do końca życia. Założył tam przedsiębiorstwo eksportowo-importowe "Euro-Trade", które umożliwiło mu niesienie pomocy wielu jego dawnym żołnierzom. Działał tu m.in. w Związku Narodowym Polskim, Stowarzyszeniu Polskich Kombatantów, Kongresie Polonii Kanadyjskiej, Komisji Skarbu Narodowego w Kanadzie, Kole Przyjaciół Harcerstwa. Będąc przewodniczącym Komisji Pomocy Inwalidom Wojennym interesował się ich losem. Założył dla nich fundusz pomocy, który po jego śmierci otrzymał nazwę Funduszu Inwalidzkiego Generała Przedrzymirskiego. Przewodniczył także Komitetowi Obchodów Setnej Rocznicy Śmierci Adama Mickiewicza. Zmarł nagle na zawał serca 29 maja 1957 w Toronto, gdzie został pochowany na cmentarzu Holy Cross. 23 sierpnia 2006 Minister Obrony Narodowej nadał jego imię 16 Pomorskiemu Pułkowi Artylerii w Braniewie. Był dwukrotnie żonaty. Z pierwszą żoną Klarą Riedl (1889-1916) miał troje dzieci: Henryka Mariana (1911-1975) – kapitana artylerii, bliźniaków: Zofię (1916-1987) i Macieja Stefana (1916-1993) – majora artylerii. Z drugiego związku, z Reginą Marią Magdaleną Jarochowską I voto Zarzycką (1888-1963) miał córkę Małgorzatę Marię Celinę (1921-1987) – plutonową AK. Jego pasierb, ppor. AK Ryszard Zarzycki, harcmistrz Szarych Szeregów, zginął 4 sierpnia 1944 na Mokotowie w powstaniu warszawskim. Awanse : podporucznik – 18 sierpnia 1906 ze starszeństwem z 1 listopada 1905,  porucznik – 1 listopada 1911  kapitan – 1 lipca 1915  major – 15 lipca 1920 ze starszeństwem z 1 kwietnia 1920  podpułkownik – 26 stycznia 1922  pułkownik – zweryfikowany 3 maja 1922 ze starszeństwem z 1 czerwca 1919  generał brygady – 10 grudnia 1931 ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932  generał dywizji – 1 lipca 1945 ze starszeństwem z 1 stycznia 1946  Odznaczenia : Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari  Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski  Złoty Krzyż Zasługi  Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921  Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości  Srebrny Medal za Długoletnią Służbę  Złota Odznaka Honorowa Stowarzyszenia Polskich Kombatantów  Krzyż Komandorski Orderu Gwiazdy Rumunii  Krzyż Komandorski Orderu Zasługi z Gwiazdą (Węgry) na podstawie wpisu w Wikipedi

Majerski Edward  Urodzony 13 października 1918 roku na Wołyniu.Chorąży Wojska Polskiego. Po kampanii wrześniowej 1939 roku przedostaje się do Francji i służy w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Podhalańskich. W szeregach SBSP walczy pod Narwikiem. Za kampanię norweską zostaje odznaczony Krzyżem Walecznych.W 1940 roku walczy we Francji. Po przedostaniu się do Anglii dostaje przydział do 1 Polskiej Dywizji Pancernej, z którą przechodzi cały szlak bojowy. Zostaje odznaczony Orderem Virtuti Militari V Klasy i Krzyżem Walecznych po raz drugi. Po demobilizacji emigruje wraz z żoną do Kanady i osiedla się w Toronto. Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie Koło nr. 20 w Toronto. Zmarł w Toronto w 1993 roku.

Marków Julian Na fotografii przedstawiającej Pierwszy Pluton Kompanii Szkolnej w San Benedetto,wykonanej we Włoszech w czerwcu 1945 roku,widnieją żołnierze 1.Kompanii 16 Batalionu 5 Kresowej Dywizji Piechoty.Szósty od prawej stoi kapral Julian Marków,kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Virtuti Militari.Po wojnie emigruje do Kanady.Według danych z roku 1995 , Julian Marków mieszkał w Montrealu ( Quebec ).

Nałęcz-Tymiński Romuald Romuald Nałęcz-Tymiński urodził się 13 listopada 1905 w Szenderowie na Podolu. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury w 1924 wstąpił do Unitarnej Szkoły Podchorążych w Warszawie, skąd po roku przeniósł się do toruńskiej Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej. Ukończył Kurs Wychowania Fizycznego (1930) i II Kurs Oficerów Nawigatorów (1936). Od otrzymania promocji oficerskiej w 1928 do rozpoczęcia II wojny światowej zajmował we Flocie w Gdyni szereg różnych stanowisk. Początkowo był oficerem flagowym dowódcy dywizjonu ćwiczebnego zaokrętowanym na ORP "Generał Haller", a w latach 1929-1931 oficerem wachtowym trałowców OORP "Mewa" i "Czajka". Na krótko przeniesiony został na niszczyciel ORP "Wicher", gdzie pełnił funkcję oficera wachtowego, po czym wyznaczono go na kierownika Samodzielnego Referatu Wychowania Fizycznego Kierownictwa Marynarki Wojennej w Warszawie. W 1935 powrócił do Gdyni na stanowisko komendanta Ośrodka Wyszkolenia Morskiego. Od 1936 do 1937 służył jako zastępcą dowódcy okrętu transportowego ORP "Wilia". Następnie został dowódcą okrętu minowego ORP "Smok" i dowódcą Oddziału Minowego Marynarki Wojennej. Jeszcze w 1937 przeszedł na stanowisko zastępcy dowódcy okrętu na szkunerze szkolnym ORP "Iskra" z jednoczesnym wyznaczeniem na p.o. dowódcy okrętu. Krótko był komendantem Ośrodka Szkolnego Jachtingu Morskiego, po czym powrócił na zastępcę dowódcy ORP "Iskra". Wykładał wiedzę okrętową w Szkole Podchorążych Marynarki Wojennej. W chwili wybuchu II wojny światowej odbywał na "Iskrze" rejs z podchorążymi na Morzu Śródziemnym. 2 września 1939 okręt zawinął do portu Casablanca, a on pod koniec 1939 ewakuował się z częścią załogi do Francji. Pełnił funkcję dowódcy kompanii rekruckiej w obozie w Coёtquidan, potem przeniesiony czasowo w dyspozycję dowódcy Kadry Marynarki Wojennej i zaokrętowany na ORP "Gdynia", następnie był dowódcą 1 kompanii szkolnej w Kadrze Marynarki Wojennej i dowódcą 1 kompanii szkolnej w obozie w Coёtquidan. W 1940 jako zastępca dowódcy niszczyciela ORP "Błyskawica" uczestniczył w ewakuacji Dunkierki. Od 1940 do 1941 dowodził OF "Pomerol", patrolowcem francuskim przekazanym Polakom przez Brytyjczyków po ewakuacji Francji. W 1941 został dowódcą 2 kompanii i oficerem oświatowym ORP "Gdynia" w Kadrze Marynarki Wojennej, następnie dowódcą Kadry Marynarki Wojennej. Jeszcze w tym samym roku powrócił na stanowisko zastępcy dowódcy "Błyskawicy" i brał udział w konwojach atlantyckich. Od 1942 był dowódcą nowo zbudowanego, wydzierżawionego od Royal Navy niszczyciela ORP "Ślązak", z którym osłaniał operację desantową pod Dieppe. W latach 1942-1943 na stanowisku I oficera Sztabu Komendy Morskiej Południe. Ponownie jako dowódca ORP "Ślązak" brał udział w konwojach na Morzu Śródziemnym, osłonie desantów na Sycylii, w Palermo i Normandii. Od 1944 był kierownikiem Referatu Wychowawczego Kierownictwa Marynarki Wojennej. W 1945 został dowódcą wydzierżawionego od Wielkiej Brytanii krążownika ORP "Conrad" Po zakończeniu działań wojennych oraz rozbrojeniu i likwidacji w latach 1946-1947 Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie nie powrócił do kraju i pozostał na emigracji. Na początku, do 1951 pływał w brytyjskiej flocie handlowej, następnie pracował jako oficer kontraktowy w Marynarce Wojennej Pakistanu, gdzie był dowódcą niszczyciela i flotylli niszczycieli. Od 1960 do 1979 pełnił funkcje w kapitanatach portów na Wyspach Bahama. W 1980 zamieszkał w Kanadzie. Zmarł w Toronto 29 grudnia 2003, a jego prochy zostały złożone na Cmentarzu Marynarki Wojennej w Gdyni. Był członkiem Stowarzyszenia Marynarki Wojennej i Regiment of Canada. W 1999 wydana została książka jego autorstwa pt. Żagle staw, Banderę spuść!, będąca zbiorem wspomnień z czasów II wojny światowej. Awansował kolejno na stopnie oficerskie: podporucznika marynarki – 1928  porucznika marynarki – 1931  kapitana marynarki – 1936  komandora podporucznika – 1942  komandora porucznika – 1944  komandora (w stanie spoczynku)  kontradmirała – 2000 (w stanie spoczynku).  Odznaczenia : Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari  Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski  Krzyż Walecznych – trzykrotnie  Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939  Krzyż Czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie  Medal Morski – trzykrotnie  Złoty Krzyż Zasługi  Brązowy Medal za Długoletnią Służbę  Order Imperium Brytyjskiego  brytyjski Distinguished Service Cross  brytyjska 1939-1945 Star  brytyjska Atlantic Star z klamrą "France and Germany"  brytyjska Italy Star  brytyjski Defence Medal  brytyjski War Medal 1939-1945  brytyjski Queen Elizabeth II Coronation Medal  francuski Medal Pamiątkowy za Wojnę 1939-1945 (Medaille commemorative de la Guerre 1939-1945)  pakistański Medal Upamiętnienia Republiki (Tamgha-e-Jamhuria)  Złota Odznaka Stowarzyszenia Marynarki Wojennej  Żonaty, miał córkę. Był zamiłowanym sportowcem i żeglarzem. Wicemistrz Wojska Polskiego w boksie w wadze półciężkiej (1930), mistrz Wojska Polskiego w szpadzie (1935), mistrz Marynarki Wojennej w wieloboju oficerów (1936). Był kierownikiem sekcji bokserskich WKS Legia i WKS Flota Gdynia. na podstawie wpisu w Wikipedi

Niedziółka Franciszek      Urodzony w 1914 roku.Podporucznik Wojska Polskiego.Żołnierz II Korpusu Polskiego.Obrońca Tobruku.Uczestnik bitwy o Monte Cassino.Po demobilizacji emigruje do Kanady i osiedla się w Brantford ( Ontario ).Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr.4 w Brantford .Wieloletni prezes Związku Polaków w Kanadzie - Grupa nr.10.Zmarł po ciężkiej chorobie 14 lipca 1980 roku w szpitalu w Brantford. odznaczenia polskie : 1 Virtuti Militari V Klasy 2 Polonia Restituta V Klasy

Oczkowski Stanisław      Inżynier górnik,wychowanek Akademii Górniczej w Krakowie.Żołnierz Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich,obrońca Tobruku.We Włoszech w stopniu porucznika II Korpusu Polskiego,uczestniczył w szturmie na Monte Cassino,za co odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari.Po wojnie emigruje do Kanady.Osiedlił się w Calgary,gdzie jako główny geofizyk firmy naftowej przyczynił się do rozwoju przemysłu naftowego w Kanadzie.Wieloletni członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów Koła nr 18 w Calgary.Zmarł 27 marca 1988 roku w szpitalu w Saskatoon.

Ostrowski Marceli      Urodzony 30 maja 1920 roku w Reboucas w stanie Parana w Brazylii.Syn Stanisława i Małgorzaty Jubel.Szkołę podstawową ukończył w Marumbi i Rio Azul w stanie Parana.Uczęszczał do gimnazjum w Brusque w stanie San Catarina,gdzie zdał małą i dużą maturę.Studia rozpoczął w Kurytyba w stanie Parana.W 1941 roku po ukończeniu pierwszego roku studiów,zgłosił się na ochotnika do Polskich Sił Zbrojnych w Wielkiej Brytanii.Służbę wojskową rozpoczął w 16 Brygadzie Czołgów w Alyth,niedaleko Perth w Szkocji.8 listopada 1941 roku został przeniesiony do Blackpool w Anglii i przydzielony do Polish Air Force.Po przeszkoleniu przygotowującym do operacji bojowych i po zgraniu załóg w 18 Operational Training Unit w Bramcote,przeniesiony zostaje do 301 Dywizjonu Bombowego "Ziemii Pomorskiej " w Hemswell.W latach 1942 i 1943 bierze udział w lotach bojowych i bombarduje cele w Niemczech,Holandii,Belgii,Francji i we Włoszech.Ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty i Kawalerii Zmotoryzowanej w Szkocji i 13 września 1943 roku otrzymał awans na stopień podporucznika lotnictwa,nadany mu przez prezydenta Władysława Raczkiewicza. 1 marca 1945 roku mianowany zostaje porucznikiem lotnictwa.Ma na swoim koncie 30 lotów bojowych ( łącznie 205 godzin ).Pełnił funkcję adiutanta w Bombowym Punkcie Rozdzielczym.Ukończył pilotaż a następnie Kurs Instruktorów Pilotażu.Odkomenderowany do Ministerstwa Lotnictwa pracował w Departamencie Demobilizacyjnym w Londynie do końca 1946 roku.Zdemobilizowany w styczniu 1947 roku wraca do Brazylii a w roku 1955 przenosi się do Kanady.Pracował przez 32 lata w Urzędzie Miejskim w Toronto jako księgowy a potem szef biura personalnego.W 1956 roku wstąpił do Stowarzyszenia Lotników Polskich Skrzydło Warszawa w Toronto.Piastował funkcję prezesa Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr.20 w Toronto.8 maja 2000 roku rozkazem Ministra Obrony Narodowej, mianowany został na stopień majora.Obecnie mieszka w Toronto.Jest autorem pasjonującej książki "Wyżej niż piniory" wydanej w 2007 roku,będącej zbiorem wspomnień z Brazylii,Anglii i Kanady.           odznaczenia polskie 1 Virtuti Militari V Klasy nadany 21 kwietnia 1943 roku ( nr.8340 ) 2 Krzyż Walecznych 3 krotnie nadany 4 marca 1943 roku ( nr.leg.76/301 ) 3 Medal Lotniczy nadany 21 marca 1946 roku ( nr.leg.3869 ) 4 Odznaka 301 Dywizjonu Bombowego nadana 9 listopada 1945 roku ( nr.173 ) odznaczenia brytyjskie : 1 1939 - 1945 Star 2 Air Crew Europe Star 3 War Medal 4 Defence Medal

Pepłowski Witold      Podporucznik Wojska Polskiego.Kawaler Orderu Virtuti Militari V Klasy.Po demobilizacji emigruje do Kanady i osiedla się w Montrealu ( Quebec ).Jest członkiem Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr.7 w Montrealu.

Pohoski Jerzy      Porucznik pilot.Kawaler Orderu Virtuti Militari V Klasy.Po demobilizacji emigruje do Kanady i osiedla się w Victoria ( British Columbia ).Jest członkiem Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr.29 w Victoria.

Proszek Roman Aleksander      Urodzony 23 stycznia 1911 roku w Stróżach Wyżnych,pow.Nowy Sącz.Po dwóch latach studiów na wydziale matematyczno - fizycznym na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie wstępuje do Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu.Po jej ukończeniu zostaje przydzielony do 22 Pułku Artylerii Lekkiej w Przemyślu.W 1936 roku zostaje mianowany porucznikiem i kończy kurs Taktyczno - Techniczny dla oficerów broni pancernej w Modlinie,po którym zostaje przydzielony do 5 Batalionu Pancernego w Krakowie.Kampania Wrześniowa zastaje go w 51 Dywizjonie Pancernym.20 września 1939 roku zostaje internowany na Węgrzech,ale już 20 listopada znajduje się w Zgrupowaniu Pancernym w obozie Coëtquidan we Francji.Kampanię francuską odbywa w 1 Pułku Czołgów,10 Brygady Kawalerii Pancernej.W czerwcu 1940 roku dostaje się do Szkocji.W 1942 roku,gdy oddziały pancerne zostały zorganizowane w 1 Polską Dywizję Pancerną pod dowództwem gen.Stanisława Maczka,Roman Proszek dostaje przydział do 1 Pułku Pancernego.W 1943 roku awansuje na stopień kapitana broni pancernej.W sierpniu 1 Polska Dywizja Pancerna wchodzi do walki na terenie Francji.Roman Proszek, jako zastępca dowódcy Pułku bierze udział w kampanii prowadzącej przez Normandię,Falaise,Chambois,Belgię,Holandię i północne Niemcy.2 lutego 1945 roku Roman Proszek awansuje na stopień majora broni pancernej. W maju 1947 roku,po dwóch latach okupacji Niemiec 1 Polska Dywizja Pancerna wraca do Anglii.W 1948 roku Roman Aleksander Proszek emigruje do Kanady.Kupuje farmę i osiedla się najpierw w Sheffield a potem przenosi sie do Cambridge w Ontario.W 1950 roku żeni się z Zofią Hanką Siemaszko (żołnierzem Armii Krajowej,która w 1945 roku została uwolniona z obozu jenieckiego w Oberlangen w Niemczech przez 1 Polską Dywizję Pancerną ).Jest jednym z założycieli Stowarzyszenia Byłych Żołnierzy 1 Polskiej Dywizji Pancernej w Kanadzie,piastując funkcję prezesa aż do śmierci.Działał również w Stowarzyszeniu Weteranów Armii Polskiej w Stowarzyszeniu Polskich Kombatantów w Kole Koleżeńskim 1 i 2 Pułku Pancernego oraz w Royal Canadian Legion.Zmarł w Cambridge 27 listopada 1985 roku. Odznaczenia polskie : 1 Virtuti Militari V klasy 2 Polonia Restituta V klasy 3 Krzyż Walecznych 4 krotnie 4 Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami 5 Złoty Krzyż Zasługi 6 Medal Wojska 2 krotnie Odznaczenia belgijskie : 1 La Croix de Guerre avec Palme 2 La Croix de Combattant Odznaczenia francuskie : 1 Medaille Commemorative Francaise de la Guerra 1939 - 1945 avec barrette "France" Odznaczenia brytyjskie : 1 1939 -1945 Star 2 Defence Medal Odznaczenia polskie - kombatanckie: 1 Miecze Hallerowskie Stowarzyszenia Weteranów Armii Polskiej 2 Złoty Krzyż Zasługi Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie 3 Srebrna Odznaka Honorowa Federacji Światowej SPK

Rybikowski Michał      Pułkownik dyplomowany Wojska Polskiego.Urodzony na Litwie w roku 1900.W wieku 18 lat wstępuje do Wojska Polskiego i służy w 85 Pułku Piechoty w stopniu chorążego.Za wojnę bolszewicką zostaje odznaczony Virtuti Militari V Klasy. Porucznik. ze starszeństwem z 1.06.1924 roku. W 1926 skierowany zostaje do Szkoły Podchorążych Piechoty jako wykładowca. Był oficerem wywiadu ( tzw."dwójki " ). Podczas II wojny światowej działa nie tylko na terenie Rzeszy, ale również w krajach nadbałtyckich ( Litwa, Łotwa, Finlandia i Szwecja). Zaprzyjaźniony z wywiadem japońskim przerzucił z Polski do Londynu sztandar ofiarowany lotnikom i sztandar 81 Pułku Strzelców Grodzieńskich. W 1944r. powrócił do służby liniowej i służył w 3 Dywizji Strzelców Karpackich a za walki na froncie włoskim odznaczony został Orderem Virtuti Militari IV Klasy.Po demobilizacji emigruje do Kanady i osiedla się w Montrealu ( Quebec ). Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr.7 w Montrealu. Zmarł w 1991 roku w Montrealu i został pochowany na cmentarzu w Pointe Claire ( Quebec ).

Sawicz Tadeusz      Urodził się 13 lutego 1914 r. w Warszawie. W 1933 r. w tym mieście zdał maturę, po czym wstąpił do wojska. Po ukończeniu kursu unitarnego w podchorążówce piechoty wstąpił na początku 1934 r. do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. 15 października 1936 r. został promowany na podporucznika pilota, a następnie skierowany do 111 eskadry myśliwskiej, a w listopadzie 1937 r. przeniesiony do 114 eskadry. 29 sierpnia 1939 r. z eskadrą odleciał na lotnisko polowe Poniatów. Pierwszego dnia wojny w walce z Bf 109 zestrzelił jedną z tych maszyn (co potwierdzają źródła niemieckie), jednak Messerschmitta tego zaliczono mu jako uszkodzonego. 4 września po zestrzelonym por. Jerzym Szałowskim został zastępcą dowódcy 114 eskadry. 5 września po południu zestrzelił Do 17, zaś 6 września także walczył z bombowcami i zgłosił pewne zestrzelenie Ju 86 (które w rzeczywistości nie brały udziału w kampanii wrześniowej) oraz uszkodzenie po jednym Ju 86 i Do 17 (analiza jego zwycięstw wskazuje, że zaliczono mu jeden i pół uszkodzenia). 14 września Sawicz wystartował do oblężonej Warszawy z rozkazami dla gen. Rómmla. Ostrzeliwany przez Niemców lądował na lotnisku mokotowskim, doręczył rozkazy, a po paru godzinach wystartował z powrotem, wioząc odpowiedź Rómmla dla marsz. Rydza-Śmigłego (doręczył ją dopiero po paru dniach, już w Rumunii). 17 września poprowadził cztery ocalałe "jedenastki" eskadry z lotniska Petlikowice do Rumunii. Przez Jugosławię i Włochy przedostał się do Francji. Szkolił się w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa w Lyon-Bron, a 3 czerwca 1940 r. wszedł w skład klucza myśliwskiego por. Aleksandra Gabszewicza, który włączono do Groupe de Chasse III/10 w Deauville. Sawicz latał kilkunastokrotnie na MB-152, lecz nie zestrzelił żadnego samolotu i pradopodobnie nie miał w ogóle kontaktu z nieprzyjacielem. Po kapitulacji Francuzów, 21 czerwca przeleciał na swym Blochu do Algieru, następnie koleją dotarł do Casablanki, skąd angielskim statkiem odpłynął do Anglii. Przybył tam 17 lipca 1940 r. Po przeszkoleniu na Hurricane'ach w 5 Operational Training Unit w Aston Down, 20 października 1940 r. skierowany został do 303 Dywizjonu Myśliwskiego im. Tadeusza Kościuszki. 22 lutego 1941 r. przeniesiony został do pierwszego składu 316 Dywizjonu "Warszawskiego". 9 kwietnia 1941 r. brał udział w osłonie konwroju morskiego. Ok. 9.50 rano nad konwój nadleciał He 111, który zrzucił niecelnie bomby, a dostrzegłwszy Hurricane'y, zaczął uciekać. Sawicz zestrzelił samolot, trójka niemieckich lotników wyskoczyła na spadochronach (czwarty - strzelec, zginął w czasie wymiany ognia). Niemców z wody wyciągnęli angielscy marynarze. Po tym zwycięstwie Sawicz wysłał do służb interrogacyjnych RAF prośbę o przesłanie z munduru któregoś z Niemców guzików jako trofeum wojennego. Po paru dniach otrzymał odpowiedź, że wysłanie guzików było niemożliwe, ale zamiast tego są "mewki" Luftwaffe, które obserwator z Heinkla dobrowolnie przekazał zwycięskiemu myśliwcowi. 9 listopada 1941 r. Sawicz objął dowództwo eskadry "A" 316 dywizjonu. 6 czerwca 1942 r. przeniesiony został na odpoczynek do 58 OTU w Grangemouth na stanowisko instruktora. 25 września 1942 r. powrócił do latania bojowego, obejmując dowództwo 315 Dywyzionu "Dęblińskiego". 4 kwietnia 1943 r. uszkodził nad Kanałem La Manche FW 190. 16 kwietnia 1943 r. przeniesiony został na zastępcę dowódcy 1 Polskiego Skrzydła Myśliwskiego w Northolt, kpt. Wojciecha Kołaczkowskiego. Od 3 lipca 1943 r. był oficerem łącznikowym w 12 Grupie Myśliwskiej, a od 18 października 1943 r. ponownie instruktorem w 61 OTU w Rednal. 3 kwietnia 1944 r. skierowany został na staż do sztabu 9 Armii Powietrznej USAAF jako oficer łącznikowy. Po parunastu dniach, 20 kwietnia, na własną prośbę przydzielony został do 61 Fighter Squadron w 56 Fighter Group, gdzie wraz z paroma kolegami stworzył nieoficjalną, polską sekcję (Andersz, Gładych, Janicki, Łanowski, Rutkowski). Na Thunderboltach latał bojowo przez około dwa miesiące - 14 czerwca 1944 r. został odwołany na dowódcę 3 Skrzydła Myśliwskiego (wówczas tylko 316 dywizjon, potem także 303). 10 października 1944 r. został dowódcą 131 Skrzydła Myśliwskiego (dywizjony 302, 308 i 317). Funkcję tę pełnił do 16 lipca 1945 r., kiedy to po raz drugi objął 3 Skrzydło Myśliwskie. Dowodził nim do marca 1946 r., potem służył mając przydziały do różnych jednostek, do początku 1947 r. Data Samolot Jednostka Zniszczony na pewno Zniszczony prawdopodobnie Uszkodzony  01.09.1939 P.11c 114 eskadra Bf 109  05.09.1939 P.11c 114 eskadra Do 17  06.09.1939 P.11c 114 eskadra Do 17  06.09.1939 P.11c 114 eskadra Do 17  06.09.1939 P.11c 114 eskadra 1/2 x Do 17  10.04.1941 Hurricane I 316 dywizjon He 111  04.04.1943 Spitfire IX 315 dywizjon FW 190  Razem 3 0 3 i 1/2  Major (Squadron Leader) Tadeusz Sawicz odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari (nr 9381), czterokrotnie Krzyżem Walecznych, angielskim Distinguished Flying Cross, amerykańskimi Distinguished Flying Cross i dwukrotnie Air Medal, a także holenderskim krzyżem lotniczym Vliegerkruis. Wbrew powszechnej opinii amerykański DFC nadany mu został nie za loty na Thunderboltach, lecz za skuteczne eskortowanie "Latających Fortec" w latach 1942-1943, gdy dowodził 315 dywizjonem. Po wojnie Sawicz początkowo pozostał w Anglii. W 1957 r. przeprowadził się do Kanady, gdzie pracował w firmach lotniczych. Mieszkał w Montrealu, potem przeprowadził się do Toronto,gdzie mieszka do chwili obecnej. 3 maja 2006 r. postanowieniem prezydenta Lecha Kaczyńskiego mianowany został generałem brygady.

Serafini Józef      Chorąży Wojska Polskiego.Służbę czynną odbywa w lotnictwie,jako nawigator bombowy.Po Kampanii Wrześniowej przez Węgry dociera do Francji i wstępuje do lotnictwa.Po kapitulacji Francji przez Algier i Gibraltar dostaje się do Anglii.Bierze udział w Battle of Britain.Ma na swoim koncie ponad 200 lotów bojowych.Podczas Powstania Warszawskiego bierze udział w zrzutach na Warszawę. Po zakończeniu działań wojennych pozostaje do 1947 roku w wojsku i służy w Royal Air Force Transport Command.Po demobilizacji zostaje w Anglii i rozpoczyna pracę w zakładach Rolls - Royce.W 1957 roku emigruje do Kanady,osiedla się w Ottawie i podejmuje pracę jako mechanik precyzyjny.Wiceprezes Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr.8 w Ottawie.Dyrektor Chóru im.I. J.Paderewskiego w Ottawie. Zmarł w Ottawie 2 marca 1969 roku. odznaczenia polskie : 1 Virtuti Militari V Klasy 2 Krzyż Walecznych 3 krotnie odznaczenia brytyjskie : 1 Distinguished Flying Cross with bar

Siudut Franciszek      Kapitan Wojska Polskiego.Kawaler Orderu Virtuti Militari V Klasy. Podharcmistrz Rzeczypospolitej Polskiej.P o demobilizacji emigruje do Kanady i osiedla się w Vancouver ( British Columbia ). Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr.3 w Vancouver. Zmarł 22 marca 1975 roku w Vancouver.

Smoliński Kazimierz      Żołnierz II Korpusu Polskiego we Włoszech. Po demobilizacji emigruje do Kanady i osiedla się w Winnipeg ( Manitoba ). Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr.13 w Winnipeg. odznaczenia polskie : 1 Virtuti Militari V Klasy 2 Krzyż Walecznych 3 Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami 4 Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino.

Stefanowicz Aleksander      Urodzony 20 grudnia 1900 roku w Palewiczach koło Mińska Litewskiego.Żołnierz wojny polsko - bolszewickiej 1919 - 1920 roku w Dywizjonie Jazdy Ochotniczej majora Jaworskiego,tzw Dywizjonie Huzarów Śmierci.Po wybuchu II wojny światowej bierze udział w Kampanii Francuskiej 1940 roku,jako żołnierz 10 Brygady Pancernej.W Kampanii na Zachodzie 1944 - 1945 jest żołnierzem 1 Polskiej Dywizji Pancernej,najpierw jako pierwszy zastępca dowódcy 2 Pułku Pancernego a od 15 listopada 1943 roku do 2 czerwca 1947 roku jest dowódcą 1 Pułku Pancernego.Mianowany na stopień ppłk.broni pancernej w stanie spoczynku.Rodziny nie założył.Zmarł w Toronto 2 marca 1985 roku.Skromny majątek przekazał mocą testamentu na Koło Koleżeńskie 1 i 2 Pułku Pancernego w Kanadzie. Odznaczenia polskie : 1 Order Wojenny Virtuti Militari V klasy 2 Krzyż Walecznych 3 krotnie Odznaczenia brytyjskie : 1 Distinguished Service Order Odznaczenia francuskie : 1 Croix de Guerre avec Palme Odznaczenia belgijskie : 1 Officier de l'Ordre de la Couronne avec Palme 2 Croix de Guerre avec Palme

Sznuk Stefan Mieczysław      Urodzony 12 czerwca 1896 roku w Warszawie.Studia na Politechnice Warszawskiej.W czasie I wojny światowej służył w armii carskiej w stopniu porucznika saperów.W 1917 roku wraca do Polski i wstępuje do lotnictwa.W roku 1918 organizuje oddział lotniczy na Mokotowie.1czerwca 1919 roku zostaje mianowany kapitanem lotnictwa i obejmuje szefostwo 2 Armii.Uczestnik wojny z bolszewikami.W latach 1922 - 1924 dowodzi eskadrą.15 lipca 1924 mianowany majorem lotnictwa.W latach 1924 -1927 pracuje w Departamencie Lotnictwa Ministerstwa Spraw Wojskowych.W latach 1927 - 1930 obejmuje funkcję dowódcy dywizjonu,będąc zastępcą dowódcy 4 pułku lotniczego.W latach 1930 - 1935 jest wykładowcą taktyki lotniczej w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie.W latach 1938 - 1939 jest komendantem Centrum Wyszkolenia Lotniczego.19 marca 1939 mianowany pułkownikiem lotnictwa.Podczas kampanii wrześniowej pełni funkcję dowódcy lotnictwa i obrony przeciwlotniczej armii "Kraków" a potem armii "Lublin".Przedostaje się do Rumunii i do lutego 1940 roku jest szefem tranzytu wojskowego przy ataszacie w Bukareszcie.Przebywa we Francji a po przybyciu do Wielkiej Brytanii obejmuje funkcję szefa sztabu Inspektoratu Polskich Sił Powietrznych.W kwietniu 1941 roku zostaje wysłany do Kanady i do lutego 1945 roku pełni funkcję Szefa Polskiej Misji Lotniczej,będąc jednocześnie attache wojskowym i lotniczym w stolicy Kanady,Ottawie.Do 1947 roku pozostaje w dyspozycji dowódcy Polskich Sił Powietrznych.Po demobilizacji pozostaje w Kanadzie.1 stycznia 1964 roku,rozkazem Naczelnego Wodza zostaje mianowany generałem brygady.Umiera w Ottawie 6 maja 1986 roku i zostaje pochowany na cmentarzu Notre - Dame.Wsród kanadyjskiej Polonii generał Sznuk pamiętany jest jako niestrudzony rzecznik praw weterańskich.Tak mówił w 1945 roku : "kiedy nadeszła tragiczna chwila zmuszająca nas do decydowania,gdzie rozpoczniemy nowe życie,uważałem,że moim obywatelskim i koleżeńskim obowiązkiem jest wykorzystać stosunki, jakie sobie podczas wojny w łonie rządu i sfer wpływowych wyrobiłem.Postanowiłem zatem,nie bacząc na obowiązujące przepisy emigracyjne,natychmiast przystąpić do starań o otwarcie wrót Kanady dla polskich tułaczy,a przede wszystkim byłych żołnierzy". odznaczenia polskie : 1 Virtuti Militari V Klasy 2 Polonia Restituta II,III i IV Klasy 3 Krzyż Walecznych 2 krotnie 4 Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami 5 Złoty Krzyż Zasługi 6 Medal Lotniczy 4 krotnie 7 Medale Pamiątkowy za Wojnę 1918 - 1921 8 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości 9 Srebrny Medal za Długoletnią Służbę odznaczenia brytyjskie : 1 Most Excellent Order of the British Empire - Commander ( CBE ) 2 War Medal 1939 - 1945 3 Defence Medal Odznaczenia kanadyjskie : 1 The Order of Canada - Companion ( CC )

Szymański Michał      Urodzony 18 sierpnia 1901 w Świdnicy pod Lwowem.Jako ochotnik wstąpił do Armii Polskiej.Po wojnie bolszewickiej wstąpił do Związku Strzeleckiego.W cywilu prowadził przedsiębiorstwo stolarskie przy ulicy Murarskiej we Lwowie.Podczas kampanii wrześniowej 1939 roku,jako rezerwista lotnictwa,stoczył walkę w okolicach Gródka Jagiellońskiego.Za czyn ten,rozkazem Naczelnego Wodza nr.L.525/44 został odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari V Klasy a dekoracji w imieniu Naczelnego Wodza dokonał w dniu 28 listopada 1944 roku,gen.Ludomir Rajski.Po kampanii wrześniowej przebywa krótko na Węgrzech i przedostaje się do Francji.W II Korpusie Polskim we Włoszech pracuje w oddziałe specjalnym - w bazie nr.11,podległym Szefowi Sztabu Naczelnego Wodza w Londynie i odpowiedzialnym za współpracę z Armią Krajową oraz organizację i utrzymywanie szlaków kurierskich z Krajem.Po demobilizacji przyjechał do Kanady i osiedlił się w Edmonton, Alberta.Zmarł w szpitalu w Edmonton 14 marca 1983 roku.

Traczuk Włodzimierz      Sierżant Wojska Polskiego.Kawaler Orderu Virtuti Militari V Klasy.Po demobilizacji emigruje do Kanady i osiedla się w London ( Ontario ).Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr.2 w London.

Wiązowski Jan        Major Wojska Polskiego.Kawaler Orderu Virtuti Militari V Klasy.Po demobilizacji emigruje do Kanady i osiedla się w Montrealu ( Quebec ). Jest członkiem Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr. 7 w Montrealu.

Ząbik Jan      Porucznik Wojska Polskiego.Kawaler Orderu Virtuti Militari V Klasy.Po demobilizacji emigruje do Kanady i osiedla się w Ottawie.Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr.8 w Ottawie.

 

 

Aktualizacja 24 sierpień 2010 r.