Genealogia Janusz Stankiewicz        Powrót na stronę wyboru  

 

Kawalerowie Orderu VIRTUTI MILITARI

 Kanada i USA 

Nazwiska rozpoczynające się literami " A - K "

przejdź do nazwisk rozpoczynających się literami " L - Ż "

 

Biografie

opracowanie: Tomasz Bakalarz ( mail  tomaszbakalarz@rogers.com )

- Kurator Muzeum Stowarzyszenia Polskich Kombatantów - Koło nr. 20 w Toronto

 

Abram Adolf      

Urodzony 24 grudnia 1894 roku w Demni Wyżnej, powiat Skole. Major rezerwy artylerii Wojska Polskiego. Przybrane nazwisko Władysław Jaworski. Pseudonimy "Adaś", "Jaworski". Syn Adolfa i Filipiny z domu Saling. Uczęszczał do szkoły realnej w Stanisławowie (od 1912 roku należał do Związku Strzeleckiego w Stanisławowie) a następnie do gimnazjum w Wiedniu, gdzie zdał maturę w 1914 roku. Przez jeden semestr studiował w wiedeńskiej Hochschule für Bodenkultur (Akademii Rolniczej). Od sierpnia 1914 roku służył w Legionach Polskich, początkowo jako sekcyjny w batalionie uzupełniającym a od września jako dowódca działa w 1. pułku artylerii polowej. W czerwcu 1915 roku przeniesiony ponownie do batalionu uzupełniającego a od listopada wraca do w 1. pap w stopniu ogniomistrza (z przerwą w okresie styczeń - luty 1916 roku, kiedy uczęszczał na kurs aspirantów oficerskich w Rembertowie). Po kryzysie przysięgowym w lipcu 1917 roku wcielony do armii austriackiej. Ukończył szkołę oficerów rezerwy w Pozsany na Węgrzech (styczeń - maj 1918 roku), awansując do stopnia chorążego. Zwolniony na urlop w celu kontynuowania studiów, wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej (POW), gdzie był komendantem miasta w Kijowie i oficerem wyszkoleniowym Okręgu Charków Komendy Naczelnej III POW. Od listopada 1918 roku w Wojsku Polskim w Grupie pułkownika Rybińskiego. Wzięty do niewoli ukraińskiej 28 listopada 1918 roku w czasie bitwy pod Mikulińcami. Zbiegł 3 czerwca 1919 roku i został przydzielony do 2. pułku artylerii ciężkiej. Od sierpnia był sekretarzem a potem referentem sekcji amunicyjnej Departamentu Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych. Od czerwca 1920 roku pierwszy oficer, potem dowódca baterii w 1. pułku artylerii polowej Legionów a od grudnia adiutant tej jednostki. Od lipca 1921 roku adiutant 1. Brygady Artylerii Legionów Polskich. W październiku 1921 roku ukończył wyższy kurs oficerów sztabowych artylerii w Toruniu i powrócił do 1. pułku artylerii polowej Legionów na stanowisko dowódcy baterii. Z dniem 1 maja przeniesiony do rezerwy. Pracował jako rolnik a następnie jako urzędnik. Czynny w Związku Osadników (utworzonym w 1922 roku), gdzie do wybuchu II wojny światowej pełnił funkcję wiceprezesa Zarządu Głównego. Działał też w Głównej Komisji Rewizyjnej Związku Legionistów Polskich. W czasie okupacji mieszkał w Warszawie. W październiku 1939 roku skontaktował Aleksandra Kamińskiego z komendantem Okręgu Warszawa-Miasto Służby Zwycięstwu Polsce (SZP) Henrykiem Józefskim, który zlecił Kamińskiemu zorganizowanie wydawnictwa "Biuletynu Informacyjnego", późniejszego centralnego organu prasowego Komendy Głównej ZWZ-AK, najważniejszego pisma konspiracyjnego w okupowanej Polsce. W roku 1940 wraz z ówczesnym szefem Biura Informacji i Propagandy (BIP) Komendy Okręgu Warszawa-Miasto Związku Walki Zbrojnej (ZWZ) Zygmuntem Hemplem, przedstawił gen. Stefanowi Roweckiemu projekt utworzenia specjalnej organizacji, która miałaby kierować cywilną walką społeczeństwa ( projekt został odrzucony, ale na przełomie 1940 -1941 roku utworzono referat - potem wydział - walki cywilnej w ramach BIP Komendy Głównej ZWZ - AK, przekształcony w 1942 roku w Kierownictwo Walki Czynnej, podlegające Delegaturze Rządu RP na Kraj). Współpracownik wydawanego od kwietnia 1942 roku miesięcznika "Ziemie Wschodnie Rzeczypospolitej", redagowanego przez Józefskiego. W czasie Powstania Warszawskiego czynny w cywilnej służbie pomocniczej. Po kapitulacji oddziałów powstańczych wywieziony do Niemiec. Po zakończeniu wojny wyemigrował do USA. Początkowo przebywał w Nowym Jorku, potem osiedlił się w Andes, niedaleko Fleischmanns (New York). Pracował dorywczo. Chory na raka, zmarł po dwóch operacjach w szpitalu w Nowym Jorku 17 marca 1969 roku. Pochowany na cmentarzu w Andes. Na jego grobie postawiono pomnik ufundowany przez Instytut Józefa Piłsudskiego w Nowym Jorku, któremu zapisał w testamencie swój dom i 10 000 dolarów.

Odznaczenia:

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (w 1922 roku)
Krzyż Walecznych (w 1922 roku)
Krzyż Niepodległości z Mieczami (w 1931 roku)

żródło: Andrzej Krzysztof Kunert "Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939- 1944" 

 

Aduckiewicz Marian       

Urodzony 2 sierpnia 1917 roku w Parachońsku, województwo poleskie. Absolwent XII Promocji Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. W roku 1939 przydzielony do 55 Eskadry Liniowej, 5 Pułku Lotniczego w Lidzie. Uczestnik Kampanii Wrześniowej 1939 roku w składzie Brygady Bombowej. Wykonał 3 loty bombardując oddziały nieprzyjaciela. Po kapitulacji przedostał się do Francji i został przydzielony do eskadry bombowej w Avignon (od maja do czerwca 1940 roku). Kapitan (Flight Lieutenant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Obserwator 301 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Pomorskiej” (od listopada 1941 roku do lipca 1942 roku). Ranny 2 lipca 1942 roku podczas nalotu na Bremę, przebywał na leczeniu w szpitalu do marca 1943 roku. Po rekonwalescencji przydzielony do 305 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Wielkopolskiej”, gdzie latał do lipca 1944 roku. Przeniesiony do 45 Grupy Transportowej RAF w Dorval (Quebec) i rozprowadzał samoloty z fabryk z USA i Kanady do Wielkiej Brytanii, na Środkowy Wschód i do Indii. Po demobilizacji pozostał na emigracji w Kanadzie. Żonaty z Józefiną z domu Biały. Przez wiele lat był właścicielem firmy Allied TV Service Ltd. Zmarł 21 listopada 2005 roku w Hamilton (Ontario). Po kremacji prochy zostały złożone na Holy Sepulchre Cemetery w Burlington (Ontario).


   
Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9537)
Krzyż Walecznych – trzykrotnie
Medal Lotniczy
Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939
Distinguished Flying Cross (bryt.)
1939-1945 Star (bryt.)
Air Crew Europe Star (bryt.)
Defence Medal (bryt.)
War Medal (bryt.)

 

 

Anders Tadeusz Konstanty      

Urodzony 12 czerwca 1902 roku w Błoniu w powiecie kutnowskim, jako trzeci syn Alberta i Elżbiety z Tauchertów (najmłodszy z braci Andersów - brat gen.Władysława Andersa i Karola Andersa.).Oficer artylerii Wojska Polskiego, przedwojenny kapitan ( z 1933 roku), w Polskich Siłach Zbrojnych - pułkownik. W 1918 roku działał w Polskiej Organizacji Wojskowej na terenie Mińska Litewskiego. Od września 1919 roku w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 roku w szeregach 15 pułku ułanów, a w maju 1921 roku w III powstaniu śląskim. Po ukończeniu nauki 25 czerwca 1922 roku zdał egzamin maturalny i otrzymał świadectwo dojrzałości.Kontynuuje naukę w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień podporucznika artylerii 1 lipca 1923 roku z przydziałem do 29 PułkuArtylerii Lekkiej.1 lipca 1925 roku awansowany na stopień porucznika. Przeniesiony do 11 Dywizji Artylerii Konnej. W latach 1931-1934 był instruktorem w Szkole Podchorążych Rezerwy we Włodzimierzu Wołyńskim. Awansowany do stopnia kapitana artylerii 1 stycznia 1934 roku. Następnie służył w 4 Dywizjonie Artylerii Konnej w Suwałkach na stanowisku adiutanta i w szeregach tego dywizjonu bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 roku. Uczestniczył w walkach z Niemcami na szlaku bojowym prowadzącym od Suwałk na Lubelszczyznę - jego dywizjon wszedł w skład Brygady Kawalerii "Edward".Uczestnik Bitwy pod Kockiem.Po zakończeniu kampanii wrześniowej uniknął niewoli. Przedostał się do Francji i tam służył w Wojsku Polskim. Następnie służył w II Korpusie Polskim. Przebył szlak II Korpusu Polskiego, gdzie był m.in. dowódcą 7 pułku artylerii konnej. Po przemianowaniu 7 PAK w grudniu 1944 roku na 7 Pułk Artylerii Samobieżnej został jego dowódcą. Awansowany do stopnia majora, a następnie podpułkownika. Po wojnie wraz z II Korpusem Polskim znalazł się w Wielkiej Brytanii, skąd zdemobilizowany wyemigrował do Stanów Zjednoczonych.Zmarł 7 lipca 1995 w Nowym Jorku. Pochowany na cmentarzu Doyleston.

Odznaczenia : 

Order Virtuti Militari V Klasy
Krzyż Niepodległości 
Krzyż Walecznych 3-krotnie 
Srebrny Krzyż Zasługi 
Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi

Antonowicz Henryk     


Urodzony 27 października 1924 roku w Kobylin Borzymy, powiat Wysokie Mazowieckie w województwie białostockim. Podporucznik Wojska Polskiego. Rodzice Kazimierz i Stanisława z domu Dołęgiewicz. Po agresji bolszewickiej na Polskę we wrześniu 1939 roku (tuż po ukończeniu szkoły podstawowej) zostaje wywieziony wraz z matką i trzema siostrami na Syberię. Ojciec wywieziony został osobnym transportem (ojciec wrócił do Polski w 1944 roku a siostry w roku 1947). Przebywa dwa lata na Syberii a po układzie Sikorski-Majski wstępuje w Rosji do Wojska Polskiego (od 20 do 31 marca 1942 roku). Od 1 kwietnia 1942 roku w Wojsku Polskim pod komendą brytyjską. Przez Iran, Irak, Jordanię, Palestynę, Liban i Egipt ląduje we Włoszech w porcie Toranto 13 lutego 1943 roku. Przydzielony do 3 Dywizji Strzelców Karpackich I Pułku Artylerii Lekkiej i obejmuje funkcję radiotelegrafisty (po ukończonym przeszkoleniu w Palestynie). 30 września 1944 roku, zarządzeniem Naczelnego Wodza, w uznaniu czynów męstwa i wybitnych czynów bojowych wykazanych w okresie walk II Korpusu o Monte Cassino (ranny 12 maja 1944 roku) odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari V Klasy. Przechodzi cały szlak bojowy II Korpusu Polskiego gen. Andersa, przez Ortonę, Anconę i Bolonię. Zostaje zdemobilizowany 29 listopada 1946 roku. W październiku 1946 roku emigruje do Kanady i przez dwa lata - w ramach obowiązkowego kontraktu - pracuje na farmach w okolicy Regina (Saskatchewan). W roku 1948 przenosi się do Sudbury (Ontario) i podejmuje pracę w INCO - kopalni miedzi i niklu, jako operator pociągu pod ziemią. W roku 1985 przechodzi na emeryturę. Do Stowarzyszenia Polskich Kombatantów wstąpił jeszcze we Włoszech i ponownie w 1948 roku w Regina. Obecnie członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr. 24 w Sudbury. Mieszka w Sudbury (żona Renata, dwóch synów).

Odznaczenia:

Odznaka za Rany
Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy
Krzyż Walecznych
Srebrny Krzyż Zasługi
Medal Wojska
Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr. 2075)
Krzyż Czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie
1939 -1945 Star (bryt.)
Italy Star (bryt.)
Defence Medal (bryt.)
War Medal (bryt.)

Odznaczenia kombatanckie:

Krzyż Kombatancki Federacji Światowej Stowarzyszenia Polskich Kombatantów
Złoty Krzyż Kombatancki SPK w Kanadzie
Srebrny Krzyż Kombatancki SPK w Kanadzie

Anuskewicz (Anuszkiewicz) Benjamin T.    

Urodzony w 1900 roku. Pułkownik armii Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. Jako 17 latek (w roku 1916) wstąpił do wojska i wziął udział w Ekspedycji Meksykańskiej (Punitive Expedition znanej dziś jako Mexican Expedition, podczas rewolucji meksykańskiej 1910-1920), którą dowodził generał John Joseph Pershing. W wieku 20 lat stał się najmłodszym sierżantem w historii armii Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. W latach 30 tych sprawował funkcję delegata Polish Legion of American Veterans na kongresach w Warszawie, Paryżu, Atenach, Budapeszcie i Bukareszcie. W roku 1935 odznaczony Soldier’s Medal za walkę z powodzią w Oxford w stanie New York. Uczestnik II wojny światowej, zmobilizowany do 61 Dywizji Kawalerii USA (61st Cavalry Division). W wieku 55 lat był jednym z najstarszych oficerów lądujących podczas “D Day” na plażach Normandii, gdzie został dwukrotnie ranny. Po demobilizacji aktywny działacz Polish Falcons i Polish Legion of American Veterans. Zmarł 1 czerwca 1967 roku w Nowym Jorku. Pochowany 6 czerwca w asyście honorowej na Arlington National Cemetery.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 12402)
Order Polonia Restituta – w 1937 roku
Soldier’s Medal (am.) – w 1935 roku

Arciuszkiewicz Eugeniusz    

Urodzony 7 lutego 1907 roku w Jachimowszczyźnie, województwo nowogródzkie. Absolwent V Promocji Szkoły Podchorążych Lotnictwa w 1931 roku. Przydzielony do 5 Pułku Lotniczego w Lidzie. W Anglii w latach 1941-1943 latał w 305 Dywizjonie Bombowym “Ziemi Wielkopolskiej”. Po przerwie operacyjnej był dowódcą 1586 Eskadry do Zadań Specjalnych podczas Powstania Warszawskiego. Podpułkownik (Wing Commander) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Obserwator 301 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Pomorskiej”. Od 14 czerwca do 7 listopada 1944 roku dowódca 301 Dywizjonu Bombowego. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady. Zmarł 10 grudnia 1983 roku w Toronto (Ontario).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9348)
Distinguished Flying Cross (bryt.)

Armata Jan Zygmunt    

Urodzony 15 kwietnia 1923 roku w miejscowości Nadwórna w województwie stanisławowskim. Po agresji sowieckiej na Polskę 17 września 1939 roku, wywieziony do ZSRS i skazany na 12 lat więzienia w syberyjskim gułagu. Zwolniony z zesłania na mocy paktu Sikorski-Majski. 20 lutego 1942 roku wstąpił do Armii Polskiej w ZSRS w Szachriziabs w Uzbekistanie i otrzymał przydział do 6 Dywizyjnego Batalionu Strzeleckiego “Dzieci Lwowskich”. 15 kwietnia 1942 roku batalion przemianowany został na 6 Dywizjon Rozpoznawczy “Dzieci Lwowskich”. W dniach od 12 maja do 25 lipca 1942 roku ukończył kurs podoficerski. 15 sierpnia batalion opuścił Szachriziabs i po czterech dniach zaokrętował się w Krasnowodsku. 20 sierpnia opuścił ZSRS i w nocy z 21 na 22 sierpnia dotarł do portu Pahlevi w Iranie. Po kwarantannie i odpoczynku od 3 do 9 września przewieziono batalion do Khanaqin w Iraku. 8 października Dywizjon Rozpoznawczy “Dzieci Lwowskich” został włączony w skład 2 Brygady Czołgów, jako jej 3 batalion i przemianowany na 6 Batalion Czołgów “Dzieci Lwowskich”. 1 lipca 1943 roku batalion przemianowano na 6 Pułk Pancerny “Dzieci Lwowskich”. 5 września pułk przegrupował się do Palestyny i tam przeszedł szkolenie na amerykańskich czołgach “Sherman”. Od 30 listopada 1943 roku do 5 marca 1944 roku ukończył Szkołę Podchorążych Broni Pancernych (w Palestynie i w Egipcie). 13 marca 1944 roku, pułk przeszedł do rejonu wyczekiwania pod Aleksandrią, skąd 29 marca rzut pancerny przybył do portu Aleksandria, a rzut pieszy do Port Said. 12 kwietnia rzut pieszy przybił do Neapolu, a kołowy do Taranto i połączyły się w Villa Volturno. Jako pierwszy do walki wszedł 3 szwadron. 17 maja 1944 roku w rejonie San Michele pułk otrzymał zadanie zamknięcia ogniem przeprawy na rzece Rapido. Od 20 do 25 maja brał udział w walkach o Piedimonte. Od 18 czerwca do 6 lipca pułk całością sił bił się o Anconę. 21 sierpnia walczył o wzgórze 215, a potem pod Monte Maggiore. Od 24 do 27 sierpnia pułk nacierał na Delle Forche. Od 12 marca do 3 kwietnia pułk brał udział w walkach nad rzeką Senio. Od 13 do 20 kwietnia walczono o Bolonię. Działania bojowe pułk zakończył nad kanałem Quaderno. Zdemobilizowany 1 grudnia 1946 roku w Anglii. Przeszedł do służby w Polskim Korpusie Przesiedlenia i Rozmieszczenia (PKPR), którą pełnił od 2 grudnia 1946 do 8 lipca 1948 roku. W latach 1948-1953 studiował architekturę w Londynie. W roku 1956, wraz z żoną (Ireną z domu Bławat) i trójką dzieci wyemigrował do Kanady i osiedlił się w Windsor (Ontario). Od roku 1962 pracował jako projektant, współpracując z licznymi firmami architektonicznymi w Kanadzie i USA. W roku 1988 przeszedł na emeryturę. Zmarł w roku 2003 w Windsor i jest pochowany na tamtejszym cmentarzu.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11586)
Krzyż Walecznych
Złoty Krzyż Zasługi
Medal Wojska
Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino
Krzyż Czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie
1939-1945 Star (bryt.)
Italy Star (bryt.)
Defence Medal (bryt.)
War Medal (bryt.)
Croce di Guerra al Valor Militare (wł.)

     

 

Bagiński Kazimierz      


Urodzony 15 marca 1890 roku w Warszawie. W roku 1911 ukończył prywatną Szkołę Filologiczną im. Stanisława Staszica. W latach 1911–1914 studiował na Politechnice Lwowskiej. Działacz Polskiej Partii Socjalistycznej. W roku 1915 współorganizował Polskie Stronnictwo Ludowe "Wyzwolenie". Współorganizator związków strzeleckich w Galicji w czasie I wojny światowej. Legionista,uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. W latach 1918–1931 sekretarz PSL "Wyzwolenie". W latach 1919–1930 poseł na Sejm II RP (na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm I i II kadencji). W roku 1922 został odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari V Klasy. Złożył jednak to odznaczenie z powodów politycznych w Sejmie w 1928 roku. W roku 1929 współorganizował Centrolew. Skazany na dwa lata więzienia w procesie brzeskim. W latach 1933–1939 przebywał w Czechosłowacji. W czasie okupacji niemieckiej w Polsce wiceprezes Rady Jedności Narodowej. Działał w Stronnictwie Ludowym "Roch" (min. od października do listopada 1944 roku był prezesem Centralnego Kierownictwa Ruchu Ludowego). Aresztowany przez NKWD 28 marca 1945 roku, uprowadzony i wywieziony do Moskwy, jeden z oskarżonych w pokazowym "procesie szesnastu" w czerwcu 1945 roku. Skazany na rok więzienia. Po uwolnieniu działacz Polskiego Stronnictwa Ludowego (mikołajczykowskiego). W roku 1947 w obawie przed aresztowaniem, równolegle do Stanisława Mikołajczyka uciekł z Polski przez zieloną granicę. W latach 1949–1954 był przewodniczącym Tymczasowego Naczelnego Komitetu Wykonawczego PSL – Odłam Jedności Narodowej z siedzibą w Waszyngtonie. Do śmierci mieszkał w Stanach Zjednoczonych. Zmarł 27 lipca 1966 roku w Phoenix (Arizona).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 7548) - 17 maja 1922 roku

Baliński Bronisław Michał      

Urodzony 1 stycznia 1919 roku. Żołnierz 5 Kresowej Dywizji Piechoty, 2 Korpusu Polskiego we Włoszech. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady. Członek Royal Canadian Legion Polish Branch 418 w St. Catharines (Ontario). Zmarł 11 października 2006 roku. Pochowany na Victoria Lawn Cemetery w St. Catharines (Ontario).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 8652)
Banasikowski Edmund Jerzy      

Urodzony 3 kwietnia 1914 w Siedlcach.Pseudonim "Mundek ","Jeż ". Major piechoty Wojska Polskiego.Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Komorowie-Ostrowi Mazowieckiej. W 1939 roku awansowany do rangi podporucznika. W momencie wybuchu II wojny światowej zajmował stanowisko dowódcy pododcinka Batalionu Fortecznego "Mikołów". Po zakończeniu kampanii wrześniowej brał udział w konspiracji na terenie Siedlec oraz Warszawy (w latach 1939-1941).W styczniu 1942 roku mianowany dowódcą grupy dywersyjnej Wachlarz, działającej w okolicach Witebska i Newela. Po reorganizacji struktur dywersji na Wschodzie wszedł w skład Inspektoratu F okręgu wileńskiego Armii Krajowej, gdzie został zastępcą majora Czesława Dębickiego (pseudonim Jarema). Latem 1944 roku brał udział w operacji Ostra Brama. Następnie – wraz z Antonim Snarskim – redagował biuletyn "Na Zew Ziemi Ojczystej".Szlak bojowy zakończył w randze kapitana.Wiosną 1945 roku aresztowany przez NKWD. Zdołał zbiec z więzienia i przedostać się do Warszawy. Wobec narastającego terroru sowieckiego i represji wobec byłych żołnierzy AK, podjął decyzję o wyjeździe z kraju. Wiosną 1946 roku przedostał się do Szwecji, a w 1951 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych i osiadł na stałe w Milwaukee.W latach 1960-1977 pełnił funkcję przewodniczącego Kongresu Polonii Amerykańskiej w stanie Wisconsin Był korespondentem Radia Wolna Europa oraz laureatem nagrody literackiej Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie (1989 rok).W 1990 roku awansowany do stopnia majora.Zmarł 3 kwietnia 2010 roku w DeWitt w stanie Michigan w USA.Żonaty z Zofią (de domo Brzozowską) miał dwoje dzieci (Barbara i Ryszard ).

Odznaczenia :

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy
Krzyż Komandorski Orderu Polonia Restituta ( w 1993 roku )
Order Polonia Restituta V Klasy ( w 1989 roku RP na Obczyźnie ) 
Krzyż Walecznych
Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami

Banaszuk Wacław      

Urodzony 20 listopada 1913 roku. Podporucznik (Pilot Officer) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pilot 305 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Wielkopolskiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady. Zmarł 24 września 2007 roku w Toronto (Ontario).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9629)
Distinguished Flying Cross (bryt.)

Barański Piotr    

Urodzony 13 maja 1912 roku. Sierżant (Sergeant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Strzelec pokładowy 300 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Mazowieckiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady i od roku 1949 mieszkał w Toronto (Ontario). 

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 8585)
Barcz Janusz Stanisław     


Urodzony 8 maja 1919 roku w Łodzi. Starszy sierżant (Flight Sergeant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. W roku 1937 ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa dla Małoletnich w Bydgoszczy oraz kurs przyśpieszony w Krośnie jako telegrafista. Po kampanii wrześniowej 1939 roku z większością uczniów został ewakuowany do Rumunii. Uciekł z obozu dla internowanych 15 października i przybył do Francji 2 grudnia 1939 roku. Zgłosił się na wyjazd do Wielkiej Brytanii i 18 grudnia 1939 roku przybył na stację RAF w Eastchurch. Po wyszkoleniu na strzelca pokładowego i radiotelegrafistę oraz dalszym przeszkoleniu w 18 Operational Training Unit skierowany został 26 maja 1942 roku do 301 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Pomorskiej” im. Obrońców Warszawy . 16 marca 1943 roku został przeniesiony do 138 Special Duties Squadron. Po przerwie operacyjnej odbył szereg kursów na samolotach „Liberator” i w roku 1944 powrócił do 301 Dywizjonu Bombowego. Po zakończeniu tury operacyjnej został skierowany do 25 Elementary Flying Training School, gdzie pełnił obowiązki instruktora, szkoląc pilotów łączności radiowej. Zaliczył trzy tury operacyjne, razem 97 lotów bojowych. Po demobilizacji w 1945 roku został przyjęty do US Air Force. Po zwolnieniu pozostał w Stanach Zjednoczonych. Zmarł 26 lipca 2005 roku w Los Angeles (California). 

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9401)
Distinguished Flying Medal (bryt.)
Bartnik Jerzy Antoni     

Urodzony 25 stycznia 1930 roku w Warszawie. Kapral Armii Krajowej, uczestnik Powstania Warszawskiego, pseudonim “Magik”. Jego ojciec, oficer I Brygady Legionów, kawaler Krzyża Niepodległości, Krzyża Walecznych i Złotego Krzyża Zasługi został rozstrzelany przez Niemców w 1939 roku (matka aresztowana przez Gestapo w 1943 roku). Wstąpił do oddziału partyzanckiego Jana Piwnika pseudonim “Ponury”. W styczniu 1944 roku wysłany do Warszawy. Adiutant generała Bora- Komorowskiego zlecił mu przewiezienie dokumentów w okolice Florencji we Włoszech. Po trzech miesiącach przygód wrócił do stolicy. Na teren Generalnej Guberni przewiózł go stryj, ukrywając w skrzyni na węgiel. Przydzielony do batalionu “Parasol”. Po wybuchu Powstania Warszawskiego był najpierw obserwatorem a następnie brał udział w walkach o Pałacyk Michla przy ulicy Wolskiej 40, a później w obronie cmentarzy Kalwińskiego i Ewangelickiego. Dowodził sekcją “butelkarzy”, atakujących niemieckie czołgi butelkami z benzyną. Na Starym Mieście brał udział w obronie Państwowej Wytwórni Papierów Wartościowych przy ulicy Sanguszki 1, gdzie został ranny w głowę i stracił oko. Po przejściu kanałami do Śródmieścia walczył na ulicy Czackiego, w kościele Świętego Krzyża i na placu Napoleona. 24 września generał Bór-Komorowski osobiście odznaczył go Orderem Virtuti Militari V Klasy. Należał (obok innego 14-latka, również żołnierza Powstania Warszawskiego, Stanisława Shoen-Wolskiego urodzonego 20 stycznia 1930 roku) do najmłodszych kawalerów Orderu Wojennego Virtuti Militari w II wojnie światowej. Po upadku powstania trafił do obozu jenieckiego, skąd wyzwolili go alianci. Mieszkał w Wielkiej Brytanii, potem wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. W roku 2005 wraz z żoną i najmłodszą córką wrócił do Polski. Zmarł 14 grudnia 2011 roku w Warszawie na skutek powikłań po operacji serca. Pogrzeb odbył się 20 grudnia i po mszy w Katedrze Polowej Wojska Polskiego został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 14062)

Bednarski Jan Adam     

Urodzony 16 maja 1911 roku w Kuźnicy, powiat myślenicki, województwo małopolskie. Major Wojska Polskiego. Żołnierz 1 Baonu Strzelców Karpackich, 2 Korpusu Polskiego we Włoszech. W kampanii włoskiej ranny siedem razy. 13 kwietnia 1945 roku w akcji pod Bolonią ciężko ranny (stracił lewą rękę). Po demobilizacji wyemigrował do Kanady i osiedlił się w Edmonton (Alberta). Od roku 1952 członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr 6 w Edmonton. Senior Związku Karpatczyków w Edmonton. Członek Związku Inwalidów Wojennych w Kanadzie. Zmarł 16 maja 1989 roku w Edmonton.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11297)
Order Odrodzenia Polski V Klasy
Krzyż Walecznych - trzykrotnie
Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami
Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino
Bernas Tadeusz     


Jeden z najzdolniejszych i najbardziej doświadczonych oficerów "podwodniaków" Polskiej Marynarki Wojennej okresu II wojny światowej. Jako podchorąży, absolwent Szkoły Podchorążych Marynarki Wojennej, przybył do Wielkiej Brytanii na ORP "Grom" 1 września 1939 roku. 2 marca 1940 roku został mianowany podporucznikiem. Do lipca 1940 roku przydzielony do Kadry Marynarki Wojennej we Francji i Wielkiej Brytanii, pełnił funkcję dowódcy plutonu ochotników, Polaków z Francji, szkoląc ich od rekruta do Kursów Specjalności Morskich. 18 lipca 1940 roku został dowódcą jednego z trawlerów patrolowych P3 i dowodził nim do października tego roku. W grudniu 1940 roku Polska Marynarka Wojenna otrzymała od Royal Navy nowo wybudowany okręt podwodny HMS "Urchin", który na początku stycznia 1941 roku przemianowany został na ORP "Sokół " i Tadeusz Bernas jako oficer nawigacyjny, rozkazem dowódcy okrętu, kapitana Borysa Karnickiego podnosi tam po raz pierwszy polską banderę. "Sokół" odbywa najpierw serię patroli bojowych na Morzu Północnym i w Zatoce Biskajskiej a na przełomie 1941 i 1942 roku uczestniczy w swojej pierwszej Kampanii Śródziemnomorskiej. W 1941 roku przybywa na Maltę, wchodzi w skład 10 Brytyjskiej Flotylli Okrętów Podwodnych i od razu daje się poznać jako nieustępliwy tropiciel nieprzyjaciela, rozpoczynając serię sukcesów. W październiku 1941 roku torpeduje na południowo-zachodnim wybrzeżu Włoch 4,500 tonowy włoski krążownik pomocniczy "Citta di Palermo" a w powrotnej drodze na Maltę topi ogniem artyleryjskim 3.000 tonowy włoski statek towarowy. W kwietniu 1942 roku podczas huraganowych nalotów nieprzyjaciela, nazwanych przez polskich marynarzy "maltańskim piekłem", "Sokół" doznał poważnych uszkodzeń. Osiągnął jednak Gibraltar, by potem odejść do Wielkiej Brytanii. W czasie jednego z takich nalotów Tadeusz Bernas został ranny, trafiony odłamkiem bomby. W drugiej Kampanii Śródziemnomorskiej (od kwietnia 1943 roku do marca 1944 roku) "Sokołem" dowodził kapitan marynarki Jerzy Koziołkowski a Tadeusz Bernas początkowo pełnił obowiązki oficera broni podwodnej a później zastępcy dowódcy okrętu. W obu Kampaniach Śródziemnomorskich "Sokół" zatopił i uszkodził 42 okręty i statki o łącznym tonażu 38.860 ton. ORP "Sokół" i jego siostrzany okręt podwodny ORP "Dzik" zdobyli sobie wsród marynarzy brytyjskich przydomek "Terrible Twins" (Groźne Bliźniaki). 30 marca 1944 roku ORP "Sokół" powrócił do Wielkiej Brytanii .7 lutego 1945 roku dowództwo okrętu objął porucznik Tadeusz Bernas, który 3 maja 1945 roku został mianowany kapitanem marynarki. Dowodził tym wysłużonym okrętem do 3 sierpnia 1946 roku, kiedy musiał spełnić obowiązek przekazania go do Royal Navy. Tadeusz Bernas awansowany został dekretem ostatniego Prezydenta na Uchodźstwie, Ryszarda Kaczorowskiego do stopnia komandora podporucznika. Zmarł 29 listopada 1995 roku w Toronto i pochowany został na Holy Cross Cemetery w Toronto. We wrześniu 2006 roku urna z jego prochami powróciła do Polski.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 10319)
Krzyż Walecznych - dwukrotnie
Medal Morski - trzykrotnie
 
Bibrowicz Henryk      

Urodzony 12 stycznia 1915 roku w Poznaniu. W ramach Lotniczego Przysposobienia Wojskowego odbył przeszkolenie szybowcowe i samolotowe w Aeroklubie Poznańskim. Po kursie unitarnym w 67 Pułku Piechoty wstąpił do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Absolwent X Promocji w 1937 roku (18 lokata). Przydzielony do Eskadry Treningowej w III Dywizjonie Myśliwskim 3 Pułku Lotniczego w Poznaniu. W roku 1938 wyznaczony na instruktora i dowódcę plutonu szkolnego w Pułkowej Szkole Pilotażu w Śnieciskach koło Środy. W 1939 roku w trakcie sierpniowej mobilizacji przeniesiony na stanowisko zastępcy dowódcy do 132 Eskadry Myśliwskiej, w składzie której walczył w czasie Kampanii Wrześniowej. Zestrzelił 2 samoloty niemieckie (Dornier Do 17). 17 września po rozwiązaniu dywizjonu odleciał z „kotła” nad Bzurą na PZL-11c wraz z podporucznikiem pilotem Leszkiem Grzybowskim (leciał jako pasażer po wymontowaniu radiostacji). Z braku paliwa musieli lądować w pobliżu lotniska Małaszewicze koło Brześcia nad Bugiem. Pozostawili samolot i skierowali się ku granicy węgierskiej. Zatrzymani przez oddział Armii Czerwonej, zostali aresztowani i wywiezieni w głąb Rosji Sowieckiej. Po amnestii na mocy paktu Sikorski – Majski, uwolniony z zesłania i z armią gen. Władysława Andersa, przez Bliski Wschód, drogą morską przedostał się do Wielkiej Brytanii. Kapitan (Flight Lieutenant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pilot 315 Dywizjonu Myśliwskiego “Dęblińskiego”. Po kuracji zdrowotnej i przeszkoleniu w latach 1943-1944, latał do lutego 1945 roku jako dowódca eskadry w 315 Dywizjonie Myśliwskim. Po demobilizacji wyemigrował w 1948 roku do Kanady. Odpracował obowiązkowy, dwuletni kontrakt rolny a następnie pracował w fabryce. Zmarł 24 kwietnia 1986 roku w Welland (Ontario).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 12048)
Krzyż Walecznych – dwukrotnie

Bielecki Aleksander     

Urodzony 31 maja 1911 roku. Kapitan (Flight Lieutenant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Obserwator 300 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Mazowieckiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady. Zmarł 17 czerwca 1985 
roku w Cambridge (Ontario).

Odznaczenia

Order Wojenny VirtutiMilitari V Klasy (nr 8497)
Distinguished Flying Cross

Bieniowski Jan      

Podporucznik Wojska Polskiego. Żołnierz 5 Baonu, 3 Dywizji Strzelców Karpackich II Korpusu Polskiego we Włoszech. Po demobilizacji osiedlił się w Stanach Zjednoczonych. Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w USA.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 10813)
 

Birkenmayer Alfred Józef     

Urodzony 29 maja 1899 roku w Krakowie.Pseudonim "Adam Straszewski","Brzoza".Major artylerii Wojska Polskiego.Szkołę średnią ukończył w Chyrowie.Studia w Krakowie w Akademii Sztuk Pięknych i na wydziale historii sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego.W latach 1910 - 1914 członek Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego,członek krakowskiej komendy i instruktor strzelecki ZHP.Współpracownik pisma "Którzy idziemy".W latach 1914 - 1919 żołnierz 1 Pułku Artylerii I Brygady Legionów Polskich.Działacz Polskiej Organizacji Wojskowej i komendant podkarpackiego obwodu POW w walkach o Małopolskę wschodnią.W latach 1919 -1928 oficer służby stałej Wojska Polskiego,uczestnik wojny polsko - bolszewickiej,uczestnik III Powstania Śląskiego,oficer w służbie dyplomatycznej na placówkach zagranicznych.Redaktor naczelny "Polski Zbrojnej".W latach 1928 - 1936 dwukrotnie poseł do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej,stały delegat Gdyni w Pomorskim Sejmiku Krajowym,założyciel i pierwszy dyrektor Agencji Telegraficznej "Express",wicedyrektor Agencji Prasowej "Iskra",naczelny redaktor Zjednoczonej Prasy Pomorskiej,wiceprezes Ligi Obrony Powietrznej Kraju.W latach 1936 - 1946 oficer służby stałej Wojska Polskiego,uczestnik kampanii wrześniowej i więzień polityczny.Po przyjeździe do Kanady członek Poselstwa Rzeczypospolitej Polskiej w Ottawie.Artysta-grafik, historyk sztuki, publicysta. Zmarł w 1977 roku w Ottawie (Ontario).

Odznaczenia:

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy
Krzyż Niepodległości z Mieczami
Krzyż Walecznych - trzykrotnie
Złoty Krzyż Zasługi
Srebrny Krzyż Zasługi
Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi
Odznaka Pamiątkowa "Krzyż Legionowy"
Odznaka I Brygady Legionów Polskich "Za Wierną Służbę"
Odznaka Pamiątkowa "Krzyż Polskiej Organizacji Wojskowej"
 

Bloch Orville Emil     

Urodzony 10 lutego 1915 roku w Big Falls (Wisconsin) w Stanach Zjednoczonych. W lutym 1942 roku wstąpił do wojska w Streeter (North Dakota). W roku 1944 służył w stopniu porucznika (first lieutenant) w Kompanii E (Company E) 338 Pułku Piechoty, 85 Dywizji Piechoty. 22 września 1944 roku w pobliżu Firenzuola we Włoszech, na czele patrolu (trójki ochotników z jego plutonu) poprowadził atak na niemieckie pozycje, niszcząc własnym ogniem i granatami 5 gniazd karabinów maszynowych i biorąc do niewoli 19 jeńców (w tym 6 rannych). Za czyn ten otrzymał 10 lutego 1945 roku Medal of Honor, najwyższe amerykańskie odznaczenie wojenne. Uczestnik wojny koreańskiej. Zdemobilizowany w roku 1970 w stopniu pułkownika. Zmarł 28 maja 1983 roku. Pochowany na Evergreen-Washelli Memorial Park w Seattle (Washington).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11539)
Medal of Honor (am.)

Błaszczak  Stanisław     

Urodzony 24 marca 1901 roku w Warszawie.Pseudonim "Róg".Podpułkownik Wojska Polskiego, kawalerzysta. Od 1913 roku był uczestnikiem tajnego skautingu.Uczeń Szkoły Realnej Kazimierza Nawrockiego ( do 1918 roku kończy 5 klas ). W 1918 roku uczestniczył w rozbrajaniu Niemców. Od maja 1919 roku służył ochotniczo w 12 Pułku Odsieczy Lwowa. W kwietniu 1922 roku ukończył Wielkopolską Szkołę Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy i został przydzielony do szwadronu karabinów maszynowych 7 pułku ułanów. Od grudnia 1922 roku do października 1923 roku uczestniczył w kursie Centralnej Szkoły Kawalerii w Grudziądzu. Po jego ukończeniu służył w 9 pułku strzelców konnych jako dowódca szwadronu (z przerwą w 1924,gdy kończył kurs w Centralnej Szkole Gimnastyki i Sportów w Poznaniu). W 1927 roku powołano go na oficera prowiantowego pułku, zaś w lutym 1928 roku na dowódcę szkoły podoficerskiej. Od lipca 1928 roku był zastępcą dowódcy szwadronu, zaś od grudnia instruktorem w szwadronie szkolnym.Od lipca 1929 roku był dowódcą I szwadronu w pułku. Od listopada 1929 roku do lutego 1931 roku odkomenderowano go do Samodzielnego Referatu Informacyjnego Dowództwa Okręgu Korpusu nr III w Grodnie. Po powrocie ponownie objął funkcję dowódcy I szwadronu.W sierpniu 1931 roku ukończył kurs dowódców szwadronów w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu i powrócił do 9 pułku strzelców konnych, gdzie powołano go na stanowisko adiutanta pułku. Od 1936 roku ponownie został dowódcą szwadronu. W 1937 roku zdobył mistrzostwo Podlaskiej Brygady Kawalerii w jeździe konnej.Uczestnik kampanii wrześniowej jako adiutant 20. pułku ułanów Kresowej Brygady Kawalerii. Ranny 11 września.Od 1940 roku w konspiracji. Pełnił funkcję komendanta I Rejonu w Obwodzie I (rejon Śródmieścia) Armii Krajowej.W powstaniu warszawskim dowódca Zgrupowania "Róg" na Starym Mieście. 8 sierpnia objął dowództwo nad obroną wschodniego odcinka Starego Miasta, następnie od 26 sierpnia – dowódca obrony południowego odcinka obrony Starówki. Od 3 września dowódca obrony północnego Powiśla. Awansowany do stopnia podpułkownika. Od 20 września 1944 roku dowódca 36 Pułku Piechoty Legii Akademickiej AK. Po upadku powstania znalazł się w niewoli jenieckiej (m.in. oflag Fallingbostel i od lutego 1945 roku – Sandbostel). Po wyzwoleniu pozostał na emigracji. Od 1949 roku był wiceprzewodniczącym Koła AK w Oddziale Westfalia - Nadrenia. Następnie wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł w Chicago 26 kwietnia 1983 roku. Prochy Stanisława Błaszczaka zostały sprowadzone do Polski i złożone na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.


Odznaczenia :

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy

Błaszczyk Karol Emeryk     

Urodzony 3 listopada 1910 roku w Boguminie (Zaolzie). Pseudonim Lido, Lida, Mirek, Olszowski. Major Wojska Polskiego. Inżynier, projektant, doradca techniczny przemysłu górniczego. W latach 1920-1922 członek Towarzystwa Gimnastycznego "Siła”. W latach 1926-1958 członek Związku Harcerstwa Polskiego w Czechosłowacji. Absolwent Wydziału Mechaniczno-Technicznego Wyższej Szkoły Przemysłowej w Bielsku. Uzyskał dyplom inżyniera mechanika Politechniki Śląskiej w Gliwicach. W latach 1932-1938 pracował jako inżynier-mechanik w Pradze a w latach 1938-1939 jako inżynier w kopalniach Witkowice Gwarectwo (Zaolzie). W roku 1939 objął stanowisko kierownika Biura Konstrukcyjnego i zastępcy komendanta obrony przeciwlotniczej Zakładu Przemysłowego Rurownia Albert Hann (Zaolzie). W latach 1941-1945 kierował organizacją wywiadowczą “Lido” (Samodzielna Wydzielona Grupa Wywiadu “Lido”) na szczeblu dowództwa Okręgu Śląskiego AK, pełniąc jednocześnie funkcję pierwszego zastępcy szefa Oddziału II Okręgu Śląskiego ZWZ-AK. W roku 1942 mianowany na stopień podporucznika a w roku 1944 na porucznika.W 1945 roku aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa w Katowicach. Oskarżony o działalność antypaństwową, skazany na 6 lat więzienia i 6 lat utraty praw obywatelskich. W 1946 roku uciekł z więzienia w Gliwicach, tuż przed transportem do Wronek. Przez Niemcy i Włochy przedostał się do Wielkiej Brytanii. W latach 1947-1949 szef Biura Konstrukcyjnego w Londynie. W roku 1952 wyemigrował do Kanady i osiedlił się w Sudbury (Ontario). W latach 1952-1975 pracował na stanowisku inżyniera-konstruktora w Falconbridge (Ontario). Członek Stowarzyszenie Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr 24 w Sudbury. Prezes Zarządu Kongresu Polonii Kanadyjskiej Okręgu Sudbury. W latach 1954-1956 przewodniczący Komitetu Budowy Kościoła św. Kazimierza w Sudbury. W latach 1955-1957 prezes Zarządu Głównego i Rady SPK w Kanadzie. W latach 1972-1982 członek Rotary Club w Sudbury. W latach 1979-1991 wiceprezes Funduszu Wieczystego Millenium-Toronto. Dożywotni członek Honorowy The Engineering Institute of Canada. Działacz The Committee for Continuous Education i Committee of Human Rights. W latach 1982-1991 delegat Skarbu Narodowego RP-Delegatura Sudbury. W latach 1981-1989 członek Oddziału Rady Narodowej RP w Kanadzie oraz Rady SPK w Londynie. Członek Koła Byłych Żołnierzy Armii Krajowej w Toronto. Zmarł 22 października 2001 roku. Pochowany na cmentarzu w Sudbury. Żona Alina Jankowska (1924-2009), żołnierz Armii Krajowej i więzień niemieckich obozów koncentracyjnych.



Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 13818)
Order Polonia Restituta IV Klasy (19 III 1986 roku)
Order Polonia Restituta V Klasy (3 V 1973 roku)
Order Zasługi Rzeczypospolitej IV Klasy (w roku 1996)
Krzyż Walecznych (nr 34830)
Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami (nr 34909)
Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami (nr 32764)
Medal Wojska - czterokrotnie
Krzyż Kampanii Wrześniowej (nr 0962)
Krzyż Armii Krajowej (nr 2132)
Krzyż Partyzancki (w roku 1996)
Złoty Medal Skarbu Narodowego RP
Krzyż Kombatancki Federacji Światowej SPK
Złota Odznaka Honorowa Federacji Światowej SPK
Złoty Krzyż Kombatancki SPK w Kanadzie - trzykrotnie
Croix du Combattant Volontaire (fr.)
125th Anniversary of the Confederation of Canada Medal

Błaszyk Czesław     

Urodzony 26 marca 1921 roku w Przemyślu. Porucznik Wojska Polskiego. Syn Andrzeja, starszego posterunkowego Policji Państwowej i Józefy z domu Kmieciak. Ukończył sześć klas w Publicznej Szkole Powszechnej im. Adama Mickiewicza i kontynuował naukę w Gimnazjum im. Kazimierza Morawskiego w Przemyślu. 18 września 1939 roku przekroczył granicę węgierską wraz z młodszym bratem Tadeuszem (1925-1979) i pięcioma kolegami i został internowany w miejscowości Sakaly Hogyesz. Przeniesiony do obozu dla cywilów w Kadarkút (nie był pełnoletni). Uciekł z obozu internowania i przez Kaposvár dotarł pociągiem do polskiego konsulatu w Budapesztu. Po otrzymaniu fałszywego paszportu w ciągu trzech dni wyjechał do Francji. Przez Jugosławię i Włochy, 17 stycznia 1940 roku dotarł do Modany, pierwszej francuskiej stacji kolejowej w Alpach, gdzie znajdował się punkt ewidencji wojskowej. Zgłosił się na ochotnika do wojska i został skierowany do obozu zbornego w Coetquidan, a stąd do Paimpont, gdzie tworzył się ośrodek kawalerii i broni pancernej. W lipcu 1940 roku wstąpił do 24 Pułku Ułanów stacjonującego w Mondragon. Po upadku Francji pułk ewakuowano do Liverpool w Anglii a następnie do Glasgow w Szkocji, gdzie skierowany został do obrony wybrzeża (na wypadek inwazji niemieckiej). W styczniu 1943 roku oddelegowany do Szkoły Podchorążych Broni Pancernej w Catterick. 21 marca 1944 roku w stopniu kaprala podchorążego, mianowany dowódcą czołgu w 2 plutonie 3 szwadronu. 2 sierpnia 1944 roku wylądował na plaży w Embouchure de la Seulles w Normandii. Uczestnik walk pod Falaise, Chambois i w bitwie o Mont Ormel (wzgórze 262), znanej jako obrona “Maczugi”. Za odwagę wykazaną 14 sierpnia 1944 roku podczas ratowania kolegów z płonącego czołgu otrzymał Krzyż Walecznych po raz pierwszy. Po wejściu do Holandii awansował na dowódcę plutonu czołgów. 18 września 1944 roku mianowany na stopień podporucznika. 28 października 1944 roku, w czasie zajmowania stanowisk ogniowych w pobliżu Dorst, gdy czołgi jego plutonu ugrzęzły w rozmokłym terenie i groziło im zatopienie, wydał rozkaz wymontowania z nich karabinów maszynowych a załogi okopały się w ziemi i wraz z dowódcą odpierały przez kilkanaście godzin niemieckie ataki. Za czyn ten odznaczony Krzyżem Virtuti Militari V Klasy. 3 listopada 1944 roku, podczas forsowania kanału Mark w huraganowym ogniu nieprzyjaciela, ryzykując utratę czołgów, wyjechał na wał kanału i dzięki położonym zasłonom dymnym i silnemu ogniowi z dział i karabinów maszynowych, odparł Niemców i umożliwił piechocie wycofanie się bez większych strat. Za czyn ten odznaczony Krzyżem Walecznych po raz drugi. Ciężko ranny 15 kwietnia 1945 roku, podczas forsowania kanału Kusten (kość udowa przestrzelona w dwóch miejscach). Początkowo przebywał w angielskim szpitalu wojskowym w Worcester (na północ od Londynu) a następnie w 4 Polskim Szpitalu Wojennym w Ormskirk w pobliżu Liverpoolu. Podczas pobytu w szpitalu otrzymał awans na stopień porucznika. Po rekonwalescencji opuścił szpital w roku 1946. Po demobilizacji ukończył Szkołę Handlu Zagranicznego w Londynie i pracował jako księgowy. W roku 1956 wyemigrował do Kanady i osiedlił się w Toronto (Ontario). Pracował jako specjalista z zakresu księgowości i podatków. Po przejściu na emeryturę prowadził własne biuro konsultacyjne. Zmarł 9 października 2000 roku w Toronto. Pochowany na Park Lawn Cemetery w Toronto.

Odznaczenia

Odznaka Honorowa za Rany
Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11138)
Order Polonia Restituta V Klasy
Krzyż Walecznych – dwukrotnie
Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami
Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami
Medal Wojska – czterokrotnie

Bobrowski Stanisław     

Urodzony 6 kwietnia 1896 roku w Okocimiu koło Brzeska w województwie małopolskim.Generał brygady Wojska Polskiego.W Okocimiu spędził dzieciństwo i uczęszczał do szkoły podstawowej. Następnie rozpoczął naukę w gimnazjum klasycznym w Nowym Targu, którą kontynuował w Tarnowie, później w Krakowie i ukończył ją w 1915 roku w Wiedniu zdaniem matury.W tym samym roku został powołany do armii austro-węgierskiej i wcielony do tarnowskiego 57 pułku piechoty, jako „jednoroczny ochotnik”. Podstawowe przeszkolenie wojskowe przeszedł w Přerovie w Czechach, a następnie został skierowany do szkoły oficerskiej, którą ukończył 24 lutego 1916 roku. Wraz z pododdziałami 57 pp trafił na front włoski. W lipcu 1916 roku został mianowany Kadett-Aspirantem (chorążym) i objął dowództwo plutonu piechoty. Walczył na odcinkach frontu w Tyrolu, Karyntii, Izonzo i Bainsizza. Brał udział w ofensywie w Tyrolu i nad Izonzo oraz zdobyciu wzgórz Ortigara i Lepozze. Po ukończeniu kursu karabinów maszynowych w Lissa pod Pragą, w lutym 1917 roku, został mianowany dowódcą kompanii karabinów maszynowych.W dniu 27 września 1917 roku trafił do niewoli włoskiej. Początkowo przebywał w obozie jenieckim w Cassino, a następnie w obozie dla jeńców narodowości polskiej w Santa Maria Capua Vetere pod Neapolem, gdzie działał przy tworzeniu polskich jednostek wojskowych mających walczyć przy armii włoskiej. Do Armii Polskiej wstąpił 5 listopada 1918 roku i po odbyciu kursu w szkole oficerskiej pełnił funkcję adiutanta 2 batalionu 1 pułku strzelców im. Henryka Dąbrowskiego.W grudniu 1918 roku trafił do Francji, gdzie został przydzielony do 2 pułku strzelców polskich w składzie 1 Dywizji Strzelców Polskich, najpierw jako dowódca plutonu piechoty, a następnie dowódca plutonu saperów.W czasie wydarzeń majowych w 1926 roku stanął po stronie rządu i prezydenta Wojciechowskiego. Po zamachu został zwolniony z zajmowanego stanowiska i przeniesiony do 44 pułku strzelców konnych w Równem na stanowisko dowódcy kompanii. W 1929 roku objął funkcję dowódcy 2 batalionu 44 psk.Od 1930 roku był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, którą ukończył w dwa lata później z siedemnastą lokatą na 120 studiujących oficerów. Po odbyciu stażu sztabowego w Dowództwie Okręgu Korpusu IV Łódź, został przeniesiony do 45 pułku piechoty, gdzie pełnił funkcję zastępcy dowódcy pułku. W 1935 roku został oddelegowany do sztabu DOK X Przemyśl, a następnie objął stanowisko szefa sztabu 27 Dywizji Piechoty w Kowlu, które piastował do 1939 roku.W wojnie obronnej przeszedł, wraz z 27 DP, szlak bojowy od Borów Tucholskich do Lasek pod Warszawą. Brał udział w walkach na przedmościu bydgoskim, pod Aleksandrowem Kujawskim, w okolicach Włocławka, w bitwie nad Bzurą i w Puszczy Kampinoskiej. Do niewoli dostał się 20 września 1939 pod Laskami. Początkowo przebywał w obozie jenieckim w Hohnstein koło Drezna, a po jego likwidacji w obozach w Arnswalde, Gross Born i Dössel. We wszystkich obozach z narażeniem życia chronił polskich oficerów pochodzenia żydowskiego oraz prowadził tajne kursy wojskowe, szczególnie zakazane przez władze niemieckie.Z niewoli został uwolniony 1 kwietnia 1945 roku przez oddziały amerykańskie. Po uwolnieniu pełnił funkcję komendanta obozu w Wetzlar, a następnie dowódcy garnizonu i łącznika 9 Armii Amerykańskiej. Po nieudanej próbie dołączenia do oddziałów 2 Korpusu Polskiego w Ankonie we Włoszech, powrócił do Niemiec, gdzie spotkał się z rodziną, która przyjechała z Polski.W 1948 roku wyemigrował do Kanady i zamieszkał w Toronto. Od 1950 roku działał aktywnie w Kongresie Polonii Kanadyjskiej oraz współpracował z Kongresem Polonii Amerykańskiej. Równocześnie został dożywotnim członkiem dwóch placówek kombatanckich: Placówki 114 Stowarzyszenia Weteranów Armii Polskiej w Toronto oraz Placówki 346 Canadian Legion i ściśle współpracował z Placówką 206 Stowarzyszenia Weteranów Armii Polskiej w Miami. W 1972 roku został awansowany do stopnia generała brygady i mianowany delegatem Ministra Obrony Narodowej i Głównego Inspektora Sił Zbrojnych na Kanadę. Po śmierci prezydenta Augusta Zaleskiego związał się z prezydentem Juliuszem Nowina-Sokolnickim, w którego rządzie przez kilka lat pełnił obowiązki ministra ds. weteranów. W uznaniu zasług mianowany został kanclerzem kapituły Orderu Polonia Restituta oraz awansował kolejno do stopnia generała dywizji i generała broni. Tych dwóch ostatnich nominacji, w związku z napiętymi stosunkami jakie łączyły go z obozem prezydenta Sokolnickiego w końcu lat 80. XX w.nigdy osobiście nie uznał.W Kanadzie prowadził bogatą korespondencję m.in. z Senatem Stanów Zjednoczonych Ameryki, rządem kanadyjskim, premierem Izraela M. Beginem, papieżem Janem Pawłem II, kardynałem S. Wyszyńskim i NSZZ Solidarność.Jego memoriały dotyczące wojny w Wietnamie, konfliktu na Bliskim Wschodzie, ekonomii światowej i udziału Kanady w strukturach NATO i NORAD, znalazły uznanie w kręgach cywilnych i wojskowych USA i Kanady. W 1984 roku został mianowany honorowym admirałem floty stanu Nebraska. Żonaty z Jadwigą Rutkowską ( 24 marca 1923 ).Zmarł w Toronto 10 lipca 1990 roku. 

Awanse :

chorąży (Kadett-Aspirant) - lipiec 1916 rok
podporucznik - luty 1917 rok 
porucznik - czerwiec 1919 rok
kapitan - 1922 rok
major - 1929 rok
podpułkownik - 1936 rok
generał brygady - 1972 rok
generał dywizji, generał broni - lata 80. XX w. ( awansów nie przyjął )

Odznaczenia : 

w armii austro-węgierskiej: 
Karl-Truppen-Kreuz
Signum Laudis (brązowy i srebrny)
w Armii Polskiej we Francji: 
francuski Medal Commemorative de la Grande Guerre
francuski Medal Interalliee
serbski Order Orła Białego V kl.
w Wojsku Polskim: 
Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy
Krzyż Walecznych - czterokrotnie ,
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918 – 1921
Medal Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości
Srebrny Medal za Długoletnią Służbę 
na emigracji:
Order Orła Białego
Order WojennyVirtuti Militari II Klasy
Order Wojenny Virtuti Militari IV Klasy 
Order Odrodzenia Polski I Klasy Order Odrodzenia Polski II Klasy
brytyjski Medal za Wojnę 1939 – 1945
francuski Krzyż Kombatancki
francuski Krzyż Zwycięstwa

Boczkowski Stanisław Andrzej       

Urodzony 14 marca 1919 roku w Płoskirowie (dziś miasto Chmielnicki na Ukrainie). Syn Aleksandra (1890-1966) i Ireny z domu Żurakowska (1899-1994). Po wojnie sowiecko-polskiej rodzina przeprowadziła się do Krzemieńca, gdzie uczęszczał do szkoły średniej i gdzie zdał maturę. Absolwent XIV Promocji Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie w 1939 roku. Po agresji niemieckiej na Polskę przedostał się do Śniatynia, gdzie przekroczył rumuńska granicę i został internowany w Czernauti. Po ucieczce z internowania przybył do Bukaresztu, otrzymał polski paszport, przybył do portu Tulcea, skąd po tygodniu przedostał sie parowcem do Bejrutu. Stąd dotarł do Marsylii i przez Lion przedostał się w roku 1940 do Wielkiej Brytanii. Przydzielony do RAF Benson, gdzie przebywał przez sześć miesięcy (latał na bombowcach Fairey Battle). Przeszkolony w 18 OTU (Operational Training Unit) w Bramcote i przydzielony do 304 Dywizjonu Bombowego “Ziemii Śląskiej”. Kapitan (Flight Lieutenant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. 14 grudnia 1940 roku uległ poważnemu wypadkowi, kiedy rozbił się na samolocie Wellington R1268. W roku 1942 przydzielony do 300 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Mazowieckiej”. 11 lutego 1942 roku podczas nalotu na Bremę, został ostrzelany przez artylerie niemiecką i awaryjnie lądował przy minimalnym uszkodzeniu samolotu. Po zakończeniu tury operacyjnej, 12 marca 1942 roku skierowany ponownie do 18 OTU jako instruktor pilotażu. W roku 1944 przeniesiony do 45 Grupy Transportowej w Dorval (Quebec), skąd rozprowadzał samoloty na Bliski Wschód do Indii i Europy. Żonaty z Marią Reginą z domu Malinowska (1923-2012). Po demobilizacji wyemigrował w roku 1948 do Kanady i osiedlił się w Montrealu (Quebec). W roku 1990 awansowany na stopień majora w stanie spoczynku. Zmarł 4 listopada 2014 roku w Montrealu (Quebec). Pochowany na Cmentarzu Weteranów "Field of Honor" w Pointe Claire (Quebec). Syn Richard Alexander, wnuczka Alexandra Julianna i wnuk Nicholas. .
        
Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9553) - 7 września 1942 roku
Krzyż Walecznych – czterokrotnie
Medal Lotniczy – czterokrotnie
Krzyż Czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie z okuciem Działania Bojowe Lotnictwa
Air Crew Europe Star with Clasp (bryt.)
1939-1945 Star (bryt.)
Defence Medal (bryt.)
War Medal (bryt.)

Bohdanowicz Konrad       

Urodzony 4 kwietnia 1915 roku. Porucznik Wojska Polskiego. Żołnierz 1 Pułku Pancernego 1 Polskiej Dywizji Pancernej. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady i osiedlił sie w Toronto (Ontario). Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie Koło nr 20 w Toronto. Zmarł 22 maja 2002 roku w Lakerigde Health Centre w Port Perry (Ontario).

Odznaczenia 

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11139)
Krzyż Walecznych – dwukrotnie
Borowiak Józef       

Urodzony 10 stycznia 1921 roku. Porucznik (Flight Lieutenant) pilot 305 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Wielkopolskiej” Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9562)
Borowicz Edward     

Urodzony 11 marca 1916 roku. Podporucznik 9 Batalionu Strzelców Flandryjskich, 1 Polskiej Dywizji Pancernej. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych i osiedlił się w Warren (Michigan). Zmarł 20 sierpnia 2000 roku.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 10364)
Bortkiewicz Konstanty       

Urodzony 2 sierpnia 1914 roku w Wilanowie, gmina Jeziory, powiat Grodno, województwo Białystok. Porucznik Wojska Polskiego. W roku 1935 zdał maturę w Państwowym Gimnazjum Nauczycielskim. Odbył służbę czynną jako poborowy od 25 września 1936 do 31 lipca 1937 roku na kursie podchorążych 19 Dywizji Piechoty i od 1 sierpnia 1937 do 27 września 1937 roku w 85 Pułku Strzelców Wileńskich. We wrześniu 1938 roku przeniesiony do rezerwy. 31 sierpnia 1939 roku powołany do służby czynnej. Uczestnik Kampanii Wrześniowej 1939 roku. Obrońca Grodna. 23 września przekroczył granicę litewską i został internowany. 12 lipca 1940 roku aresztowany przez NKWD i wywieziony do Rosji. 16 lipca 1940 roku przybył do obozu w Kozielsku a 25 sierpnia został wywieziony do Juchnowa (łagier R 43 Pawliszczew Bor). 16 czerwca 1941 roku przewieziony do Murmańska (punkt rozdzielczy tzw. Dolina Płaczu) a 13 lipca do Archangielska, skąd po trzech dniach podróży koleją trafił do obozu pracy w Juzewie. Zwolniony z zesłania na mocy umowy Sikorski-Majski, wstąpił do Armii Polskiej w Rosji w Tatiszczewie (pierwszy przydział-XVIII Baon 69 Kompanii). Przydzielony do 13 Pułku Piechoty (pod dowództwem ppłk. Nikodema Sulika-Sarneckiego) 5 Wileńskiej Brygady Piechoty w składzie 5 Kresowej Dywizji Piechoty, na stanowisko podoficera kancelarii pułku. 12 sierpnia 1942 roku przybył do perskiego portu Pahlevi. 26 października 1942 roku w Iraku wcielony do 4 Kompanii 13 Baonu Strzelców Wileńskich „Rysiów”. Poprzez Palestynę i Egipt, 21 lutego 1944 roku wylądował we włoskim porcie Taranto. Przeszkolony w Bazie Przerzutowej Ośrodka Wyszkolenia Cichociemnych nr 10 „Impudent” w Ostuni pod Brindisi, gdzie wykonał 7 skoków ze spadochronem i zdobył Zwykły Znak Spadochronowy. Przeszedł całą kampanię włoską z 5 Kresową Dywizją Piechoty, od działań obronnych nad rzeką Sangro począwszy, poprzez Monte Cassino (gdzie 17 maja 1944 roku, podczas szturmu na wzgórze San Angelo był świadkiem śmierci swojego dowódcy Władysława Kamińskiego, którego lornetkę zabrał ze sobą), walki nad Adriatykiem (przełamanie przez „Rysie” niemieckiej linii obrony Ankona-Palazzo Simonetti), działania w Apeninie Emiliańskim i na zdobyciu Bolonii kończąc. Po demobilizacji w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia. W czerwcu 1948 roku wyjechał do Argentyny, powrócił jednak do Wielkiej Brytanii i 9 sierpnia 1949 roku wyemigrował do Kanady. Osiedlił się w Toronto. Zmarł 8 listopada 1978 roku w Toronto. Pochowany na Holy Cross Cemetery w Toronto.

 

     

 

Odznaczenia:
Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy nr 10649
Krzyż Walecznych nr 4267
Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami
Medal Wojska
Zwykły Znak Spadochronowy nr 4386
1939-1945 Star (bryt.)
Africa Star (bryt.)
Italy Star (bryt.)
Defence Medal (bryt.)
War Medal (bryt.)

 

Bortnowski Władysław      

Urodzony 12 listopada 1891 roku w Radomiu. Generał dywizji Wojska Polskiego. Uczył się w gimnazjum w Żytomierzu, a następnie studiował medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Od roku 1908 należał do Związku Walki Czynnej, a od 1912 roku do Związku Strzeleckiego. W 1913 roku ukończył szkołę podoficerską, a następnie oficerską Związku Strzeleckiego. Po wybuchu I wojny światowej przerwał studia i od sierpnia 1914 roku służył w Legionach Polskich. Dowodził plutonem w 1 Pułku Piechoty, potem kompanią w 5 Pułku Piechoty, a następnie został adiutantem w 7 Pułku Piechoty w składzie I Brygady. Był ranny w bitwie pod Łowczówkiem 25 grudnia 1914 roku. Po kryzysie przysięgowym w 1917 roku został internowany w obozie w Beniaminowie, w którym przebywał od lipca 1917 roku do kwietnia 1918 roku. Do października tego roku sprawował funkcję dowódcy Okręgu Krakowskiego Polskiej Organizacji Wojskowej. 31 października 1918 roku wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. Był dowódcą kompanii, a następnie batalionu w 5 Pułku Piechoty Legionów. W listopadzie 1918 roku uczestniczył w odsieczy polskiej dla opanowanego przez Ukraińców Przemyśla, a następnie Lwowa. Od maja do grudnia 1919 roku był słuchaczem I Kursu Wojennego Szkoły Sztabu Generalnego. Podczas wojny polsko-bolszewickiej pełnił następujące funkcje (od 10 października 1919 roku): oficera operacyjnego w 1 Dywizji Piechoty Legionów, szefa III Oddziału GO gen. Edwarda Rydza-Śmigłego, szefa III Oddziału 3 Armii, a od października 1920 roku szefa sztabu 3 Armii. 1 listopada 1920 roku rozpoczął studia w Wyższej Szkole Wojennej w Paryżu. Po powrocie do Polski we wrześniu 1922 roku objął stanowisko I oficera Sztabu Inspektora Armii nr 1 w Wilnie. Z dniem 25 kwietnia 1925 roku został odkomenderowany na okres 4 miesięcy do pełnienia obowiązków zastępcy szefa Oddziału IIIa Biura Ścisłej Rady Wojennej. Od października 1925 roku dowodził 37 Pułkiem Piechoty w Kutnie. W okresie od listopada do grudnia 1926 roku był szefem III Oddziału Sztabu Generalnego. W styczniu 1927 roku został dowódcą piechoty dywizyjnej 26 Dywizji Piechoty w Skierniewicach, a w czerwcu 1930 roku – piechoty dywizyjnej 14 Dywizji Piechoty w Poznaniu. W październiku 1930 roku objął funkcję oficera w Inspektoracie Armii w Toruniu. 1 listopada 1931 roku został dowódcą 3 Dywizji Piechoty Legionów w Zamościu. 10 grudnia 1931 roku Prezydent RP, Ignacy Mościcki awansował go na generała brygady ze starszeństwem z 1 stycznia 1932 roku i 3 lokatą w korpusie generałów oraz "zezwolił na nałożenie odznak nowych stopni przed 1 stycznia 1932 roku". 12 października 1935 roku objął funkcję generała do prac przy Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych z siedzibą w Toruniu. Jednocześnie jesienią 1938 roku na 3 miesiące został dowódcą Samodzielnej Grupy Operacyjnej "Śląsk", która przeprowadziła akcję przyłączenia Zaolzia do Polski. 5 grudnia 1938 roku otrzymał dyplom honorowego obywatela miasta Cieszyna. Akcja ta przyniosła mu taką popularność, że po wyborach prezydenckich planowanych na rok 1940 miał zastąpić marszałka Śmigłego na stanowisku naczelnego wodza (marszałek miał zostać prezydentem). 19 marca 1939 roku awansował na generała dywizji i inspektora armii z siedzibą w Toruniu. 23 marca 1939 roku objął dowodzenie Armii "Pomorze". W sierpniu tego roku uczestniczył w pracach planistycznych dotyczących ewentualnego użycia Korpusu Interwencyjnego w Gdańsku. Utworzenie Korpusu i wysunięcie jego jednostek silnie na północ zburzyło jednak obronne plany Armii Pomorze. Podczas wojny obronnej 1939 roku dowodził Armią "Pomorze" w składzie: Pomorska Brygada Kawalerii, 9 Dywizja Piechoty, 15 Dywizja Piechoty, 27 Dywizja Piechoty, 4 Dywizja Piechoty, 16 Dywizja Piechoty, 26 Dywizja Piechoty (od 5 września), Chełmińska Brygada Obrony Narodowej, Pomorska Brygada Obrony Narodowej, Oddział Wydzielony Rzeki Wisły. Armia, zagrożona z dwóch stron, stoczyła trzy krwawe bitwy: w Borach Tucholskich, pod Bydgoszczą i Nakłem. Udało się nie dopuścić do rozbicia armii, a nawet uratować część Korpusu Interwencyjnego wysuniętego przed linie obronne. 9 września podporządkował się dowódcy Armii "Poznań" generałowi Tadeuszowi Kutrzebie, aby następnie wziąć udział w bitwie nad Bzurą, podczas której walczył pod Łowiczem i Sochaczewem. 14 września – wobec otrzymania meldunku o dużych siłach nieprzyjaciela, zdążających w kierunku pola walki – podjął decyzję wycofania swoich sił na północny brzeg Bzury, co doprowadziło do generalnego odwrotu obu armii w kierunku na Warszawę. 21 września dostał się do niewoli niemieckiej. Oceniając działania gen. Bortnowskiego podczas Wojny 1939 roku jego podkomendny gen. Mikołaj Bołtuć przed śmiercią miał stwierdzić, iż żałuje że „w pierwszych dniach wojny, w czasie bitwy w Borach Tucholskich, nie dał mu kuli w łeb i nie objął dowództwa...” Powyższa opinia, znana z przekazu gen. Wiktora Thommée pozostaje w sprzeczności z opiniami jakie o gen. Bortnowskim mieli inni jego wrześniowi podkomendni wysokiego szczebla jak dowódca 9. Dywizji Piechoty − płk. Józef Werobej czy dowódca 35. pułku piechoty − płk. Jan Maliszewski, który w 1939 roku wyrwał swój pułk z kotła w „korytarzu” pomorskim. Podobnie bardzo pozytywnie odnosił się do gen. Bortnowskiego ppłk Czesław Kopański − kwatermistrz armii „Pomorze” oraz inni oficerowie tejże armii. Gen. Mikołaj Bołtuć (o którym gen. Bortnowski wyrażał się po wojnie w sposób pozytywny) był dowódcą „popędliwym” w słowach i czynach. W czasie walk wrześniowych odwołał na polu walki obydwu dowódców dywizji wchodzących w skład podległej mu Grupy Operacyjnej. Dodatkowo bombardowanie w czasie walk nad Bzurą i podczas przebijania się ku twierdzy Modlin prawdopodobnie nadwyrężyło mu nerwy. Gen. Bołtuć oceniając swego przełożonego, potępiał go w głównej mierze za ciąg fatalnych zdarzeń mających swój początek w niezależnych od Bortnowskiego rozkazach Naczelnego Wodza. Chodziło o ulokowanie z przyczyn politycznych trzech polskich wielkich jednostek w głębi „korytarza” (Pomorskiej Brygady Kawalerii, 27. Dywizji Piechoty, 9. Dywizji Piechoty), co było absurdem z punktu widzenia taktyki wojskowej. Decyzji tej gen. Bortnowski, mimo wielokrotnych monitów w Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych, nie był w stanie tego zmienić. Poniesiona w pierwszych dniach wojny klęska wspomnianych jednostek osłabiła autorytet dowódcy, co bardzo utrudniło późniejsze dowodzenie. Bortnowski dostał się do niewoli niemieckiej i przebywał w oflagach: IV B Königstein, VIII E Johannisbrunn i VII A Murnau. Po uwolnieniu w kwietniu 1945 roku przez wojska amerykańskie, pozostał na emigracji najpierw w Wielkiej Brytanii, a w roku 1954 przeniósł się do USA. Działał w organizacjach polonijnych, m.in. w Nowym Jorku był przewodniczącym Koła Legionistów i Peowiaków w Ameryce. Zmarł 21 listopada 1966 roku w Glen Cove (wyspa Long Island w stanie New York) i pochowany został na cmentarzu Doylestown (Pennsylvania). Symboliczny grób gen. Bortnowskiego znajduje się na cmentarzu katolickim na Powązkach w Warszawie.

odznaczenia:

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr. 4753 - 6 grudnia 1921 roku)
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski 
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski 
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski 
Krzyż Niepodległości 
Krzyż Walecznych – czterokrotnie 
Złoty Krzyż Zasługi 
Krzyż Komandorski Legii Honorowej

awanse:

podporucznik – 1914 
porucznik – 1916 
kapitan – 1918 
podpułkownik – 1920 
pułkownik – 1924 
generał brygady – 1931 
generał dywizji – 1939
 

Brejnak Stanisław       

Urodzony 26 kwietnia 1907 roku. Podpułkownik (Wing Commander) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pilot 307 Dywizjonu Myśliwskiego “Lwowskich Puchaczy”. Absolwent II Promocji Szkoły Podchorążych Lotnictwa. W 1928 roku przydzielony do 1 Pułku Lotniczego w Warszawie. Po kapitulacji przedostał się do Anglii i 22 lipca 1940 roku został przydzielony do 301 Dywizjonu Bombowego ”Ziemi Pomorskiej”. Od 13 lipca 1941 roku dowódca 307 Dywizjonu Myśliwskiego. Od 14 maja 1945 roku Oficer Sztabu w Dowództwie 91 i 92 Grupy Lotniczej. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł 29 marca 1974 roku w San Diego (California).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9032)
Brochocki Kazimierz Władysław    

Urodzony 20 kwietnia 1917 roku w Krasnem. Syn Władysława i Heleny z domu Baranowska. Absolwent XIV Promocji Szkoły Podchorążych Lotnictwa w 1939 roku. Porucznik (Flying Officer) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pilot 317 Dywizjonu Myśliwskiego “Wileńskiego”. Zestrzelił dwa samoloty niemieckie. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady. Do emerytury pracował jako inżynier w Canadair Ltd. Żonaty z Elizabeth Poole. Zmarł 26 marca 2007 roku w Deux-Montagnes (Quebec).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 8226)
Krzyż Walecznych

Brogowski Jan Bolesław    

Urodzony 3 sierpnia 1906 roku. Kapitan (Flight Lieutenant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pilot 300 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Mazowieckiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady. Zmarł 12 lutego 1972 
roku w Vancouver (British Columbia).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11088)
Brzozowski Maksymilian     

Urodzony 22 października 1907 roku. Absolwent IV Promocji Szkoły Podchorążych Lotnictwa. W 1930 roku przydzielony do 1 Pułku Lotniczego w Warszawie. Uczestnik Kampanii Wrześniowej 1939 roku. Major (Wing Commander) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Obserwator 301 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Pomorskiej”. Od 12 kwietnia 1942 roku dowódca Eskadry „B” w 301 Dywizjonie. 3 lipca 1942 roku podczas lotu bojowego (bombardowanie Bremy z lotniska Hemswell) jego Wellington Z 1314 został zestrzelony przez niemieckiego myśliwca i spadł koło Börger w Niemczech. Schwytany i osadzony w Stalag Luft III w Żaganiu. Po oswobodzeniu wyemigrował do Kanady. Zmarł 10 kwietnia 2001 roku w Simcoe (Ontario). 

Odznaczenia

Honorowa Odznaka za Rany
Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9533)
Krzyż Walecznych

Bryl Edward      

Urodzony 31 maja (lutego ?) 1917 roku. Kapral (Sergeant) 301 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Pomorskiej” Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Strzelec pokładowy. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł w lutym 1967 roku w East Moline (Illinois). 

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 8333)

 

Buckiewicz Antoni      

Urodzony 25 maja 1887 roku. Pułkownik pilot Wojska Polskiego, inżynier. W czasie wojny polsko-bolszewickiej dowodził 11 Eskadrą Wywiadowczą. W lutym 1920 roku objął dowództwo IV Grupy Lotniczej, a podczas bitwy warszawskiej w sierpniu 1920 roku został szefem lotnictwa 5 Armii. W roku 1921 stanął na czele I Dywizjonu wchodzącego w skład 1 Pułku Lotniczego w Warszawie. Od marca 1922 roku do maja 1926 roku dowodził 1 Pułkiem Lotniczym. 31 marca 1924 roku awansował na pułkownika ze starszeństwem z 1 lipca 1923 roku i 2 lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych. Przed rokiem 1928 przeniesiony w stan spoczynku. W czasie II wojny światowej służył jako pilot w Royal Air Force, jednak nie przydzielono mu dowództwa nad żadną jednostką bojową. Po wojnie wyemigrował do Kanady i osiedlił się w Montrealu (Quebec). Zmarł w maju 1954 roku. Pochowany na Cmentarzu Weteranów "Field of Honor" w Pointe Claire (Quebec).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 8084) – 27 lipca 1922 roku
Order Korony Rumunii III Klasy (Ordinul Corona României)"

Buckiewicz Seweryn    



Urodzony 18 września 1910 roku w Bednarówce, województwo tarnopolskie. Syn Ksawerego i Stanisławy z domu Harsdorf. W latach trzydziestych studiował inżynierię na Politechnice we Lwowie. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się przez Rumunię i Francję do Anglii, gdzie spotkał braci Jerzego i Tadeusza. Wszyscy trzej wstąpili do polskiego lotnictwa. Jako porucznik pilot służył w 318 Dywizjonie Myśliwsko-Rozpoznawczym “Gdańskim”. Po demobilizacji wyemigrował wraz z żoną Nelą z domu Knoll, córką Ewą i braćmi do Kanady i osiedlił się na farmie w Renfrew (Ontario). W Kanadzie urodziła się jego druga córka Zofia. W 1951 roku przeniósł się z rodziną do Montrealu (Quebec). Pracował jako inżynier mechanik w firmie Domtar Engineering. Po śmierci pierwszej żony zawarł ponownie związek małżeński z Leonardą z Polakowskich Rzemiecką. Zmarł 1 lutego 2002 roku w Montrealu. Pochowany na cmentarzu w Saint-Sauveur-des-Monts (Quebec).

 

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11050)

źródło :Polski Instytut Naukowy w Kanadzie "Polskie groby na cmentarzu w Saint-Sauveur-des-Monts".

Buczek Stanisław      

Urodzony 16 marca 1917 roku. Absolwent XIV Promocji Szkoły Podchorążych Lotnictwa w 1939 roku. Kapitan (Flight Lieutenant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pilot 305 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Wielkopolskiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady a następnie przeniósł się do Stanów Zjednoczonych. 

Odznaczenia 

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9554)
Buczyński Ludwik      

Urodzony 24 listopada 1911 roku w Radziwiłłowie. Chorąży Wojska Polskiego. Pseudonim “Nieśmiały”. Syn Stanisława i Aleksandry z domu Wiśniewska. Ukończył Zawodową Szkołę Spożywców. W latach 1929-1932 członek Związku Strzeleckiego. Uczestnik przewrotu majowego w 1926 roku. W latach 1932-1933 odbył służbę wojskową w stopniu kaprala w 19 pułku artylerii lekkiej. W kampanii wrześniowej 1939 roku plutonowy 28 pułku artylerii lekkiej (28 Dywizja Piechoty w składzie Armii "Łódź"). Brał udział w walkach pod Wieluniem, Łodzią i w obronie Warszawy. Po kapitulacji zamieszkał w Warszawie (na ulicy Stalowej 59 m 28). W konspiracji od jesieni 1939 roku, początkowo jako starszy ogniomistrz Związku Strzeleckiego i Związku Walki Zbrojnej (nr legitymacji AK 311). Dowódca oddziału specjalnego na Pradze. Od grudnia 1943 roku dowódca patrolu w III plutonie Oddziału Bojowego Kontrwywiadu Komendy Głównej AK. W Powstaniu Warszawskim w zgrupowaniu "Radosław", batalion "Pięść", kompania "Zemsta". Od września 1944 roku w "Łącz 59", plutonie osłonowym Komendy Głównej AK na terenie Śródmieścia Południe. Walczył na Woli, Starym Mieście, w Śródmieściu Północ i Śródmieściu Południe. Po Powstaniu Warszawskim przebywał w niewoli niemieckiej. Jeniec obozów Stalag 344 Lamsdorf i Stalag X-B Sandbostel (numer jeniecki 103578). Wyzwolony 29 kwietnia 1945 roku przez wojska brytyjskie. Do stycznia 1946 roku przebywał w Polskim Ośrodku Wojskowym w Brunszwiku, następnie do marca 1948 roku służył jako dowódca plutonu w kompaniach wartowniczych przy armii amerykańskiej. W marcu 1948 roku wyemigrował do Kanady i osiedlił się w Toronto (Ontario). Członek Koła Byłych Żołnierzy Armii Krajowej w Toronto. Uroczyste wręczenie krzyża Virtuti Militari miało miejsce w Toronto w marcu 1993 roku. Zmarł 12 kwietnia 2002 roku w Toronto.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 14003 -26 sierpnia 1944 roku)
Krzyż Walecznych (6 sierpnia 1944 roku)
Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami
Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami
Brązowy Krzyż Zasługi
Medal Wojska
Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 
Krzyż Armii Krajowej

Budnicki Dyonizy Zdzisław     

Urodzony 9 września 1915 roku. We wrześniu 1939 roku kapral rezerwy strzelec w 211 Eskadrze Bombowej. Starszy sierżant Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Strzelec pokładowy 305 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Wielkopolskiej” im Marszałka Józefa Piłsudskiego. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Były prezes Stowarzyszenia Lotników Polskich Skrzydło “Philadelphia”. Zmarł 8 lutego 1982 roku w Philadelphia (Pennsylvania).

Odznaczenia 

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9346)

Budny Sujkowska Halina Aniela     

Urodzona 9 września 1900 roku w Warszawie. Porucznik Wojska Polskiego. Pseudonim “Krystyna”, “Hilda”, “Tekla”. Córka Stanisława i Anieli z domu Malinowska. W Powstaniu Warszawskim łączniczka Komendy Głównej Armii Krajowej Oddziału III Operacyjno-Szkoleniowego (Wydział III B Szkoleniowy, Biuro Inspekcji, Dział Łączności Wewnętrznej). Po kapitulacji powstania wyszła z Warszawy z ludnością cywilną. Kierowała komórką techniczną i legalizacyjną w Wydziale Łączności Zagranicznej Komendy Głównej AK w Krakowie. Po wojnie pracownik Instytutu Badań Historii Sztuki. Aresztowana i więziona. Po uwolnieniu wyemigrowała w roku 1956 do Kanady. Zmarła 28 sierpnia 1970 roku w Kanadzie.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 12789) 

Budzich Tadeusz    

Urodzony 9 marca 1920 roku. Porucznik pilot (Flying Officer) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł 18 listopada 1991 roku w Michigan.

Odznaczenia 

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9315) 
Bujak Marian Władysław    

Urodzony 15 sierpnia 1917 roku. Kapitan (Flight Lieutenant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Obserwator 305 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Wielkopolskiej” im. Marszałka Józefa Piłsudskiego. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoiczonych. Mieszka w Villa Park (Illinois) 

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11472)
Burghardt Kazimierz     

Plutonowy Wojska Polskiego. Żołnierz Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich i 1 Karpackiego Pułku Artylerii Lekkiej. Obrońca Tobruku. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady i osiedlił się w Brantford (Ontario). Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr 4 w Brantford. Zmarł w Woodstock (Ontario) i tam pochowany.

Odznaczenia 

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 10820)
Krzyż Walecznych
Medal Wojska
1939-1945 Star (bryt.)
Africa Star (bryt.)
Italy Star (bryt.)
War Medal (bryt.)

Cannon John Kenneth

Urodzony 2 marca 1892 roku w Salt Lake City (Utah) w Stanach Zjednoczonych. Generał amerykański dowodzący siłami powietrznymi Stanów Zjednoczonych podczas inwazji we Francji, 15 sierpnia 1944 roku (Operacja Dragoon). Od marca 1945 roku dowódca alianckich sił powietrznych na śródziemnomorskim teatrze działań wojennych. Zdemobilizowany 31 marca 1954 roku. Zmarł 12 stycznia 1955 roku w Arcadia (California) i jest pochowany na Arlington National Cemetery.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11078)
Distinguished Service Medal (am.) – czterokrotnie
Legion of Merit (am.)
Bronze Star (am.)
Air Medal (am.)

Carleton Don E 

Urodzony 22 października 1899 roku. Generał brygady (Brigadier General) armii Stanów Zjednoczonych. Szef Sztabu VI Korpusu (VI Corps) podczas II wojny światowej. Uczestnik wojny koreańskiej. Zmarł 19 sierpnia 1977 roku i jest pochowany na Fort Rosecrans National Cemetery w San Diego (California).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11540)
Cewiński Bolesław  

Urodzony 18 stycznia 1918 roku. Sierżant (Sergeant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Radiooperator pokładowy 300 Dywizjonu Bombowego "Ziemi Mazowieckiej". Po demobilizacji wyemigrował w 1946 roku do Kanady.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9448)
Chałko Zbigniew Tadeusz      

Urodzony 26 kwietnia 1921 roku w Warszawie. Pseudonim "Cyganiewicz". Dziennikarz i poeta. Był siostrzeńcem Feliksa Konarskiego (Ref-Ren) autora "Czerwonych maków". W 1939 roku ukończył gimnazjum im. T. Rejtana w Warszawie. Brał udział w kampanii wrześniowej, walcząc w batalionie Obrony Narodowej bronił Grodna przed Armią Czerwoną. Podczas okupacji niemieckiej należał do organizacji Szaniec a w 1942 roku wstąpił w szeregi Armii Krajowej. Uzyskał stopień kaprala podchorążego. Uczestniczył w powstaniu warszawskim, będąc zastępcą dowódcy plutonu w batalionie "Bończa". Walczył na Starym Mieście, Śródmieściu Północnym i na Powiślu. 14 września 1944 roku odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari V Klasy. Po powstaniu przebywał w niewoli niemieckiej. W 1945 roku walczył w Korpusie Polskim we Włoszech. W roku 1951 wyjechał z Wielkiej Brytanii do Stanów Zjednoczonych i zamieszkał w Chicago (Illinois). Należał do redakcji "Dziennika Chicagowskiego" i tygodnika "Polonia". Członek Komitetu Odbudowy Zamku Królewskiego w Warszawie. Zmarł 9 kwietnia 1994 roku w Chicago. Jego wiersze zostały zebrane w publikacji "Dłoń pełna snów" (wyd. Lublin 1997).

Odznaczenia:

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 13844)


Chałupa Stanisław    

Urodzony 14 stycznia 1915 roku we wsi Zalas w województwie małopolskim. Syn Wincentego i Heleny z domu Małodobra. Kapitan (Flight Lieutenant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. W 1935 roku zdał maturę i zgłosił się do wojska. Absolwent XI promocji Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. 15 października 1938 roku przydzielony do 123 Eskadry Myśliwskiej. W Kampanii Wrześniowej 1939 roku zestrzelili 5 września nierozpoznany niemiecki bombowiec (prawdopodobnie He 111). Po Kampanii Wrześniowej przez Rumunię przedostał się do Francji. W kampanii francuskiej strącił dwa samoloty niemieckie. 27 czerwca 1940 roku przedostał się do Anglii. Przydzielony do 302 Dywizjonu Myśliwskiego "Poznańskiego". Przeszedł operację chirurgiczną nosa, po której już nie powrócił do latania bojowego. Zdemobilizowany w 1946 roku. Wyemigrował do Kanady i osiedlił się w Edmonton (Alberta). W roku 1995 powrócił do Polski. Zmarł 24 kwietnia 2004 roku w Katowicach. Pochowany na Cmentarzu Prokocim w Krakowie.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 8993)
Krzyż Walecznych
Croix de Guerre (fr.)

Chciuk Władysław    

Urodzony 6 czerwca 1915 roku w Oświęcimiu. Wychowany w Drohobyczu, gdzie ukończył gimnazjum im. Władysława Jagiełły. Absolwent XII Promocji Szkoły Podchorążych Lotnictwa w 1939 roku. Przydzielony do 121 Eskadry Myśliwskiej
2 Pułku Lotniczego w Krakowie, z którą przeszedł Kampanię Wrześniową 1939 roku. Po kapitulacji przedostał się do Francji. Porucznik (Flying Officer) Polskich Sił Powietrznych w W Wielkiej Brytanii. Pilot 308 Dywizjonu Myśliwskiego “Krakowskiego”. Zestrzelony 24 lipca 1941 roku dostał sie do niewoli i do końca wojny przebywał w obozach w Warburgu (Oflag VI-B), Lubece (Oflag X-C) i Żaganiu (Stalag Luft III). Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych i od roku 1965 mieszkał w San Francisco (California). Żonaty z Krystyną Pisarską (w 1951 roku). Zmarł 7 października 2006 roku w San Francisco i jest pochowany na Holy Cross Cemetery w Colma (California).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9199)
Krzyż Walecznych 

Chełstowski Aleksander     

Urodzony 22 kwietnia 1912 roku w Różanie. Po maturze (w maju 1932 roku, w Państwowym Gimnazjum Męskim im. Króla Władysława Jagiełły w Płocku), rozpoczął od września służbę wojskową w 67 Pułku Piechoty w 4 Dywizji Piechoty. Odbył tam dywizyjny kurs podchorążych, który ukończył w lipcu 1933 roku z wynikiem dobrym. Chełstowski postanowił pozostać w wojsku jako oficer zawodowy i w maju 1933 roku złożył wniosek o przyjęcie do toruńskiego Centrum Wyszkolenia Artylerii. Po ukończeniu dwuletniego szkolenia awansowany został – 15 października 1935 roku – do stopnia podporucznika. Otrzymał przydział do 1 pułku artylerii najcięższej. Już pod koniec 1938 interesował się lotnictwem, w listopadzie rozpoczął kurs w Dęblinie na stanowisku obserwatora lotniczego. Kurs ten ukończył latem 1939 roku ( w marcu awansował do stopnia porucznika). 30 czerwca przeniesiony został do korpusu osobowego oficerów lotnictwa. Od 1 lipca podjął służbę w 26 Eskadrze Obserwacyjnej wyposażonej w samoloty Lublin R.XIII-D. Po wybuchu wojny Chełstowski swój pierwszy lot bojowy odbył (z lotniska Zarębice k. Częstochowy) już 2 września 1939 roku. Wrócił z niego uszkodzonym samolotem (otrzymał siedem niegroźnych trafień) bezpiecznie na lotnisko. Wkrótce potem, w zamieszaniu powstałym w związku z przebazowaniem jego macierzystej jednostki pod naporem atakującej armii niemieckiej, poszukując w nocy z 2 na 3 września sztabu 7 Dywizji Piechoty, której jego pluton był podporządkowany, znalazł się na krótko na tyłach Niemców. Przy pomocy miejscowej ludności, w ubraniu cywilnym przedarł się przez linię frontu i wrócił do swej eskadry dwa dni później, a już 6 września odbył (z lądowiska Krzczonów nieopodal Opatowca) swój drugi lot bojowy. W ciągu następnych dni odbył jeszcze sześć kolejnych lotów bojowych (pod Przemyślem dwa, jeden koło Lwowa i trzy w pobliżu Stanisławowa. Po sowieckiej inwazji 17 września jego jednostka otrzymała rozkaz przekroczenia granicy rumuńskiej.Spaliwszy swoje samoloty i inny sprzęt, dokumenty, szyfry itp. żołnierze 26 Eskadry Obserwacyjnej wraz z porucznikiem Chełstowskim krótko po północy 19 września wkroczyli pieszo do Rumunii. W Rumunii Chełstowski wraz innymi internowanymi żołnierzami polskimi przebywał trzy miesiące. W dzień Bożego Narodzenia 1939 roku wojskowy transport z Chełstowskim wypłynął statkiem z Konstancy, którym po czterech dniach dotarł do Bejrutu. Kolejnym transportem wypłynął 16 stycznia 1940 roku z Bliskiego Wschodu, a do Marsylii we Francji dotarł 22 stycznia. Z Marsylii trafił do Caussade a w połowie marca do Lyonu. Podczas pobytu we Francji dowódca lotnictwa Armii Kraków płk Sznuk wystąpił w lutym 1940 roku z wnioskiem o odznaczenie Chełstowskiego orderem Virtuti Militari za kampanię wrześniową. Wówczas jednak do odznaczenia nie doszło. Po wkroczeniu Niemców do Francji ewakuowano żołnierzy polskich z Lyonu na afrykański brzeg Morza Śródziemnego do Oranu, gdzie Chełstowski dotarł 25 czerwca. Stamtąd tydzień później kolejnym statkiem trafił do Gibraltaru a po kolejnym tygodniu, kolejnym transportem morskim, wypłynął do Wielkiej Brytanii. Konwój dopłynął do Glasgow w Szkocji 16 lipca wieczorem.Po przejściu przeszkolenia na stanowisko nawigatora, które Chełstowski przeszedł w następnym okresie (ukończył je w Prestwick w kwietniu 1941 roku) i bombardiera (ukończył je w bazie RAF West Freugh w Stranraer w czerwcu 1941 roku) otrzymał przydział do 300 Dywizjonu Bombowego Ziemi Mazowieckiej pod dowództwem majora Stanisława Cwynara. Wraz z załogą otrzymali bombowiec Vickers Wellington Mk IV nr Z-1276, który ochrzcili imieniem "Zosia". Pierwszy lot bojowy w lotnictwie brytyjskim odbył 16 października 1941 roku. 28 października bombardował doki w Cherbourgu, w kolejnym (trzecim) locie, 1 listopada – Kilonię, potem (7 listopada) – Mannheim, 26 listopada – Emden, 17 grudnia – port wojenny w Breście. 23 grudnia Chełstowski wziął udział w nalocie, którego celem była Kolonia, ale z powodu gęstej pokrywy chmur nad celem, zbombardowany został Akwizgran. W ósmym locie bojowym Chełstowskiego (27 grudnia, ostatnim w roku 1941) brał on udział w bombardowaniu Düsseldorfu. W kolejnych trzech lotach – 6, 8 i 10 stycznia 1942 roku – Chełstowski brał udział w bombardowaniu Brestu.Wszystkie z dotychczasowych misji bojowych Chełstowskiego zakończyły się bez strat ani poważniejszych (nie licząc pojedynczych przestrzelin) uszkodzeń samolotu. W misji dwunastej jednak (bombardowanie Münsteru, 22 stycznia) jego samolot został schwytany w snopy reflektorów przeciwlotniczych i ostrzelany przez naziemną artylerię przeciwlotniczą a także zaatakowany i trafiony przez niemiecki myśliwiec. Pomimo to pilot szczęśliwie doprowadził samolot do lotniska, a Chełstowski wraz z kolegami wkrótce mogli podjąć kolejne misje. W ciągu następnych pięciu miesięcy jego załoga odbyła jeszcze 22 kolejne loty bojowe, biorąc udział w bombardowaniach miast i instalacji wojskowych w Niemczech i w okupowanej Francji. 20 czerwca 1942 roku, podczas swojej 34 misji Chełstowski wraz z pozostałymi członkami załogi przekroczyli granicę 200 godzin spędzonych łącznie podczas operacji lotniczych. Zgodnie z brytyjskimi przepisami jest to maksymalna ilość godzin, którą lotnicy mogli odbyć w jednej turze działań wojennych, dlatego po zakończeniu tego lotu Chełstowski skierowany został na inne stanowisko i od 3 sierpnia pracował jako instruktor nawigacji w Bramcote, Miesiąc później awansował do stopnia kapitana. Przez dwa i pół roku (od marca 1940 roku aż do przeniesienia na stanowisko instruktorskie w Bramcote) prowadził dziennik, który staraniem jego bratanka Piotra został wydany drukiem przez IPN w roku 2010.Od końca listopada 1942 roku do początków lutego 1943 roku przeszedł szkolenia w Central Navigation School w Cranage, potem (od kwietnia) trzymiesięczny kurs w Elementary Flying Training School w Hucknall, a następnie również trzymiesięczne szkolenie w Secondary Flying Training School w Newton, po którym – 20 września 1943 roku – otrzymał odznakę pilota. Pomimo to nie rozpoczął drugiej tury lotów bojowych i pozostał na stanowisku instruktora nawigacji. W szkolnictwie lotniczym pozostał aż do końca wojny, pracował w nim jeszcze przez rok po wojnie (okazjonalnie odbywał loty transportowe na Daleki Wschód, m.in. do Rangunu), awansując (1 stycznia 1946 roku) do stopnia majora. W sumie odbył w czasie wojny 42 loty bojowe: 8 podczas wojny obronnej w Polsce i 34 w Anglii. W maju 1945 roku Aleksander Chełstowski ożenił się z Anną Orleańską. W 1948 roku Chełstowscy zdecydowali się opuścić Wielką Brytanię, podjęli jednak decyzję, że nie przyjadą do Polski. Wobec trudności, jakie w tym czasie spotykały imigrantów do USA, Chełstowscy postanowili wyjechać do Argentyny. Aleksandrowi nie udało się podjąć pracy w tamtejszym lotnictwie, wobec czego utrzymywał rodzinę (miał urodzoną w 1946 roku, jeszcze w Wielkiej Brytanii córkę oraz syna, który urodził się już w Argentynie, w roku 1952) pracując jako hydraulik. Dzięki pomocy przyjaciela i kolegi z Dywizjonu 300 po dziewięciu latach pobytu w Argentynie uzyskał możliwość przyjazdu do USA. Trafił tu w roku 1957. Rok później dojechała żona i dzieci. Osiedlili się w San Jose (California), gdzie Chełstowski założył własną firmę, kupił dom i zapewnił edukację uniwersytecką dzieciom. Zmarł 26 marca 1973 roku w San Jose i pochowany został na katolickim cmentarzu w Santa Clara.

Odznaczenia:

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr.9426)
Krzyż Walecznych - czterokrotnie
Medal Lotniczy - trzykrotnie
!939 - 1945 Star (bryt.)
Air Crew Europe Star (bryt.)
Defence Medal (bryt.)
War Medal (bryt.)

Chętkowski Henryk 

Urodzony 14 lutego 1914 roku w Wilmington (Delaware) w Stanach Zjednoczonych. Syn Mateusza i Marii. W 1929 roku ukończył siedmioklasową szkołę powszechną w Rościszewie (powiat Sierpc). W roku 1934 ukończył trzyletnią Szkołę Rzemieślniczo-Przemysłową w Pruszkowie. Po odbyciu służby wojskowej otrzymał przydział do centrum Wyszkolenia Lotnictwa nr 4 w Dęblinie. Podjął pracę w przemyśle lotniczym w Świdniku. Po Kampanii Wrześniowej przedostał sie przez Rumunię do Francji i 9 marca 1940 roku wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych. Ewakuowany do Wielkiej Brytanii, gdzie w roku 1942 zgłosił sie ochotniczo do personelu latającego i po przeszkoleniu otrzymał przydział do 138 (Special Duties) Squadron RAF. Starszy sierżant (Flight Sergeant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Od 11 stycznia do 20 maja 1943 roku, jako mechanik pokładowy latał ze zrzutami do Polski, Czechosłowacji, Belgii, Francji, Holandii, Norwegii i Włoch. W 23 operacjach specjalnych (w tym 11 do Polski) wylatał 219 godzin. Po turze operacyjnej i odpoczynku przeniesiony został w lipcu 1943 roku do Kanady i przydzielony do 45 Grupy Transportowej w Dorval (Quebec). We wrześniu 1943 roku poleciał do Nassau na Bahamas. Po tym jednym locie powrócił do Wielkiej Brytanii i został przydzielony do 511 Squadron RAF. W lutym 1944 roku odbył lot do Karachi (Pakistan) a w marcu i kwietniu 1944 roku latał na pokładzie “Dakota” FL-547, oddanej do dyspozycji gen. Kazimierza Sosnkowskiego w jego podróży do Włoch. W maju 1944 roku ponownie został odkomenderowany do 45 Grupy Transportowej w Dorval, skąd dostarczał samoloty “Liberator” do Indii, Szkocji i Afryki. Na swoim koncie ma 1025 wylatanych godzin w tym 576 w nocy. Po demobilizacji 30 kwietnia 1946 roku pozostał w Kanadzie i osiedlił sie w Montrealu (Quebec). Pracował w przemyśle lotniczym. Członek Stowarzyszenia Lotników Polskich w Kanadzie, Skrzydło 310 “Wilno”. Zmarł 18 kwietnia 2004 roku w Montrealu i pochowany został na Cmentarzu Weteranów “Field of Honour” w Pointe Claire (Quebec). 

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 8485)
Krzyż Walecznych

źródło: Polski Instytut Naukowy w Kanadzie. Groby Żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na Cmentarzu Weteranów "Field of Honour" w Pointe Claire (Quebec).
Chmaruk Bazyli Henryk 

Urodzony 28 marca 1918 roku we wsi Potapowicze w dawnym obwodzie brzeskim (obecnie Białoruś). W roku 1938 ukończył Szkołę Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich w Bydgoszczy. W czasie Kampanii Wrześniowej służył w stopniu kaprala w 216 Eskadrze Bombowej (w składzie 215 Dywizjonu Bombowego) jako strzelec samolotowy i radiotelegrafista. Schwytany przez Rosjan spędził kilka lat w obozie sowieckim. Po uwolnieniu przedostał sie do Anglii. Starszy sierżant (Flight Sergeant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Strzelec pokładowy 304 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Śląskiej”. Służył w 138 Dywizjonie RAF i w 1586 Eskadrze RAF do Zadań Specjalnych. Jako radiooperator wykonał 60 misji, zrzucając na teren Polski "cichociemnych" i zaopatrzenie dla polskiego podziemia. 2 sierpnia 1944 roku, po zrzucie ładunku pod miejscowością Końskie, jego Halifax (JP-283"G") został zestrzelony przez niemieckiego myśliwca i rozbił się w miejscowości Szantes, 150 km na południowy wschód od Budapesztu. Schwytany przez Węgrów trafił do niemieckiej niewoli, z której uwolniony został w 1945 roku przez brytyjskich komandosów. Po demobilizacji pozostał w Anglii, gdzie podjął pracę jako inżynier i pilot doświadczalny w Collins International Division. Pracował przy projektowaniu i instalacji autopilotów, żyroskopów i urządzeń nawigacyjnych. W roku 1966 wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. W czasie prezydentury Richarda Nixona brał udział (wyznaczony przez Departament Stanu) w badaniu i instalacji autopilota na prezydenckim Air Force One. Zmarł 8 kwietnia 2009 roku w Kalona (Iowa) i pochowany został na Sharon Hill Cemetery.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11554)
Krzyż Walecznych – dwukrotnie

Chodacki Marian Stanisław  

Urodzony 15 lipca 1898 roku w Nowym Sączu. Pułkownik dyplomowany Wojska Polskiego. Żołnierz Oddziału II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego (wywiad i kontrwywiad). Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1912-1914 należał do Związku Strzeleckiego. Następnie służył w Legionach Polskich i Wojsku Polskim. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 34 Pułku Piechoty. W roku 1924 ukończył Wyższą Szkołę Wojenną. Od 1927 do 1932 roku pełnił funkcję attaché wojskowego w Finlandii i Szwecji. 10 grudnia 1932 roku został przeniesiony do Ministerstwa Spraw Zagranicznych i otrzymał posadę w Departamencie Politycznym jako radca ministerialny. 24 października 1935 roku został radcą legacyjnym i pełnił funkcję chargé d'affaires w poselstwie RP w Czechosłowacji. Cieszył się zaufaniem ministra Józefa Becka, który uważał go za najlepszego polityka spośród oficerów, którzy zostali przeniesieni z Wojska Polskiego do służby zagranicznej. 30 grudnia 1936 roku objął stanowisko (ostatniego) Komisarza Generalnego RP w Wolnym Mieście Gdańsku i sprawował funkcję ministra pełnomocnego i posła nadzwyczajnego. Jego zdecydowana postawa doprowadziła do ponownego zjednoczenia organizacji polonijnych w Gdańsku. W sierpniu 1939 roku zgodnie z przyjętym zwyczajem, złożył wizytę na niemieckim pancerniku Schleswig-Holstein. 1 września 1939 roku wraz z innymi pracownikami Komisariatu został aresztowany przez Niemców. Na skutek protestów wydalonego uprzednio z terytorium Gdańska, Wysokiego Komisarza Ligi Narodów Carla Jakoba Burckhardta, Niemcy 5 września 1939 roku wywieźli Chodackiego wraz z częścią pracowników Komisariatu na granicę z Litwą i tam wypuścili. W czasie II wojny światowej był żołnierzem Polskich Sił Zbrojnych we Francji i Wielkiej Brytanii, później został przeniesiony do konsulatu RP w Nowym Jorku i od 1 września 1943 roku stał na czele tajnej placówki wywiadu “Estezet”. W latach 1944-1945 był polskim oficerem łącznikowym (w stopniu majora) przy amerykańskiej służbie wywiadowczej Office of Strategic Services. Po wojnie pozostał w Stanach Zjednoczonych i pracował w Instytucie Józefa Piłsudskiego w Nowym Jorku, gdzie w latach 1949-1951 pełnił funkcję dyrektora wykonawczego. Zmarł 26 czerwca 1975 roku w Nowym Jorku.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 4465 – 26 stycznia 1922 roku)
Krzyż Walecznych – trzykrotnie
Medal Niepodległości
Legia Honorowa – Chevalier (fr.)

Chołoń Antoni     

Starszy wachmistrz broni pancernej Wojska Polskiego.Kawaler Orderu Virtuti Militari V Klasy, Krzyża Walecznych i Krzyża Monte Cassino. Po demobilizacji emigruje do Kanady i osiedla się w Winnipeg ( Manitoba ). Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr.13 w Winnipeg. Długoletni wiceprezes Koła nr.13 i 34 Placówki Canadian Legion. Zmarł 23 czerwca 1977 w Winnipeg
Choroszewski Henryk      

Urodzony 19 lutego 1914 roku. Chorąży (Warrant Officer) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Radiooperator pokładowy 301 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Pomorskiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady. Zmarł 3 sierpnia 1987 roku. 

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9057)
Distinguished Flying Medal (bryt.)
Chramiec Andrzej      

Urodzony 26 marca 1892 roku w Zakopanem. Syn Andrzeja (wójta w Zakopanem) i Jadwigi z domu Bieczyńska. Ukończył Wyższą Szkołę Realną w Krakowie (maturę zdał w 1909 roku). Studiował w Nancy we Francji (Instytut Elektryczny i Mechaniczny). 25 maja 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Wcielony do 5 Eskadry Lotniczej (Wywiadowczej), gdzie został przeszkolony na obserwatora i następnie pilota. 1 maja 1921 roku przeniesiony do 12 Eskadry Lotniczej (Wywiadowczej). Podczas wojny polsko-bolszewickiej 1920 roku podporucznik pilot 5 Eskadry Lotniczej (Wywiadowczej). Wykonał 34 loty bojowe (w sumie 54 godziny). 18 i 22 czerwca 1920 roku odznaczył się podczas walk na Ukrainie, gdzie pod Barem, śmiałymi lotami nad nieprzyjacielem przyczynił sie do rozbicia pociągu pancernego i rozproszenia kolumn atakujących. W walce pod Lwowem rozproszył kolumny nieprzyjaciela i ścigał uciekającą kawalerię sowiecką. 8 maja 1922 roku mianowany kapitanem a 17 marca 1924 roku majorem. 15 stycznia 1925 roku przeniesiony do Centralnych Zakładów Lotniczych. 25 marca 1925 roku mianowany dowódcą eskadry doświadczalno-treningowo-transportowej. 20 maja 1925 roku przydzielony do Departamentu IV Żeglugi Powietrznej. 18 sierpnia 1937 roku mianowany attaché wojskowym przy ambasadzie RP w Washington (District Columbia) w Stanach Zjednoczonych. Zmarł w lutym 1985 roku w Arlington (District Columbia) w Stanach Zjednoczonych.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 8113) – 27 lipca 1922 roku
Krzyż Walecznych
Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921
Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Polowa Odznaka Pilota (nr 23)
Odznaka Pilota (nr 617)

Chruściel Antoni     

Urodzony 16 czerwca 1895 w Gniewczynie Łańcuckiej.Pseudonim : Monter, Sokół, Cięciwa, Dozorca, Konar, Madej, Nurt, Ryż, Kaliński, Rzeczyca, Andrzej Smalawski, Adam.Generał brygady Wojska Polskiego, komendant Okręgu Warszawa Związku Walki Zbrojnej.Od 1909 w tajnym skautingu w Jarosławiu. W roku 1914 ukończył z wyróżnieniem gimnazjum w Jarosławiu.W sierpniu 1914 roku wstąpił do Legionu Wschodniego, a we wrześniu tego roku, po rozwiązaniu legionu, wcielony został do Cesarskiej i Królewskiej Armii. Po ukończeniu szkoły oficerskiej, dowodził m.in. kompanią 90 Pułku Piechoty z Jarosławia. Jego jednostka, jako jedyna w armii austriackiej wróciła w 1918 roku do garnizonu z bronią i sprzętem.Od grudnia 1918 roku w Wojsku Polskim, na różnych szczeblach dowódczych w 14 Pułku Piechoty a od roku 1922 w 42 Pułku Piechoty. Jednocześnie studiował prawo na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W październiku 1923 roku przeniesiony został do Korpusu Kadetów nr 1 im. Marszałka Józefa Piłsudskiego, gdzie objął dowództwo kompanii. W maju 1927 roku mianowany został dowódcą II batalionu 6 Pułku Strzelców Podhalańskich w Stryju. W latach 1929-1931 był słuchaczem Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 września 1931 roku, po ukończeniu szkoły i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, przeniesiony został do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy. W październiku 1934 roku powrócił do Wyższej Szkoły Wojennej na stanowisko wykładowcy taktyki. W styczniu 1937 roku rozpoczął staż na stanowisku zastępcy dowódcy 40 Pułku Piechoty "Dzieci Lwowskich". W marcu 1938 roku objął dowództwo 82. Syberyjskiego Pułku Strzelców im. Tadeusza Kościuszki w Brześciu. Na czele tej jednostki walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. Po kapitulacji Twierdzy Modlin dostał się do niewoli niemieckiej i został osadzony w obozie przejściowym Soldau (KL) w Działdowie, z którego zwolniony został w końcu października tego roku.Od czerwca 1940 roku w konspiracji jako szef Wydziału III taktyczno-wyszkoleniowego. Od października szef sztabu Komendy Okręgu Warszawa-Miasto ZWZ a od maja 1941 roku – komendant tego okręgu. 10 sierpnia 1942 roku awansowany do stopnia pułkownika służby stałej.W powstaniu warszawskim faktyczny dowódca całości sił powstańczych. Od 20 września 1944 roku dowodził Warszawskim Korpusem AK. Za udział w powstaniu awansowany rozkazem gen. Kazimierza Sosnkowskiego do stopnia generała brygady. Po kapitulacji powstania w Oflagu XIII D Nürnberg-Langwasser, a następnie w Oflagu IV C w Colditz, gdzie doczekał końca wojny.Po zakończeniu II wojny światowej pozostał na emigracji w Londynie. Pracował tam m.in. jako drugi zastępca szefa sztabu, inspektor Komisji Likwidacyjnej, a od marca 1947 roku jako członek Rady Naczelnej Koła Żołnierzy Armii Krajowej.26 września 1946 uchwałą komunistycznego Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej został pozbawiony obywatelstwa polskiego. Decyzja ta została uchylona, bez podawania do publicznej wiadomości, przez Radę Ministrów PRL 23 listopada 1971 roku - 11 lat po śmierci generała.W roku 1956 przeniósł się do Waszyngtonu, gdzie do śmierci pracował jako tłumacz i radca prawny. Zmarł 30 listopada 1960 roku. Z inicjatywy Polonii amerykańskiej jego szczątki przeniesione zostały do sanktuarium w Doylestown w Pensylwanii, nazywanego amerykańską Częstochową.28 lipca 2004 roku w 60 rocznicę powstania warszawskiego urny z prochami generała i jego małżonki Walerii zostały uroczyście sprowadzone do Polski i złożone w katedrze polowej Wojska Polskiego w Warszawie. 30 lipca na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach odbył się pogrzeb generała. Jego prochy zostały złożone w kwaterze żołnierzy Polski Walczącej.

Awanse : 
kapitan – zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów piechoty 
major – 3 maja 1926 ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 88 lokatą w korpusie oficerów piechoty 
podpułkownik – 14 grudnia 1931 ze starszeństwem z 1 stycznia 1932 i 21 lokatą w korpusie oficerów piechoty 
pułkownik – 10 sierpnia 1942 
generał brygady – 14 września 1944 
Odznaczenia : 
Krzyż Kawalerski Orderu Wojennego Virtuti Militari (5 czerwca 1947) 
Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari (28 września 1939) 
Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari (1921, nr 2371) 
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski (pośmiertnie 2 sierpnia 2009) 
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski 
Krzyż Niepodległości 
Krzyż Walecznych – czterokrotnie (1922 i 28 września 1944) 
Złoty Krzyż Zasługi 
Krzyż Armii Krajowej
Medal Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości 
Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921 
Médaille de Izere (Belgia) 
Krzyż Karola (Belgia) 

Chrzanowski Władysław    

Urodzony 17 czerwca 1902 roku. Absolwent II Promocji Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie. W 1928 roku przydzielony do 4 Pułku Lotniczego w Toruniu. W Kampanii Wrześniowej 1939 roku dowódca (w stopniu kapitana) 41 Eskadry Rozpoznawczej w składzie Armii “Modlin”. Major (Squadron Leader) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Obserwator 304 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Śląskiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady. Zmarł 24 lipca 1987 roku w Hamilton (Ontario). 

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 8494)
Cieszkowski Dołęga Antoni     

Urodzony w 1889 roku w Tobolsku. Pułkownik Wojska Polskiego. Syn zesłańca politycznego na Syberii. Podczas I wojny światowej służył w armii rosyjskiej rozpoczynając karierę od szeregowca z cenzusem na sztabs kapitanie kończąc. W 1917 roku wstąpił do formujących się oddziałów polskich. Początkowo służył w 1 Pułku Strzelców im.Tadeusza Kościuszki a następnie, już w stopniu kapitana w 5 Dywizji Strzelców Polskich (Syberyjskiej). 10 stycznia 1920 roku, 5 Dywizja skapitulowała w Rosji, jednak grupa oficerów i żołnierzy nie uznała kapitulacji i podzieliwszy się na małe oddziały, przebiła się na własną rękę do Irkucka. Stamtąd przez Mongolię i Mandżurię dotarli na wybrzeże Morza Japońskiego.Tam powstał samodzielny batalion 1 pułku strzelców, Legia Oficerska oraz oddział kawalerii i artylerii. Rząd polski zorganizował powrót oddziałów do kraju. W kwietniu zgrupowanie (na czele którego stanął były dowódca Dywizji płk Kazimierz Rumsza) wraz z rodzinami przejechało do portu Dairen i tam zaokrętowało się na statek "Jarosław". Podróż do kraju przez Nagasaki, Hongkong, Singapur, Kolombo, Aden, Gibraltar i Kopenhagę trwała 3 miesiące. 1 lipca 1920 roku przybyło do Gdańska 120 oficerów i 800 szeregowych. Zgłosili się oni do walki z bolszewikami a gdy do oddziału dołączyło 5 tysięcy ochotników z Kalisza, Kutna, Łodzi i Włocławka, została utworzona brygada piechoty, nazwana Brygadą Syberyjską. W szeregach 2 Syberyjskiego Pułku Piechoty, wchodzącego w skład Syberyjskiej Brygady Piechoty brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Mianowany do stopnia podpułkownika (55 Poznański Pułk Piechoty ?). W 1939 roku objął funkcję zastępcy dowódcy 11 Pułku Piechoty (?). Po Kampanii Wrześniowej przedostał się do Francji, skąd skierowany został do Syrii i przydzielony do Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich, z którą przeszedł cały szlak bojowy (min. wziął udział w obronie Tobruku). Pełnił funkcję dowódcy 7 Pułku Artylerii Przeciwpancernej w Armii Polskiej na Wschodzie, z którym wszedł w skład II Korpusu Polskiego we Włoszech i odbył całą kampanię włoską. Po demobilizacji wyemigrował w 1947 roku do Kanady i osiedlił się w Hamilton (Ontario). Początkowo pracował na roli a potem w przemyśle budowlanym. Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr 23 w Hamilton. Członek Związku Sybiraków i Canadian Legion. Wśród podkomendnych znany jako "Dziadzia Wania ", za sprawą silnego, kresowego akcentu. Zmarł w Hamilton 12 marca 1972 roku. Pochowany na Riverside Cemetery w Dunnville (Ontario). Syn Witold (zmarł w 2004 roku) brał udział w wojnie koreańskiej.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 561 – 26 marca 1921 roku)
Krzyż Walecznych 8 krotnie ( 4 krotnie za lata 1919 - 1920 i 4 krotnie za lata 1939 - 1945 )
Odznaka “Miecze Hallerowskie”
Distinguished Service Order (bryt.)
Croce al Valor Militare (wł.) 

źródła: fotografia dzięki uprzejmości Tomasza Lissowskiego (własność Witalija Cieszkowskiego)

Clark Mark Wayne    

Urodzony 1 maja 1896 roku w Sackets Harbor (New York) w Stanach Zjednoczonych. Amerykański generał. W roku 1917 ukończył Akademię Wojskową (United States Military Academy) w West Point (New York). Mianowany na kapitana z przydziałem do 11 Pułku Piechoty, z którym został wysłany na front do Francji, gdzie był ranny w jednej z bitew I wojny światowej. W okresie międzywojennym pełnił obowiązki zastępcy komendanta Civilian Conservation Corps w Omaha (Nebraska). W roku 1935 uczęszczał do Szkoły Dowodzenia Sztabu Generalnego (Command and General Staff School) w Fort Leavenworth (Kansas) a w roku 1937 do Wyższej Szkoły Wojennej (United States Army War College) w Carlisle (Pennsylvania). W roku 1932 mianowany majorem, w roku 1940 podpułkownikiem a w sierpniu 1941 awansował o dwa stopnie i został generałem brygady. Od roku 1940 służył w Fort Lewis (Washington). W sierpniu 1941 roku mianowany asystentem szefa sztabu ds. operacyjnych kwatery głównej US Army w Washington (DC), w styczniu 1942 roku zastępcą szefa sztabu a w październiku szefem sztabu Wojsk Lądowych oraz zastępcą dowódcy sił alianckich w Afryce Północnej. Na tym stanowisku zajął się planowaniem operacji desantowej “Torch”. Przed lądowaniem we Włoszech we wrześniu 1943 roku objął dowodzenie 5 Armią. Ponosi odpowiedzialność za zbombardowanie klasztoru na Monte Cassino 15 lutego 1944 roku. W grudniu 1944 roku przejął dowodzenie 15 Grupy Armii, co uczyniło go dowódcą wszystkich alianckich wojsk lądowych we Włoszech. 10 marca 1945 roku mianowany generałem a z końcem wojny naczelnym dowódcą Sił Sprzymierzonych we Włoszech i następnie komisarzem w amerykańskiej strefie okupacyjnej w Austrii. Jako zastępca sekretarza stanu uczestniczył w roku 1947 w negocjacjach Rady Ministrów Spraw Zagranicznych (Council of Foreign Ministers) na temat losu Austrii w Londynie i w Moskwie. W czerwcu 1947 roku wrócił do USA i objął dowodzenie 6 Armii z kwaterą główną w San Francisco (California). W roku 1949 został szefem Sił Lądowych US Army. 12 maja 1952 roku podczas wojny koreańskiej został dowódcą sił Narodów Zjednoczonych. Podpisał postanowienie o zawieszeniu broni z Koreańczykami w roku 1953. Po przejściu na emeryturę zasiadał w latach 1954–1966 w gabinecie rektora The Citadel, wyższej szkoły wojskowej w Charleston (South Carolina). Napisał dwa tomy wspomnień: Calculated Risk (1950) i From the Danube to the Yalu (1954). Zmarł 17 kwietnia 1984 roku i został pochowany na terenie The Citadel.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 10494)
Distinguished Service Cross (am.) 
Army Distinguished Service Medal with oak leaf cluster (am.) 
Navy Distinguished Service Medal (am.) 
Legion of Merit (am.) 
Bronze Star (am.) 
Purple Heart (am.)
World War I Victory Medal (am.) 
Army of Occupation of Germany Medal (am.) 
American Defense Service Medal (am.) 
European-African-Middle Eastern Campaign Medal (am.) 
World War II Victory Medal (am.) 

Crerar Henry Duncan Graham "Harry"     

Urodzony 28 kwietnia 1888 roku w Hamilton (Ontario) w Kanadzie. Kanadyjski generał i dyplomata. Był pierwszym Kanadyjczykiem, który dowodził w boju związkiem operacyjnym wielkości armii. W 1910 roku ukończył Royal Military College of Canada w Kingston (Ontario) i jako oficer artylerii wstąpił do wojska (wówczas Canadian Militia). Niezadowolony z niskich zarobków wkrótce odszedł z wojska. Do służby powrócił w 1914 roku. Podczas I wojny światowej walczył w szeregach Kanadyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego (Canadian Expeditionary Force) w Belgii i Holandii. Wojnę zakończył w stopniu podpułkownika artylerii. Po powrocie do Kanady kontynuował karierę wojskową. Zajmował wysokie stanowiska sztabowe. W latach trzydziestych kształcił się w Wielkiej Brytanii w Imperial Defence College w Londynie oraz kierował Royal Military College of Canada. W marcu 1939 roku został odpowiedzialny za mobilizację kanadyjskich sił zbrojnych. Po wybuchu wojny został mianowany generałem brygady (Brigadier) i wysłany do Londynu, gdzie kierował rozmieszczeniem kanadyjskiego kontyngentu. W czerwcu 1940 roku został odwołany do Ottawy, gdzie objął stanowisko zastępcy Szefa Sztabu Generalnego. W tym samym roku został mianowany Szefem Sztabu (Chief of General Staff National Defence Headquarters). W październiku 1941 roku otrzymał awans na generała broni (Lieutenant General). Miesiąc później poprosił o przeniesienie do Europy, aby nabrać doświadczenia w dowodzeniu w walce. Dobrowolnie zgodził się na obniżenie rangi zajmowanego stanowiska i objął dowództwo 2 Kanadyjskiej Dywizji Piechoty (2nd Canadian Infantry Division). Od grudnia 1941 roku dowodził I Korpusem Kanadyjskim (I Canadian Corps). W marcu 1944 roku przybył do Anglii, aby zostać następcą generała Andrew McNaughtona na stanowisku dowódcy 1 Armii Kanadyjskiej (1st Canadian Army), którą dowodził do roku 1946. Armia osiągnęła gotowość operacyjną 23 lipca 1944 roku i zajęła miejsce na lewej flance alianckich sił w Normandii. W sierpniu odegrała kluczową rolę w bitwie pod Falaise. Pod koniec września zachorował na czerwonkę i musiał pozostać w szpitalu a jego obowiązki przejął tymczasowo generał Guy Simonds. W listopadzie 1944 roku powrócił na front i został awansowany na generała (General). W końcowych miesiącach wojny poprowadził swoją armię przez Belgię i Holandię do północnych Niemiec. W maju 1945 roku pod jego rozkazami pozostawało 450 tysięcy alianckich żołnierzy, co było największą liczbą ludzi jaka kiedykolwiek znalazła się pod kanadyjskim dowództwem. 30 lipca 1945 roku powrócił do Kanady. W 1946 roku odszedł z armii i przeszedł do pracy w dyplomacji. Reprezentował Kanadę w Czechosłowacji, Holandii i Japonii. Zmarł 1 kwietnia 1965 roku w Ottawie (Ontario) i jest pochowany na Beechwood Cemetery w Ottawie.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 10474 - w 1944 roku)
Order of the Companions of Honour (bryt.)
Order of the Bath – Companion (bryt.)
Distinguished Service Order (bryt.)
Venerable Order of Saint John (bryt.)
Canadian Forces Decoration

 

Czajkowski Czesław Karol     

Urodzony 13 kwietnia 1895 roku w Czortkowie. Jako 17 letni student wstępuje do Związku Strzeleckiego a następnie do Legionów. W czasie I wojny światowej walczy w 3 Pułku 2 Brygady Legionów w stopniu sierżanta podchorążego. W 1918 roku awansuje na podporucznika, w 1919 roku na porucznika a w roku 1920 jest już kapitanem Wojska Polskiego. W roku 1927 awansuje na majora.W roku 1931 opuszcza swój macierzysty pułk i zostaje przeniesiony do Sztabu 2 Dywizji Piechoty w Kielcach,na stanowisko Inspektora Wyszkolenia. Następnie pełni służbę w Korpusie Ochrony Pogranicza jako dowódca baonu w Bereznym.W 1937 roku zostaje zastępcą dowódcy 9 Pułku Piechoty Legionów w Zamościu i awansuje na podpułkownika. Podczas Wojny Obronnej jest dowódcą 129 Rezerwowego Pułku Piechoty. Wstępuje do Armii Krajowej i obejmuje funkcję szefa II Oddziału na Obszar Warszawa i Prusy Wschodnie. W 1944 roku awansuje na pułkownika. Aresztowany przez Gestapo, zostaje wywieziony do Oświęcimia a następnie do Dachau. Po wyzwoleniu w 1945 roku dołącza do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. W 1951 roku, po spotkaniu z żoną i córką w Szwecji, wyemigrował do Kanady. Długoletni członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr. 2 w London ( Ontario ). Czesław Karol Czajkowski dożył 103 lat. Zmarł 17 lutego 1998 roku w London (Ontario) i został pochowany na St.Peter Cemetery.

odznaczenia polskie :
1 Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 3858 – 12 czerwca 1921 roku)
2 Krzyż Walecznych 4 krotnie w 1920 roku
3 Krzyż Niepodległości w 1925 roku
4 Złoty Krzyż Zasługi w 1933 roku
5 Polonia Restituta V klasy w 1935 roku

odznaczenia francuskie :
1 Croix de Guerre w 1935 roku

odznaczenia polskie - kombatanckie :
1 Złoty Krzyż Zasługi SPK w Kanadzie w 1982 roku
2 Złota Odznaka Federacji Światowej SPK w 1988 roku
3 Krzyż Federacji Światowej SPK w 1995 roku

Czajkowski Kazimierz    

Urodzony 7 lipca 1920 roku. Sierżant Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pilot 301 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Pomorskiej” im. Obrońców Warszawy. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł 1 maja 2006 roku w Chapel Hill (North Carolina). 

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 8254) 
Czarnecki Józef    


Urodzony 8 marca 1912 roku. Sierżant Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Radiooperator pokładowy 300 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Mazowieckiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł w marcu 1972 roku w Illinois.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11090)
Czech Mieczysław   

Urodzony 31 grudnia 1915 roku w Stanach Zjednoczonych. Zasadniczą służbę wojskową odbył w 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich w szwadronie szkolnym. Szkołę podoficerską ukończył 6 lipca 1937 roku ze stopniem starszy ułan. We wrześniu 1939 roku jako kapral zawodowy był zastępcą dowódcy I plutonu 1 szwadronu 14 Pułku Ułanów. 23 września 1939 roku za uratowanie pułkowego sztandaru (który przejął z rąk rannego chorążego pułku, Feliksa Maziarskiego) podczas szarży pod Wólką Węglową 19 września 1939 roku, został odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari V Klasy. Zmarł 30 marca 1944 roku w miejscowości Wielowieś (obecnie Tarnobrzeg Wielowieś) i został pochowany na miejscowym Cmentarzu Parafialnym. Generał Juliusz Rómmel (który pomylił imię bohatera z Wólki Węglowej z olimpijczykiem Bronisławem Czechem, zmarłym w obozie koncentracyjnym w Auschwitz) tak wspominał jego postać: “pułkownik Godlewski złożył mi raport i przyprowadził ze sobą kilku oficerów i żołnierzy a wśród nich kaprala Bronisława Czecha. Ucałowałem tego dzielnego żołnierza i przypiąłem mu w imieniu Naczelnego Wodza i Kapituły Orderu, Krzyż V Klasy Virtuti Militari, który sam nosiłem. Zebrani na ulicy koledzy zgotowali mu szumną owację. Był to jeden z tych wielu bohaterów, którzy z pogardą śmierci wykonali swój obowiązek żołnierski. Nikt spośród nich nie widział w tym nic nadzwyczajnego. Każdy uważał, że jest to rzecz zwykła, wchodząca w zakres jego czynności związanych z pełnieniem służby” (patrz nota biograficzna Feliksa Maziarskiego).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 12132)

Czeglik Witold Józef   

Urodzony 14 grudnia 1914 roku w Nowym Jorku (New York) w Stanach Zjednoczonych. Podporucznik Wojska Polskiego. Syn Adolfa i Katarzyny z domu Iwaszko. W roku 1921 powrócił z rodziną do kraju. W roku 1935 ukończył Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Wilnie. Absolwent Szkoły Podchorążych Rezerwy w Wilnie. W latach 1937-1939 studiował na wydziale lekarskim Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie. Uczestnik Kampanii Wrześniowej 1939 roku. Żołnierz 85 Pułku Strzelców Wileńskich. Brał udział w obronie Wilna. Po kapitulacji w sowieckiej niewoli w Żagarach na Żmudzi. Zwolniony w 1941 roku powrócił do rodziny w Bieniakoniach na Białorusi. W maju 1943 roku wstąpił do formującego się V Batalionu 77 Pułku Piechoty AK Okręg Nowogródzkiego, objął dowództwo plutonu w 2 kompanii i przyjął pseudonim “Włóczęga”. Za męstwo wykazane w akcji 6 lutego 1944 roku odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari V Klasy. W roku 1945 zamieszkał w Gdańsku. Studia medyczne kontynuował na Uniwersytecie Poznańskim, gdzie w roku 1947 uzyskał absolutorium a w roku 1951 dyplom. W latach 1948-1971 był lekarzem a od 1951 roku ordynatorem Wojewódzkiego Szpitala Neuropsychiatrycznego w Kościanie, oddział w Wonieściu (województwo wielkopolskie). Żonaty z Janiną z domu Lewandowska. Cztery córki: Barbara Teresa (1948-1949), Ewa (ur. 1950), Bożena (ur. 1951) i Barbara (ur. 1953). Zmarł 29 października 1971 roku. Pochowany na cmentarzu w Kościanie.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 12407)
Krzyż Partyzancki - w 1959 roku
Czekałowski Zdzisław     

Urodzony w 1908 roku. Podpułkownik dyplomowany Wojska Polskiego. Żołnierz II Korpusu Polskiego we Włoszech. Od maja 1944 roku dowódca 3 Batalionu Strzelców Karpackich ( w składzie 1 Brygady Strzelców Karpackich 3 Dywizji Strzelców Karpackich ).Po demobilizacji emigruje do Kanady i osiedla się w Toronto ( Ontario ).Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr.20 w Toronto. Zmarł 7 sierpnia 1977 roku w Toronto.

odznaczenia polskie :
Order Wojenny Virtuti Militari IV Klasy
Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy
Krzyż Walecznych

 

Czermiński Władysław  

Urodzony w 1910 roku w Jeżewie koło Sierpca. Kapitan rezerwy Wojska Polskiego, pseudonim “Jastrząb”. W roku 1929 ukończył seminarium nauczycielskie w Wymyślinie. W roku 1932 ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Krakowie. W roku 1932 przeniósł się na Wołyń. Uczył w szkole im. Ignacego Mościckiego w Kowlu, później był kierownikiem szkoły w Podryżach. W roku 1941 wstąpił do konspiracji (Związek Walki Zbrojnej AK). W Budach Ossowskich przeżył atak UPA (Ukraińska Powstańcza Armia) i przeniósł się do Kowla, pozostając w dyspozycji dowódcy Inspektoratu Rejonowego AK. Jego zadaniem było organizowanie konspiracji w obwodzie Kowel-Teren. Zrezygnował z tej działalności z powodu trudności w poruszaniu się po terenach opanowanych przez nacjonalistów ukraińskich. 16 lipca 1943 roku skierowany do Zasmyk, gdzie zorganizował oddział partyzancki, którego stan osiągnął 150 ludzi. Jedną z pierwszych akcji bojowych oddziału był uprzedzający atak na dwie sotnie UPA, przygotowujące się do zaatakowania Zasmyk. 31 sierpnia 1943 roku w godzinach rannych, korzystając z zaskoczenia, rozproszono przeciwnika kwaterującego w miejscowości Gruszówka, zadając mu straty w wysokości kilkunastu zabitych, przy stratach własnych 1 zabitego i 2 rannych. W kolejnych miesiącach oddział dokonywał ewakuacji Polaków do bazy w Zasmykach i brał udział w walkach z UPA w obronie ludności polskiej. Na początku października 1943 roku urządził demonstracyjny przemarsz przez tereny opanowane przez nacjonalistów ukraińskich. 5 października 1943 roku wspólnie z oddziałem AK Kazimierza Filipowicza, pseudonim"Kord", dokonał odwetowego ataku na ukraińskie wsie Połapy i Sokół, których mieszkańcy uczestniczyli w rzeziach polskich miejscowości w powiecie lubomelskim. W listopadzie 1943 roku bronił czeskiego Kupiczowa, zaatakowanego przez UPA. Na początku 1944 roku został dowódcą batalionu należącego do zgrupowania pułkowego “Gromada”, 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty AK. Batalion powstał na bazie oddziału „Jastrzębia”, uzupełniony kompanią policjantów z Maciejowa, którzy przeszli do AK. Uczestniczył w walkach z Niemcami w ramach Akcji “Burza” na Wołyniu. Batalion pod jego dowództwem wyróżnił się min. 16 kwietnia 1944 roku brawurowym atakiem “na bagnety”, na nacierającą piechotę niemiecką i węgierską wspieraną przez czołgi, co pozwoliło w krytycznej sytuacji dywizji (okrążenie) odzyskać utracone pozycje. 21 kwietnia 1944 roku, jego batalion podczas przebijania się dywizji z okrążenia uległ rozdzieleniu. Około 200 ludzi wraz z Czermińskim pozostało w kotle. Wkrótce oddział urósł do stanu 420 ludzi i przez dwa miesiące skutecznie uchodził niemieckim obławom. 23 czerwca 1944 roku oddział opuścił Wołyń przeprawiając się przez Bug i wziął udział w Akcji “Burza” na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu II wojny światowej w obawie przed represjami komunistycznymi wyemigrował do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. Zmarł 31 sierpnia 1995 roku.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 12304) 
Czołowski Tadeusz Mieczysław  

Urodzony 27 grudnia 1904 roku. W wieku 14 lat uczestniczył w walkach z bolszewikami. Absolwent Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Uczestnik Kampanii Wrześniowej 1939 roku. Po kapitulacji przedostał sie do Francji. Podpułkownik (Wing Commander) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Od 17 stycznia do 28 lipca 1943 roku dowódca 305 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Wielkopolskiej”. 29 sierpnia 1942 roku jego Wellington Z1460 uczestniczył w bombardowaniu Saarbrücken. Podczas lotu powrotnego samolot (dziesięć razy atakowany przez niemieckie myśliwce) zapalił się w powietrzu. Na rozkaz dowódcy trzech członków załogi wyskoczyło ze spadochronami: porucznik Henryk Aleksandrowicz i kapral Marian Ćwikalski (dostali się do niewoli) oraz kapral Franciszek Kula (przedostał się do nie okupowanej części Francji i 6 października 1942 roku wrócił do Anglii). Kapral Stefan Rueger został ciężko ranny w tylnej kabinie strzelca i wkrótce zmarł. Piloci Tadeusz Czołowski i Mieczysław Seredyn podjęli skuteczną próbę ugaszenia pożaru i dolecieli do Anglii lądując przymusowo pod Manston. W roku 1952 wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Współzałożyciel Stowarzyszenia Lotników Polskich w USA. Zmarł 23 lutego 1996 roku w Chicago (Illinois).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9507)
Krzyż Walecznych
Distinguished Flying Cross (bryt.)

Czubak Bolesław   

Porucznik 6 baonu 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Pierwszy prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie (kadencja 1946-47). Poniżej wspomnienia spisane przez niego w październiku 1986 roku:
Urodziłem się w Wadowicach w województwie krakowskim. Mój dziadek ze strony matki był bardzo bogaty. Pochodził z Fidelusów, rodziny, która prawdopodobnie przyjechała z Hiszpanii. Dziadek kupił majątek na wschodzie od jednego z książąt Jabłonowskich w województwie stanisławowskim. Skończyłem gimnazjum w Krakowie. W domu bywałem bardzo rzadko. Większość czasu spędzam w internatach. Po maturze poszedłem do Szkoły Podchorążych przy 19-tym pułku we Lwowie a potem wysłano mnie na praktykę do 48-go pułku do Stanisławowa. Po jej zakończeniu w 1938 roku dostałem nominację na podporucznika, co było raczej nieczęste. Chciano mnie w ten sposób zachęcić do wybrania kariery zawodowego wojskowego. Ostatni rok przed wojną uczyłem w Korpusie Kadetów we Lwowie. Wybuchła wojna. Zostałem zmobilizowany w drugim rzucie do 48 pułku do Stanisławowa. Wymaszerowaliśmy 3 września. Od Dębicy wycofywaliśmy się aż do Lwowa. Musieliśmy się przebijać przez nacierających Niemców. Byłem dowódcą kompanii. W Piaskach pod Lwowem zorganizowano linię obrony. Niestety przeważające siły niemieckie przerwały ją wkrótce. Jak grom z nieba spadła wiadomość, że Rosjanie zaatakowali i zajęli Lwów. O godzinie 2-ej w nocy zwołaliśmy naradę kilku oficerów, aby zadecydować, co robić dalej. Zdecydowaliśmy się przedostać do Lwowa. Miałem tam znajomych. Po dwóch dniach pobytu u przyjaciół doniesiono mi, że rozwieszono odezwę władz sowieckich, że wszyscy oficerowie mają się zebrać na rynku koło hotelu George'a. Kilka tysięcy emerytowanych oficerów rezerwy i ja między nimi, zebrało się w wyznaczonym punkcie. Wojsko sowieckie otoczyło nas i załadowali nas na stacji kolejowej na wagony. Transport przetaczał się między Stanisławowem i Podhajcami tam i z powrotem. Wyglądało na to, że nie wiedzieli, co mają z nami zrobić. Zatrzymali pociąg przy jakiejś wiosce i pozwolili niektórym oficerom pójść do wioski i zaopatrzyć się w jedzenie. Niewielu oficerów zdecydowało się pójść do wioski, bo obawiali się band ukraińskich, które grasowały w tym rejonie. Jeden z moich kolegów oficerów, podporucznik Nitka, miał ojca, maszynistę i ten pomógł mu się wydostać z transportu. Podjechał lokomotywą na sąsiedni tor, puścił parę i w jej kłębach udało się Nitce przeskoczyć do maszyny. Jeden z sowieckich żołnierzy zwrócił się do mnie w przystępie szczerości i powiedział: "Ty pożałujesz, że jesteś oficerem. Pójdziesz pod ściankę." Wziąłem jego ostrzeżenie serio i poprosiłem go, aby mi pozwolił przynieść ze stacji gorącą wodę dla chorych. Skorzystam z tej okazji, zdobyłem od kolejarzy cywilne ubranie i ukryłem się w piekarni niedaleko stacji. To mnie uratowało od niechybnej śmierci. Wszyscy moi koledzy z transportu zginęli w Katyniu. W cywilnym ubraniu przedzierałem się do Nadwórnej nad granicą rumuńską. Rosjanie obstawili szczelnie granice. Postanowiłem zorganizować ucieczkę do Rumunii. Dla zamaskowania zgłosiłem się jako nauczyciel do miejscowej szkoły i pracowałem tu przez dwa miesiące. Tu muszę opowiedzieć dziwne zdarzenie. Jedna ze znajomych dziewcząt na "andrzejki" przepowiadała mi z lanego wosku moją przyszłość. Powiedziała, że pójdę na krótko do Rosji na Ural, potem na południe a potem na inny kontynent. Nie wierzyłem, ale przepowiednia okazała się trafna. Organizowałem przeprawy przez granicę. Znalazłem przewodnika, Bojka, który szczęśliwie przeprowadził do Rumunii kilka grup. Płaciliśmy mu ubraniami, bo pieniądze nie miały wartości. Zorganizowałem podziemny punkt, nawiązałem kontakt ze Lwowem i stamtąd przysyłano mi ludzi z poleceniem, aby ich przeprowadzić przez granicę. W końcu ja sam chciałem się przedostać za granicę, bo zauważyłem, że dom, w którym mieszkałem jest obserwowany. Zwiększyłem środki ostrożności i chodziłem tylko do szkoły. W tym samym domu mieszkał ukraiński ksiądz o prohitlerowskim nastawieniu. Któregoś wieczoru wróciłem do domu i zastałem w moim mieszkaniu NKWD. Z miejsca zaaresztowali mnie. Pozwolili zabrać futro (była zima - luty). Nie przesłuchiwali mnie w Nadwórnej a oficer NKWD, który mnie aresztował, przyjechał ze Lwowa. Przewieźli mnie do Lwowa i zamknęli w więzieniu na Zamarstynowie. Zaczęły się przesłuchania. Pytali kogo znam w Nadwórnej. Podałem, że znam wszystkich nauczycieli i nikogo więcej. Nie wiedziałem o co chodzi. Zarzucali mi, że miałem kontakty z ośrodkami kontrrewolucyjnymi we Lwowie. Oczywiście zaprzeczałem wszystkiemu. Okazało się, że z ostatniej przeprawy schwytali dwóch ludzi, którzy na śledztwie wyznali, że to ja organizowałem przerzuty przez granicę. Jeden z nich, którego przebrałem za drwala, mimo ostrzeżeń, zabrał ze sobą portfel ze zdjęciami żony i dziecka i z tego go rozszyfrowali. Przez kilkanaście miesięcy siedzieliśmy w jednej celi razem z całą, ostatnio schwytaną partią, przekradających się za granicę. Był z nami również Hucuł, przewodnik, który bardzo źle znosił więzienie, nie wytrzymał nerwowo i powiesił się. Zawieźli mnie do obozu w Targopolu. Była to centrala zawiadująca wieloma obozami koncentracyjnymi. Pracowałem tam przy wyładowywaniu wagonów. Charakterystyczne było, że współwięźniowie Rosjanie, mimo wspólnego losu, starali się dokuczyć nam Polakom, utrudniając nam np. przenoszenie worków. Praca przy wyładunku dawała nam okazję do podkradania jedzenia, cukru. Kiedyś zabrałem kilka ciastek z przesyłki dla kierownictwa obozu. Jeden z żołnierzy pilnujących nas, okazał mi trochę sympatii i udał, że nie zauważył niczego. Wybuchła wojna z Niemcami. Siedziałem w więzieniu, w jednej celi, wraz z 50 innymi więźniami. Prawdopodobnie dostałem się do tej grupy tylko dlatego, że byłem oficerem. Spotkałem tam wielu Polaków z Rosji i z Litwy. Widzieliśmy przez okno, jak rozstrzeliwali innych więźniów. Dowiedzieliśmy się w więzieniu o zawarciu umowy między Sikorskim a Stalinem. Czekaliśmy na zwolnienie, jednakże daremnie. Postanowiliśmy z kolegą pójść do komendanta i domagać się zwolnienia na podstawie zawartej umowy. Zagrozili nam rozstrzelaniem. Ostatecznie jednak skończyło się przeniesieniem mnie do innego więzienia. Tam spotkałem więźnia o nazwisku Brandys, który okazał się późniejszym premierem Izraela. Był sprytny, nigdy nie pracował w obozie. My ścinaliśmy drzewa a on zawsze pozostawał w obozie. Może dlatego, że w NKWD było sporo Żydów i ci protegowali ich. Umówiłem się z Brandysem, że będziemy się domagali od komendanta zwolnienia z obozu i zagroziliśmy głodówką całej grupy więźniów. Skończyło się karcerem. Posadzili nas na trzy dni, bez jedzenia. Oficer NKWD zaproponował, że skoro jesteśmy teraz aliantami, przerzucą nas za linie niemieckie, abyśmy dołączyli do działającej tam sowieckiej partyzantki. Nie godziłem się na to, bo chciałem iść do polskiego wojska. Zażądałem wysłania telegramu do polskiego ambasadora Kota. Będziemy głodowali tu tak długo, aż nie nadejdzie od niego odpowiedź. Po trzech dniach nadeszła odpowiedź i nazajutrz zwolnili nas. Pojechaliśmy do Archangielska i stamtąd już na południe Rosji. Dojechaliśmy do Ługowoje, gdzie formowało się polskie wojsko, wkrótce stamtąd przez Krasnowodzk do Persji. Dostałem się do 26-go pułku. W Palestynie w obozie zachorowałem. Lekarze podejrzewali, że mam tyfus, bo miałem czerwona wysypkę na brzuchu. Okazało się, że alarm był fałszywy. Major Borkowski, mój były dowódca ze Stanisławowa rozpoznał mnie i przekazał mnie jako wykładowcę do Szkoły Podoficerskiej. Przerzucano nas z miejsca na miejsce. Byliśmy w Syrii, potem w Iraku. Zostałem dowódcą podoficerskiej szkoły weryfikacyjnej. Zatwierdzała ona stopnie tych, którzy nie mieli żadnych dokumentów, a takich było wielu. Dowódca Brygady, generał Peszek rozpoznał mnie również i proponował mi aby pójść do Wyższej Szkoły Oficerskiej. Niestety spóźniłem się o dwa dni i grupa wytypowanych oficerów wyjechała już do Anglii. Dowódca batalionu Paluch, odkomenderował mnie z kolei do Szkoły Podchorążych w Kirkucie. Uczyłem tam terenoznawstwa i taktyki. Zdarzyło się raz nieszczęście. Odbywał się wykład o obchodzeniu się z granatami. 50 chłopaków zgromadziło się w jednym pomieszczeniu wokół stołu. Odbezpieczony granat wypadł instruktorowi z ręki! 15 chłopców odniosło rany! Syn pułkownika Gigiela z 49-go pułku, chcąc uratował ludzi, przykrył granat rękami. Stracił ręce i oko. Spotkałem go później w Londynie, uczył w wojennej szkole angielskiej, potem pracował w angielskim wywiadzie. Wspaniale się trzymał! Jego brawura uratowała wielu. I znów przenoszono nas do Palestyny, Egiptu i w końcu jako dowódca 3-ej kompanii pojechałem do Włoch, na front. Wysłano nas na patrol. Mieliśmy dotrzeć do rzeki. Nie miałem dużego doświadczenia w włoskich górach i zagubiliśmy się. Schwytaliśmy niemieckiego obserwatora i zabraliśmy go do niewoli. Zaznajamialiśmy się z terenem pod Monte Cassino. Pamiętam dwóch chłopców Leszka Kunca i Tytusa, którzy skończyli szkołę podchorążych. Dostali rozkaz, aby dołączyć do kompanii, jako uzupełnienia, po bitwie pod Monte Cassino. Nie posłuchali i uciekli ze szkoły, by dołączyć do kompanii. Tak bardzo chcieli wziąć udział w zapowiadanej bitwie. Po pierwszym ataku Tytus zginął. Został również ranny mój dowódca kompanii Tarnowiecki. W tej sytuacji, jako zastępca, objąłem dowództwo nie czekając na rozkaz dowódcy batalionu. Chcę tu sprostować powtarzaną wielokrotnie w źródłach informacje. To nie 12 Pułk był pierwszy pod Monte Cassino, ale major Paluch i ja. Paluch, bardzo odważny major, przyszedł do mnie o 8-ej godzinie rano i zaproponował pójście do klasztoru. Zabraliśmy ze sobą dwóch szperaczy. Major uważał, że po tylu pociskach nie powinno zostać żadnej aktywnej miny ludzkiej. I rzeczywiście było pusto i spokojnie doszliśmy do klasztoru. Niemców już nie było. Nie mogliśmy nawet znaleźć żadnego przedmiotu, który chcieliśmy zabrać jako pamiątkę. Straty w mojej kompanii w rannych i zabitych dochodziły do 50%. Jako uzupełnienie dostałem wielu żołnierzy z niemieckiej armii, Polaków ze Śląska, z Pomorza. Byli to wspaniali żołnierze. Na ogół młodsi i dobrze wyszkoleni. Zmienili wszyscy nazwiska na wypadek dostania się do niemieckiej niewoli. Z nimi przeszedłem kampanię we wschodnich Włoszech. Jako pierwsi zajęliśmy Ankonę. Jeden z moich podchorążych był inżynierem. Namawiał mnie aby zabrać platynę z elektrowni. "Będzie pan milionerem po wojnie" - mówił. Zdecydowanie zabroniłem mu. Stałem na kwaterze w pałacu gubernatora. Pałac był świetnie wyposażony w porcelanę i sztućce. Miałem ambicję, aby pokazać jak mnie moja matka uczyła eleganckiego przyjmowania gości. Zaprosiłem wszystkich dowódców łącznie z dowódcą dywizji. Jeden z moich żołnierzy, Jasio Małolepszy pochodził z Legii Cudzoziemskiej. Postarał się o alkohol i nauczył mnie pić. Przez pomyłkę wypiliśmy toast nie koniakiem, lecz czystym spirytusem. Wszyscy się zakrztusili a tylko dowódca dywizji poprosił o więcej. Pod Ankoną staraliśmy się zdobyć jeńców. Obserwowaliśmy przez szereg dni kiedy przynoszą obiad na linię. Zdecydowałem, że zaatakujemy w samo południe. Wziąłem na patrol samych ochotników. Zabraliśmy czujki bez wystrzału a po nich, również bez wystrzału, 32 Niemców. Nikt się nie spodziewał. Wdarliśmy się pierwsi do Ankony i za to dostałem Krzyż Virtuti Militari. Wojna się skończyła. Kanada była pierwszym krajem, który podjął inicjatywę przyjęcia polskich weteranów. Prawie połowa mojej kompanii zdecydowała się jechać ze mną do Kanady. Zorientowałem się, że był to bardzo przedsiębiorczy element. W Falconara zostało założone pierwsze Koło Stowarzyszenia Polskich Kombatantów. Zostałem wybrany prezesem. Poprosiłem, aby cały zarząd stowarzyszenia został zlokalizowany w centrum Kanady, w Manitobie. Niestety tylko mnie przysłali do Winnipegu, całą resztę rozrzucili po różnych prowincjach. Zaczęto nas zwalniać z wojska. Dostałem odprawę w wysokości 150 funtów angielskich. W Winnipegu miejscowa Polonia przyjęła nas bardzo serdecznie. Powitał nas brygadier Morton i zabrał nas do koszar. Byliśmy zainteresowani zakupieniem dla kombatantów grupowych ubezpieczeń. Przedstawiciel Metropolitan Company, Ukrainiec zaoferował swą pomoc. Zarejestrował 150 kombatantów w swoim towarzystwie ubezpieczeniowym. Każdy musiał na wstępie zapłacić składkę ubezpieczeniową. Początkowo wydawało mi się, że warunki ubezpieczenia są dobre. Po rozmowie z pułkownikiem Sznukiem w Ottawie okazało się, że agent nieprawnie pobrał od nas pieniądze. Po interwencjach u redaktora Synowieckiego z miejscowego "Czasu", Gruszki z miejscowej "Free Press", po bezpośrednich telefonach do Centrali Metropolitan w Stanach Zjednoczonych, udało się nam unieważnić umowę i odzyskać wpłacone pieniądze. Pierwsze moje próby pracy na farmie, przy dojeniu krów, zakończyły się niefortunnie. Zostałem pokopany przez krowę. Usiłowania Synowieckiego zwolnienia mnie z farmy spełzły na niczym. Wkrótce jednak udało mi się uzyskać formalne przeniesienie na farmę Polaka Dukowskiego, który nie wymagał ode mnie pracy. Mieszkałem w Winnipegu i mogłem więcej czasu poświęcić na sprawy związane z rozrzuconymi po farmach żołnierzami. Okazało się, że u wielu kombatantów stwierdzono gruźlicę i chciano ich odesłać do miejsc, skąd przyjechali, tzn. do Włoch. Po naszych protestach udało się ich wszystkich umieścić w sanatorium w Brandon. Mieli tam dobre warunki i wszyscy zostali po pewnym czasie wyleczeni. Zorganizowano dobrowolną składkę wśród kombatantów i opiekowaliśmy się nimi jak się dało. Było również wiele innych przypadków na farmach wymagających interwencji. Były wypadki pobicia naszych chłopców, przez farmerów, były prośby o przeniesienia na inne farmy. Tragiczne były wypadki samotności żołnierzy rzuconych na odległe farmy, bez możliwości porozumienia się w języku angielskim. Sprawy te musiałem negocjować z kanadyjskim przedstawicielem min. rolnictwa, Christiansonem. Mielimy problemy z wstrzymywaniem z Anglii wypłat, należnych dla byłych żołnierzy z tytułu odprawy. Obawiali się, że po ich wypłaceniu, żołnierze rzucą farmy i przyjadą do miasta. Dominion Bank przetrzymywał te pieniądze i odmawiał doliczania procentów. Wiele spraw udało mi się załatwić, dzięki dobrej współpracy z redaktorem Synowieckim, i mecenasem Dubieńskim, który miał dobre kontakty z Christiansonem. Miałem trudności finansowe. Jedynym łupem z wojny, który mi został był album Mussoliniego. Nie pozwalałem chłopcom niszczyć i zabierać rzeczy. Ale po walce, w której zdobyliśmy zamek Mussoliniego della Caminata, zabraliśmy kilka drobiazgów na pamiątkę. Pozostał mi miecz Mussoliniego i 2 albumy z fotografiami. Niemądry byłem wówczas i powyrzucałem zdjęcia z albumu. Sam album sprzedałem w Kanadzie za 300 dolarów. Wystarczyło mi to na przeżycie kilku miesięcy i na wyjazd do Ottawy. Mieliśmy pretensje do farmerów i władz, że traktują nas jak jeńców wojennych. W pewnym momencie rozważałem nawet możliwość zorganizowania strajku, aby wymusić na nich właściwe traktowanie. Synowiecki odwiódł mnie od tego zamiaru i miał chyba rację. W Ottawie spotkałem członków Kongresu Polonii Kanadyjskiej i prosiłem ich o interwencję w naszej sprawie. Spotkałem po raz pierwszy Ostrowskiego a także Rozmarka z Kongresu Polonii Amerykańskiej. Było to moje pierwsze spotkanie z centralnymi władzami Polonii. Byłem wówczas młody, nie miałem doświadczenia i nie miałem zamiaru włączać się w wewnętrzne spory w Kongresie. Udało mi się załatwić sprawę emerytury, renty dla rannych, którzy przyjechali z nami. Kolega Sokołowski zwrócił uwagę, że nie nadaję się do lawirowania, że jestem zbyt prostolinijny. Zaproponował, żeby w moim imieniu mówił kol. Ostrowski. Zgodziłem się na to. Zgłosiłem chęć przystąpienia Kół Stowarzyszenia Polskich Kombatantów do Kongresu. Zamierzaliśmy przystąpić do zbudowania bazy materialnej Kół. Na początek proponowaliśmy oszczędnościowe kasy samopomocowe w Kołach. Kongres obiecał dać 200 000 dolarów na początek, ale to pozostało w sferze obietnic. Zwołałem zebranie wszystkich łączników do Toronto i zdałem im sprawę z moich rozmów w Kongresie. Zrezygnowałem ze stanowiska prezesa Kombatantów i na kolejnym walnym zebraniu wybrano prezesem Ostrowskiego. Dalsze moje losy prowadziły przez Vancouver. Pracowałem w tartaku z Antonim Barzyckim. Chodziłem do szkoły, aby podciągnąć swoje kwalifikacje. Skończyłem kurs dla księgowych, kurs medyczny pierwszej pomocy. Przez jakiś czas pracowałem na statku jako stuart. Złożem wniosek o paszport amerykański i o dziwo dostałem go łatwo, pewnie dzięki protekcji znajomego senatora z Seattle. Znalazłem się w San Francisco. Moje medyczne kursy pomogły mi w uzyskaniu pracy w pogotowiu. Z kolei dostałem bardzo dobrze płatną pracę jako księgowy, w końcu awansowałem do stanowiska kierownika działu planowania z 12 pracownikami. Jestem obecnie na emeryturze.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 10833)

Dej Czesław (Dey Chester)    

Urodzony 8 marca 1915 roku. Major (Squadron Leader) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pilot 300 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Mazowieckiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł 15 maja 1999 roku w stanie California.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9044)
Distinguished Flying Cross (bryt.)

 

Dekowski Jan Józef     

Urodzony w 1882 roku.Pułkownik Wojska Polskiego.Kawaler Orderu Virtuti Militari V klasy.Syn emigrantów polskich w Stanach Zjednoczonych, kapłan Zgromadzenia Misjonarzy Ducha Świętego. W początkach 1918 roku przybył z ochotnikami polskimi do Francji i został kapelanem 3 Pułku Strzelców Armii Polskiej.Uczestniczył w walkach w Wogezach, gdzie wyróżnił się w czasie ataku niemieckiego na pozycje polskie " dając zachowaniem swoim przykład męstwa i cnót obywatelskich ". Po wojnie osiedlił się w Kanadzie.Był proboszczem wielu parafii polskich w Toronto.Zmarł w 1949 roku i pochowany został na Polskim Cmentarzu Wojskowym w Niagara on the Lake ( Ontario ).

 

 

         

Dempniak Jan      

Urodzony 28 sierpnia 1913 roku w Łanowicach, powiat Sambor, województwo lwowskie w rodzinie rolniczej. Podpułkownik dyplomowany Wojska Polskiego. Po ukończeniu gimnazjum im. Mikołaja Kopernika w Samborze wstępuje do Wojska Polskiego. W roku 1935 kończy Szkołę Podchorążych w Komorowie i w stopniu podporucznika dostaje przydział do 5 Pułku Strzelców Podhalańskich w Przemyślu. W marcu 1939 roku awansuje na porucznika. Podczas kampanii wrześniowej 1939 roku walczy pod Drohobyczem i Samborem. 22 września w miejscowości Klimiec przekracza granicę węgierską i zostaje internowany. Ucieka z internowania i 2 grudnia 1939 roku przedostaje się do Francji. Po zweryfikowaniu dostaje przydział do 3 Pułku Grenadierów Śląskich, formującego się w Camp de Coëtquidan. Obejmuje stanowisko dowódcy kompanii szkolnej ciężkich karabinów maszynowych. Po ukończeniu kursu zostaje mianowany dowódcą 8 kompanii a przed wyruszeniem na front obejmuje funkcję adiutanta II baonu. Po kapitulacji Francji dostaje się 22 czerwca do niewoli niemieckiej w miejscowości St. Die. Po trzech miesiącach niewoli udaje mu się zbiec. Podróżuje przez Hiszpanię i Portugalię i w kwietniu 1941 roku przybywa do Wielkiej Brytanii. Ponownie zweryfikowany przydzielony zostaje do “Grupy generała Ducha”, udającej się do Kanady w celu rekrutacji ochotników do Armii Polskiej. W Kanadzie przebywa od lipca 1941 roku do maja 1942 roku i pełni funkcję zastępcy dowódcy kompanii. Po powrocie z Kanady kończy Kurs Wyższej Szkoły Wojennej w Szkocji i zostaje przydzielony do 3 Dywizji Strzelców Karpackich w Iraku na stanowisko oficera informacji a następnie oficera operacyjnego dywizji. Z 3 DSK odbywa całą kampanię włoską. 5 lipca 1944 pod Loreto zostaje ranny. Po zakończeniu działań wojennych pełni kolejno funkcję szefa sztabu 2 Baonu Strzelców Karpackich, zastępcy dowódcy i ostatniego dowódcy 1 Baonu Strzelców Karpackich. W Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia pełni funkcję oficera rozmieszczenia. Po demobilizacji emigruje w roku 1948 do Kanady i osiedla się w Toronto (Ontario). Początkowo pracuje na farmie i w fabryce. Po ukończeniu kursu pracuje przez 14 lat w księgowości. W roku 1954 zakłada rodzinę (córka Ilona, syn Krzysztof). W roku 1976 po operacji serca przechodzi na emeryturę. Zmarł w 1998 roku i pochowany został na Park Lawn Cemetery w Toronto.

Odznaczenia:

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 10751)
Krzyż Walecznych – czterokrotnie
Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami
Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino
Croix de Guerre (fr.).

 

Dervishian Ernest Herbert

Urodzony 10 sierpnia 1916 roku w Richmond (Virginia) w Stanach Zjednoczonych (ormiańskie imię i nazwisko: Երւանդ Տերվիշեան). Syn ormiańskich emigrantów, otrzymał imię Yervant (Երւանդ). W roku 1933 ukończył szkołę średnią (John Marshall High School). W roku 1937 ukończył studia prawnicze. We wrześniu 1941 roku wstąpił do Armii Stanów Zjednoczonych i przeszedł szkolenie w Camp Croft (South Carolina). Uczestnik kampanii włoskiej. Sierżant 133 Pułku Piechoty, 34 Dywizji Piechoty. 23 maja 1944 roku w pobliżu miasta Cisterna we Włoszech wielokrotnie atakował w pojedynkę niemieckie pozycje, biorąc wielu jeńców. Za czyn ten awansowany został 8 stycznia 1945 roku do stopnia podporucznika i odznaczony najwyższym odznaczeniem wojskowym Stanów Zjednoczonych, Medalem Honoru. Zdemobilizowany w stopniu pułkownika. Zmarł 20 maja 1984 roku. Pochowany 23 maja w Westhampton Memorial Park w Richmond.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11541)
Medal of Honor (am.)
Silver Star (am.)
Bronze Star (am.)
Croce al Valore Militare (wł.)

Deskur Jerzy

Urodzony 27 grudnia 1896 roku. Pułkownik kawalerii Wojska Polskiego. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920 roku (w stopniu porucznika 12 Pułku Ułanów Podolskich). W Kampanii Wrześniowej 1939 roku major 10 Brygady Kawalerii Zmotoryzowanej (jeden z trzech żołnierzy Brygady obok Stanisława Maczka i Kazimierza Dworaka, dekorowany Orderem Wojennym Virtuti Militari IV Klasy za Kampanię Wrześniową). Po Kampanii Wrześniowej przedostał się do Francji, gdzie objął dowództwo nad odrodzonym 24 Pułkiem Ułanów (dowodził pułkiem w latach 1940-1942). Od 13 września 1942 roku do 13 października 1943 roku dowódca 1 Pułku Artylerii Przeciwpancernej (w składzie 1 Dywizji Pancernej). Po wojnie został komendantem okupacyjnym miasta Quackenbrück w Niemczech. Żonaty z Eugenią z domu Milsz (1904-1985), żołnierzem Armii Krajowej i więźniarką niemieckich obozów koncentracyjnych na Majdanku i Ravensbrück. Syn Kazimierz (jeniec austriackiego obozu koncentracyjnego w Mauthausen). Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł 12 sierpnia 1978 roku w Endicott (New York). Pochowany na Saint Stanislaus Kostka Roman Catholic Cemetery w Maine, Broome County (New York). 

Odznaczenia
Order Wojenny Virtuti Militari IV Klasy (nr 144) – za Kampanię Wrześniową 1939 roku
Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 2633) – 26 stycznia 1922 roku
Krzyż Walecznych
Złoty Krzyż Zasługi
Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918 -1921
Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Officer of the Most Excellent Order of the British Empire (OBE)

Devers Jacob Loucks 

Urodzony 8 września 1887 roku w York (Pennsylvania) w Stanach Zjednoczonych. Generał amerykański. Pseudonim “Jake”. W czerwcu 1909 roku ukończył Akademię Wojskową Stanów Zjednoczonych (United States Military Academy) w West Point (z 39 lokatą na 103) i został mianowany na podporucznika artylerii z przydziałem do 4 Pułku Artylerii. W roku 1912 wykładał matematykę w West Point. W roku 1916 mianowany na porucznika i przeniesiony do 9 Pułku Artylerii stacjonującego na Hawajach. Nie brał udziału w I wojnie światowej. W roku 1917 mianowany na kapitana a w roku 1919 na majora. Powrócił do West Point i do roku 1924 pełnił stanowisko instruktora artylerii. W latach 1932-1933 studiował w War College w Washington (DC). W roku 1938 mianowany na pułkownika. W sierpniu 1939 roku objął stanowisko Szefa Sztabu w dowództwie Panama Canal Department. W czerwcu 1940 roku mianowany generałem brygady. Od 15 listopada 1940 roku do 15 sierpnia 1941 roku dowódca 9 Dywizji Piechoty stacjonującej w Fort Bragg (North Carolina). W maju 1943 roku został naczelnym dowódcą sił alianckich w Europie. W lipcu 1944 roku objął dowództwo 6 Grupy Armii. Z tą jednostką, składającą się z 12 dywizji amerykańskich i 11 dywizji francuskich, wyzwolił Alzację i przekroczył Ren. 8 marca 1945 roku awansował na generała. 6 maja 1945 roku przyjął kapitulację wojsk niemieckich w Austrii. Zdemobilizowany 30 września 1949 roku. Zmarł 15 października 1979 roku w Washington (DC). Pochowany na Arlington National Cemetery (Virginia).
  
Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 10493)
Distinguished Service Medal (am.) – trzykrotnie
Navy Distinguished Service Medal (am.)
Bronze Star (am.)

Dębicki Andrzej Wiesław

Urodzony 27 lipca 1920 roku w Krakowie. Major Wojska Polskiego. W 1938 roku ukończył szkołę średnią w Kielcach i stąpił do Wołyńskiej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii im. Marcina Kątskiego we Włodzimierzu Wołyńskim (Okręg Korpusu nr II). Uczestnik Wojny Obronnej 1939 roku w 5 Dywizjonie Artylerii Konnej (w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii), stacjonującym od 1939 roku w Oświęcimiu (Okręg Korpusu nr V). 19 września 1939 roku aresztowany przez NKWD i wywieziony w głąb Rosji Sowieckiej do obozu pracy w Republice Komi. W 1942 roku na mocy układu Sikorski – Majski został zwolniony z zesłania i wstąpił do Wojska Polskiego, formującego się w Rosji Sowieckiej pod dowództwem gen. Władysława Andersa. Przydzielony do 5 baterii 6 Lwowskiego Pułku Artylerii Lekkiej w Tockoje (obwód orenburski), miejscu formowania się 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty. Po rozwiązaniu 6 Dywizji Piechoty, pułk wszedł w skład artylerii 5 Kresowej Dywizji Piechoty. W sierpniu 1943 jednostki 2 Korpusu Polskiego przemieściły się do Palestyny, gdzie przeszły intensywne szkolenie. Przegrupowanie do obozu Quassassin pod Ismail w Egipcie rozpoczęto w grudniu 1943 roku, skąd – przez porty w Aleksandrii, Suezie i Port Said – na początku 1944 roku, 6 Lwowski Pułk Artylerii Lekkiej wyekspediowano do Włoch. Podczas bitwy o Monte Cassino dowódca 2 baterii pułku. Obserwator artylerii na Monte Castellone od 10 do 18 maja 1944 roku. W latach 1946 – 1949 w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia (Polish Resettlement Corps) w Anglii. Zdemobilizowany 10 listopada 1947 roku. 14 kwietnia 1955 roku wyemigrował do Kanady. Były członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr 12 w Woodstock (Ontario) i w Kole nr 2 w London (Ontario). Obecnie członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr 20 w Toronto (Ontario). Mieszka w London (Ontario).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11317)
Krzyż Walecznych
Medal Wojska
Krzyż Pamiątkowy “Monte Cassino”
Krzyż Czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie (z okuciem Monte Cassino, Ankona, Bolonia)
Medal “Za Udział w Wojnie Obronnej 1939"
Krzyż Zesłańców Sybiru
1939-1945 Star (bryt.)
Italy Star (bryt.)
Defence Medal (bryt.)
War Medal (bryt.)

Odznaczenia kombatanckie

Złota Odznaka Honorowa Federacji Światowej SPK
Złoty Krzyż Kombatancki SPK w Kanadzie
Srebrny Krzyż Kombatancki SPK w Kanadzie

Awanse

Kapral 1942
Podporucznik 1943
Porucznik 1944 
Kapitan 1990 (Rząd RP na uchodźstwie)
Major 2002

Dobczyński Serafin       

Urodzony 15 lipca 1909 roku. Podporucznik Wojska Polskiego. Żołnierz II Korpusu Polskiego we Włoszech. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych i osiedlił się w Nowym Jorku (NY). Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w USA. Założyciel Alma Shipping Company, przedsiębiorstwa zajmującego się wymianą handlową z Polską a później założyciel i właściciel galerii sztuki Pol-Art Gallery w Nowym Jorku. Kolekcjoner i znawca sztuki. Podczas jednej z wielu wizyt w Polsce poznał malarza prymitywistę Nikifora Krynickiego, któremu przez wiele lat dostarczał materiałów i był nabywcą jego prac. W roku 1998 przeniósł się do Ormond Beach (Florida). Zmarł 15 stycznia 1999 roku w Coquina Center w Ormond Beach.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V klasy (nr 11318)

 

Domański Ludwik Bolesław      

Urodzony 22 października 1918 roku w Siedlcach (rodzice Tadeusz i Halina z domu Pekielis). Porucznik (Flying Officer) lotnictwa. Młodość spędził w Brześciu nad Bugiem. W 1925 roku rozpoczął edukację w szkole powszechnej w tym mieście, potem ukończył jedną klasę Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczego im. Józefa Piłsudskiego w Białymstoku. Następnie przeniósł się do Państwowej Technicznej Szkoły Kolejowej w Warszawie, którą ukończył latem 1938 roku. Powołany został do wojska na kurs w Szkole Podchorążych Piechoty w Zambrowie, który ukończył jako kapral podchorąży. Latem 1939 roku otrzymał przydział do Ośrodka Saperów w Łomży. Do wybuchu wojny pracował przy budowie fortyfikacji nad Narwią. We wrześniu 1939 roku z saperami wycofał się do Kowla, gdzie włączony został do spieszonej kompanii cekaemów. Po wkroczeniu Sowietów, 17 września 1939 roku dowódca Domańskiego poddał oddział. W Łucku wszyscy zostali wzięci do niewoli i zapakowani do wagonów towarowych, które jechać miały w głąb ZSRS. Domański uciekł i dotarł do Brześcia nad Bugiem z zamiarem przedarcia się do Generalnej Guberni. Przy próbie przekroczenia rzeki po zamarzniętym lodzie został złapany i osadzony w brzeskim więzieniu. Po kilkumiesięcznym procesie, 10 lutego 1941 roku otrzymał wyrok 3 lat ciężkich robót. 20 kwietnia 1941 roku dotarł na Workutę - uniknął jednak pracy w kopalni dzięki kreślarskim umiejętnościom. Skierowano go do biura łagru. Mimo tego w początkowym okresie katorgi chorował na szkorbut i kurzą ślepotę, wywołane brakiem witamin. 9 września 1941 roku w wyniku umowy polsko-sowieckiej Domański został zwolniony z łagru. Zgłosił się do wojska polskiego i 12 października 1941 roku trafił do obozu w Buzułuku. Potem przebywał też w sowchozie w Dżisaku i obozie wojskowym w Kermine. Tam też zgłosił się do lotnictwa i 22 marca 1942 roku wyruszył pociągiem do Krasnowodska. Stamtąd odpłynął do Pahlewi w Iranie. Po pobycie w obozie wojskowym pod Teheranem udał się do portu Bendes Szaphur nad morzem i statkami "City of Canterbury" i "Awatea" płynął przez Bombaj i Kapsztad do Anglii. 30 maja 1942 roku dotarł do Glasgow. Jako były więzień łagru przewieziony został do miejscowości wypoczynkowej Cowdenbeath na dwutygodniową rekonwalescencję, a potem do Blackpool. 26 czerwca 1942 roku rozpoczął szkolenie na lotnika w ACTC (Air Cadet Training Centre) w Hucknall. Od 24 października tego samego roku kontynuował je w 12 ITW (Initial Training Wing) w Brighton. Po zakończeniu tego kursu musiał wybrać swą przyszłą specjalizację i zdecydował się zostać nawigatorem. 3 lutego 1943 roku stawił się w 1 EANS (Empire Air Navigation School) w Bridgenorth, a 15 maja w 5 AOS (Air Observers School) w Jurby. Po zdaniu egzaminów końcowych z dniem 28 września 1943 roku otrzymał rozkaz przybycia do 18 OPU (Operational Training Unit) w Finningley, gdzie kompletowano załogi Wellingtonów. Domański odbył kilkanaście lotów treningowych, po których nocą z 4 na 5 grudnia 1943 roku wysłany został na minowanie wód wokół Wysp Fryzyjskich. 10 dni później do 18 OTU przyszedł rozkaz, by załogę powiększyć do siedmiu osób i wysłać do 1662 Heavy Conversion Unit w Brighton w celu przeszkolenia na Lancasterach. Po paru lotach załogi na tych bombowcach kolejny rozkaz zmienił przyszłe jej losy – miała ona zostać przeszkolona na Halifaksach celem uzupełnienia 1586 Eskadry do Zadań Specjalnych. 21 lutego 1944 roku gotowi do boju lotnicy wyruszyli na miejsce pobytu eskadry, lotnisko Campo Casale pod Brindisi we Włoszech, gdzie dotarli po trzech dniach (mając za sobą międzylądowania m.in. w Rabacie i Algierze). Nocą z 3 na 4 marca 1944 roku załoga Domańskiego (st. sierż. pil. Tadeusz Niezręcki, sierż. Marian Strączek, st. sierż. rtg. Bronisław Środoń, st. sierż. strz. Artur Dunajewski, sierż. bomb. Jan Lewandowski, sierż. mech. pokł. Aleksander Anderman) wykonała pierwszy lot specjalny - nad Albanię. W ciągu kolejnych trzech miesięcy lotnicy ci wykonali dalszych 45 lotów (ostatni nocą z 30 czerwca na 1 lipca), zaliczając tym samym więcej niż regulaminową kolejkę lotów. Domański w odróżnieniu od reszty załogi, postanowił pozostać we Włoszech na drugą turę lotów specjalnych. Tym razem latał z kpr. pil. Kazimierzem Wolskim, kpr. pil. Witoldem Raflewskim, plut. rtg. Bazylim Chmarukiem, sierż. bomb. Janem Lewandowskim, plut. mech. pokł. Pawłem Szejnowskim oraz kpr. strz. Adamem Proszkiem. 23 na 24 lipca 1944 roku lotnicy wystartowali z zadaniem zrzutu w północnych Włoszech, jednak ze względu na awarię jednego z silników tuż po starcie zdecydowali się zawrócić i lądować. Halifax rozbił się na pasie startowym (wpadł na stanowiska obrony przeciwlotniczej), jednak nikt z załogi nie odniósł obrażeń. Nocą z 1 na 2 sierpnia 1944 roku (był to dla Domańskiego 60 lot bojowy i 16 lot do Polski) załoga zrzuciła szczęśliwie ładunki, jednak w drodze powrotnej, nad miejscowością Szantes na Węgrzech ich Halifax został zestrzelony przez niemieckiego nocnego myśliwca. Domański wyskoczył na spadochronie i bezpiecznie wylądował. Po parogodzinnym ukrywaniu się w kukurydzy został schwytany przez węgierską policję, która przekazała go Niemcom. Po serii przesłuchań został przetransportowany do Stalagu Luft 3 w Żaganiu. 29 stycznia 1945 roku został ewakuowany (wraz z obozem) na zachód a 2 maja oswobodzony przez szkockich czołgistów. 10 maja 1945 roku został przetransportowany Lancasterem do Anglii. Po powrocie odbył krótki kurs odświeżający i przydzielony został do 304 Dywizjonu Bombowego "Ziemi Śląskiej", jednak szybko odszedł z niego (na własną prośbę) do 301 Dywizjonu "Ziemi Pomorskiej", który był wówczas jednostką transportową latającą na samolotach Warwick (potem Halifax). W 301 dywizjonie pozostał do 18 grudnia 1946 roku, tj. do chwili jego rozwiązania. Z początkiem roku akademickiego 1947/48 wstąpił do Central School of Arts and Crafts w Londynie, którą ukończył w roku 1950. Znalazł pracę przy organizowaniu wystawy "Festival of Britain" jako inżynier. W 1951 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych i osiedlił się w Los Angeles (California). Przez ponad 40 lat pracował jako kreślarz i projektant. Ukończył wieczorowy kurs na University College w Los Angeles. W roku 1958 otrzymał obywatelstwo amerykańskie. Dwukrotnie żonaty. W 1949 roku ożenił sie w Londynie z Georgette Daniels, z którą miał troje dzieci. W 1971 roku poślubił Grace Inez (zmarła 3 miesiące przed mężem). W 1970 roku nauczył się pilotażu szybowcowego i przez szereg lat latał sportowo, potem także jako instruktor. Pasjonat szachów. Amatorsko grywał w turniejach szachowych, także samemu je organizując. W 2001 roku wydał wspomnienia pt. "Moje loty do wolności". Przeniósł się do Coeur d'Alene a od 1988 roku zamieszkał w Sandpoint (Idaho). Ludwik Domański, dla przyjaciół znany jako Papa Lou zmarł 16 września 2011 roku w Sandpoint.

Odznaczenia


Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11556)
Krzyż Walecznych – trzykrotnie
Złoty Krzyż Zasługi
Medal Lotniczy 
Krzyż AK 

Dowbór Romuald      

Pułkownik Wojska Polskiego. Od 13 października 1943 roku do 25 sierpnia 1944 roku dowódca 1 Pułku Artylerii Przeciwpancernej, 1 Polskiej Dywizji Pancernej. Ostatni dowódca 24 Pułku Ułanów im. Hetmana Żółkiewskiego (od sierpnia 1944 roku do roku 1947). Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych i osiedlił się w San Diego (California).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 10514)
Krzyż Walecznych – trzykrotnie
Distinguished Service Order (bryt.)

Dreszer Rudolf Eugeniusz      

Urodzony 27 lutego 1891 roku w Grodzisku Mazowieckim, powiat błoński. Syn Jana Augusta i Emilii z Ruschów. Generał brygady Wojska Polskiego. Młodszy brat Gustawa Orlicz-Dreszera. W roku 1900 wraz z rodziną przeniósł się do Częstochowy, gdzie jego ojciec założył prywatną kancelarię adwokacką. Rozpoczął naukę w Gimnazjum rządowym (aktualnie IV Liceum Ogólnokształcące imienia Henryka Sienkiewicza). W roku 1905, w czasie rewolucji uczestniczył w strajku szkolnym za co został wydalony ze szkoły. W następnym roku kontynuował naukę w Gimnazjum Polskim w Częstochowie. W gimnazjum został członkiem Związku Młodzieży Polskiej „ Przyszłość”. W latach 1909-1914 studiował w Belgii na wydziale elektrycznym Politechniki w Liège. W latach 1912 - 1913 odbył jednoroczną służbę w 14 Pułku Huzarów w Częstochowie. W czasie I wojny światowej powołany do służby wojskowej w armii rosyjskiej, gdzie pełnił służbę na froncie od 1 sierpnia 1914 roku do 29 października 1917 roku. Ranny. Następnie wstąpił do I Korpusu Polskiego i służył w wydziale wywiadowczym korpusu. 1 listopada 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego i został komendantem miasta Chełm, pełniąc tę funkcję do 17 listopada. Następnie kolejno pełnił funkcję zastępcy dowódcy 7 Pułku Ułanów Lubelskich (z którym wyruszył na front bolszewicki), szefa łączności w dowództwie 1 Dywizji Jazdy oraz dowódcy 201 Pułku Szwoleżerów. 21 lipca 1920 roku, będąc w stopniu rotmistrza i zastępcą dowódcy pułku, poprowadził szarżę 2 szwadronu na Smarzew a 30 sierpnia szarżę 1 szwadronu na Zawidcze rozbijając wielokrotnie silniejszego przeciwnika. W latach 1919 - 1921 słuchacz Szkoły Wojennej Sztabu Generalnego. Po jej ukończeniu inspektor jazdy w Inspektoracie Armii nr 1 (w latach 1921 - 1924), szef sztabu 1 Dywizji Kawalerii (w 1924 roku), dyrektor nauk w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu (od października 1924 roku do sierpnia 1927 roku). Następnie przechodzi do służby liniowej, pełniąc kolejno funkcję dowódcy 15 Pułku Ułanów Poznańskich (od sierpnia 1927 roku do października 1931 roku), Brygady Kawalerii "Suwałki" (od października 1931 roku do kwietnia 1937 roku), Wileńskiej Brygady Kawalerii (od kwietnia 1937 roku do sierpnia 1939 roku). W ramach przygotowań do wojny, został mianowany dowódcą 1 Grupy Operacyjnej kawalerii w Armii odwodowej "Prusy" i wziął udział w kampanii wrześniowej, następnie od 8 września 1939 w składzie Armii "Małopolska". Po kapitulacji przedostał się przez Rumunię do Francji, gdzie służył w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie, pełniąc funkcję dowódcy 4 Dywizji Piechoty (od stycznia do kwietnia 1940 roku). Po kapitulacji Francji przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie pełnił funkcje dowódcy 2 Brygady Piechoty, 10 Brygady Kawalerii Pancernej i 5 Kadrowej Brygady Piechoty (od października 1940 roku do stycznia 1941 roku). Od stycznia 1941 do stycznia 1942 roku bez przydziału, przebywał w obozie Rothesay na wyspie Bute w Szkocji. W styczniu 1942 roku przeniesiony w stan nieczynny. Od stycznia 1944 roku w dyspozycji Naczelnego Wodza. W latach 1945-1948 w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia. Zdemobilizowany w 1946 roku. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady, gdzie przebywał do śmierci. Żonaty z Anną Bucholcówną. Dzieci: Jan Bohdan (1924), Maria Anna (1926) i Ryszard Józef Jerzy (1928). Zmarł 22 października 1958 roku w Washington (DC).

Awanse
Wojsko rosyjskie: 

chorąży (1913)
podporucznik (1914)

Wojsko polskie: 

porucznik (1918)
rotmistrz (1918)
major (1921)
podpułkownik (1924)
pułkownik (1928)
generał brygady (1938)
Odznaczenia
Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 2674 – 26 stycznia 1922 roku)
Krzyż Niepodległości
Order Polonia Restituta IV Klasy (1930)
Krzyż Walecznych - czterokrotnie
Krzyż Kawalerski Legii Honorowej (fr.)

 

Drymmer Wiktor Tomir     

Urodzony 24 maja 1896 w Dobrzelinie koło Kutna.Dyplomata, kapitan piechoty Wojska Polskiego.Syn Karola i Wiktorii ze Sroków.Naukę rozpoczął w 1904 r. w prywatnej szkole koedukacyjnej w Rawie Mazowieckiej, potem w czteroklasowej Szkole Udziałowej, tamże. Od 1911 r. uczęszczał do Szkoły Handlowej Miejskiej w Kielcach, a po przeniesieniu ojca do Warszawy do Szkoły Handlowej Zgromadzenia Kupców, którą ukończył w 1914 r.Komendant obwodu POW w Siedlcach (Okręg III, wcześniej IX), adiutant komendanta Okręgu IX POW "Podlasie". Od odzyskania niepodległości w 1918 roku pełnił służbę w Oddziale Wywiadowczym Grupy Podlaskiej i 22 Pułku Piechoty. Od 1919 w Oddziale II Sztabu Generalnego. W czasie wyprawy kijowskiej organizator siatki wywiadu na Ukrainie. Od 1923 roku pełnił funkcję attaché wojskowego w Rewlu (obecnie Tallinnie) i pozostawał oficerem nadetatowym 22 Pułku Piechoty. Od 1929 zastępca kierownika Wydziału Prasowego Ministerstwa Spraw Zagranicznych. W latach 1931-1939 Dyrektor Wydziału Personalnego MSZ, jednocześnie od 1933 Dyrektor Departamentu Konsularnego MSZ. Z uwagi na łączenie tych dwu funkcji uważany za szarą eminencję polskiej dyplomacji. Najbliższy (obok Jana Szembeka) współpracownik ministra Józefa Becka.W 1934 roku jako kapitan ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku zajmował 180 lokatę na liście starszeństwa oficerów stanu spoczynku piechoty. Pozostawał wówczas na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III z przydziałem mobilizacyjnym do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I.Po agresji Niemiec i ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 na emigracji, początkowo w Rumunii ( aresztowany i wkrótce uwolniony podczas próby przebicia się do kraju ), następnie w Palestynie. W latach 1947-1949 w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia w Wielkiej Brytanii, następnie po 1951 roku na emigracji w Kanadzie.Przez cztery lata mieszkał czasowo w Stanach Zjednoczonych.Pracował zawodowo jako tapicer.W Londynie członek władz Ligi Niepodległości Polski, po 1951 roku odsunął się od działalności politycznej, poświęcając się pracy pisarskiej i społecznej w Stowarzyszeniu Polskich Kombatantów w Kanadzie ( Koło nr.8 ) i Teatrze Polskim w Ottawie, którego był współorganizatorem, administratorem, scenografem i reżyserem.Jego wspomnienia opublikowane zostały w paryskich Zeszytach Historycznych.Zmarł 27 lipca 1975 roku w Ottawie.11 maja 1976 r.ciało złożono na Powązkach Wojskowych w Warszawie.Żona: Halina (Halszka) Trzcińska (1903-1987), córka: Halina (1921-1985) - żona Juliusza Łukasiewicza.

Ordery i odznaczenia 
1.Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
2.Krzyż Walecznych – trzykrotnie 
3.Krzyż Wolności III klasy (Estonia) 

Dudek Sylvester Frederic    

Urodzony 28 listopada 1909 roku w Filadelfii w Stanach Zjednoczonych w rodzinie polskich emigrantów (rodzice Marcin i Marianna z domu Owczarzak). Uczęszczał do amerykańskich szkół i ukończył dziesięć klas, kończąc edukację na poziomie high school, odpowiedniku polskiej szkoły średniej. Następnie podjął pracę zarobkową . W okresie międzywojennym odbywał służbę wojskową w amerykańskiej marynarce wojennej , uzyskując stopień starszego marynarza.Począwszy od 1941 roku w USA prowadzony był ochotniczy zaciąg do Polskich Sił Powietrznych. 20 listopada 1941 roku Dudek zgłasza się w punkcie rekrutacyjnym w Windsor ( Pensylwania ) i zostaje przyjęty jako kandydat na strzelca pokładowego. Wkrótce został wysłany wraz z innymi ochotnikami do Kanady, skąd grupa miała wyjechać do Anglii. 7 grudnia 1941 r. nastąpił japoński atak na Pearl Harbor, a 11 grudnia 1941 roku Ameryka znalazła się w stanie wojny z Niemcami i Włochami. W związku z tą sytuacją ochotnicy mieli zasilić szeregi armii amerykańskiej, jednakże za specjalną zgodą prezydenta Roosevelta zezwolono im na wyjazd do Anglii.15 grudnia Dudek wsiadł w porcie Halifax na statek "Pasteur", którym 20 grudnia 1941 roku dotarł do szkockiego portu Gourock. Tydzień później skierowany został do ośrodka w Kirkham, skąd następnie przeniesiono go do Blackpool, gdzie od 28 stycznia szkolił się na wstępnym, naziemnym kursie dla strzelców. 15 lutego z nieznanych przyczyn kurs ten przerwał, ale 28 lutego ponownie rozpoczął go z inną grupą uczniów. 2 maja skierowany został do szkoły strzelców samolotowych 8 AGS ( Air Gunner School ) w Evanton celem odbycia praktyki, polegającej na strzelaniu z pokładu samolotu do specjalnego rękawa. Po ukończeniu tego szkolenia 18 czerwca 1942 roku zameldował się w jednostce treningu operacyjnego 18 OTU ( Operational Training Unit ) w Bramcote, gdzie ukończył kurs zgrywania załóg na samolotach Wellington.22 września 1942 roku Dudek dostał przydział do 301 Dywizjonu Bombowego "Ziemi Pomorskiej" na stacji Royal Air Force Hemswell. Na swój pierwszy lot bojowy czekał do nocy z 10 na 11 października 1942 roku, kiedy to jego załoga wspierana przez doświadczonego pilota, kpt. Leszka Wielochowskiego, została wyznaczona na minowanie wód przybrzeżnych Francji. Później Dudek latał przemiennie na zadania minowania oraz bombardowania ważnych strategicznie dla Niemiec miast i portów, kolejno: Kilonii, Mannheim, Leer, Lorient ( we Francji ), Hamburga, Wilhelmshaven, Kolonii, Hamburga, dwukrotnie Essen, Duisburga i Bochum. W sumie w 301 dywizjonie wykonał 24 loty bojowe, w większości ze swoją stałą załogą (kpt. pil. Zdzisław Królikowski, por. naw. Wacław Włosiński, sierż. rtg. Franciszek Obuch i sierż. strz. Stanisław Jarecki - w styczniu 1943 r. Królikowskiego zastąpił na stałe kpt. pil. Stanisław Liszka).W związku z rozwiązaniem 301 dywizjonu i podziałem jego dotychczasowego personelu między dywizjony 300, 305 i polską eskadrę "C" w 138 squadronie, 1 kwietnia 1943 r. Dudek został przeniesiony do 305 Dywizjonu Bombowego "Ziemi Wielkopolskiej". Nie pozostał tam jednak długo, gdyż zgłosił prośbę o przeniesienie do lotnictwa amerykańskiego - United States Army Air Forces (USAAF), co nastąpiło 21 kwietnia 1943 r. Po uzyskaniu dodatkowego przeszkolenia został przydzielony do ciężkiego dywizjonu bombowego 545 Bombardment Squadron, należącego do 384 Bombardment Group. Jednostka ta stacjonowała na lotnisku Grafton Underwood w środkowej Anglii, a wyposażona była w czterosilnikowe bombowce B-17 "Latająca Forteca" z dziesięcioosobową załogą (pilot, drugi pilot, nawigator, bombardier, radiotelegrafista, mechanik pokładowy oraz czterech strzelców). Wykonując dzienne operacje nad Europą Dudek zaliczył swoją drugą, składającą się z 25 lotów, turę.Służbę w Polskich Siłach Powietrznych zakończył w polskim stopniu kaprala i angielskim Sergeanta, w USAAF awansował na stopień Staff Sergeant (starszy sierżant).Po wojnie Sylvester Dudek powrócił do Stanów Zjednoczonych. Pod koniec życia mieszkał w miejscowości Willingboro ( New Jersey ).Zmarł 19 lipca 2004 roku.

Odznaczenia :

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy ( nr.8471 )
Krzyż Walecznych - dwukrotnie
brytyjski Distinguished Flying Medal 
amerykański Air Medal - trzykrotnie
źródło: www.polishairforce.pl

 

Dudziński Franciszek Kazimierz     

Urodzony 2 października 1892 roku we Lwowie. Pułkownik dyplomowany Wojska Polskiego. Syn Fryderyka i Antoniny z domu Kazimierczuk. Ukończył szkołę realną i Korpus Kadetów we Lwowie. 18 sierpnia 1912 roku w stopniu chorążego wstąpił do armii austrowęgierskiej. W czasie I wojny światowej walczył na froncie rosyjskim, rumuńskim i włoskim. Dowodził kolejno plutonem, kompanią i baonem. 1 maja 1914 roku mianowany na podporucznika. 1 listopada 1918 roku wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego. W Przemyślu zorganizował baon, który wszedł następnie w skład 37 Pułku Piechoty. Jako adiutant pułku i szef sztabu grupy “Przemyśl”, brał udział w walkach w obronie Lwowa i Przemyśla. Za udział w bojach na froncie ukraińskim, bohaterstwo i poświęcenie odznaczony został Orderem Wojennym Virtuti Militari V Klasy. W czerwcu 1919 roku powołany na kurs w Szkole Sztabu Generalnego w Warszawie. W grudniu 1919 roku objął stanowisko Naczelnika Wydziału, później Szefa Sekcji Oddziału V Naczelnego Dowództwa. W roku 1920 był oficerem łącznikowym Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego przy 12 Dywizji Piechoty a od lipca 1921 roku oficerem sztabu wojsk lądowych przy dowództwie Wybrzeża Morskiego. W grudniu 1921 roku objął stanowisko Szefa Sztabu 30 Dywizji Piechoty. Od października 1922 roku do października 1923 roku przebywał na kursie dokształcającym w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. 15 października 1923 roku objął funkcję Szefa Sztabu 28 Dywizji Piechoty a 31 października 1925 roku przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu jako szef Oddziału Wyszkolenia. Od 31 października 1927 roku dowódca II baonu i zastępca dowódcy 44 Pułku Piechoty. 6 listopada 1929 roku przeniesiony na stanowisko dowódcy 31 Pułku Strzelców Kaniowskich. 1 stycznia 1932 roku mianowany pułkownikiem dyplomowanym. W 1935 roku objął funkcję dowódcy 20 Dywizji Piechoty. W Wojnie Obronnej 1939 roku walczył w składzie Armii “Modlin” a następnie w obronie Warszawy. Po kapitulacji stolicy dostał sie do niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu przedostał się na Bliski Wschód i pełnił funkcję oficera łącznikowego Biura Historycznego II Korpusu Polskiego oraz zastępcy dowódcy jednostek wojskowych w Palestynie i Libanie. Po demobilizacji wyemigrował w roku 1950 do Stanów Zjednoczonych i osiedlił sie w Los Angeles (California). Pracował w American Map Company. W roku 1966 przeszedł na emeryturę. Żonaty z Celiną Kluczyńską. Córka Jadwiga (urodzona w 1926 roku). Zmarł 30 listopada 1968 roku w Los Angeles i tam pochowany.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari IV Klasy ( nr 00113)
Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 5751 – 10 sierpnia 1922 roku)
Order Odrodzenia Polski IV Klasy
Krzyż Walecznych – trzykrotnie
Srebrny Krzyż Zasługi
Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921
Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości 

 

Dudziński Kazimierz Janusz 

Urodzony 11 listopada 1918 roku. Porucznik (Flying Officer) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pilot 300 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Mazowieckiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Mieszka w Hamtramck (Michigan).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9581)

 

Dukszto Władysław 

Urodzony 11 listopada 1904 roku. Absolwent V Promocji Szkoły Podchorążych Lotnictwa w 1931 roku. Przydzielony do 1 Pułku Lotniczego w Warszawie. W Kampanii Wrześniowej 1939 roku dowódca (w stopniu kapitana) 16 Eskadry Bombowej. Podpułkownik (Wing Commander) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Obserwator 300 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Mazowieckiej”. Od 9 lipca do 31 października 1942 roku dowódca 300 Dywizjonu. Po demobilizacji wyemigrował w 1948 roku do Kanady. Zmarł 4 września 1988 roku w Montrealu (Quebec) i jest pochowany na Cmentarzu Cote de Neige w Montrealu.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9349)
Distinguished Flying Cross (bryt.)

Duńczewski Zbigniew Kazimierz Bronisław   

Urodzony 10 września 1914 roku. Absolwent VIII Promocji Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie w 1934 roku. Przydzielony do 6 Pułku Lotniczego we Lwowie. Od maja 1939 roku adiutant dowódcy pułku a następnie komendanta Bazy nr 6, z którą ewakuował się do Rumunii. Kapitan (Flight Lieutenant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Obserwator 304 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Śląskiej”. Wykonał dwie tury operacyjne (w latach 1940-1943). W roku 1944 przeniesiony do dowództwa Polskich Sił Powietrznych. Odkomenderowany do Wyższej Szkoły Lotniczej, gdzie ukończył V Kurs (maj-listopad 1944 roku) Po demobilizacji wyemigrował do Kanady. Zmarł 13 listopada 1991 roku w Dunnville (Ontario).

Odznaczenia 

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9377)
Dzięgielewski (Geleski) Kazimierz    

Urodzony 30 kwietnia 1919 roku. Absolwent XIV Promocji Szkoły Podchorążych Lotnictwa w 1939 roku. Przez Węgry i Francję dotarł do Wielkiej Brytanii. Kapitan (Flight Lieutenant) pilot Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Po przeszkoleniu w 18 OTU (Operational Training Unit) otrzymał przydział do 304 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Śląskiej”, w którym latał do 1944 roku. Przeniesiony do 24 Dywizjonu Royal Air Force Transport Command. Wojnę zakończył w 167 Dywizjonie RAF Transport Command. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych i osiedlił się w Lynne (Florida). Zmarł w 1947 roku w Lynne.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V klasy (nr 8371)
Dzwonkowski Zygmunt Michał Ludwik     

Urodzony 29 maja 1889 roku we Lwowie. Pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, inżynier. Maturę zdał w Krakowie. Absolwent Szkoły Politechnicznej we Lwowie (wydział budowy maszyn). Zorganizował we Lwowie w 1912 roku pierwszy w Polsce lot samolotowy, którego bohaterem jest pilot Michał Scipio del Campo. W czasie I wojny światowej służył w Legionach Polskich. W 1917 roku pełnił służbę w Komendzie Legionów na stanowisku adiutanta. Przeszedł z Komendą Legionów cały szlak bojowy II Brygady Legionów. Po zajęciu Warszawy przez Niemców prowadził akcję werbunkową do Legionów. W listopadzie 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego, do 10 Pułku Piechoty. 10 sierpnia 1921 roku wyznaczony na stanowisko szefa Wydziału Ordre de Bataille Oddziału I Sztabu Generalnego. W latach 1922-1923 był słuchaczem Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. 15 października 1923 roku, po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi na stanowisko szefa sztabu. 8 marca 1924 roku pojedynkował się w lesie wawerskim z redaktorem Adolfem Nowaczyńskim a powodem był artykuł zamieszczony w "Myśli Narodowej", w którym znany z ciętego pióra i złośliwych epitetów dramatopisarz i kalamburzysta oskarżył "hauptmanna von Dzwonkowskiego", że wysługiwał się Niemcom. Chodziło o kurs wojenny oficerów sztabowych zorganizowany w Warszawie przez Niemców (jeszcze przed listopadem 1918 roku) w celu stworzenia polskich oddziałów Wehrmachtu. Od 15 października 1924 roku dowódca 31 Pułk Strzelców Kaniowskich w Łodzi. Od 15 stycznia 1925 roku dowódca 25 Pułku Piechoty w Piotrkowie. 14 maja 1926 roku w czasie wypadków majowych opowiedział się za Prezydentem RP i odmówił podporządkowania się rozkazom gen. bryg. Stanisława Małachowskiego, który przejął dowodzenie Okręgiem Korpusu Nr IV. Został aresztowany ale wkrótce zwolniony. W sierpniu 1926 roku przeniesiony do Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko szefa Wydziału Piechoty. Od lipca 1927 roku dowodził 56 Pułkiem Piechoty Wielkopolskiej w Krotoszynie. 28 stycznia 1929 roku mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 3 Dywizji Piechoty Legionów w Zamościu. W październiku 1931 roku został pomocnikiem dowódcy Okręgu Korpusu Nr VIII do spraw uzupełnień w Toruniu i na tym stanowisku pozostał do wybuchu II wojny światowej. W czasie Kampanii Wrześniowej 1939 roku służył jako ochotnik oficer artylerii. Przedostał się do Rumunii i został internowany w obozie w Čalimānesti, skąd zbiegł. Wkrótce został skierowany do tajnej bazy łączności w Bukareszcie "Bolek", której komendantem był Stanisław Rostworowski. Z końcem roku 1940 skierowany na Środkowy Wschód. Pełnił służbę w Sztabie II Korpusu Polskiego na stanowisku szefa Oddziału Personalnego. Był bliskim współpracownikiem gen. Władysława Andersa. Po demobilizacji wyemigrował w 1948 roku do Kanady i osiedlił się w Toronto (Ontario). Żonaty z Lucyną, byłą więźniarką doświadczalnego obozu koncentracyjnego dla kobiet w Ravensbrück (urodzoną w 1884 roku). Miał syna Jerzego, którego Niemcy rozstrzelali w czasie Powstania Warszawskiego 6 lub 7 sierpnia 1944 roku przy ulicy Bagatela. Zmarł 17 marca 1987 roku w Hamilton (Ontario). Pochowany na Holy Sepulchre Catholic Cemetery w Burlington (Ontario).

Awanse

porucznik – 28 września 1914 roku w korpusie oficerów artylerii Legionów Polskich
kapitan – 20 sierpnia 1915 roku w korpusie oficerów artylerii Legionów Polskich
podpułkownik – 3 maja 1922 roku zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów piechoty (w 1923 roku zajmował 96 lokatę)
pułkownik – 3 maja 1926 roku ze starszeństwem z 1 lipca 1925 roku i 5 lokatą w korpusie oficerów piechoty


Ordery i odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 4932) – 27 grudnia 1921 roku
Krzyż Niepodległości (1934)
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1935)
Krzyż Walecznych – dwukrotnie
Złoty Krzyż Zasługi
Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921
Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości  

Eisenhower Dwight David

Urodzony 14 października 1890 roku w Denison (Texas) w rodzinie pochodzenia niemieckiego. Pseudonim “Ike”. Amerykański generał armii, Naczelny Dowódca Alianckich Ekspedycyjnych Sił Zbrojnych (1943–1945), polityk i 34 prezydent Stanów Zjednoczonych (1953–1961). W roku 1911 wstąpił do Akademii Wojskowej w West Point. Uczelnię skończył jako 61 ze 164 absolwentów i w stopniu podporucznika dostał przydział do jednostki w San Antonio. Tam poznał swoją przyszłą żonę, Mary Doud (ślub w roku 1916, dwóch synów: David Dwight 1917-1921 i John Sheldon urodzony w 1922 roku, generał brygady). W czasie I wojny światowej był dowódcą ośrodka szkoleniowego czołgistów w Camp Colt i nie był na froncie. W latach 1922–1924 przydzielony do dyspozycji generała Fox Connor w Panamie. W latach 1925–1926 studiował w Akademii Sztabu Generalnego w Fort Leavenworth, gdzie zdobył pierwsze miejsce wśród 275 absolwentów i zwrócił na siebie uwagę Departamentu Wojny. W roku 1935 awansował na majora. Po przystąpieniu USA do wojny został (w stopniu generała brygady) naczelnym dowódcą wojsk amerykańskich lądujących w Afryce Północnej w roku 1942. Kierował inwazją na Sycylię (Operacją Husky) i Włochy, a później objął stanowisko dowódcy sił alianckich w Europie Północno-Zachodniej (Supreme Headquarters Allied Expeditionary Force – SHAEF). Dowodził przygotowaniem do lądowania w Normandii i nadzorował marsz aliantów przez Europę. Po zwycięstwie mianowany dowódcą amerykańskich sił okupacyjnych w Niemczech. Amerykański przedstawiciel Sojuszniczej Rady Kontroli Niemiec (Control Council for Germany). W roku 1950 przebywał w Paryżu i współtworzył struktury NATO. Wystąpił z armii w czerwcu 1952 roku. Zaprzysiężony 20 stycznia 1953 roku jako 34 prezydent Stanów Zjednoczonych (kandydatem na wiceprezydenta został Richard Nixon, który kilkanaście lat później został prezydentem). W roku 1956 wybrany ponownie prezydentem i zaprzysiężony na kadencję trwającą do 20 stycznia 1961 roku. Często chorował (atak serca, wylew) i ograniczone obowiązki prezydenta pełnił Nixon. Po opuszczeniu Białego Domu powrócił na farmę w Kansas. Zmarł 29 marca 1969 roku w Waszyngton (DC). Dzień pogrzebu był dniem Żałoby Narodowej. W nabożeństwie w Waszyngtońskiej Katedrze Narodowej (Cathedral Church of Saint Peter and Saint Paul) uczestniczyły delegacje kilkudziesięciu państw, m.in. ówczesny prezydent USA Richard Nixon, były prezydent USA Lyndon B. Johnson, Szach Iranu Mohammad Reza Pahlawi, prezydent Francji Charles de Gaulle, kanclerz Austrii Josef Klaus, premier Kanady Pierre Trudeau, marszałek Związku Sowieckiego Wasilij Czujkow. W uroczystości uczestniczyła też delegacja z Polski. 2 kwietnia 1969 roku pochowany w Abilene (Kansas). Odznaczony orderami wielu krajów, min. Argentyny, Austrii, Belgii, Brazylii, Chile, Chin, Czechosłowacji, Danii, Egiptu, Ekwadoru, Etiopii, Filipin, Francji, Grecji, Haiti, Holandii, Luksemburga, Maroko, Meksyku, Norwegii, Pakistanu, Panamy, Tajlandii, Tunezji, Wielkiej Brytanii, Włoch i Związku Sowieckiego.

Odznaczenia polskie

Order Wojenny Virtuti Militari I Klasy (25 września 1944 roku, nadany przez komunistyczną władzę w Polsce) 
Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 10491)
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski (18 maja 1945 roku, nadany przez komunistyczną władzę w Polsce) 
Order Krzyża Grunwaldu I Klasy (7 września 1945 roku) 

Odznaczenia amerykańskie

Distinguished Service Medal – pięciokrotnie (w 1922, 1943, 1945, 1948 i 1952 roku) 
Navy Distinguished Service Medal (w 1947 roku) 
Legion of Merit (w 1943 roku) 
Mexican Border Service Medal (w 1918 roku) 
World War I Victory Medal (w 1918 roku) 
American Campaign Medal (w 1947 roku) 
European-African-Middle Eastern Campaign Medal (w 1947 roku) 
World War II Victory Medal (w 1947 roku) 
American Defence Service Medal (w 1947 roku) 
Army of Occupation Medal ( w 1947 roku) 
National Defence Service Medal – dwukrotnie 

Falkowski Jan 

Urodzony 26 czerwca 1912 roku w Pohulance - majątku ziemskim na Litwie. Podpułkownik (Wing Commander) pilot Polskich Sił Powietrznych. Jako dwulatek wyjechał z rodzicami i bratem na Syberię, gdzie ojciec miał zorganizować transporty repatriacyjne Polaków. Zamieszkali w Pietropawłowsku nad rzeką Iszim. Podczas zamieszek rewolucyjnych na ulicach miasta zginął od kuli ojciec, wkrótce zmarła też matka Falkowskiego. Dwójką sierot zaopiekowała się polska wdowa. W czerwcu 1921 roku zabrała ich w drogę do Polski. 23 września 1922 roku, po ponad rocznej podróży dotarli do Warszawy. Następnie Falkowskim zaopiekowała się jego ciotka. Dzięki jej staraniom ukończył prywatne gimnazjum i dostał się na Wydział Rolniczy Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie. Latem 1932 roku wyjechał do Lwowa na letni kurs pilotażu dla studentów. Rok później zakończył studia i w 1934 roku dostał się do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. 15 października 1936 roku ukończył ją jako podporucznik i przydzielony został do III/4 Dyonu Myśliwskiego w Toruniu. W 1938 roku powrócił do SPL jako instruktor prowadzący akrobację powietrzną. Po wybuchu II wojny światowej latał początkowo ewakuując samoloty PWS-26 (podczas jednego z lotów został zaatakowany przez kilka Bf 109, jednak udało mu się uciec). Potem otrzymał rozkaz wyjazdu do miasta Sokal, gdzie gromadzili się lotnicy z Dęblina. 15 września wyruszył ku granicy rumuńskiej. Po jej przekroczeniu ukradł samochód, dojechał do polskiego konsulatu w Bukareszcie i uzyskał wizy tranzytowe. Przez Jugosławię i Włochy dostał się do Francji. Wiosną 1940 roku został instruktorem w polskiej bazie lotniczej Lyon-Bron. Po ataku Niemców na Francję otrzymał do dyspozycji czwórkę pilotów z rozkazem bronienia francuskiej bazy lotniczej w Cognac. Po kapitulacji Francji w St. Jean de Luz dostał się na pokład MS "Batory" i 23 czerwca 1940 roku dopłynął do Anglii. Po przeszkoleniu na samolotach Hurricane, 12 września 1940 roku przydzielony został do 32 Dywizjonu. 16 stycznia 1941 roku podczas wieczornego patrolu w strefie między Portsmouth a wyspą Hayling zestrzelił jednego He 111, ale celny ogień obronny z bombowca uszkodził samolot Falkowskiego, który zdecydował się na skok na spadochronie. Wylądował ale złamał nogę. Został odstawiony przez cywili do szpitala. Fakt odnalezienia spadochroniarza zgłoszono policji, która przyjechała do szpitala i pilnowała pilota dopóki jego dowódca nie potwierdził zeznań Polaka. Po sześciu tygodniach leczenia trafił na rekonwalescencję w Torquay. Noga zrosła się nieprawidłowo. Falkowski nie pozwolił na ponowne jej łamanie i podjął dalszą służbę (do jednostki wrócił w marcu 1941 roku). Początkowo chodził o lasce, potem przyzwyczaił się do krótszej nogi i niedobór długości uzupełnił specjalnym obcasem. 29 lipca 1941 roku został skierowany do 315 Dywizjonu, który stacjonował w Northolt. 14, 19 i 21 sierpnia 1941 roku zestrzelił trzy Messerschmitty Bf 109. 16 i 21 września zestrzelił dwa kolejne myśliwce (w tym 21 września Fw 190, którego nie potrafił prawidłowo rozpoznać, gdyż dopiero wprowadzono je do boju). Dzień po tym zwycięstwie został dowódcą eskadry "A". 24 października 1941 roku zniszczył kolejnego Bf 109. Od 12 kwietnia 1942 roku dowodził eskadrą "B". 20 czerwca 1942 roku skierowany został do Wyższej Szkoły Wojennej w Peebles w Szkocji. W kwietniu 1943 roku ukończył kurs i został przeniesiony do Inspektoratu Polskich Sił Powietrznych w Londynie. 18 maja 1943 roku otrzymał przydział do 316 Dywizjonu. Wziął udział w kilku operacjach nad Francją, po czym w końcu czerwca 1943 roku trafił do 303 Dywizjonu. 3 lipca 1943 roku został dowódcą tej jednostki, zastępując na tym stanowisku kpt. Zygmunta Bieńkowskiego. 22 sierpnia oraz 6 września zestrzelił po jednym Fw 190 na pewno, a 23 września 1943 roku kolejnego prawdopodobnie. 22 listopada 1944 roku objął funkcję polskiego oficera łącznikowego w 11 Grupie Myśliwskiej. Później sprawował to stanowisko w 84 Grupie. Do latania bojowego wrócił 30 stycznia 1945 roku, kiedy został dowódcą III Skrzydła Myśliwskiego. Podczas lotu 9 marca 1945 roku nad holenderskim brzegiem został trafiony przez obronę przeciwlotniczą. Zdołał zawrócić nad Holandię i wyskoczył na spadochronie. Cały czas osłaniał go z powietrza sierż. Stanisław Rutecki. Strzelający z ziemi Niemcy zranili go w nogę i wzięli do niewoli. Jako jeniec przebywał w aresztach w Holandii. Podczas jednego z transportów zbiegł z pociągu (na stacji kolejowej w Zwolle) i znalazł pomoc u członka ruchu oporu. Bez powodzenia próbował przedostać się na drugą stronę frontu. W międzyczasie spotkał będącego w podobnej sytuacji kapitana Ignacego Olszewskiego, byłego dowódcę 302 Dywizjonu. W ukryciu doczekał nadejścia frontu. Został przerzucony przez żołnierzy kanadyjskich na tyły a 9 maja 1945 roku do Anglii. Po demobilizacji w 1947 roku wyemigrował do Kanady i osiedlił się w Peterborough (Ontario), gdzie gospodarował na farmie. Później został instruktorem w szkole cywilnej pilotów na pobliskim lotnisku. 9 sierpnia 1962 roku lecąc (w towarzystwie żony i dwóch osób) małym samolotem z Toronto na zachód Kanady, stracił orientację i na skutek braku paliwa wylądował na bagnach. Od śmierci uratował ich pilot Carl McGuire, który przelatując, zauważył rozbitków i wezwał pomoc.W latach sześćdziesiątych wydał w Toronto wspomnienia "With the Wind in My Face" (w Polsce "Z wiatrem w twarz"). Zmarł 27 lipca 2001 roku w Peterborough. 

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9338) 
Krzyż Walecznych – czterokrotnie
Distinguished Flying Cross (bryt.)

 

Faltus Józef Tadeusz

Urodzony 12 września 1896 roku. Podpułkownik piechoty Wojska Polskiego. Żołnierz 2 pułku Piechoty Legionów. Wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w USA.

Odznaczenia 

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 5919 – 17 maja 1922 roku)

 

Farman Jr. Elbert E. 

Podpułkownik (Lieutenant Colonel) armii Stanów Zjednoczonych. Pierwszy attaché wojskowy Stanów Zjednoczonych w Polsce (pełnił tę funkcję od wiosny 1919 roku do czerwca 1923 roku). Autor artykułu “The Polish-Bolshevik Cavalry Campaigns of 1920” opublikowanego w lipcu 1921 roku w “The Cavalry Journal” (vol. XXX, nr 124).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 6085) – 26 stycznia 1922 roku
Fleischer Carl Gustav 

Urodzony 28 grudnia 1883 roku w Bjørnar w okręgu Nord-Trøndelag w Norwegii. Generał wojsk norweskich, dyplomata. Syn pastora. Wcześnie osierocony przez ojca zamieszkał wraz z matką w Trondheim, gdzie pobierał pierwsze nauki. Uczęszczał do gimnazjum w Oslo (wówczas Kristiania). W roku 1902 zdał maturę. Wstąpił do Wyższej Szkoły Wojskowej w Kristianii, którą ukończył w 1905 roku jako najlepszy ze swego rocznika. Na początku 1939 roku został mianowany generałem majorem i objął dowództwo 16 Dywizji Piechoty. Po inwazji hitlerowskiej na Norwegię (9 kwietnia 1940 roku) przejął funkcję głównodowodzącego siłami norweskimi na północy kraju i zorganizował tu mobilizację wszystkich sił wojskowych i cywilnych. Dowodził oddziałami norweskimi w czasie bitwy o Narwik, doprowadzając do odbicia go z rąk niemieckich 28 maja 1940 roku. Po ataku Niemiec na Francję i Benelux siły alianckie wycofano z Norwegii i walczące jednostki norweskie skapitulowały 10 czerwca 1940 roku. Wraz z królem Haakonem VII i rządem ewakuował się do Wielkiej Brytanii. W grudniu 1940 roku udekorowany przez gen. Władysława Sikorskiego (przed frontem Brygady Podhalańskiej) Orderem Wojennym Virtuti Militari V Klasy. W Wielkiej Brytanii pełnił funkcję dowódcy sztabu generalnego norweskich sił zbrojnych na uchodźstwie. W roku 1942 podał się do dymisji i został wysłany do Kanady jako dowódca jednostek norweskich szkolonych w tym kraju. 1 grudnia 1942 roku został mianowany norweskim attaché wojskowym w Stanach Zjednoczonych ale funkcji tej nigdy nie objął, gdyż 19 grudnia 1942 roku popełnił w Toronto samobójstwo strzelając sobie w serce. W roku 1945 prochy generała przywieziono do ojczyzny i złożono na Vår Frelsers Gravlund (Cmentarz Zbawiciela) w Oslo. W pogrzebie wzięli udział król Haakon VII i następca tronu Olaf. 

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 8981)
Order of the Bath Knight Commander (bryt.)
Croix de Guerre (fr.)

Forian Zbigniew 

Urodzony 21 sierpnia 1921 roku. Kapitan (Flight Lieutenant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pilot 301 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Pomorskiej”. W roku 1944 służył w 1586 Eskadrze do Zadań Specjalnych i latał ze zrzutami do Polski i do innych krajów Europy. Po ukończonej turze operacyjnej przeniesiony do 45 Grupy Transportowej w Dorval (Quebec), skąd transportował samoloty z fabryk kanadyjskich i amerykańskich do Szkocji, Afryki i do Indii. Po demobilizacji pozostał na emigracji w Kanadzie. Zmarł 13 listopada 1986 roku w Montreal (Quebec) i jest pochowany na Cmentarzu Weteranów “Field of Honour” w Pointe Claire (Quebec). 

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 8337)

źródło: Polski Instytut Naukowy w Kanadzie. Groby Żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na Cmentarzu Weteranów "Field of Honour" w Pointe Claire (Quebec).
Fortunka Stefan 

Urodzony 7 lutego 1911 roku. Sierżant Wojska Polskiego. Żołnierz II Korpusu Polskiego gen. Władysława Andersa we Włoszech. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w USA. Zmarł w listopadzie 1980 roku w Dunellen (New Jersey).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11328)

 

Franczak Henryk

 

Urodzony 31 marca 1918 roku w Zagórzycach koło Krakowa. Porucznik pilot Polskich Sił Powietrznych na Zachodzie i kapitan Royal Air Force. Rodzice nauczyciele: Stanisław - były legionista i matka Helena. Brat Stanisław zginął śmiercią lotnika zestrzelony podczas lotu na pomoc powstańczej Warszawie. Brat Edward, komendant oddziału partyzanckiego AK na Wileńszczyźnie został zamordowany w lipcu 1944 roku. Brat Lucjan służył w jednostce pomocniczej RAF-u w czasie II wojny światowej. Henryk Ukończył Gimnazjum Polskiej Macierzy w Grodnie, a następnie Państwową Szkołę Techniczną w Wilnie, zdobywając stopień technika drogowo-wodnego. Od najmłodszych lat interesował się lotnictwem i w roku 1936 na szkoleniu w Ustianowej uzyskał stopień pilota szybowcowego. W roku 1939 został skierowany do Szkoły Podchorążych Rezerwy Lotnictwa w Sadkowie koło Radomia, a następnie do Szkoły Obserwatorów w Dęblinie. Po wybuchu II wojny światowej dostał się do niewoli sowieckiej, skąd uciekł wraz z bratem Stanisławem przez Kowno, Rygę, Sztokholm i Oslo do Francji, gdzie oczekiwał w Lyonie na szkolenie. Po upadku Francji przedostał się drogą morską do Blackpool, gdzie przeszkolono go na radiotelegrafistę. 20 sierpnia 1941 roku awansowano go na podporucznika i przydzielono do 304 Dywizjonu Bombowego Ziemi Śląskiej. 24 kwietnia 1942 roku odbył pierwszy lot bojowy atakując okręty Kriegsmarine w Rostocku. Latał nad Niemcami, portami okupowanej Europy, a następnie został przeniesiony do Lotnictwa Obrony Wybrzeża. Po 47 lotach bojowych awansowano go na porucznika i angielskiego kapitana. Został odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari i trzykrotnie Krzyżem Walecznych. Latem 1943 roku skierowano go do szkoły pilotów, o co nieustannie zabiegał. Został pilotem w październiku 1944 roku. Po wojnie został instruktorem w Royal Air Force, a następnie w grudniu, 1948 roku wraz z grupą 30 polskich wyższych oficerów lotnictwa i techników przybył do Karaczi – do Royal Pakistan Airforce. Dostał przydział do Dywizjonu Transportowego z bazą w Peszawar. Latał na Dakotach w górach Karakorum, Himalajach i Hindukuszu. Zwolnił się z lotnictwa wojskowego, zdobył stopień lotnika cywilnego i pracował jako pilot w pakistańskich liniach lotniczych. Latał między innymi do Indii, Birmy i Bangladeszu. W roku 1952 ożenił się z Amerykanką pochodzenia irlandzkiego i w roku 1953 wyemigrował do USA. Osiedlił się w Providence (Rhode Island). Pracował jako agent ubezpieczeniowy oraz kierowca autobusu szkolnego. 28 listopada 1992 roku w San Francisco odbyły się uroczystości związane z 200-leciem ustanowienia Orderu Wojennego Virtuti Militari, zorganizowane przea ambasadę polską. W uroczystościach uczestniczył sekretarz stanu Kalifornia nadając tytuł Honorowego Obywatela Stanu Kalifornia czterem Kawalerom Orderu Virtuti Militari, w tym Henrykowi Franczakowi. Zmarł 1 lipca 2006 roku w Providence. 12 września 2006 odbył się uroczysty pogrzeb na Wojskowych Powązkach w Warszawie. Prochy spoczęły zgodnie z jego życzeniem w Polsce. Miejsce pochówku – Kwatera Żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych, krypta K-III-6. 

Odznaczenia:
Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy 
Krzyż Walecznych – trzykrotnie 
Distinguished Flying Cross (bryt.) 

 

Gałązka Michał 

Urodzony 9 września 1893 roku w Trzetrzewinie (województwo małopolskie). Syn Józefa i Marii z Leśniaków. Generał brygady Wojska Polskiego. Ukończył I Gimnazjum w Nowym Sączu i rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Członek Związku Strzeleckiego "Strzelec". Podczas I wojny światowej walczył w Legionach Polskich. Był szeregowym w 3 Pułku Piechoty, a później podoficerem i oficerem w 1 Pułku Artylerii. W lipcu 1917 roku po kryzysie przysięgowym, jako poddany austriacki wcielony został do cesarskiej i królewskiej Armii. Dostał się do niewoli rosyjskiej. W kwietniu 1918 roku po zwolnieniu z niewoli, wstąpił do Legii Oficerskiej I Korpusu Polskiego w Rosji. Po kapitulacji korpusu, od czerwca do lipca 1918 roku działał w Polskiej Organizacji Wojskowej a następnie podjął próbę dotarcia do polskich oddziałów w Murmańsku. 13 lipca 1918 roku w Petersburgu, został uwięziony przez bolszewików. 24 listopada 1918 roku uciekł z więziennego szpitala. 13 grudnia 1918 roku przyjęty do Wojska Polskiego, mianowany podporucznikiem i przydzielony do Inspektoratu Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych. W lutym 1919 roku został dowódcą baterii w 1 Pułku Artylerii Górskiej. W marcu 1920 roku przeniesiony do 1 Pułku Artylerii Polowej Legionów na równorzędne stanowisko. Następnie pełnił obowiązki dowódcy dywizjonu. 31 marca 1924 roku awansował na majora a z dniem 1 lipca tego roku przeniesiony ze stanowiska dowódcy I dywizjonu na stanowisko kwatermistrza. W czerwcu 1927 roku wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 6 Pułku Artylerii Polowej w Krakowie. 23 stycznia 1929 roku awansował na podpułkownika. W styczniu 1930 roku wyznaczony na stanowisko dowódcy 14 Wielkopolskiego Pułku Artylerii Polowej w Poznaniu. 10 grudnia 1931 roku awansował na pułkownika. Od maja 1936 roku do 1939 roku dowodził 1 Grupą Artylerii w Warszawie. W Kampanii Wrześniowej 1939 roku walczył w Dowództwie Armii „Modlin”, zajmując stanowisko dowódcy artylerii. Po zakończeniu walk, przez Węgry dostał się do Francji. Od marca do czerwca 1940 roku był komendantem Ośrodka Wyszkolenia Oficerów w Châteaubriant. Po ewakuacji na Wyspy Brytyjskie objął dowództwo 7 Dywizjonu Artylerii Lekkiej a następnie dowództwo artylerii 7 Brygady Kadrowej Strzelców. Po rozformowaniu brygady przydzielony do Centrum Wyszkolenia Artylerii na stanowisko zastępcy komendanta, którym był wówczas generał brygady Otton Krzisch (patrz biogram). W kwietniu 1942 roku wysłany na Bliski Wschód, gdzie w czerwcu objął dowództwo artylerii 4 Dywizji Strzelców. W październiku 1942 roku został dowódcą artylerii 5 Kresowej Dywizji Piechoty. We wrześniu 1943 roku w Tel Awiwie wraz ze swoim szefem sztabu, podpułkownikiem Julianem Królikiewiczem doznał ciężkich obrażeń ciała w następstwie wypadku drogowego. Ewakuowany do Wielkiej Brytanii, pozostawał w Ośrodku Zapasowym Artylerii. W grudniu 1944 roku objął stanowisko szefa artylerii w Dowództwie Jednostek Wojska w Wielkiej Brytanii i sprawował je do września 1946 roku. Po demobilizacji osiedlił się w Szkocji a w 1954 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. 15 sierpnia 1962 roku Prezydent RP na Uchodźstwie August Zaleski, mianował go honorowym generałem brygady. Zmarł 13 maja 1972 roku w Springfield (Massachusetts) w Stanach Zjednoczonych. Urna z jego prochami złożona jest w kwaterze legionowej Nowego Cmentarza w Zakopanem.

Odznaczenia

Orderu Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 2712) – 9 września 1922 roku
Krzyż Niepodległości z Mieczami
Orderu Odrodzenia Polski V Klasy
Krzyż Walecznych – czterokrotnie
Złoty Krzyż Zasługi
Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921
Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Gaworski Bronisław Stefan 


Urodzony 25 grudnia 1916 roku. Porucznik (Flying Officer) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pilot 318 Dywizjonu Myśliwsko-Rozpoznawczego “Gdańskiego”. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł 12 października 1966 roku w New York (NY). 

Odznaczenia 

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11096)
Giedgowd Ignacy

Urodzony 1 lutego 1897 roku w miejscowości Popłuszcze na Litwie Kowieńskiej. Major pilot. Syn Władysława i Gabrieli z domu Helman. Ukończył gimnazjum w Szawle. 1 sierpnia 1914 roku wcielony do armii carskiej. Służył w 185 Pułku Piechoty. W 1916 roku ukończył szkołę oficerską, następnie walczył w 155, 35, 455 i 293 Pułku Piechoty. 15 listopada 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. 15 lutego 1919 roku wysłany na szkolenie do Francji, gdzie ukończył kurs pilotażu. 15 października 1919 roku powrócił do Polski. Otrzymał przydział do 10 Eskadry Lotniczej (Wywiadowczej). Od 24 kwietnia 1920 roku na froncie polsko-bolszewickim wspiera działania 4 Armii. 20 kwietnia 1922 roku skierowany do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. W sierpniu 1923 roku zwyciężył w II Krajowym Locie Okrężnym. Przeniesiony do 1 Pułku Lotniczego w Warszawie, gdzie od 21 maja 1925 roku pełnił funkcję dowódcy eskadry treningowej. W roku 1932 podczas Międzynarodowych Zawodów Samolotów Turystycznych "Challenge 1932" w Berlinie zajął 18 miejsce na samolocie PZL 19 (zawody wygrali Żwirko i Wigura). W latach trzydziestych przeniesiony do Wojskowych Zakładów Zaopatrzenia Aeronautyki, gdzie pełnił funkcję oficera nadzoru szefa pilotów oblatywaczy. 19 marca 1937 roku awansowany do stopnia majora w korpusie oficerów lotnictwa z lokatą 1. Po kampanii wrześniowej przedostał się do Francji i tam 1 października 1939 roku został dowódcą eskadry treningowej w bazie Lyon-Bron. 20 czerwca 1940 roku ewakuowany do Anglii, gdzie w bazie w Blackpool oczekiwał na przydział. Wysłany na rok do Takoradi w Ghanie. Po powrocie do Anglii wysłany na stację RAF Yatesbury, gdzie szkolono radiotelegrafistów. W czerwcu 1942 roku otrzymał przydział do 271 dywizjonu RAF a od 1 lutego 1944 roku do transportowego 24 dywizjonu RAF. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady i osiedlił się w Toronto (Ontario). Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr 20 w Toronto i członek Stowarzyszenia Lotników Polskich w Kanadzie Skrzydło “Warszawa” w Toronto. Zmarł 25 stycznia 1974 roku w Toronto i pochowany został na Holy Cross Cemetery.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 362 – 4 sierpnia 1921 roku)
Order Polonia Restituta V Klasy
Krzyż Walecznych
Złoty Krzyż Zasługi
Medal Niepodległości
Polowa Odznaka Pilota Nr 39
Krzyż Gwiazdy Rumunii V Klasy
Krzyż Legii Honorowej – Chevalier (fr.)
Giera Zbigniew Józef

Urodzony 13 września 1911 roku w Oporowie, powiat Szubin, województwo poznańskie. Rotmistrz kawalerii Wojska Polskiego. Absolwent XI promocji (1923-1934) Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Od roku 1934 porucznik służby stałej 16 Pułku Ułanów Wielkopolskich. Uczestnik Kampanii Wrześniowej 1939 roku. Przedostał sie do Francji. Przydzielony do 2 Wileńskiego Dywizjonu Rozpoznawczego (OR-2), 2 Dywizji Strzelców Pieszych. Dowódca szwadronu motocyklistów im. 4 Pułku Ułanów Zaniemeńskich. Żołnierz 1 Polskiej Dywizji Pancernej. Dowódca 1 szwadronu 10 Pułku Dragonów. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady i osiedlił się w Toronto (Ontario). Od roku 1958 członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr 20 w Toronto. Członek kanadyjskiego Koła Przyjaciół Muzeum Polskiego w Rapperswilu (Szwajcaria). W 1973 roku członek komitetu wystawy “Polsko-Kanadyjska Współpraca Wojskowa w I i II Wojnie Światowej” w Canadian War Museum w Ottawa (Ontario). Zmarł w Toronto.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9005)
Krzyż Walecznych – dwukrotnie
Gładych Bolesław Michał 

Urodzony 17 maja 1918 roku w Warszawie. Po ukończeniu szkoły powszechnej dostał się do Korpusu Kadetów nr 1 we Lwowie i w maju 1937 roku zdał maturę. Jesienią 1937 roku wstąpił do Wojska Polskiego. 21 września rozpoczął dywizyjny kurs podchorążych rezerwy piechoty w 72 pułku piechoty w Radomiu. 2 stycznia 1938 roku został przyjęty do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. W czasie skróconego szkolenia uzyskał kwalifikacje pilota myśliwskiego. Wybuch wojny zastał go na lotnisku Ułęż, gdzie na wyższym kursie pilotażu szkolił się na myśliwskich P7. W czasie Kampanii Wrześniowej nie brał udziału w walkach. W grupie podchorążych został ewakuowany do Rumunii i internowany w obozie w Tulcei, z którego uciekł i przedostał się nad Morze Czarne. Z portu Bałczik wypłynął 5 listopada 1939 roku na pokładzie statku "Patris" i 12 listopada 1939 roku dotarł do Marsylii. We Francji został skierowany do Centrum Wyszkolenia Lotnictwa, utworzonego na lotnisku Lyon-Bron. Przeszedł tam szkolenie na myśliwcach Morane MS-406 i po sformowaniu polskiego Dywizjonu Myśliwskiego 1/145 został włączony do 2 Eskadry, dowodzonej przez kapitana Juliusza Freya. W maju i czerwcu 1940 roku latał na Caudron CR-714, lecz nie uzyskał zwycięstw powietrznych (w jednej walce jego maszyna została ciężko uszkodzona). 19 czerwca 1940 roku wraz z innymi lotnikami dywizjonu ewakuował się angielskim statkiem "Alderpool" z portu La Rochelle i przybył do Anglii 21 czerwca 1940 roku. Początkowo przebywał w Blackpool a od początku 1941 roku szkolił się na samolotach Spitfire w 57 OTU (Operational Training Unit) w Hawarden. 21 kwietnia 1941 roku został przydzielony do 303 Dywizjony Myśliwskiego im. Tadeusza Kościuszki. 23 czerwca 1941 roku dwukrotnie lecąc w eskorcie bombowców nad Francję, stoczył zwycięskie walki z Bf 109 (trzy estrzelone na pewno, czwarty jako prawdopodobnie). Podczas drugiego lotu jego samolot został uszkodzony i rozbił się podczas przymusowego lądowania koło Manston. Został ciężko ranny i po dłuższej kuracji wrócił do 303 Dywizjonu. 24 października 1941 roku w rejonie Calais-Cap Griz Nez, 303 Dywizjon stoczył walkę z Messerschmittami i nowym typem myśliwców niemieckich, Fw 190. Jako pierwszy w dywizjonie, zestrzelił ten samolot. Kolejnego Fw 190 zestrzelił 5 czerwca 1942 roku. 25 czerwca (w parze z por. Olgierdem Sobieckim) zestrzelił także przechwyconego nad ranem rozpoznawczego Junkersa Ju 88, który wpadł do morza. 9 lipca 1942 roku przeniesiony został do 302 Dywizjonu Myśliwskiego "Poznańskiego", w którym (z przerwą od 17 września do 3 grudnia 1942 roku) służył do 10 stycznia 1944 roku. Awansował na kapitana (Flight Lieutenant) a 17 maja 1943 roku objął dowództwo eskadry. 10 czerwca 1943 roku poprowadził 302 Dywizjon osłaniając 5 bombowców Mitchell, które miały zbombardować elektrownię w Langebrugge. Eskortę zaatakowało 20 Focke-Wulf, z których Gładych zestrzelił na pewno jednego. 8 września 1943 roku w kolejnej wielkiej bitwie powietrznej z Fw 190 i Bf 109 w rejonie Lille, zestrzelił na pewno jednego Bf 109 oraz jednego Fw 190 prawdopodobnie. Na początku 1944 roku do Northolt przybył Lt. Col. Francis Gabreski (Amerykanin polskiego pochodzenia, który wcześniej latał w 315 Dywizjonie) i zaoferował Polakom możliwość przejścia do amerykańskiej 56 Fighter Group, wyposażonej w myśliwce P-47. Dowództwo Polskich Sił Powietrznych zgodziło się na oddelegowanie kilku lotników do lotnictwa amerykańskiego i 2 lutego 1944 roku Gładych dołączył do 61 Fighter Squadron w 56 Fighter Group, należącej do 8 Air Force (8 Armii Powietrznej USAAF). Po zapoznaniu się z samolotem Thunderbolt zaczął latać nad Europę, od początku odnosząc sukcesy: 21 lutego zestrzelił nad Francją dwa niemieckie Bf 109, a 6 marca zniszczył zaparkowanego na lotnisku Focke-Wulf. 8 marca 1944 roku podczas eskorty "Latających Fortec" nad Berlin, odłączył się od formacji (by odpędzić niemieckie myśliwce) i został zaatakowany przez trzy Fw 190, z którymi stoczył walkę na niskim pułapie. Zestrzelił jednego Focke-Wulf, ale sam został trafiony i uszkodzonym samolotem skierował się nad Morze Północne. Po drodze ostrzelał napotkane lotnisko (uszkodził trzy tankujące Fw 190). Nad morzem wyskoczył ze spadochronem i wyłowiony został przez wodnosamolot lotnictwa ratowniczego. Za tę akcję odznaczony został Silver Star oraz otrzymał dyplom od prezydenta Stanów Zjednoczonych. 27 marca 1944 roku powiększył konto o jednego Messerschmitta, a w D-Day i dzień później (6 i 7 czerwca 1944 roku) zestrzelił po jednym Bf 109. Dalsze zwycięstwa to Bf 109 z 5 lipca 1944 roku (nieuznane przez Komisję Bajana) oraz Junkers Ju 88 z 12 sierpnia 1944 roku. W sierpniu 1944 roku został wycofany z amerykańskiej jednostki i oddelegowany do sztabu brytyjskiej 12 Fighter Group a 29 października zwolnił się z polskiego lotnictwa i powrócił do 61 Fighter Squadron, gdzie latał do końca wojny. 21 września 1944 roku nad Arnhem zestrzelił dwa Bf 109. W 1945 roku po demobilizacji z armii amerykańskiej (w stopniu majora) wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Osiadł z żoną Elizabeth “Pengie” (zmarła w 2008 roku) w Nowym Jorku. Podjął pracę jako pilot transportowy i latał na trasach do Brazylii. Po śmierci teściowej przeniósł się z rodziną do Seattle (Washington). Do emerytury pracował jako fizjoterapeuta. Pod koniec życia mieszkał w Issaquah koło Seattle. Zmarł 12 lipca 2011 roku w Marysville (Washington).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari (nr 8421)
Krzyż Walecznych – trzykrotnie
Polowa Odznaka Pilota
Distinguished Flying Cross (bryt.)
Distinguished Flying Cross (am.) - dwukrotnie
Silver Star (am.)
Air Medal (am.) – czterokrotnie

Gnyś Władysław 

Urodzony 24 sierpnia 1910 roku w Sarnowie niedaleko Czarnolasu. Podpułkownik pilot Wojska Polskiego II RP. Służbę w lotnictwie polskim rozpoczął w 1931 roku. Dwa lata później, po ukończeniu kursu pilotażu w Grudziądzu, przydzielony został do 142 Eskadry Myśliwskiej 4 Pułku Lotniczego w Toruniu. 11 maja 1935 roku w czasie ćwiczeń zespołowych w powietrzu, zderzył się z samolotem PZL P.7 pilotowanym przez porucznika Dionizego Durko. W wyniku tej katastrofy Durko zginął, natomiast kapral Gnyś z odciętym prawym podwoziem zdołał wylądować nie odniósłszy żadnych obrażeń. Pomimo śmiertelnego wypadku, 6 czerwca wyróżniony został pochwałą w rozkazie dziennym dowódcy pułku, a 18 czerwca tego roku odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi. Jako kapral służby nadterminowej był instruktorem w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Kurs Podchorążych Lotnictwa ukończył w Szkole Podchorążych Lotnictwa dla Podoficerów w Bydgoszczy w 1938 roku. W roku 1939 po promocji do stopnia podporucznika w Dęblinie, otrzymał przydział do 121 Eskadry Myśliwskiej 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. W dniu 1 września 1939 roku nad ranem wystartował do lotu bojowego z lotniska polowego w Balicach razem z kapitanem Mieczysławem Medweckim. Po krótkiej potyczce z niemieckimi Ju-87, Medwecki został zestrzelony nad Morawicą natomiast Gnyś odskoczył od przeważającego liczebnie wroga. Następnie kilka minut później w rejonie Olkusza (nad miejscowością Żurada) zaatakował i zestrzelił dwa bombowce typu Dornier Do 17 E z 77 Pułku Bombowego Luftwaffe. Były to pierwsze samoloty niemieckie, zestrzelone przez polskiego pilota myśliwskiego w II wojnie światowej. Fakt tego zestrzelenia jest jednak kwestionowany przez niektórych badaczy, przypisujących je artylerii przeciwlotniczej. Prawdopodobna jest też wersja, że Gnyś uszkodził jeden z samolotów, który następnie zderzył się z drugim. Po kampanii wrześniowej przez Rumunię trafił do Francji. Został skierowany do dywizjonu Groupe de Chasse III /1 w Toul Croix, gdzie latał na myśliwcach francuskich Morane-Saulnier MS 406. Podczas walki nad Belgią Gnyś zestrzelił jednego bombowca. Po kapitulacji Francji udał się do Port-Vendres, skąd 14 lipca 1940 roku, przez Oran i Casablankę przybył do Liverpoolu. 20 sierpnia otrzymał przydział do 302 Dywizjonu Myśliwskiego "Poznańskiego". 21 maja 1941 roku 302 Dywizjon brał udział w składzie skrzydła (3 dywizjony) w akcji nad Francją. Gnyś wrócił do bazy na uszkodzonym samolocie. W 1943 roku dowodził eskadrą w 316 Dywizjonie Myśliwskim "Warszawskim" i 309 Dywizjonie Myśliwskim "Ziemi Czerwieńskiej". Od 25 sierpnia 1944 roku dowodził 317 Dywizjonem Myśliwskim "Wileńskim". W dwa dni po objęciu dowództwa nad dywizjonem, podczas lotu rozpoznawczego niemieckich przepraw przez Sekwanę, Gnyś został zestrzelony przez naziemną artylerię przeciwlotniczą nad miejscowością Rouen we Francji. Mimo odniesionych ran (został postrzelony przez niemieckich żołnierzy po awaryjnym lądowaniu) uciekł z niewoli niemieckiej.Na liście Bajana zajmuje 85 pozycję. Po demobilizacji wraz z rodziną wyemigrował do Kanady. Miał dwoje dzieci: Stefan i Ashley. 19 czerwca 1996 roku przybył do Polski i odwiedził swoje rodzinne strony. W roku 1998 był podejmowany w Pałacu Prezydenckim przez prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego.W roku 1999 został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski i awansowany do stopnia pułkownika.Władysław Gnyś pod koniec życia nawiązał kontakt z Frankiem Neubertem - pilotem Ju-87, z którym 1 września 1939 roku stoczył krótką powietrzną walkę nad Balicami (a który zestrzelił kapitana Medweckiego). Prowadzili ze sobą korespondencję i spotkali się kilkakrotnie, pierwszy raz 1 września 1989 roku w 50. rocznicę boju nad Balicami. Zmarł 28 lutego 2000 roku i został pochowany na cmentarzu w Osborne (Ontario), gdzie spoczął obok swojej małżonki Barbary Simon Gnyś (zmarła w 1995 roku). 

Odznaczenia:

Order Wojenny Virtuti Militari V klasy 
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2 września 1999 roku)
Krzyż Walecznych – trzykrotnie 
Brązowy Krzyż Zasługi (18 czerwca 1935 roku) 
Croix de Guerre (fr.) 
Distinguished Flying Cross (bryt.) 

Godlewski Brunon 

Urodzony 7 stycznia 1924 roku w Chicago w Stanach Zjednoczonych. W dokumentach odnaleźć można jedynie imię Brunon, jednakże w Anglii, wśród lotników polskich, Godlewski znany był jako Bronisław, Bronek, i tak też się podpisywał. Pochodził z rodziny polskich emigrantów. Uzyskał jedynie elementarne wykształcenie, gdyż w bardzo młodym wieku musiał podjąć pracę zarobkową - rozwoził mleko, potem terminował u szewca.W wieku 18 lat, na początku 1942 roku zgłosił się ochotniczo do Wojska Polskiego. Była to jego reakcja na ogłoszony w 1941 roku zaciąg prowadzony przez Polski Rząd w Londynie wśród polonii amerykańskiej. Po uzyskaniu zgody władz amerykańskich (Godlewski miał obywatelstwo Stanów Zjednoczonych) wyjechał do Kanady, a następnie po przeprawie przez Atlantyk znalazł się na terenie Wielkiej Brytanii. Został włączony w skład Polskich Sił Powietrznych i rozpoczął szkolenie na członka personelu latającego - skierowany został do grupy szkolonej na strzelców pokładowych. Nauka na strzelca trwała najkrócej, ponadto nie wymagała wcześniejszego wykształcenia (np. znajomości podstaw fizyki czy matematyki), co być może także zaważyło na przyszłych losach Godlewskiego.W dniach od 13 kwietnia do 18 maja 1942 roku odbywał w Blackpool wstępny (naziemny) kurs dla strzelców samolotowych, po którego ukończeniu przez ponad miesiąc pozostawał - także w Blackpool, w Bazie Sił Powietrznych - bez przydziału. 27 czerwca 1942 roku przydzielony został do szkoły dla strzelców samolotowych 8 Air Gunner School w Evanton w Szkocji, gdzie do 24 lipca 1942 roku odbywał praktykę w powietrzu. Polegała ona przede wszystkim na lataniu i treningowym strzelaniu z pokładu własnego samolotu do specjalnej konstrukcji rękawa, holowanego przez inny samolot. 1 sierpnia 1942 roku przeniesiony został do polskiej jednostki szkolenia operacyjnego 18 Operational Training Unit w Bramcote, gdzie przeszedł kurs zgrywania załóg na dwusilnikowym bombowcu typu Wellington. W jednostkach tych zwykle dobierały się stałe załogi, które później służyły razem w dywizjonach bojowych. Godlewski dołączył do czwórki: kpr. pil. Kazimierz Artymiuk, ppor. naw. Stefan Bogusławski, st. szer. rtg. Marian Więcek, st. szer. bomb. Franciszek Sowiński. Po zakończeniu przeszkolenia, 1 stycznia 1943 roku załoga zameldowała się w na lotnisku 305 Dywizjonu Bombowego "Ziemi Wielkopolskiej" w Hemswell.Na pierwsze zadanie bojowe Godlewski poleciał 26 stycznia 1943 roku. Godlewski otrzymał rozkaz bombardowania Lorient, atlantyckiego portu U-Bootów (w styczniu 1943 roku dowództwo bombowców Royal Air Force, Bomber Command, przeprowadziło akcję niszczenia miasta Lorient w celu utrudnienia zaopatrzenia bazy okrętów podwodnych; wcześniejsze naloty na samą bazę nie przyniosły oczekiwanego rezultatu). Samoloty nad Lorient narażone były na ogień przeciwlotniczy, jednakże było to nieporównywalne z piekłem, przeżywanym przez załogi bombardujące niemieckie miasta. Następnej nocy Godlewski poleciał na minowanie (zrzucanie specjalnych ładunków do morza w rejonie uczęszczanym przez wrogie statki i okręty). Na trzeci lot 2 lutego wysłano go na bombardowanie niebezpiecznego celu: Hamburga. Podczas kolejnych nocy latał kolejno na: Lorient, minowanie, ponownie Lorient, Kolonię i znów na minowanie.Nocą z 5 na 6 marca 1943 roku ze swoją załogą wystartował na dziewiąty lot bojowy, nad Essen, z zadaniem zrzucenia bomb na zbrojeniowe zakłady Kruppa. W locie powrotnym znad celu jego Wellington był atakowany przez nocne myśliwce. Dzięki bohaterskiej obronie strzelców oraz doskonałym unikom wykonywanym przez pilota wedle instrukcji Godlewskiego, bombowiec umknął Messerschmittom. Niestety, w walce Godlewski odniósł rany rąk. Nieprzytomny został wyciągnięty z wieżyczki przez kolegów z załogi, a jeszcze w czasie lotu pomocy próbował udzielić mu ppor. Bogusławski, przedwojenny student medycyny. Niestety, nawigator nie mógł zrobić nic więcej, jak tylko zatamować krwawienie. Samolot był mocno postrzelany, m.in. z uszkodzonym podwoziem i klapami, mimo to Artymiuk bezpiecznie wylądował "na brzuchu" we własnej bazie w Hemswell. Został później za ten czyn odznaczony Distinguished Flying Medal.Godlewski trafił do szpitala Haymeads Emergency Hospital w miejscowości Bishop's Stortford. Amputowano mu obie ręcę przy ramieniu, gdyż nie było najmniejszej nadziei na odratowanie ich - były pogruchotane pociskami z działek. 2 kwietnia 1943 roku w tymże szpitalu został odwiedzony i odznaczony przez Inspektora Sił Powietrznych gen. bryg. pil. Stanisława Ujejskiego. Na uroczystości obecni byli także dowódca dywizjonu, komendant stacji oraz attaché lotniczy.Polskie, angielskie i amerykańskie gazety szeroko rozpisywały się o młodym polskim lotniku. Jego losy stawiano za przykład patriotyzmu (Godlewski nigdy przedtem Polski nie odwiedził), poświęcenia, a także tragizmu ofiary, w której składa się zdrowie i życie za wolność ojczyzny. Poruszającą historię Godlewskiego w powojennych, książkowych wspomnieniach opowiedziało także kilku weteranów dywizjonów bombowych.12 czerwca 1943 roku,po wyjściu ze szpitala Godlewski otrzymał przydział do Bazy Sił Powietrznych w Blackpool. Wkrótce potem odwiedził kolegów z dywizjonów bombowych, by pożegnać się, przed planowanym powrotem za ocean. W listopadzie 1943 roku brał jeszcze udział w spotkaniu ochotników z USA i Kanady, zorganizowanym w klubie "Orzeł Biały" w Londynie. Na spotkanie przybył także Prezydent RP, Władysław Raczkiewicz. Rozmawiał z żołnierzami, w tym szczególnie długo z Godlewskim, który był wówczas jednym z najwyżej udekorowanych.Wojnę zakończył jako polski kapral i brytyjski Sergeant.Po powrocie do USA zamieszkał z rodzicami w Chicago. Tamtejsza polonia na wieść o dramacie młodego żołnierza zorganizowała dla niego składkę. Został właścicielem dwóch barów, prowadzonych przez matkę. W okresie późniejszym wyjechał do Kalifornii, a pod koniec życia mieszkał w miejscowości Dunedin na Florydzie. Zmarł 12 czerwca 1989 r. w Dunedin.

Odznaczenia:

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy ( nr.8352 )
Krzyż Walecznych - dwukrotnie 

Polowa Odznaka Strzelca 


brytyjski - 

Distinguished Flying Medal 

Air Force Medal


amerykański - 

Distinguished Flying Cross 

Purple Heart 

 

źródło :www.polishairforce.pl

Gołębiowski Henryk  

Urodzony 23 lipca 1916 roku. Starszy sierżant (Flight Sergeant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pilot 301 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Pomorskiej”. Po demobilizacji wyemigrował w 1946 roku do Kanady i osiedlił się w Montrealu (Quebec).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9630)
Gondek Zbigniew 

Urodzony 31 stycznia 1924 roku w Przemyślu. Porucznik Wojska Polskiego. W 1940 roku deportowany do Związku Sowieckiego do Okręgu Kustanajskiego za Uralem. Na mocy układu Sikorski-Majski zwolniony z zesłania. 2 lutego 1942 roku przybył do punktu zbornego w miejscowości Ługowoj. Od 28 lutego 1942 roku w Wojsku Polskim w ZSRS w 27 Pułku Piechoty. Przez Krasnowodsk ewakuowany do Pahlevi w Iranie i od 1 kwietnia 1942 roku pozostaje pod komenda brytyjską. 21 kwietnia 1942 przetransferowany do Palestyny. Żołnierz II Korpusu Polskiego gen. Władysława Andersa we Włoszech. Przydzielony do 6 Baonu 2 Kompanii Strzelców Karpackich w składzie 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Od 1942 do 1943 roku przebywał na środkowo-wschodnim teatrze działań wojennych w Iranie, Iraku, Palestynie i Egipcie. Na włoskim teatrze działań wojennych służył od 13 grudnia 1943 roku, przechodząc chrzest bojowy w pobliżu Taranto i zaraz potem nad rzeką Sangro. Szturm na Monte Cassino tak wspomina: “6 Batalion, którego częścią była moja kompania i mój pluton dostał rozkaz zluzowania Amerykanów. Było to w nocy. Dostaliśmy pierwszy ogień, jak jeszcze byliśmy zupełnie na dole. Niemcy obwarowali sie na Wzgórzu 593 przy Massa Albaneta, kierunku naszego uderzenia. Widzieli całą panoramę Monte Cassino i oczywiście nas podchodzących z dołu. Muły prowadzone przez Hindusów niosły potężny ekwipunek. Pamiętam jak Amerykanie nieostrożnie podpalali papierosy. Niemcy tylko na to czekali i strzelali w tym kierunku. Pierwszych rannych mieliśmy zanim zdążyliśmy się okopać, co nie należało do zadań łatwych, bo otoczeni byliśmy głównie litą skałą i kamieniami. Znalazłem wreszcie jakieś miejsce, które rano okazało się być ciałem zabitego, pokrytego cienką warstwą ziemi żołnierza”. 2 lipca 1944 roku podczas działań bojowych pod Loretto nad rzeką Musone został ciężko ranny w lewą rękę i lewe udo. Tak to wspomina: “Część mojego plutonu zdążyła sforsować już rzekę, przy minimalnym ogniu wrogiej artylerii. I wtedy odezwały się karabiny maszynowe. Nie wiem jak do tego doszło, ale bez rozkazu z własnej inicjatywy postanowiłem je uciszyć. Podczołgałem sie na odległość rzutu granatem i zniszczyłem prawdopodobnie dwa stanowiska. W tym momencie rozpoczęła się kanonada moździerzy. Natychmiast padłem na brzuch, po czym zobaczyłem, że nie mam już broni ani ręki, która ją trzymała. Za 15 minut pojawili się sanitariusze...” Po pięciu miesiącach pobytu w szpitalu w Cassa Massina, 30 listopada 1944 roku przeniesiony do Szkocji na dalszą rekonwalescencję. Zdemobilizowany w 1947 roku. Po ukończeniu czteroletniego Commercial College podjął pracę jako księgowy. W 1954 roku wyemigrował z żoną do Kanady i osiedlił sie w Toronto (Ontario). Od 1955 roku członek Stowarzyszenia Weteranów Armii Polskiej w Ameryce Placówka 114 w Toronto. Dwukrotnie (jako pierwszy obcokrajowiec) był prezesesem torontońskiego oddziału The War Amps of Canada a obecnie pełni funkcję jednego z National Directors. Od 1970 roku członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr 20 w Toronto. W roku 2011 na XXXIV Zjeździe SPK w Kanadzie wybrany został vice prezesem Zarządu Głównego SPK w Kanadzie. Mieszka w Mississauga (Ontario).


        

Odznaczenia

Odznaka Honorowa za Rany – dwukrotnie
Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11610)
Order Polonia Restituta IV Klasy
Krzyż Walecznych
Srebrny Krzyż Zasługi
Medal Wojska
Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino
Krzyż Czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie
1939-1945 Star (bryt.)
Italy Star (bryt.)
Defence Medal (bryt.)
War Medal (bryt.)
 

Gorazdowski Tadeusz 

Urodzony 3 kwietnia 1907 roku w Sartanie (dziś przedmieście Mariupola) we wschodniej Ukrainie. Rodzice wkrótce przenieśli się do odrodzonej Polski i zamieszkali w Choszczówce pod Warszawą. W roku 1926 roku Tadeusz zdał maturę w Państwowym Gimnazjum im. Stefana Batorego, po czym wstąpił do Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej w Toruniu. Ukończył ją z dwunastą lokatą i otrzymał stopień podporucznika. Awans na porucznika otrzymał 1 stycznia 1932 roku, a na kapitana 19 marca 1937 roku. Przed wojną skończył jeszcze dwa kursy specjalistyczne: kurs oficerów sygnałowych (październik-grudzień 1932 roku) i 6-miesięczny kurs oficerów nawigacyjnych (w1934 roku). Skierowany został do Francji na kurs w Ecole d'Application des Enseignes de Vaisseau. W latach 1929-1930 odbył staż na krążowniku "Edgar Quinet", pancerniku "Bretagne" i niszczycielu "Simoun" na Morzu Śródziemnym, w Zatoce Biskajskiej i u wybrzeży Afryki. Po powrocie do kraju był kolejno dowódcą plutonu w kompanii rekruckiej Kadry Marynarki Wojennej w Świeciu, adiutantem, oficerem załogowym i wykładowcą w Szkole Specjalistów Morskich, a następnie w Oficerskiej Szkole Marynarki Wojennej. 1 czerwca 1932 roku został ponownie wysłany do Francji, gdzie objął funkcję oficera sygnałowego na budowanym w Caen niszczycielu ORP "Burza". Po przyprowadzeniu okrętu do kraju pozostał na nim cztery miesiące, by przejść w grudniu 1933 roku na transportowiec ORP "Wilia" jako oficer nawigacyjny. W latach następnych pełnił różne funkcje w Sztabie Dowództwa Floty w Gdyni i dopiero 1 maja 1937 roku został dowódcą okrętu – kanonierki ORP "Komendant Piłsudski". 12 maja 1939 roku znalazł się (jako zastępca dowódcy) na niszczycielu ORP "Błyskawica", na pokładzie którego 30 sierpnia opuścił Gdynie udając się, w ramach planu "Peking", do Wielkiej Brytanii. Wkrótce po przybyciu polskich niszczycieli do Rosyth zachorował dowódca "Błyskawicy" kmdr por. Włodzimierz Kodrębski. Tadeusz Gorazdowski automatycznie przejął jego obowiązki i pełnił je do 2 grudnia 1939 roku, kiedy to okręt przeszedł pod dowództwo kmdr ppor. Jerzego Umeckiego. Wkrótce doszło do starcia z nowym dowódcą. 12 lutego 1940 roku Gorazdowski i trzej inni oficerowie złożyli meldunek zwracający uwagę na błędy w dowodzeniu popełniane przez Umeckiego. Zostali karnie zdjęci z pokładu i umieszczeni w Rezerwowej Grupie Oficerów na ORP "Gdynia". Gorazdowski dowodził tam Oddziałem Szkolnym, będąc jednocześnie dyrektorem nauk Centrum Wyszkolenia Specjalistów Floty. 18 lipca został skierowany do służby na zużytym francuskim niszczycielu OF "Ouragan" przekazanym przez Brytyjczyków Polskiej Marynarce Wojennej. Do 9 września był zastępcą dowódcy tego okrętu, po czym powrócił czasowo na "Błyskawicę", gdzie wobec choroby kmdr por. Stanisława Hryniewieckiego pełnił obowiązki dowódcy. 11 października wrócił na "Ouragana" i zmagał się z jednostką, której nie można było doprowadzić do stanu gotowości bojowej. 30 kwietnia 1941 roku okręt ten został zwrócony marynarce Wolnych Francuzów. Jego następnym okrętem był już zupełnie nowy niszczyciel "Krakowiak", którym objął dowodzenie 1 maja 1941 roku i dowodził nim do 23 maja 1942 roku, biorąc udział w operacji Anklet, znajdując kilka tygodni na kolejne zastąpienie dowódcy "Błyskawicy". 25 lipca tego roku został dowódcą swego ostatniego niszczyciela "Pioruna", którym dowodził do 7 stycznia 1945 roku (z zaledwie kilkumiesięczną przerwą w 1943 roku kiedy to pełnił na lądzie obowiązki kierownika Referatu Wyszkolenia Kierownictwa Marynarki Wojennej. "Piorun" pod dowództwem Gorazdowskiego wziął udział w trzech akcjach ostatniego roku wojny. Najważniejszą z nich była bitwa pod Ushant (8-9 czerwca 1944 roku), kiedy to 10. Flotylla Niszczycieli rozgromiła zespół niszczycieli niemieckich. Drugą było zatopienie (13-14 czerwca) dwóch trałowców niemieckich koło Jersey przez "Pioruna" i "Ashanti". Trzecią wreszcie udział krążownika "Diadem" oraz niszczycieli "Onslow" i "Piorun" w ataku na niemiecki łamacz blokady "Sauerland". Po przekazaniu dowództwa "Pioruna" swemu następcy nie wrócił już do służby na morzu, zajmując się pracami Biura Historycznego Polskiej Marynarki Wojennej. Żaden z jego okrętów nie zatonął a on nigdy nie stracił ani jednego członka załogi. Po rozwiązaniu Polskich Sił Zbrojnych wstąpił w kwietniu 1947 roku do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. Mając kwalifikacje kapitana żeglugi wielkiej zajął się organizacją rybołówstwa morskiego w Gambii i Hongkongu. Jednak po kilku latach wyemigrował z rodziną do Kanady. Osiadł w Charlottetown na Wyspie Księcia Edwarda, gdzie podjął pracę w Canadian Coast Guard Service. Pracował jako dowódca lodołamacza "Wolfe". Zmarł 25 listopada 1968 roku. W roku 1991 jego córka Oleńka, wypełniając wolę ojca, przekazała jego odznaczenia, banderę i dokumenty do Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni.

Gordon Stanisław Ryszard 

Urodzony w 1915 roku. Major Wojska Polskiego. Żołnierz Armii Krajowej. Pseudonim “Ryszard”, “Ri-Hard”, “Benett”. W wojnie obronnej 1939 roku dowodził 165 kompanią saperów w Samodzielnej Grupie Operacyjnej “Polesie”. Po kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej, z której wkrótce uciekł. Działał w podziemiu w Królewcu i na Litwie, gdzie przeżył okupację sowiecką i niemiecką. Brał udział w Powstaniu Warszawskim jako dowódca saperów w batalionie “Gozdawa”. Po upadku Starówki wywieziony do obozu pracy w Niemczech. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Współzałożyciel pierwszego Koła byłych Żołnierzy Armii Krajowej w USA. Autor wspomnień wojennych “Los mi sprzyjał”. Zmarł 10 czerwca 2008 roku w Greenwich (Connecticut) i pochowany został w grobie rodzinnym na St. Charles Cemetery na Long Island w Nowym Jorku.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 12509)
Krzyż Walecznych

Górski Zygfryd

Urodzony 10 sierpnia 1916 roku. Syn Adama i Zofii z domu Filipkowskiej. Absolwent Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie w 1939 roku. Przydzielony do 3 Pułku Lotniczego w Poznaniu. Po Kampanii Wrześniowej 1939 roku przedostał się do Rumunii, następnie do Francji i do Anglii. Chorąży (Warrant Officer) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Po przeszkoleniu na radiooperatora i obserwatora otrzymał przydział do 307 Dywizjonu Myśliwskiego Nocnego “Lwowskich Puchaczy” a następnie do 300 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Mazowieckiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych a później przeniósł się do Kanady. Członek Stowarzyszenia Lotników Polskich Skrzydła 310 “Wilno” w Montrealu (Quebec). Zmarł 21 grudnia 1999 roku w Montrealu i jest pochowany na cmentarzu „Field of Honour” w Pointe Claire (Quebec). 

Odznaczenia 

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9656)
Krzyż Walecznych – czterokrotnie
Distinguished Flying Cross (bryt.)
Distinguished Flying Medal (bryt.)

źródło: Polski Instytut Naukowy w Kanadzie. Groby Żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na Cmentarzu Weteranów "Field of Honour" w Pointe Claire (Quebec).
Götzlik (Goetzlik) Zbigniew Jan 

Urodzony 28 sierpnia 1909 roku. Kapitan (Flight Lieutenant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Obserwator 300 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Mazowieckiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł 12 lipca 1991 roku w Paso Robles (California). 

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 8356)
 
Grzesiowski Franciszek Karol    

Urodzony 8 lipca 1913 roku w Jazłowcu (dzisiaj wieś w zachodniej Ukrainie, w obwodzie tarnopolskim). Porucznik broni pancernych Wojska Polskiego. 4 kwietnia 1932 roku wstąpił do 49 Pułku Piechoty (49 Huculski Pułk Strzelców), z którym brał udział w Kampanii Wrześniowej 1939 roku. Dostał się do niewoli niemieckiej, z której zbiegł z końcem września 1939 roku. Pod koniec lutego 1940 roku przedostał się do Francji. Przydzielony do 4 Warszawskiego Pułku Strzelców Pieszych (w składzie 2 Dywizji Strzelców Pieszych). Od 1 maja 1940 roku w Szkole Podchorążych Piechoty. Po kapitulacji Francji przedostał się do Wielkiej Brytanii. Wstąpił do Szkoły Podchorążych Broni Pancernych, którą ukończył 10 października 1940 roku. Przydzielony do 2 Pułku Pancernego, 1 Polskiej Dywizji Pancernej, z którą przebył cały szlak bojowy. Od 1 marca 1947 roku członek Polskich Kombatantów w Anglii (Koło nr 147). Zdemobilizowany 19 czerwca 1947 roku. 30 czerwca 1947 roku wyemigrował do Kanady. Od 17 stycznia 1984 roku członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr 20 w Toronto (Ontario). Żonaty z Zofią Grzesiowską z domu Szram.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11514) 

Grzondziel Rafał Jan - Ojciec Ignacy      

Urodzony 19 października 1912 roku w Panewnikach (dziś Katowice).Pułkownik Wojska Polskiego.Ksiądz katolicki, franciszkanin, wykładowca nauk politycznych, harcmistrz, wybitny działacz społeczny na rzecz Polonii kanadyjskiej.Absolwent filozofii i teologii Kolegium Św. Antoniego w rodzinnych Panewnikach w 1936 roku. W latach 1937-39 młodszy asystent Katedry Polskiej Literatury na Uniwersytecie Poznańskim. Kapelan Generalnego Szpitala Wojennego w Zbarażu. 17 września 1939 roku dostaje się do sowieckiej niewoli ale w roku 1940 ucieka na Śląsk, a później przez Węgry do Grecji, gdzie zostaje kapelanem Poselstwa RP w Atenach. Po przystąpieniu Włoch do wojny, w grudniu 1940 roku zostaje ewakuowany do Libanu i przydzielony do Kwatery Głównej WP na Wschodzie, a po upadku Francji służy w szeregach Brygady Karpackiej formowanej w Palestynie. W stopniu kapitana pełnił m.in. funkcje Szefa Duszpasterstwa i Kanclerza Kurii Polowej na Wschodzie (Military Field Curia w Bagdadzie). Brał udział we wszystkich działaniach bojowych II Korpusu Polskiego w kampanii włoskiej, od Tarentu przez Monte Cassino po Bolonię. Zasłużony działacz harcerski, m.in. organizator Rady ZHP na Wschodzie (Palestyna, 1940 rok), I Konferencji Instruktorskiej w Como (Włochy) i Walnego Zjazdu Rady ZHP w Rzymie (1946 rok).Honorowy Obywatel Miasta Bolonii ( senat miasta wybił okolicznościowy medal z jego nazwiskiem ) i doktor honoris causa Uniwersytetu Bolońskiego.W roku 1946 ksiądz Grzondziel w randze majora przybywa do Anglii, gdzie bierze czynny udział w organizowaniu szkół dla byłych żołnierzy i parafii zgodnie z zasadami prawa brytyjskiego. Po podyplomowych studiach psychologii eksperymentalnej na Uniwersytecie Oxfordskim (w latach 1946-48) uzupełnia wykształcenie w USA (w latach 1949-50) jako absolwent Wydziału Nauk Społeczno-Politycznych Western Reserve University w Cleveland (Ohio), jednocześnie obejmując pariafię św. Antoniego w Cleveland. Podejmuje pracę jako wykładowca (w latach 1950-51), a następnie kierownik (w latach 1951-52) Wydziału Nauk Politycznych katolickiego Quincy College (Illinois).Od 1952 roku na stałe mieszka w Kanadzie.W 1955 roku zdobywa bakalaureat z prawa kanonicznego na Uniwersytecie Ottawskim. W 1965 roku bierze udział w II Soborze Watykańskim, a od 1968 roku przechodzi do duchowieństwa diecezjalnego, m.in. w Sarnia (Ontario). Zostaje proboszczem Misji Polskiej Św. Krzyża w Woodstock (Ontario). Buduje kościół, w którym kardynał Karol Wojtyła poświęcił specjalny krzyż (metaloplastyka M. Owczarskiego).Ksiądz Grzondziel uważany jest za odkrywcę regionu w prowincji Ontario, uznanego za kolebkę polskiego osadnictwa w Kanadzie. W latach 50-tych zauroczony okolicami miasteczka Barry’s Bay osiedlił się w miejscu, gdzie w 1858 roku przybyła pierwsza grupa (18 rodzin) imigrantów z Polski, wszyscy z Kaszub. W rok później w rejestrach odnotowano pierwszych 14 kaszubskich nazwisk z adnotacją o przynależności do narodowości polskiej. W 1953 roku ksiądz Grzondziel założył tam Ośrodek Młodzieżowy Rekreacji i Sportów “Kaszuby”, a wkrótce potem zbudował kaplicę i “Katedrę Wśród Sosen”. Powołał Koło Hallerczyków w Barry’s Bay po przeprowadzeniu uznania ich praw weterańskich. Wprowadził elektryfikację i telefonizację okolicy oraz pocztę, której został pierwszym pocztmistrzem. Dzięki jego wysiłkom w 1960 roku Urząd Nazw Geograficznych Kanady zatwierdził nazwę “Kaszuby”. Dzisiaj znajdują się tam polskie kościoły, szkoły, pomniki, obozy i stanice harcerskie oraz skansen, stanowiąc enklawę polskości w Kanadzie.Zmarł 22 grudnia 1998 roku w Wilnie na Kaszubach (Ontario).W roku 1999 odsłonięto na Kaszubach obelisk poświęcony księdzu Rafałowi Grzondzielowi. 

Odznaczenia polskie :

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy
Order Polonia Restituta V Klasy
Krzyż Walecznych
Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami
Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami 
Medal Wojska - czterokrotnie
Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino

brytyjskie - Africa Star 
brytyjskie - Italy Star
włoskie - Corona d'Italia
włoskie - Valor Militare - dwukrotnie
Publikacje: 

Panie, pozostań z nami – modlitewnik Brygady Strzelców Karpackich (Jerozolima,1940) 
Kazania tobruckie – jako ksiądz J. Joniec (Jerozolima, 1944) 
U źródeł Mocy (Jerozolima, 1944) 
The Ozarks – praca naukowa (Cleveland, Ohio, 1950) 
The Bankruptcy of the Soviet Ideology… – praca naukowa (Ottawa, 1953) 
 

 

Gutowski Michał Mieczysław Wojciech    

Urodzony 13 września 1910 roku w Maciszewicach w powiecie kaliskim (województwo łódzkie) a wychowany w Jasionnej w powiecie sieradzkim. Generał brygady Wojska Polskiego. W cza­sie wojny polsko-bolszewickiej w 1920 roku rozpoczęto w Kaliszu, w pobliżu posiadłości jego rodziców, for­mowanie 203 Pułku Ułanów. Zgłosił się ze swoim bratem Andrzejem, starszym o 12 lat, jako ochotnik do formowanej jednostki. Gdy oddziały bolszewickie posuwały się wzdłuż Prus Wschodnich kierując się przez Płock w stro­nę Warszawy pułk ruszył w kierunku Ciechanowa. Mimo nakazu powrotu do domu An­drzej z Michałem ukryli się w jednym z wagonów pociągu woj­skowego. Zo­stali odkryci i wysadzeni przy posiadłości rodziców. Po zakończeniu działań wojennych Gutowski podjął naukę w Gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. W latach 1923-1928 zaliczył Korpus Kadetów nr 1 we Lwowie, po czym w latach 1928-1930 odbył naukę w Szkole Podchorążych w Grudziądzu. Po ukończeniu Szkoły Podchorążych otrzy­mał nominację na podporucznika oraz przydział (15 sierpnia 1930 roku) do 17 Pułku Ułanów w Lesznie Wielkopolskim. Garnizon wojsko­wy tworzyły 17 Pułk Ułanów, który otrzymał w 1939 roku imię Bolesława Chrobrego oraz 55 Poznański Pułk Piechoty. Jeszcze przed przyjaz­dem Gutowskiego do 17 Pułku Ułanów, ten ostat­ni miał już jeźdźców: mjr. Tadeusza Obrębowicza, mjr. Tadeusza Mieczkowskiego, mjr. Zygmunta Moszczeńskiego, rotmistrza Michała Unruga, por. Zdzisława Baranowskiego, por. Jerzego Wasiutyńskiego, którzy odnosili sukcesy na wyścigach na torze poznańskiej Ławicy. Oficerowie - jeźdź­cy 17 Pułku Ułanów rywalizowali głównie z jeźdź­cami 15 Pułku Ułanów Poznańskich: rtm. J. Kapuścińskim, rtm. Pinińskim, por. Wł. Bobińskim, por. J. Brodzkim, por. Gzowskim, por. Z. Kiedaczem, por. M. Łukowskim, por. Rożatowskim, por. Sitkiem, por. S. Skorupskim i por. W. Zgorzelskim. Rozwojowi jeździectwa sportowego w 17 Puł­ku Ułanów sprzyjała założona w połowie lat 20. w Grabowie na Pomorzu, prywatna stajnia wyścigo­wa, należąca do grona oficerów tego pułku. Stajnia wygrała dwukrotnie Warszawskie Derby na koniach “Karat” (w 1928 roku) i “Beyrut” (w 1931 roku). Gutowski ze swoim zamiłowaniem do jaz­dy konnej miał szczęście, że trafił do 17 Pułku Uła­nów, albowiem od 1929 roku nowy dowódca pułku, ppłk Aleksander Radwan-Pragłowski, również zamiło­wany w jeździectwie sportowym (dwukrotnie zdo­bywał w latach 1930-1931 puchar przechodni Pre­zydenta RP w zimowych konkursach hippicznych w Zakopanem) otaczał opieką i służył pomocą swo­im młodszym kolegom oficerom uprawia­jącym jeździectwo sportowe. W czasie pełnienia dowództwa przez płk. dypl. Aleksandra Radwana-Pragłowskiego (w latach 1929-1936), pułk zajmował w kawalerii czołowe miejsce w za­kresie wyszkolenia bojowego oraz w sporcie jeź­dzieckim i strzeleckim. 17 Pułk Ułanów stacjonujący w Lesznie od 1922 roku został bardzo ciepło przyjęty przez miesz­kańców. Organizował wyścigi konne oraz konkursy hippiczne podczas majowego Święta Puł­ku. Urządzano z tej okazji także walki ułanów na koniach, na szable, a na zakończenie pokazów we­sele ułańskie. Szczególny podziw mieszkańców bu­dziła dosiadająca białych koni, orkiestra pułkowa. Dwa dni po przybyciu ppor. Gu­towskiego do jednostki zorganizowano zawody, w których wzięła udział jednostka z Poznańskiej Brygady Ka­walerii, przebywająca w tym czasie na manewrach koło Leszna. Gutowski został dobrze przyjęty w pułku, a jego zamiłowanie do koni i jeździectwa sportowe­go zaowocowało przyjaźnią z kolegami jesz­cze ze szkoły kadetów, również jeźdźcami sporto­wymi: porucznikami R. Dowborem, S. Czerniawskim i M. Turskim. Gutowski przed wybuchem II wojny światowej awansował dwukrotnie: 1 stycz­nia 1932 roku na porucznika i 1 stycz­nia 1939 roku na rotmistrza - dowódcę szwadronu. W 1933 roku na zawodach o Mistrzostwo Armii w Baranowiczach reprezentacja 17 Pułku Ułanów w składzie: por. Dowbor, por. Czerniawski i ppor. Gutowski wygrała eliminacje na szczeblu brygady i zdobyta tytuł Wicemistrza Armii. W 1934 roku na zawodach w Hrubieszowie zespół ten, (w którym wystartował także por. Piotr Laskowski) zdobył tytuł Mistrza Armii a Gutowski zdobył także mistrzostwo indywidualne. Powtórzono ten sukces w 1935 roku w zespole jeźdź­ców, poruczników: Dowbora, Czerniawskiego, Laskowskiego i Tuskiego. Odnoszone przez młodych oficerów sukcesy spowodowały, że Czerniawski i Gutowski zostali odkomenderowani do grupy sportowo-reprezentacyjnej Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. W czerwcu 1934 roku Gutowski wziął udział w Mię­dzynarodowych Zawodach Konnych w Warszawie zdobywając w ekipie Pucharu Narodów szereg na­gród, łącznie z wygranym (koń “Warszawianka”) Kon­kursem Otwarcia. Następnie brał udział w Pucharach Narodów w Niemczech, Łotwie, Esto­nii, Szwajcarii i Belgii, zdobywając szereg nagród indywidualnych. W styczniu 1936 roku został powołany na zgrupowanie olimpijskie do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Kie­rownictwo nad tą grupą objęli znakomici jeźdźcy min. ówczesny komendant CWK płk Tadeusz Komorowski. Instruktorem dzia­łu skoków przez przeszkody został olimpijczyk, zdobywca (na koniu “Pikator”) brązowego medalu w skokach przez przeszkody na Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu w 1924 roku mjr A. Królikiewicz a działu Wszechstronnego Konkursu Konia Wierzchowego rotmistrz w stanie spoczynku Leon Koń. W gru­pie skoków obok S. Czerniawskiego, mjr Z. Dziadulskiego, por. J. Komorowskiego, mjr W. Lewickiego, rtm. T. Sokotowskiego był również por. Michał Gutowski. Sezon sportowy 1936 roku zaczął się dla niego nieszczęśliwie. W styczniu uległ ciężkiemu wypadkowi - złamane lewe udo, zgniecio­na klatka piersiowa, pęknięcie czaszki. Po trzech miesiącach leczenia w szpitalu został zwolniony na własną prośbę i wrócił do CWK w Grudziądzu oraz wznowił treningi. Z wieloosobowego zespołu kandydatów do olimpijskiego składu Pucharu Narodów zostali wy­znaczeni: Gutowski na “Warszawiance”, Komorowski na “Dunkanie” oraz Sokołowski na “Zbiegu II”. W czasie pierwszej eliminacji przed­olimpijskiej Gutowski startował na czterech wła­snych koniach: “Warszawiance” i “Traviacie” (2 i 3 miejsce) oraz “Hanunie” i “Znachorze” (2 i 4 miejsce). Jeszcze przed Igrzyskami Olimpijskimi w Berlinie uzyskał szereg nagród w zawodach międzynaro­dowych w Warszawie oraz w Pu­charze Narodów. W końcowej eliminacji na zawodach w Gdyni odniósł zwycięstwo w trzech konkursach na klaczy “Warszawianka”. Obsada w tej dyscyplinie sportu była na igrzyskach olimpijskich bardzo silna, bowiem zaraz po poprzednich igrzy­skach w szkołach kawalerii w Hanowerze pilnie tre­nowali Niemcy, Włosi w Pinerolo Tor di Ouinto i Francuzi w Saumur. Polska w latach 1929-1935 nie posiadała stałej reprezentacji w zasadniczym składzie a na zagraniczne zawody powoływano do zespołów wy­różniających się aktualnie jeźdźców i konie. Pe­chowy był dla jeźdźców rok 1932. Mimo przygotowań do udziału w Igrzyskach Olimpijskich w Los Angeles, ze względu na dotkliwe dla Pol­ski skutki światowego kryzysu gospodarcze­go i zarządzone w kraju oszczędności, nie wysłano naszej ekipy jeździeckiej do USA (brakowało 100 tysięcy złotych na pokrycie kosztów jej utrzymania). U progu Igrzysk Olimpijskich w Ber­linie byliśmy w gorszej sytuacji w stosunku do wyżej wymienionych krajów europejskich, a to z powodu ośmioletniej przerwy w igrzyskach olimpijskich i zbyt późnego uruchomienia zgrupo­wania olimpijskiego jeźdźców (dopiero pod koniec grudnia 1935 roku). W zawodach jeździeckich X Igrzysk Olimpij­skich w Berlinie wzięły udział reprezentacje 21 państw. W zasadniczych konkursach jeździeckich uczestniczyło 127 jeźdźców (w konkursie ujeżdża­nia - 29, w WKKW - 53 i w skokach przez prze­szkody - 54) z tym, że niektórzy jeźdźcy uczestni­czyli w dwóch konkurencjach. Polski zespół w WKKW mimo wspomnianych potknięć w przygo­towaniach olimpijskich zajął II miejsce (991,7 pkt.) za reprezentacją Niemiec (676,65 pkt.) i zdobył srebrny medal olimpijski. 16 sierpnia, na zakończenie olimpijskich zawodów jeź­dzieckich rozegrano na głów­nym stadionie, w obecności 120 000 widzów Puchar Narodów. Na zbyt małej powierzchni rozstawiono 20 przeszkód, co wymagało od jeźdźców niezwy­kłego skupienia i skakania z niezbyt wielkiego roz­pędu, przy wysokości niektórych przeszkód do 160 cm. Polscy jeźdźcy wypadli tu sła­bo. We wrześniu 1936 roku Gutowski zwolnił się na własną prośbę z grupy sportowej i powrócił do macierzystej jednostki, w której objął dowódz­two 1 szwadronu. Jeszcze przed wybuchem wojny startował w kilku liczących się zawodach, na koniach “Trawiacie” oraz “Hanu­nie” i zdobył szereg nagród. Wybuch wojny światowej przerwał bogatą karierę sportową Gutowskiego. Po pierw­szych kontaktach z nacierającymi oddzia­łami Wehrmachtu i lokalnymi dywersantami nie­mieckimi, 55 Pułk Piechoty i 17 Pułk Ułanów im. Bolesława Chrobrego oraz Armia Poznań forsownymi marszami przesuwały się w kierunku Kutna. Oddział Gutowskiego po patro­lach granicznych w rejonie Zbąszynia pojechał na Konin, Turek, Uniejów, a potem na Kutno i Łowicz. Jeszcze przed Walewicami, na rozkaz gen. Abra­hama, w rejonie Uniejowa rotmistrz Gutowski zaata­kował swoim szwadronem Niemców usadowionych na drewnianym moście o długości około 400 m. Niemcy na motocyklach byli uzbrojeni w karabiny maszynowe i moździerze. Wystraszeni kawaleryjską szarżą ustąpili pola. W walkach o Walewice Gutowski wraz z czterema ułanami obrzucił granatami dwa gniazda niemieckich karabinów maszynowych i zlikwidował ich załogi a sam został ranny. W wyniku siedmiogodzinnych walk o Walewice poległo 87 Niemców, a 100 wzięto do nie­woli. Straty 17 Pułku Uła­nów: 6 oficerów, 58 podoficerów i uła­nów, nie licząc rannych. Zdobyto uzbrojenie i środki transportu. Rannemu dowódcy 1 szwadronu osobiście dzięko­wał gen. Abraham. 16 września po pobycie w szpitalu Gutowski dołączył do resztek Pomorskiej Brygady Kawalerii pod dowództwem płk. Jerzego Jastrzębskiego, przedzierającej się przez Puszczę Kampinoską (przepłynął wpław Wisłę koło Góry Kalwarii w rejonie Kurowa) i maszerując na południe dotarł 19 paź­dziernika nad Wieprz, gdzie nastąpiło zdjęcie mundu­rów, które wraz z bronią zostały schowane w lesie w majątku Kleniewskich (lubelskie). Gutowski wrócił do Wielkopolski i rozpoczął działalność w podziemnej organizacji gen. Karaszewicza-Tokarzewskiego w obwodzie Jarocin. Aresztowany w połowie grudnia 1939 roku, został następnego dnia po aresztowaniu skazany na śmierć przez rozstrzela­nie ale niemiecki dowód­ca – kawalerzysta, zwolnił go z aresztu. Od grudnia do marca 1940 roku działał w War­szawie w podziemnej organizacji “Muszkieterowie”. Jako kurier przez Słowację dotarł do Francji i tam dostał przy­dział do 10 Pułku Strzelców Konnych (zmotoryzo­wanych). Następnie przez Bordoux był ewakuowany do Anglii, gdzie w Szkocji odbywał szko­lenie w 1 Dywizji Pancernej gen. Macz­ka. Od 8 do 21 sierpnia 1944 roku, jako dowódca szwadronu pancernego, Gutowski brał udział w bitwie pod Falaise. Został zastępcą dowódcy Pułku Strzelców Konnych. Od grudnia 1944 roku do kwietnia 1945 roku miał miejsce postój i wykonywanie dozoru rzeki Mozy. Następnie Gutowski dowodził oddziałem specjal­nym idąc przez Niemcy na Wilhelmshaven. Po za­kończeniu działań wojennych dowodził w Niem­czech obozem liczącym 6000 żołnierzy, w tym także dwoma pułkami brytyjskimi. W 1947 roku został ewakuowany do Anglii a w roku 1948 wyemigrował do Kanady i osiedlił się w Toronto. Powrócił też do ulubionych koni. Ówczesny poziom kanadyjskiego jeździectwa sportowego był słaby, dlatego wkrótce podjął pracę trenera kadry oficerskiej armii kanadyjskiej. Zanim do tego doszło mył - co prawda krótko – samochody za 75 centów na godzinę. Reprezentacja jeździecka Kanady za sprawą Gutowskiego, uważanego za twórcę kanadyjskiego sportu hippicznego zdobyła złoty medal na Igrzyskach Olimpijskich w Meksyku w 1968 roku. Michał Gutowski, długoletni prezes Stowarzyszenia Żołnierzy 1. Dywizji Pancernej w Kanadzie powrócił do Polski w 2000 roku. Zmarł 23 sierpnia 2006 roku w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.


  



Awanse: 


podporucznik - ze starszeństwem z 15 sierpnia 1930
porucznik - ze starszeństwem z 1 stycznia 1932 
rotmistrz - ze starszeństwem z 19 marca 
1939 major - 1944 
podpułkownik - ze starszeństwem z 1 stycznia 1946 
pułkownik - 1986 
generał brygady - 1999 


Odznaczenia:

Odznaka za Rany – dwukrotnie
Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 10352)
Order Odrodzenia Polski II Klasy (Krzyż Komandorski z Gwiazdą) 
Krzyż Walecznych - pięciokrotnie 
Medal Wojska - trzykrotnie
Brązowy Medal za Długoletnią Służbę
Legia Honorowa - Commandeur III Klasy (fr.) 
Croix de Guerre z palmami (fr.) 
Croix du Combattant Volontaire 1939-1945 (fr.)
Medaille Commemorative de la Guerre 1939-1945 (fr.)
1939-1945 Star (bryt.)
France and Germany Star (bryt.)
Defence Medal (bryt.)
War Medal (bryt.)
Legion of Merit - Legionnaire IV Klasy (am.) 

 

Haberling Józef   


Urodzony 2 kwietnia 1896 roku w Białymstoku. Kapitan broni pancernych. Po demobilizacji pozostał w Anglii. Członek III i IV Rady Rzeczypospolitej Polskiej (z ramienia Niezależnego Ruchu Społecznego i Ruchu Niezależnej Polityki Polskiej). W początkach lat siedemdziesiątych wyemigrował do Kanady. Od 1976 roku członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr 20 w Toronto. Zmarł 19 grudnia 1983 roku w Toronto.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 14391)

Hajdukiewicz Edward   

Urodzony 14 czerwca 1913 roku w Białymstoku (rodzice:Władysław i Helena z domu Kranc). Ukończył szkołę powszechną.15 stycznia 1935 roku wstąpił do wojska celem odbycia służby zasadniczej. Przydzielony do 80 pułku piechoty w Słonimie, gdzie służył kolejno w 2 kompanii karabinów maszynowych, 3 kompanii szkolej kaemów i z powrotem w 2 kompanii jako zastępca drużynowego. W 1936 roku zgłosił się jako kandydat do służby w Lotnictwie Wojskowym w związku z czym dniach 14 sierpnia - 14 września 1936 roku ukończył w Ustianowej w Bieszczadach kurs szybowcowy, a następnie otrzymał przydział do 4 pułku lotniczego w Toruniu, gdzie do 10 sierpnia 1937 roku ukończył kurs pilotażu motorowego oraz obsługi samolotów dla personelu naziemnego. 12 sierpnia skierowany został do Grudziądza na szkolenie w pilotażu myśliwskim, jednakże nie przeszedł pełnego programu i 1 września 1937 roku zameldował się z powrotem w 4 pułku. Trafił jako pilot do wyposażonej w "Karasie" 42 eskadry liniowej, gdzie pozostał do rozpoczęcia II wojny światowej - początkowo jako kapral służby nadterminowej, a następnie zawodowy. Będąc już w wojsku postanowił uzupełnić swe wykształcenie cywilne i zapisał się jako eksternista do 6-klasowego Państwowego Gimnazjum im. Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie pod koniec stycznia 1939 roku uzyskał świadectwo dojrzałości.W związku z mobilizacją eskadra Hajdukiewicza została przemianowana na 42 eskadrę rozpoznawczą i włączona do lotnictwa Armii "Pomorze". 24 sierpnia 1939 roku podzielono ją na dwie części, z których jedna (personel latający i samoloty) pozostała w Toruniu, druga zaś (personel naziemny oraz nadwyżka pilotów, obserwatorów i strzelców) wyruszyła na lotnisko Łatkowo. W ciągu kolejnych dni wojny obronnej jednostka przesuwała się coraz bardziej na wschód, kolejno na lotniska Zduny, Falbórz, Butlerów i Franopol. W ramach działań bojowych Hajdukiewicz odbył w 42 eskadrze trzy loty: 1 września (załoga: por. obs. Mieczysław Daab oraz kpr. strz. Tadeusz Aranowski) śledził oddziały pancerne w rejonie Sępólna oraz ostrzelał z broni pokładowej kolumnę piechoty na samochodach.5 września (por. obs. Daab i kpr. strz. Antoni Jasiński) bombardował niemieckie zgrupowanie w Nowym Dworze.6 września (ponownie z Daabem i Aranowskim) rozpoznawał rejon Grudziądza oraz zbombardował kolumnę samochodową. 11 września został przekazany wraz z dwoma innymi pilotami i czterema "Karasiami" do 64 eskadry bombowej VI Dyonu Bombowego Lekkiego na lotnisko Franopol. W eskadrze tej wykonał dwa loty bojowe, m.in. 14 września bombardował (wraz z ppor. obs. Romanem Galewiczem oraz kpr. strz. Stanisławem Kamińskim) czołgi i samochody w rejonie Rawy Ruskiej i Sokala. Po zbombardowaniu samolotów eskadry na lotnisku Hutniki po południu 14 września personel wycofywał się ku granicy rumuńskiej rzutem kołowym, przekraczając ją w Kutach 18 września rano, dzień po wkroczeniu do Polski oddziałów Armii Czerwonej.Hajdukiewiczowi udało się opuścić Rumunię i po podróży przez Morze Czarne i Śródziemne na statkach "St. Nicolaus" (z portu Balcik do Bejrutu) oraz "Ville de Strasbourg" (Bejrut-Marsylia) 29 października 1939 roku dotrzeć do Francji. Początkowo skierowany został do jednego z ośrodków zbornych dla polskich lotników (przypuszczalnie koszar dla podoficerów w Istres), a następnie do Centrum Wyszkolenia Lotnictwa w Lyon-Bron. Zgłosił się do wyjazdu z polskim kontyngentem na szkolenie do Anglii, u boku Royal Air Force i od 9 stycznia 1940 roku przebywał na stacji RAF Eastchurch, gdzie przez kolejne miesiące uczył się angielskiego oraz szkolił się na naziemnych kursach teoretycznych. 31 maja 1940 roku został przeniesiony z całym polskim ośrodkiem do Blackpool, gdzie pozostał do 10 czerwca. Następnie został skierowany na stację RAF Carlisle celem przeszkolenia na brytyjskim sprzęcie. Naukę tę kontynuował w dniach od 1 do 23 września w Hucknall.Po wylataniu niezbędnych godzin, 23 września 1940 roku Hajdukiewicz otrzymał przydział do 300 Dywizjonu Bombowego "Ziemi Mazowieckiej" na lotnisko Hemswell. Dywizjon operował wówczas na jednosilnikowych Battle'ach i zaangażowany był w działania nękania niemieckiej floty inwazyjnej w portach na kontynencie. Hajdukiewicz zdążył wykonać jeden taki lot, atakując nocą z 10 na 11 października Calais (jego załogę stanowili: ppor. naw. Czesław Dej oraz sierż. strz. Henryk Węgrzyn). Po przezbrojeniu 300 dywizjonu w listopadzie 1940 roku na dwusilnikowe Wellingtony załogi powiększyły się do sześciu osób. Zmienił się również zakres zadań - od teraz bombardowano obiekty położone daleko od Anglii, m.in. niemieckie miasta. Hajdukiewicz początkowo był drugim pilotem, a od marca 1941 roku pierwszym. Nie miał stałej załogi, choć najczęściej latał z por. pil. Władysławem Cichowskim, kpt. naw. Władysławem Rogalskim, sierż. rtg. Wiktorem Jabłońskim, mjr strz. Edmundem Jurą oraz sierż. strz. Tadeuszem Świdzińskim. Bombardował kolejno: Rotterdam, Kolonię, Brest, Hamburg, Berlin, Brest, Mannheim, oraz Osnabrück. W nalocie na Berlin nocą z 23 na 24 marca 1941 roku był dowódcą jednej z czterech pierwszych polskich załóg, które zrzuciły bomby na stolicę Niemiec (pozostali na pokładzie samolotu: sierż. pil. Piotr Nowakowski, kpt. naw. Władysław Rogalski, sierż. rtg. Wiktor Jabłoński, mjr strz. Edmund Jura, sierż. strz. Tadeusz Świdziński). Jego drugi rajd na Berlin nocą z 17 na 18 kwietnia skończył się uszkodzeniem przez artylerię przeciwlotniczą Wellingtona, w wyniku czego przestał działać układ hydrauliczy i załoga musiała opuszczać podwozie ręcznie.Po ukończeniu tury, na którą złożyło się 15 lotów bojowych, Hajdukiewicz skierowany został 2 czerwca 1941 roku na kurs podejścia do lądowania bez widoczności (tzw. BAT - Blind Approach Training) na lotnisko Mildenhall. Po jego ukończeniu 22 czerwca 1941 roku odkomenderowany został do jednostki szkolenia operacyjnego 18 Operational Training Unit w Bramcote w charakterze instruktora dla trenujących na Wellingtonach załóg i na stanowisku tym jeszcze dwukrotnie latał bojowo. 11 września 1942 roku otrzymał przydział do 305 Dywizjonu Bombowego "Ziemi Wielkopolskiej", a następnie - 22 września - 301 Dywizjonu Bombowego "Ziemi Pomorskiej", jednakże w jednostkach tych nie brał udziału w lotach bojowych. 2 października 1942 roku został przeniesiony do Szkoły Podchorążych Piechoty i Kawalerii Zmotoryzowanej w Auchtermuchty w Szkocji, gdzie pozostał do 18 grudnia. W efekcie ukończenia tego kursu z dniem 1 stycznia 1943 roku otrzymał promocję na stopień podporucznika.Wkrótce potem Hajdukiewicz zgłosił się do odbycia drugiej tury lotów bojowych, w związku z czym 21 stycznia 1943 roku przydzielony został do swej dawnej jednostki, Dywizjonu "Ziemi Mazowieckiej". Ponownie latał na Wellingtonach jako pierwszy pilot. Podobnie jak wcześniej nie miał swojej stałej załogi (wówczas już tylko pięcioosobowej) i za każdym razem zmieniali się jego towarzysze broni. Drugą turę lotów ukoczył szczęśliwie w przeciągu siedmiu miesięcy. Latał kolejno na: minowanie wód koło Lorient, nad Kolonię, Wilhelmshaven, dwukrotnie Essen, Duisburg, Bochum, Kilonię, Stutgart, Mannheim, dwukrotnie na minowanie, nad Duisburg, Bochum, Essen, na minowanie, nad Düsseldorf oraz Akwizgran - łącznie 19 lotów bojowych, które zaliczono jako drugą turę bojową. 24 sierpnia 1943 roku przeniesiony został do polskiej bazy w Blackpool. Po czteromiesięcznym odpoczynku, mając duże doświadczenie w lotach na dwusilnikowcach, dostał przydział do 45 Grupy Transportowej z bazą w miejscowości Dorval w Kanadzie. W grupie tej służyło wielu Polaków - na przestrzeni całej wojny ponad stu. Ich służba polegała na dostarczaniu z Ameryki Północnej do Europy bądź Afryki wyprodukowanych za oceanem samolotów. W 45 Grupie Transportowej Hajdukiewicz pozostał aż do końca 1946 roku,do Europy latając trasą północną: Kanada-Grenlandia-Islandia-Szkocja (Prestwick).Edward Hajdukiewicz zakończył służbę w Polskich Siłach Powietrznych w stopniu polskim porucznika oraz brytyjskim Flight Lieutenanta.Po demobilizacji wyemigrowałm do Kanady i osiedlił się w Montrealu. Był współwłaścicielem firmy sprzedaży nieruchomości Hajdukiewicz-Edwards. W grudniu 1953 roku razem z kilkunastoma innymi lotnikami polskimi był współzałożycielem 310 Skrzydła "Wilno" podlegającego RCAF Assosiation, a zrzeszającego polskich weteranów lotnictwa II wojny światowej. W latach pięćdziesiątych oraz ponownie od 1984 roku pełnił funkcję prezesa 310 Skrzydła "Wilno".Major Edward Hajdukiewicz zmarł 28 października 1998 roku w Montrealu (Quebec) i został pochowany na Cmentarzu Weteranów "Field of Honor" w Pointe Claire.

odznaczenia: 

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr. 9060)

Krzyż Walecznych - czterokrotnie

Distinguished Flying Cross (bryt.)

źródło: www.polishairfofce.pl 

Hałłas Stefan Marian   

Urodzony 16 września 1912 roku. Major (Squadron Leader) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Obserwator 301 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Pomorskiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady. Zmarł 14 października 2008 roku w Peterborough (Ontario).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9273)
Krzyż Walecznych – czterokrotnie
Distinguished Flying Cross (bryt.)
Air Crew Europe (bryt.)
1939-1945 Star (bryt.)
Defence Medal (bryt.)

Hejna Konrad   

Urodzony 22 listopada 1917 roku w Wodzisławiu Śląskim (w dzielnicy Wilchwy), powiat wodzisławski, województwo śląskie. Syn Wincentego i Joanny z domu Polok. Po inwazji sowieckiej na Polskę w 1939 roku wywieziony do Rosji. Zwolniony z zesłania na mocy umowy Sikorski-Majski, wstąpił do armii generała Władysława Andersa w Rosji. Żołnierz 2 Korpusu Polskiego we Włoszech. Uczestnik bitwy o Monte Cassino. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady. Żonaty z Matyldą z domu Orzyszkiewicz (1919-2007). Członek Stowarzyszenia Weteranów Armii Polskiej w Oshawa (Ontario). Zmarł 3 marca 2009 roku w Oshawa. Pochowany na Resurrection Catholic Cemetery w Oshawa.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 12089)
Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino

Henoch Władysław   

Porucznik Wojska Polskiego.Żołnierz II Korpusu Polskiego we Włoszech.Po demobilizacji emigruje do Kanady i osiedla się w Ottawie.Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr.8 w Ottawie.

odznaczenia polskie :
1 Virtuti Militari V Klasy
2 Krzyż Walecznych
3 Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino 

Hrynkiewicz Aleksander    

Urodzony 14 stycznia 1896 roku w Warszawie. Syn Władysława i Julii z domu Chmielewska. Podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego. Pseudonim "Przegonia", "Marek", "Wioślarz", "Wizytator". Od 1912 roku członek Związku Strzeleckiego. Od 1915 roku komendant sekcji Polskiej Organizacji Wojskowej na Mokotowie. Od grudnia 1918 roku w Wojsku Polskim w 1 Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego, w szeregach którego walczył w wojnie polsko-bolszewickiej dowodząc plutonem. 1 stycznia 1935 roku awansowany do stopnia majora kawalerii. We wrześniu 1939 roku pełnił funkcję zastępcy dowódcy 1 Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. Od roku 1941 komendant Obwodu V Mokotów (Okręg Warszawa AK). 11 listopada 1942 roku awansowany do stopnia podpułkownika. Podczas Powstania Warszawskiego opuścił Mokotów z 3 na 4 sierpnia 1944 roku, pozostając formalnie dowódcą obwodu do 18 sierpnia. Po upadku powstania przebywał w niewoli niemieckiej. Po wojnie na emigracji, początkowo w Niemczech i Wielkiej Brytanii. Wyemigrował do Kanady. Zmarł 15 czerwca 1981 roku w Montrealu (Quebec).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 2972) - 30 czerwca 1921 roku
Krzyż Niepodległości – w 1938 roku
Krzyż Walecznych – trzykrotnie
Srebrny Krzyż Zasługi - 7 grudnia 1927 roku  

Hulewicz Aleksander

Urodzony 11 marca 1897 roku na Ukrainie. Ukończył Korpus Morski w Petersburgu w Rosji i 21 października 1915 roku promowany na stopień miczmana (w Marynarce Wojennej Imperium Rosyjskiego najniższy stopień oficerski). Służył w Rosyjskiej Marynarce Wojennej. W listopadzie 1917 roku zdemobilizowany. 11 stycznia 1919 roku przyjęty do Sekcji Marynarki Ministerstwa Spraw Wojskowych w stopniu porucznika marynarki. Od kwietnia 1919 roku dowódca plutonu w Batalionie Morskim, formującym się w Modlinie. Od 8 kwietnia 1919 roku I oficer uzbrojonego statku “Wisła” i następnie uzbrojonego statku “Różycki” (2 listopada 1919 roku wzięty przez Niemców do niewoli, którzy opanowali patrolujący Wisłę statek). Od stycznia 1920 roku na uzbrojonym statku “Wisła” uczestniczył w zajmowaniu Pomorza (Toruń, Grudziądz i Tczew). 10 lutego 1920 roku brał udział z I Batalionem Morskim w zaślubinach z morzem w Pucku. Od lipca do grudnia 1920 roku w Pułku Morskim. Jako dowódca kompanii w I Batalionie Morskim uczestniczył w walkach w rejonie Wisły i Grodna. Komendant uzbrojonego statku “Wawel” we Flotylli Wiślanej. W roku 1921 mianowany porucznikiem marynarki. Na przełomie 1921 i 1922 roku zastępca dowódcy ORP “Mazur”, na którym przybył 14 września 1921 roku z Anglii do Gdańska. W roku 1922 w Kadrze Marynarki Wojennej w Świeciu. W 1923 roku komendant monitora rzecznego (opancerzona jednostka artyleryjska przeznaczona do służby na wodach śródlądowych) “Mozyrz” we Flotylli Wiślanej w Toruniu. W roku 1924 oficer wachtowy na ORP “Mazur”. 1 sierpnia 1924 awansowany na kapitana marynarki, objął służbę oficera nawigacyjnego na ORP “Warta”. W latach 1925-1926 dowódca batalionu w Szkole Specjalistów Morskich w Świeciu. W roku 1927 dowodził ORP “Mazur” podczas przewożenia prochów Juliusza Słowackiego z Gdyni do Gdańska. Do lutego 1928 roku dowódca ORP “Ślązak”. Od marca 1928 roku do lipca 1929 roku słuchacz francuskiej L'Ecole Des Officiers Torpilleurs w Tulonie, gdzie odbył staż na francuskich niszczycielach i okrętach podwodnych. W roku 1929 dowódca ORP “Kujawiak” a w roku 1930 ponownie dowódca ORP “Ślązak”. Wykładowca broni podwodnej na kursie aplikacyjnym w marcu 1930 roku. Wysłany do Francji jako zastępca dowódcy (będącego w budowie) ORP “Burza”. 1 października 1930 roku wrócił jednak do Polski na skutek przedłużającej się budowy okrętu. Od 6 maja 1931 roku do czerwca 1932 roku kierownik Wydziału Ogólnego Kierownictywa Marynarki Wojennej. Od czerwca 1932 roku do lutego 1933 roku pierwszy zastępca dowódcy ORP “Burza” (10 sierpnia podniesienie bandery, przybycie do Gdyni i wizyta okrętu w Sztokholmie). Od 17 marca 1933 roku do 15 lipca 1935 roku dowódca ORP “Wilia” (wizyta w Kopenhadze razem z ORP “Wicher” i Dywizjonem Okrętów Podwodnych). 1 stycznia 1935 roku awansowany na komandora podporucznika marynarki. Od lipca do 15 października 1935 roku w Centrum Wyszkolenia Specjalistów Floty pełnił obowiązki dowódcy ORP “Bałtyk” i komendanta grupy ogólnopokładowej. 25 października 1935 roku ukończył także czteromiesięczny Oficerski Kurs Taktyczny w Toruniu. Od 15 października 1935 zastępca dowódcy ORP “Iskra” w podróży okrętu od maja do września 1936 roku. Od 3 listopada 1936 roku dowódca ORP “Iskra” w podróży okrętu od maja do września 1937 roku. Od 30 grudnia 1937 roku do marca 1938 roku dowódca Dywizjonu Minowców (podróż ćwiczebna do Zatoki Ryskiej w składzie ORP “Haller” i trzy minowce we wrześniu 1937 roku). Od 13 marca 1938 roku do 4 maja 1940 roku dowódca ORP “Grom” (w sierpniu 1938 roku wizyta w Kopenhadze, przejście okrętu z Gdyni do Anglii, kampania norweska i zatopienie okrętu przez niemieckie bombowce). 3 maja 1940 roku awansowany na komandora porucznika marynarki. Od 28 czerwca do 28 października 1940 roku dowódca trawlerów (kutrów dozorowych) w Dartmouth. Od 28 października 1940 roku do czerwca 1941 roku zastępca dowódcy ORP “Gdynia”. Od 1 lipca 1941 roku do 9 marca 1942 roku zastępca kierownika Komendy Uzupełnień Floty. Od 9 marca do 28 grudnia 1942 roku w dyspozycji komendanta Komendy Morskiej “Północ”. 28 grudnia 1942 roku wyznaczony na zastępcę dowódcy ORP “Dragon”, pełnił tę funkcję przez okres całej służby na okręcie, uczestniczył we wsparciu lądowania w Normandii i kierował akcją ratunkową po storpedowaniu okrętu 8 lipca 1944 roku. 15 lipca 1944 roku w tymczasowym porcie “Mulberry B” (na Gold Beach w Arromanches) zszedł ostatni z okrętu, przeznaczonego na sztuczny falochron. Do 1 kwietnia 1945 roku w dyspozycji szefa Kierownictwa Marynarki Wojennej, potem w Biurze Studiów Kierownictwa Marynarki Wojennej. Awansowany na komandora marynarki. Po wojnie w Polskim Korpusie Przysposobienia I Rozmieszczenia w Anglii. Wyemigrował do Kanady i osiedlił się w Toronto (Ontario). Zmarł 30 maja 1972 roku w Toronto. Urna z jego prochami została zatopiona w Bałtyku.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 4022) – 26 stycznia 1922 roku
Krzyż Walecznych – dwukrotnie 
Medal Morski – dwukrotnie
Distinguished Service Order (bryt.)

Ignatowski Jan (Jan Bradley)

Urodzony 7 kwietnia 1917 roku. Absolwent XIII Promocji Szkoły Podchorążych Lotnictwa w 1939 roku (ukończył z 77 lokatą). Podczas Kampanii Wrześniowej 1939 roku przedostał się do Rumunii i przez Francję przybył w styczniu 1940 roku do Wielkiej Brytanii. Kapitan (Flight Lieutenant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pilot 318 Dywizjonu Myśliwsko Rozpoznawczego “Gdańskiego”. Przebywał w Air Gunnery School (AGS) w Dalcross a w październiku 1943 roku przeniesiony do 318 Dywizjonu, gdzie wykonał 26 lotów bojowych. Po Kampanii Włoskiej wrócił w grudniu 1944 roku do Wielkiej Brytanii i do stycznia 1946 roku pełnił funkcję instruktora pilotażu w 25 Elementary Flying Training School (EFTS) w Hucknall i 16 Service Flying Training School (SFTS) w Newton. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady. Zmarł 31 października 2004 roku w Toronto (Ontario). 

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11055) 
Jakubiec Michał   

Urodzony w 1900 roku.W wieku 16 lat wstępuje do Legionów i w ich szeregu walczy od 1915 do 1920 roku. Bierze udział w Powstaniach Śląskich i walczy na froncie białoruskim.19 marca 1920 roku odznaczony Orderem Virtuti Militari V Klasy. Kawaler Krzyża Niepodległości i Krzyża Walecznych. Po zakończeniu II wojny światowej przebywa w Anglii, skąd w 1948 roku przybywa do Kanady i osiedla się w Regina ( Saskatchewan ). Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr.17 w Regina. Zmarł 9 czerwca 1978 roku w Regina.
Janas Stanisław  

Plutonowy Wojska Polskiego. Żołnierz 52 Pułku Strzelców Kresowych. Uczestnik wojny bolszewickiej 1920 roku. Wyemigrował do Kanady i osiedlił się w Winnipeg (Manitoba). Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr 13 w Winnipeg.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 1169 – 26 marca 1921 roku)
Janik (Janson) Franciszek  

Urodzony 2 grudnia 1919 roku. Chorąży (Warrant Officer) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pilot 301 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Pomorskiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Mieszka w Cleveland (Ohio).

Odznaczenia 

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9293)
Distinguished Flying Medal (bryt.)
Janota Eugeniusz Czesław      

Urodzony 20 lipca 1914 roku w Rajczy w województwie krakowskim. Rodzice Michał i Emilia z domu Urbańska. Kapitan artylerii Wojska Polskiego. 20 września 1936 wstępuje do wojska i bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 roku. Dostaje się do niewoli niemieckiej, w której przebywa od 25 września 1939 roku do 26 maja 1940 roku. Ucieka z niewoli i przedostaje się na Litwę. Tu ponownie zostaje aresztowany 18 czerwca 1940 roku. Deportowany w głąb Rosji, gdzie przebywa od 25 marca 1941 roku do 27 września 1941 roku. Po zwolnieniu z zesłania na mocy układu Sikorski–Majski, 3 lutego 1942 roku wstępuje do Armii Polskiej w Rosji. 15 sierpnia 1942 roku, po przekroczeniu granicy sowiecko-perskiej rozpoczyna służbę pod dowództwem brytyjskim. Do początku roku 1944 przebywa na Bliskim Wschodzie. Po przerzuceniu do Europy bierze udział w kampanii włoskiej w 5 Kresowej Dywizji Piechoty. Walczy o Monte Cassino, Ankonę i Bolonię. Przebywa we Włoszech do 1946 roku a następnie przybywa do Anglii. Zostaje zdemobilizowany 2 kwietnia 1947 roku. Do 1 kwietnia 1949 roku przebywa w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia (Polish Resettlement Corps). Żonaty z Haliną Wójtowicz, z którą emigruje do Kanady. Osiedla się w Toronto (Ontario). Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr 20 w Toronto. Zmarł w 1999 roku w Toronto.

odznaczenia polskie:

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 8675)
Krzyż Walecznych
Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr 19 963)
Krzyż Czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie (z okuciem Monte Cassino, Ankona, Bolonia)


odznaczenia brytyjskie:

Military Cross
1939-1945 Star
Italy Star
Defence Medal

odznaczenia kombatanckie:

Złoty Krzyż Zasługi Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie
Srebrny Krzyż Zasługi Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie

Jarkowski Bolesław Zenon 


Urodzony 6 lipca 1913 w Radomiu. Syn Bolesława i Karoliny z domu Wójcik. Podpułkownik (Wing Commander) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pilot 300 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Mazowieckiej”. Od 2 lutego 1945 roku dowódca Dywizjonu. 25 kwietnia 1945 roku poprowadził Dywizjon na ostatnią wyprawę bombową (siedziba Hitlera w Berchtesgaden w Alpach Salzburskich). Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Uzyskał tytuł doktora nauk technicznych i był profesorem na Uniwersytecie w Tuskegee (Alabama). Żonaty ze Stefanią z domu Weyher. Zmarł 21 wrzenia 1997 roku w Jacksonville (Florida). Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9120)
Krzyż Walecznych – czterokrotnie
Distinguished Flying Cross (bryt.) – dwukrotnie
Air Force Medal with 3 Bars (bryt.)
Air Crew Europe Star with Clasp (bryt.)
1939-1945 Star (bryt.)
Defence Medal (bryt.)
War Medal (bryt.)
Vliegerkruis (hol.)
Croix du Combatant Voluntaire (fr.)

Jaroński Tomasz Feliks   


Urodzony 15 października 1909 roku. Major (Squadron Leader) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Obserwator 300 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Mazowieckiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł 17 grudnia 1983 roku w Asbury Park (New Jersey) i tam został pochowany. 

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9429)

 

Jaworski Józef     

Urodzony w 1881 roku.Kawaler Orderu Virtuti Militari V Klasy.Kapłan Zgromadzenia Ducha Świętego, pierwszy kapelan ochotniczych oddziałów polskich w ośrodku szkoleniowym Niagara on the Lake w Kanadzie. W styczniu 1918 roku przybył do Francji i objął funkcję kapelana 1 Pułku Strzelców.Podczas walk w Szampanii i Wogezach 7 sierpnia 1918 roku,pomimo wielkiego niebezpieczeństwa, pod ogniem karabinów maszynowych, dotarł do wysuniętej placówki i wspomagał słowem znajdujących się tam żołnierzy.W 1919 roku wyruszył z " Błękitną Armią "gen. Józefa Hallera do Polski.Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej jako kapelan 43 pułku Legionu Bajończyków.Dziekan Dowództwa Okręgu Generalnego w Białymstoku. Po demobilizacji pracował w parafiach w Poznaniu i w Bydgoszczy.W 1938 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych,gdzie zmarł w 1962 roku.

Jączek Stanisław Michał 

Urodzony 25 listopada 1917 roku w Drohobyczu. Porucznik pilot artylerii. Syn Jana i Ludwiki z domu Runge. W roku 1936 ukończył gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu, zdał maturę i przez dwa lata studiował chemię na Uniwersytecie w Poznaniu. W roku 1938 wstąpił do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii w Zambrowie, którą ukończył w stopniu plutonowego podchorążego. Przydzielony do 7 Pułku Artylerii Ciężkiej w Poznaniu. W Kampanii Wrześniowej walczył w Bitwie nad Bzurą. 22 września 1939 roku dostał się do niewoli niemieckiej, skąd uciekł po trzech tygodniach. Aresztowany przez NKWD podczas próby przekroczenia granicy rumuńskiej, przebywał sześć miesięcy w więzieniu. Wywieziony pod Workutę w republice Komi. Zwolniony z zesłania na mocy układu Sikorski-Majski. Wstąpił do tworzącej się Armii Polskiej w Rosji. W Palestynie przydzielony do 10 Pułku Artylerii Ciężkiej (w obozie Barbara), skąd został odkomenderowany do Szkoły Podchorążych w Khanaqin w Iraku, jako instruktor. Zimą 1944 roku dołączył do 10 Pułku Artylerii Ciężkiej i brał udział w walkach o Monte Cassino, jako oficer ogniowy baterii. Za walki w okolicy miejscowości Faenza odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari V Klasy. W październiku 1944 roku ukończył (jako ochotnik) 62 Szkołę Lotniczą w Bloemfontein w Republice Południowej Afryki i przydzielony został do 663 Dywizjonu Samolotów Artylerii, w którym latał do końca wojny. Po demobilizacji pozostał we Włoszech i studiował chemię na Uniwersytecie w Mediolanie. Przeniósł się do Anglii i w roku 1949 ukończył Polish University College, uzyskując dyplom inżyniera chemii. Członek Royal Institute of Chemistry. Wyemigrował do Kanady i osiedlił się w Toronto (Ontario). Do emerytury (w roku 1987) pracował jako dyrektor techniczny w Canada Wire and Cable Company. Uczestniczył w przedsięwzięciu połączenia Europy z Ameryką Północną telefonicznym kablem podmorskim.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11350)
Krzyż Walecznych
Medal Wojska
Jeżycki (Jayson) Jan 

Urodzony 14 października 1907 roku. Kapitan (Flight Lieutenant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Obserwator 305 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Wielkopolskiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł w kwietniu 1984 roku w Chicago (Illinois). 

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9643)
Distingushed Flying Cross (bryt.)

Jędrzejewicz Wacław

Urodzony 29 stycznia 1893 roku w Spiczyńcach na Ukrainie. Podpułkownik dyplomowany Wojska Polskiego II RP, polski działacz niepodległościowy, działacz państwowy II Rzeczypospolitej – dyplomata, polityk i historyk. Brat pedagoga i polityka Janusza Jędrzejewicza, premiera II RP (1885-1951, kawalera Orderu Wojennego Virtuti Militari V Klasy nr 4945). W roku 1903 rozpoczął naukę w warszawskim gimnazjum założonym przez gen. Pawła Chrzanowskiego (późniejsze Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego). Jego kolegą w klasie był m.in. ksiądz Ignacy Skorupka. W gimnazjum współtworzył kółko lotnicze. W roku 1909 zdał maturę. W roku 1912 rozpoczął loty na szybowcu. Od roku 1913 studiował w Studium Rolniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wstąpił do Związku Strzeleckiego, gdzie ukończył szkołę podoficerską. W sierpniu 1914 roku przebywał w Warszawie. Współtworzył Polską Organizację Wojskową (POW). Za zgodą Józefa Piłsudskiego na czele tzw. Batalionu Warszawskiego w sierpniu 1915 roku dołączył do I Brygady Legionów walczącej wówczas na Wołyniu. Skierowany ponownie do pracy w POW. Był członkiem Komendy Naczelnej i komendantem okręgów POW w Częstochowie i Zagłębiu, angażował się też w działalność polityczną. W lipcu 1917 roku został aresztowany przez Niemców i skazany na 10 lat więzienia. Uwolniony po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w listopadzie 1918 roku. Wstąpił do organizowanego Wojska Polskiego. Jako należący do najbliższego kręgu zaufanych Józefa Piłsudskiego został skierowany do pracy w II Oddziale Sztabu Generalnego. W lipcu 1920 roku, podczas wypełniania lotniczej misji wywiadowczej na trasie Lida-Wilno, dostał się do niewoli bolszewickiej. Po udanej ucieczce, przez Litwę powrócił do Polski. Jako ekspert uczestniczył w rokowaniach nad traktatem ryskim, równocześnie współdziałał przy tworzeniu w państwach bałtyckich polskich komórek wywiadowczych mających zadanie zbierania informacji o Rosji. W roku 1921 ukończył Wyższą Szkołę Wojenną. W latach 1921–1925 był szefem Referatu Wschód II Oddziału Sztabu Generalnego (wywiad na Związek Sowiecki). 1 kwietnia 1926 roku w randze majora, mianowany attaché wojskowym przy Poselstwie Polskim w Tokio. Jesienią 1928 roku przeniesiony w stan nieczynny. Objął stanowisko dyrektora departamentu administracyjnego Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Od roku 1930 był dyrektorem departamentu konsularnego Ministerstwa Spraw Zagranicznych (MSZ). We wrześniu 1933 roku otrzymał nominację na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu. Od lutego 1934 roku minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego (w rządach Janusza Jędrzejewicza, Leona Kozłowskiego i Walerego Sławka). W październiku 1935 roku ustąpił z tego stanowiska. Pełnił funkcje sekretarza generalnego Komitetu Krzyża i Medalu Niepodległości. W 1937 roku prezes Polskiego Komitetu Międzynarodowej Wystawy w Paryżu. We wrześniu 1939 roku powrócił do czynnej służby wojskowej w charakterze oficera łącznikowego przy MSZ. Uczestniczył w ewakuacji depozytu Funduszu Obrony Narodowej (FON) z Polski przez Rumunię do Francji, który został przekazany Rządowi Rzeczypospolitej. Otoczenie gen. Władysława Sikorskiego uniemożliwiło mu zarówno dalszą służbę państwową jak i służbę wojskową w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. W konsekwencji wiosną 1941 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Pracował jako pracownik fizyczny na farmie drobiu a później jako szlifierz w fabryce zbrojeniowej. Działał społecznie w środowisku Polonii Amerykańskiej. Współorganizował wraz z Ignacym Matuszewskim i Henrykiem Floyar-Rajchmanem Komitet Narodowy Amerykanów Polskiego Pochodzenia (KNAPP). Był jednym z założycieli powstałego w lipcu 1943 roku Instytutu Józefa Piłsudskiego w Ameryce (w latach 1943–1948 był jego pierwszym dyrektorem i prezesem). Jesienią 1948 roku otrzymał tytuł profesora języka i literatury rosyjskiej w Wellesley College (Massachusetts). W latach 1958–1963 był kierownikiem studiów slawistycznych w Ripon College (Wisconsin). W 1963 roku przeszedł na emeryturę i powrócił do Nowego Jorku, gdzie poświęcił się działalności w Instytucie Józefa Piłsudskiego. Pełnił funkcję dyrektora (w latach 1963–1964), sekretarza zarządu (w 1971 roku), wiceprezesa (w latach 1972–1976) i prezesa (w latach 1977–1978). Członek Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie (od roku 1961). Zmarł 30 listopada 1993 roku w Cheshire (Connecticut). Prochy wróciły do Polski i zostały złożone na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Autor około 300 artykułów historycznych publikowanych m.in. w paryskich „Zeszytach Historycznych” oraz obszernych prac: “Poland in the British Parliament 1939-1945” i “Kronika życia Józefa Piłsudskiego 1867-1935”. W 1992 roku Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Wałęsa mianował go generałem brygady Wojska Polskiego. W 1993 roku przyznano mu Honorowe Obywatelstwo Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 4944) - dekorowany osobiście przez Marszałka Józefa Piłsudskiego 11 listopada 1921 roku
Krzyż Niepodległości z Mieczami
Krzyż Walecznych - czterokrotnie
Order Odrodzenia Polski I Klasy (pośmiertnie - postanowieniem prezydenta Lecha Wałęsy z 3 grudnia 1993 roku)
Order Odrodzenia Polski IV Klasy
L'Ordre national de la Légion d'honneur – Chevalier (fr.)
Vabadusrist - Krzyż Wolności (est.)

Jodłowski Stefan 

Urodzony 13 sierpnia 1911 roku w Aleksandrowie, powiat sochaczewski. Major Wojska Polskiego. Żołnierz Armii Krajowej. Pseudonim “Klon”, “Grabowski”. Po ukończeniu Korpusu Kadetów w Modlinie w 1926 roku, studiował na Wydziale Łączności Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W roku 1932 uzyskał dyplom inżyniera, został mianowany na stopień podporucznika i przydzielony do 7 Batalionu Telegraficznego w Poznaniu, gdzie objął dowództwo plutonu a następnie kompanii. W roku 1937 ukończył Centralny Instytut Wychowania Fizycznego (CIWF) w Warszawie. W Kampanii Wrześniowej 1939 roku dowodził kompanią telegraficzną w Armii “Prusy”, aż do jej rozwiązania w nocy z 26 na 27 września 1939 roku. Jesienią 1939 roku po konsultacji z ówczesnym pułkownikiem “Sokołowskim” – Stefanem Roweckim, rozpoczął organizowanie zrębów Służby Zwycięstwu Polsce w powiecie sochaczewskim. W październiku 1940 roku mianowany Komendantem Obwodu Związku Walki Zbrojnej “Gawron” (od 1942 roku “Głuszec”) – Grójec. Funkcję tę pełnił do końca czerwca 1943 roku. Organizator Komendy Obwodu i ośmiu ośrodków terenowych, miejsc przeznaczonych do zrzutów i sieci tajnych radiostacji do łączności z Londynem. Współtwórca podziemnego tygodnika “Dzwon Polski”. 1 sierpnia 1943 roku objął funkcję Szefa Produkcji Sprzętu Łączności i Zaopatrzenia w Dowództwie Łączności Komendy Głównej AK w Warszawie a 15 grudnia 1943 roku funkcję zastępcy dowódcy Łączności Technicznej Komendy Głównej AK (w dalszym ciągu kierując produkcją sprzętu łączności i nadzorując łączność radiową Komendy Głównej AK z Naczelnym Dowództwem w Anglii). W czerwcu 1944 roku wyłączony z bieżącej działalności konspiracyjnej objął funkcję Szefa Łączności Technicznej w sztabie generała Leopolda Okulickiego (organizującego tzw. drugi rzut Komendy Głównej AK). Po upadku powstania opuścił Warszawę jako cywil, przybył do Częstochowy i nawiązał kontakt z generałem Okulickim (na jego rozkaz odtwarzał kadry i nadzorował pracę tajnych radiostacji). Od stycznia 1945 roku członek WiN (Wolność i Niezawisłość). Dwukrotnie aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa w Łodzi (za każdym razem udało mu się zbiec). Zagrożony ponownym aresztowaniem przedostał się do Anglii, gdzie otrzymał przydział do Sztabu Naczelnego Wodza. W marcu 1954 roku poślubił Alinę Psarską (podporucznika AK) a w marcu 1958 roku wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych. W wieku pięćdziesięciu lat rozpoczął studia na Wydziale Socjologii na Uniwersytecie w Pittsburgh (Pennsylvania), które ukończył w roku 1968. Wykładał potem na Wydziale Socjologii w Saint Vincent College w Latrobe (Pennsylvania) do chwili przejścia na emeryturę w roku 1981. Prezes Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Wielkiej Brytanii, członek Koła Byłych Żołnierzy Armii Krajowej, Polskiego Ruchu Wolnościowego “Niepodległość i Demokracja” (NID) i Polskiego Instytutu Naukowego w Ameryce. Zmarł 22 kwietnia 2004 roku. Pochowany 27 kwietnia na Grantsville Cemetery w Grantsville (Maryland).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11681)
Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami

Johnson Oscar G. 

Urodzony 25 marca 1921 roku w Foster City (Michigan) w Stanach Zjednoczonych. W październiku 1942 roku wstąpił do armii. Uczestnik kampanii włoskiej. We wrześniu 1944 roku w stopniu szeregowego (private first class) służył w Kompanii B, 363 Pułku Piechoty, 91 Dywizji Piechoty Armii Stanów Zjednoczonych. 16, 17 i 18 września 1944 roku w pobliżu miasta Scarperia we Włoszech, kiedy członkowie jego plutonu zostali zabici i ranni, samodzielnie utrzymał się na pozycji atakowanej przez pięć kompanii niemieckich spadochroniarzy (udzielając w międzyczasie pomocy dwóm rannym kolegom). Wziął do niewoli 25 Niemców. 20 zabitych Niemców zostało znalezionych na bronionej przez niego pozycji. Za czyn ten został awansowany do stopnia sierżanta i 19 lipca 1945 roku odznaczony najwyższym odznaczeniem wojskowym Stanów Zjednoczonych, Medalem Honoru. Zdemobilizowany w stopniu Chief Warrant Officer Four. Zmarł 13 maja 1998 roku w De Witt (Michigan). Pochowany na De Witt Cemetery.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11542)
Medal of Honor (am.)
Jonikas Mieczysław 

Urodzony 30 stycznia 1908 roku. Kapitan (Flight Lieutenant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pilot 305 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Wielkopolskiej”. Od roku 1980 przewodniczący Komitetu Wykonawczego Stowarzyszenia Lotników Polskich w Wielkiej Brytanii. Zmarł 1 września 1980 roku w Toronto (Ontario). Pochowany na cmentarzu Gunnersbury w Londynie (Wielka Brytania). 

 

 

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9172)
Distinguished Flying Cross (bryt.)

Józefiak Stanisław

Urodzony 10 września 1919 roku w Skalmierzycach, gdzie ukończył szkołę powszechną. W roku 1939 wstąpił do Szkoły Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich w Bydgoszczy, którą ukończył kursem przyśpieszonym jako radiotelegrafista. We wrześniu 1939 roku przez Rumunię dotarł do Francji a 20 stycznia 1940 roku przedostał się do Anglii. Po przeszkoleniu na strzelca radiotelegrafistę, 7 kwietnia 1941 roku przydzielony do 304 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Śląskiej”. 28 maja 1941 roku ranny podczas lotu bojowego nad Boulogne. 2 czerwca 1945 roku przydzielony do 317 Dywizjonu Myśliwskiego “Wileńskiego”, w którym służył do stycznia 1947 roku. Wykonał 53 loty bojowe (399 godzin). Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 8387)
Krzyż Walecznych – czterokrotnie
Medal Lotniczy

Kaczmarek Józef 

Urodzony 1 marca 1915 roku w Słupcy woj.poznańskie.W 1920 roku umiera matka,pozostawiając sześcioro dzieci w tym 5 - letniego Józefa sierotami.Pod opieką 13 - letniej siostry,Józef rozpoczyna naukę i w 1934 roku kończy seminarium nauczycielskie.Po zdaniu matury rozpoczyna pracę w Towarzystwie Przyjaciół Dzieci Ulicy w Warszawie,gdzie współorganizuje 83 Warszawską Drużynę Harcerską.Wkrótce odbywa służbę wojskową w Dęblinie,po czym wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowii Mazowieckiej,którą kończy tuż przed wybuchem II wojny światowej w stopniu podporucznika służby stałej.Kampanię Wrześniową zakończył w 13 Pułku Piechoty.W czasie okupacji działa jako żołnierz Armii Krajowej w Warszawie,Wilnie,Grodnie,Białymstoku i Łomży.Dwukrotnie aresztowany przez Niemców za każdym razem wymyka się z rąk oprawców.Po wybuchu Powstania Warszawskiego walczy w oddziale "Radosława" i "Czata 49".Po upadku Powstania dostaje się do niewoli i umieszczony zostaje w obozie jeńców wojennych w Murnau w Bawarii.Kapitulacja Niemiec przynosi mu wolność i przydział do 2 Korpusu Polskiego, 3 Dywizji Strzelców Karpackich we Włoszech.W 1947 roku decyduje się podpisać kontrakt rolny, przybywa do Kanady i zostaje skierowany na farmę w prowincji Alberta.Po wygaśnięciu obowiązującego kontraktu przenosi się do Edmonton.Jeden z pierwszych założycieli Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie,organizacji,której zręby formowały się jeszcze we Włoszech w mieście Falconara,wsród żołnierzy wyjeżdżających pierwszym transportem na kontrakt rolny do Kanady.Zmarł nagle w Toronto 10 marca 1988 roku.

Odznaczenia polskie :
1 Virtuti Militari V Klasy
2 Krzyż Walecznych 
Kaczmarek Kazimierz 

Urodzony 28 października 1915 roku. Starszy sierżant (Flight Sergeant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Strzelec pokładowy 300 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Mazowieckiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady. Zmarł 15 lipca 2006 roku w Vancouver (British Columbia).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 8325)
Kałaska Mieczysław 

Urodzony 20 marca 1923 roku w Chęcinach, powiat Garwolin, województwo warszawskie. Podporucznik Wojska Polskiego. Syn Jana (urzędnika Policji Państwowej) i Marianny z Romankiewiczów. Po inwazji sowieckiej na Polskę, 17 września 1939 roku, jako 17 letni uczeń szkoły średniej opuścił swoje dotychczasowe miejsce zamieszkania - Buczacz w województwie tarnopolskim. Z grupą policjantów dołączył w Stanisławowie do oddziałów Wojska Polskiego, wycofującego się w kierunku granicy węgierskiej. 20 września, po przekroczeniu granicy został internowany i jako młodociany przeniesiony do obozu cywilnego. W kwietniu 1940 roku uciekł z miejsca internowania i przedostał się do Budapesztu, gdzie przedstawiciele polskiego rządu na uchodźstwie organizowali nabór rekrutów do wojska. Przerzucony do Zagrzebia w Jugosławii, do punktu zbornego ochotników, skąd poszczególne grupy kierowano do Francji i do Syrii. Na pokładzie statku SS “Warszawa” dotarł do Bejrutu w Libanie i stąd do Syrii, gdzie w miejscowości Homs formowała się Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich pod dowództwem gen. Stanisława Kopańskiego. Przydzielony do I Kompanii 1 Pułku Piechoty, którym dowodził pułkownik Walenty Peszek. Po kapitulacji Francji SBSK przeszła w całości do Palestyny, do miejscowości Latrun koło Tel Avivu. Tu przeniesiony zostaje do II Kompanii, pod dowództwem porucznika Mariana Osiczko (pozostaje w II Kompanii do końca wojny). Po intensywnych ćwiczeniach w Palestynie, Brygada przeszła do Egiptu i w pobliżu Aleksandrii rozbudowała pozycje obronne, osłaniała linie  komunikacyjne, pilnowała obozów jenieckich i pełniła funkcję osłony lotniska. We wrześniu 1941 roku, na pokładzie torpedowca przetransportowany został do Tobruku, gdzie oddziały SBSK walczyły do 9 grudnia 1941 roku. Po odblokowaniu twierdzy Tobruk, brygada uczestniczyła w bitwie pod El Gazala w Libii, przełamując linie wroga i biorąc jeńców. 14 kwietnia 1942 roku odkomenderowany z frontu do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Palestynie, którą ukończył 16 sierpnia 1942 roku (tu 3 maja 1942 roku brygada została rozformowana a na bazie jej oddziałów powstała 3 Dywizja Strzelców Karpackich). Wiosną 1943 roku przeniesiony do Syrii na ćwiczenia górskie. Przebywa w Egipcie a wiosną 1944 roku przechodzi z I Batalionem na linię frontu pod Monte Cassino we Włoszech. Po zdobyciu Piede Monte przeniesiony nad Adriatyk. Tuż przed zdobyciem Osimo, w drodze do Ankony oddział Kałaski przeprowadził kilka udanych ataków na pozycje niemieckie. Podczas jednej z takich akcji w zabudowaniach gospodarskich, (oddalony od swojego pododdziału) wezwał do porzucenia broni i na skutek całkowitego zaskoczenia przeciwnika, wziął do niewoli 11 Niemców. Za czyn ten dowódca kompanii podał go do odznaczenia Krzyżem Walecznych. Jednak dowódca Batalionu, podpułkownik Raczkowski po zapoznaniu się z wnioskiem uznał, że czyn ten kwalifikuje się do odznaczenia Orderem Wojennym Virtuti Militari. Dekoracja miała miejsce po zdobyciu Ankony, na największym placu miasta. Po zakończeni działań wojennych przebywał krótko w obozie w Falconara, gdzie jak wielu innych żołnierzy polskich zgłosił się do wyjazdu do Kanady, na dwuletni kontrakt rolny. 12 listopada 1946 roku, na pokładzie statku “Sea Robin” przybył do Halifax (Nova Scotia). Dzień później, 13 listopada 1946 roku został zdemobilizowany w Osborne Barracks w Winnipeg (Manitoba). Obowiązkowy kontrakt rolny odpracował w Port Arthur (Ontario) i przez kolejnych 40 lat pracował w sektorze rolniczym (elewator zbożowy). W 1988 roku przeszedł na emeryturę. Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie Koło nr 1 w Port Arthur, gdzie pełnił funkcję prezesa przez dwie kadencje. Przeniósł sie do Royal Canadian Legion Branch 149 i pełnił tam funkcję sekretarza w latach 1953-1993. Żonaty z Gertrudą z domu Niewiadomy. Mieszka w Thunder Bay (Ontario). 

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 10138)
Medal Wojska
Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino
Krzyż Czynu Bojowego polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie (z okuciem Tobruk, Monte Cassino, Ankona, Bolonia)
Odznaka Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich (nr leg. 3100)
1939-1945 Star (bryt.)
Africa Star (bryt.)
Italy Star (bryt.)
Defence Medal (bryt.)

Kałużny Henryk Zbigniew  

Urodzony 13 lipca 1919 roku. Porucznik (Flying Officer) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pilot 301 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Pomorskiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł 25 kwietnia 1993 roku w Fullerton (California).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9487)

 

Karaszewicz Mieczysław 

Urodzony 30 listopada 1895 roku w Siestratyniu koło Dubna.Podpułkownik Wojska Polskiego.Syn Konstantego i Wiktorii z Sakowskich.Po zakończeniu służby w armii rosyjskiej 11 listopada 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego.Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920 roku w stopniu kapitana.Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 roku.19 września 1939 roku został internowany w Rumunii i osadzony w obozie dla oficerów,skąd uciekł i w roku 1940 przedostał się do Francji.Wstępuje do Polskich Sił Zbrojnych.Po bitwie pod Dunkierką z ewakuowany do Anglii,gdzie kontynuował służbę pod dowództwem brytyjskim.Po demobilizacji wyemigrował 30 sierpnia 1947 z żoną i pasierbem Aleksandrem Bujwidem do Kanady i osiedlił się w Ste-Rose ( Quebec ).Założył własne gospodarstwo ogrodnicze,które po kilku latach sprzedał i przeniósł się do Montrealu ( Quebec ),gdzie znalazł zatrudnienie jako pielęgniarz w Montreal General Hospital.Zmarł 29 kwietnia 1962 roku w Montrealu i został pochowany na cmentarzu w Saint-Sauveur-des-Monts.

odznaczenia:

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy
Krzyż Walecznych
Złoty Krzyż Zasługi
Srebrny Krzyż Zasługi
Srebrny Medal za Długoletnią Służbę
Brązowy Medal za Długoletnią Służbę
Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921
Medal Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości
Medal Wojska
Defence Medal ( bryt.)
War Medal ( bryt.)
Medaille Interalliee ( fr.)

źródło: Polski Instytut Naukowy w Kanadzie "Polskie groby na cmentarzu Saint-Sauveur-des-Monts"

Karliński Stanisław  

Urodzony 21 marca 1921 roku w Dąbrowie koło Piotrkowa Trybunalskiego. Pseudonim "Dąbrowa", "Brzoza", "Burza", "Kruk", "Miecz", "Onufry". Generał brygady Wojska Polskiego. Syn Józefa i Antoniny z domu Żak. W latach 1937-1939 uczeń Zawodowej Szkoły Wojskowej dla Małoletnich w Śremie. 28 sierpnia 1939 roku otrzymał przydział do 52 Pułku Piechoty w Złoczowie. Po kampanii wrześniowej 1939 roku zaprzysiężony w Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej. Od października 1939 roku do listopada 1942 roku organizował grupy oporu w województwie piotrkowskim i Radomsku, m.in. gromadząc broń palną, prowadząc szkolenia w oddziałach i organizując mały sabotaż. Pełnił obowiązki komendanta Rejonu Ręczno. Na początku 1942 roku wysłany do Komendy Głównej AK przeszedł kurs szkoleniowy dla dowódców dywersji. Od listopada 1942 roku do listopada 1943 roku jako dowódca Kedywu Rejonu Ręczno organizował i prowadził dywersję na terenach: Ręczno - Gorzkowice - Sulejów (powiat piotrkowski). Od listopada 1943 roku do sierpnia 1944 roku był dowódcą zorganizowanego przez siebie oddziału partyzanckiego "Burza". Zasłynął z wielu brawurowych akcji partyzanckich. Od sierpnia 1944 roku do stycznia 1945 roku brał czynny udział w akcji "Burza". Trzykrotnie ranny w akcjach, wyróżnił się m.in. w bitwie pod Stefanowem 26 września 1944 roku. 8 lipca 1945 roku dowodził największą bitwą polskich partyzantów z Armią Czerwoną pod Majkowicami nad Pilicą. Od 1945 roku do października 1946 roku działał w podziemiu w Konspiracyjnym Wojsku Polskim i Zrzeszeniu "Wolność i Niezawisłość". Pełnił funkcję zastępcy Obszaru Pomorskiego"WiN". Za działalność niepodległościową uwięziony a następnie skazany dwukrotnie na karę śmierci, zamienioną na piętnaście lat więzienia przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Poznaniu. Od listopada 1946 roku do listopada 1956 roku (równe 10 lat) przebywał w ścisłej izolacji w więzieniu we Wronkach. Po wyjściu na wolność pracował w sektorze spółdzielczym i prowadził farmę hodowlaną. W 1962 roku powołany do powstałej z inicjatywy Prymasa Polski Kardynała Stefana Wyszyńskiego tzw. Rady Seniorów. Prześladowany przez służbę bezpieczeństwa za działalność niepodległościową. W roku 1980 na zaproszenie organizacji kombatanckich wyjechał do Kanady i zamieszkał w Toronto. Były członek Zarządu Głównego Kongresu Polonii Kanadyjskiej. Wrócił do Polski i mieszka we wsi Magdalenka koło Piotrkowa Trybunalskiego, pozostając częstym gościem w Toronto. 15 sierpnia 2007 roku mianowany przez prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego na stopień generała brygady w stanie spoczynku. Honorowy Obywatel Piotrkowa Trybunalskiego. Prezes Okręgu Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej w Piotrkowie Trybunalskim. Autor książek “W Burzy Dziejowej. Wspomnienia 1939 – 1945” i “Geneza Powstania Ruchu Samoobrony Armii Krajowej i Narodu w 1945 roku”. Zmarł 12 kwietnia 2015 roku w Piotrkowie Trybunalskim. Pochowany na cmentarzu w Ręcznie (powiat piotrkowski, województwo łódzkie).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 12719)
Order Odrodzenia Polski III Klasy
Krzyż Walecznych – dwukrotnie
Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami
Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami
Medal Wojska – czterokrotnie
Krzyż Armii Krajowej
Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939

Karnkowski Tadeusz 

Urodzony 27 listopada 1917 roku. Kapitan (Flight Lieutenant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pilot 316 Dywizjonu Myśliwskiego “Warszawskiego”. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Mieszka w New Haven (Connecticut).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 10768) 
Karpiński Stanisław 

Urodzony w 1891 roku w Piotrkowie Trybunalskim. Generał brygady. Pilot Wojska Polskiego. Syn Józefa i Julianny. Miał pięciu braci m.in. przyrodnika Jana Karpińskiego. Podczas I wojny światowej wcielony do armii rosyjskiej. Skierowany do szkoły pilotów w Odessie, którą ukończył w 1915 roku. Walczył w rosyjskich eskadrach frontowych. W 1917 roku zgłosił się do organizowanego w Odessie Polskiego Oddziału Awiacyjnego. Po jego rozwiązaniu w 1918 roku przedostał się do Warszawy i wstąpił do nowo organizowanego lotnictwa polskiego (w stopniu podporucznika). Uczestniczył w rozbrajaniu żołnierzy niemieckich i zajęciu Lotniska Mokotowskiego. Współdziałał w organizowaniu lotnictwa polskiego, awansując do stopnia kapitana. W latach 1933-1936 był dowódcą dywizjonu liniowego w 3 Pułku Lotniczym w Poznaniu. W latach 1936-1937 był słuchaczem I kursu Wyższej Szkoły Lotniczej przy Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu wyznaczony na stanowisko zastępcy szefa Sztabu Lotniczego w Sztabie Głównym Wojska Polskiego. Był najbliższym współpracownikiem szefa Sztabu Lotnictwa, gen. bryg. obserwatora Stanisława Ujejskiego. Pasją Karpińskiego były rajdy lotnicze. 2 lipca 1931 roku odbył na rajdowej wersji samolotu łącznikowego Lublin R.Xa lot z pasażerem wokół Polski bez międzylądowań, na trasie Warszawa-Poznań-Kraków-Lwów-Białystok-Warszawa, długości 1650 km w czasie 12 godzin i 15 minut. Od 23 września do 7 października 1931 roku na samolocie R.Xa odbył rajd dokoła Europy na trasie Warszawa-Bukareszt-Stambuł-Rzym-Turyn-Londyn-Warszawa, długości 6450 km (czas lotu 49 godzin i 5 min). Od 2 do 24 października 1932 roku odbył na zmodyfikowanej, rajdowej wersji samolotu R.Xa bis "Srebrny Ptak" rajd na trasie Warszawa-Stambuł-Bagdad-Teheran-Kabul-Bagdad-Kair-Jerozolima-Stambuł-Warszawa, długości 14 930 km (czas lotu 108 godzin i 50 min) z mechanikiem Wiktorem Rogalskim. 21 października 1935 roku podjął próbę przelotu do Australii z Wiktorem Rogalskim na rajdowej wersji samolotu Lublin R.XIII Dr "Błękitny Ptak". Przeleciał z Warszawy przez Stambuł, Bagdad, Karaczi, Kalkutę, Rangun, Bangkok, lecz 10 listopada samolot został uszkodzony przy starcie z grząskiego lotniska Kohlak w Syjamie, po pokonaniu 11 153 km, co zmusiło go do przerwania rajdu. Na rok 1939 Karpiński planował ponowny rajd do Australii, Tasmanii i Nowej Zelandii samolotem RWD-15 bis, lecz start planowany na 15 marca 1939 roku odłożono z uwagi na zajęcie Czechosłowacji przez Niemcy. W chwili wybuchu II wojny światowej w 1939 roku zajmował stanowisko zastępcy szefa Sztabu Lotniczego Sztabu Głównego w stopniu podpułkownika. Podczas Kampanii Wrześniowej pełnił funkcje w sztabie Naczelnego Dowódcy Lotnictwa, gen. Józefa Zająca. Wraz ze sztabem ewakuował się do Rumunii, następnie w październiku 1939 roku do Francji. Został tam mianowany przez Naczelnego Wodza szefem sztabu Dowództwa Polskich Sił Powietrznych i zajął się organizowaniem lotnictwa polskiego we Francji. Awansowany w maju 1940 roku do stopnia pułkownika przedostał się po upadku Francji do Wielkiej Brytanii, gdzie w dalszym ciągu uczestniczył w organizowaniu lotnictwa polskiego, między innymi w opracowaniu polsko-brytyjskiej umowy lotniczej. Od 21 stycznia 1941 roku do 1 maja 1942 roku pełnił funkcję pierwszego oficera łącznikowego w sztabie lotnictwa bombowego Royal Air Force Bomber Command (faktycznego dowódcy polskiego lotnictwa bombowego). W maju 1942 roku został mianowany zastępcą Inspektora Polskich Sił Powietrznych z brytyjskim stopniem funkcyjnym Air Commodore (generał brygady). Po zmianach organizacyjnych w kwietniu 1944 roku został zastępcą Dowódcy Polskich Sił Powietrznych. W kwietniu 1947 roku został dowódcą istniejących jeszcze Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. W związku ze stopniową likwidacją polskiego lotnictwa zajmował również stanowisko Generalnego Inspektora Polskiego Lotniczego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia przy Royal Air Force. Funkcje te pełnił do rozwiązania Polskich Sił Powietrznych jesienią 1949 roku. Pozostał na emigracji w Londynie. W latach 1949-1954 był prezesem Stowarzyszenia Lotników Polskich w Wielkiej Brytanii a od roku 1951 przez trzy kadencje był członkiem emigracyjnej Polskiej Rady Narodowej. W 1958 roku wyemigrował wraz z żoną, lotniczką Stefanią Wojtulanis do Stanów Zjednoczonych i osiedlił się w Los Angeles (California). Zmarł 30 stycznia 1982 roku w Los Angeles. Autor wspomnień "Polskie skrzydła w moich lotach długodystansowych" (1935) i "Lot przerwany w Syjamie" (1939), powieści "Na skrzydłach huraganu" (1976, wydanej w Los Angeles i w Londynie), oraz artykułów, wierszy i innych publikacji o tematyce lotniczej.

Awanse
kapitan – starszeństwo z 1 czerwca 1919 roku 
major – 1 stycznia 1933 roku 
podpułkownik – 19 marca 1937 roku 
pułkownik – 3 maja 1940 roku 
generał brygady – 1 stycznia 1946 roku 
Odznaczenia
Orderu Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 6396 – 17 maja 1922 roku)
Order Polonia Restituta III Klasy 
Krzyż Walecznych
Medal Niepodległości
Złoty Krzyż Zasługi

Karski Jan (Jan Kozielewski)  

Urodzony 24 kwietnia 1914 roku w Łodzi. Pseudonim Witold. Porucznik Wojska Polskiego. Prawnik, dyplomata, historyk, od 1939 roku w konspiracji, kurier i emisariusz władz Polskiego Państwa Podziemnego, świadek Holokaustu. Katolicka rodzina Kozielewskich mieszkała przy ulicy Kilińskiego 71 w kamienicy czynszowej, (w której większość lokatorów była pochodzenia żydowskiego). Ukończył prawo na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie (w 1935 roku) i Wołyńską Szkołę Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W styczniu 1939 roku został zatrudniony w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Po ataku Związku Sowieckiego na Polskę dostał się do sowieckiej niewoli, jednak dzięki fortelowi objęty został wymianą jeńców pomiędzy Niemcami i Sowietami w Przemyślu. W listopadzie 1939 roku uciekł z niemieckiego transportu, dotarł do Warszawy i podjął działalność konspiracyjną. Od stycznia 1940 roku działał z ramienia władz podziemnych w misjach kurierskich do rządu polskiego na uchodźstwie we Francji. W czerwcu 1940 roku aresztowany przez gestapo na Słowacji. Po akcji Związku Walki Zbrojnej został odbity ze szpitala w Nowym Sączu. Działał w Biurze Propagandy i Informacji Komendy Głównej AK. Dwukrotnie, w tajemnicy przed administracją niemiecką wchodził na teren getta warszawskiego. Aby zebrać dalsze materiały, w przebraniu niemieckiego żołnierza wszedł do obozu zagłady, który później zidentyfikował jako Bełżec (po wojnie przyznał, że był to obóz przejściowy dla Żydów w Izbicy). Jesienią 1942 roku przybył do Wielkiej Brytanii z najważniejszą misją swojego życia, podczas której jako naoczny świadek zdał relację o eksterminacji Żydów. Przekazał także informacje o strukturze, organizacji i funkcjonowaniu Państwa Podziemnego w okupowanej Polsce. Rząd generała Sikorskiego postanowił przekazać “Raport Karskiego”rządom Anglii i USA z prośbą o pomoc. Na podstawie dokumentów przywiezionych przez Karskiego w postaci mikrofilmów i potwierdzonych jego świadectwem, ówczesny minister spraw zagranicznych w rządzie RP w Londynie Edward Raczyński, przygotował i 10 grudnia 1942 roku przedstawił aliantom szczegółowy raport. W lipcu 1943 roku Karski został przyjęty przez Roosevelta, prezydenta USA. Apelował do przedstawicieli najwyższych władz alianckich o ratunek dla Żydów. Proponował wystosowanie ultimatum wobec Niemiec o bombardowaniu ich miast. Proponował bombardowanie linii kolejowych do obozów zagłady lub dostarczanie broni dla oddziałów partyzanckich. W USA Karski przedstawiał swój raport wszędzie, gdzie udało mu się dotrzeć - politykom, duchowieństwu, przedstawicielom mediów i przemysłu filmowego z Hollywood. Nauczył się go na pamięć i umiał streścić w ciągu 18 minut. Nie wierzono w jego relacje i uznawano je za propagandę polskiego rządu na uchodźstwie. Po wojnie pozostał na emigracji w Stanach Zjednoczonych. Związał się z Uniwersytetem Georgetown w Washington (DC), gdzie przez 40 lat wykładał stosunki międzynarodowe i teorię komunizmu. Członek Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie (od roku 1985). W 1965 roku poślubił 54 letnią tancerkę i choreografkę Polę Nireńską, polską żydówkę. Nie mieli dzieci. W 1982 roku otrzymał tytuł Sprawiedliwego Wśród Narodów Świata i posadził drzewo na terenie Yad Vashem w Jerozolimie. W 1994 roku otrzymał honorowe obywatelstwo państwa Izrael. Osiem uniwersytetów amerykańskich i polskich (m.in. Uniwersytet Warszawski, 18 czerwca 1991, Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej, 28 czerwca 1995, i Uniwersytet Łódzki w 1996 roku) uhonorowało go doktoratami honoris causa. W 1996 roku zrealizowano o nim dokumentalny film “Moja misja”. W 1998 roku w 50 rocznicę powstania Izraela, otrzymał nominację do Pokojowej Nagrody Nobla. Zmarł 13 lipca 2000 roku w Washington i został pochowany na Mount Olivet Cemetery. Podczas uroczystości żałobnych hołd oddali mu prezydenci USA i Polski: Bill Clinton i Aleksander Kwaśniewski. W kwietniu 2012 roku Karski został pośmiertnie odznaczony Medalem Wolności (Medal of Freedom) przez prezydenta USA Baracka Obamę. 29 maja 2012 roku były minister spraw zagranicznych RP Adam Daniel Rotfeld odebrał medal w Białym Domu. Podczas uroczystości kontrowersję wzbudziło użycie przez Prezydenta USA określenia: polski obóz śmierci. 12 listopada 2007 roku w Nowym Jorku odbyło się uroczyste odsłonięcie pomnika Jana Karskiego, autorstwa Karola Badyny. Rzeźba przedstawia Karskiego siedzącego na ławce. Pomnik stanął u zbiegu 37 Street i Madison Avenue, naprzeciwko konsulatu generalnego RP na Manhattanie (róg ten nazwano Jan Karski Corner). Taki sam pomnik, zwany „Ławką Karskiego” stoi na campusie Uniwersytetu Georgetown. “Ławka Karskiego”, również autorstwa Badyny od 2009 roku znajduje się w Łodzi w Parku Ocalałych. Brat Karskiego, Marian Kozielewski (1897-1964), był komendantem Policji Państwowej Warszawy, pierwszym komendantem granatowej policji w Warszawie (późniejszy organizator i pierwszy komendant główny Państwowego Korpusu Bezpieczeństwa w strukturach Polskiego Państwa Podziemnego).

Publikacje 

Courier from Poland: The Story of a Secret State (Boston 1944, wyd. pol. Tajne państwo: opowieść o polskim Podziemiu, Warszawa 1999). 
Wielkie mocarstwa wobec Polski: 1919-1945 od Wersalu do Jałty (Warszawa 1992, wyd. ang. The Great Powers and Poland, 1918-1945: From Versailles to Yalta, 1985) 
Tajna dyplomacja Churchilla i Roosevelta w sprawie Polski: 1940-1945 (Lublin 1995)
Polska powinna stać się pomostem między narodami Europy Zachodniej i jej wschodnimi sąsiadami (Łódź 1997) 

Odznaczenia

Order Orła Białego ( w 1995 roku)
Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9153)
Medal of Freedom (am.) - pośmiertnie w 2012 roku
Karwowski Aleksander  

 

Urodzony 27 października 1919 roku. Sierżant (wachmistrz) Wojska Polskiego. Uczestnik Kampanii Wrześniowej 1939 roku. Żołnierz II Korpusu Polskiego gen. Władysława Andersa we Włoszech. Uczestnik walk o Monte Cassino w 1 Pułku Pancernym w składzie 2 Warszawskiej Dywizji Pancernej. Członek Stowarzyszenia Weteranów Armii Polskiej im. gen. Władysława Sikorskiego w Oshawa (Ontario). Zmarł 12 kwietnia 2006 roku w Oshawa i został pochowany na Thornton Cemetery w Oshawa.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11874)

 

 

Kasprzak Marian 

Urodzony 10 marca 1913 roku. Major Wojska Polskiego. Po zdaniu matury kontynuował naukę w Szkole Podchorążych Artylerii. W 1939 roku został oficerem zawodowym Wojska Polskiego. Uczestnik Wojny Obronnej 1939 roku. Przedostał się do Francji i walczył w kampanii francuskiej. Po kapitulacji Francji przez Hiszpanię, Portugalię i Gibraltar przedostał się do Anglii. Przydzielony do 2 Pułku Artylerii Motorowej, 1 Polskiej Dywizji Pancernej. W stopniu kapitana dowodził dywizjonem artylerii, przechodząc kampanię w Normandii, Belgii i Niemczech. W akcjach bojowych trzykrotnie ranny. W 1945 roku przeniesiony do 1 Pułku Artylerii Przeciwpancernej a jednocześnie rozkazem dowódcy dywizji mianowany wojskowym administratorem miasteczka Maczków w Niemczech. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady i osiedlił się w Toronto (Ontario). Pełnił funkcję prezesa Stowarzyszenia Żołnierzy 1 Polskiej Dywizji Pancernej w Kanadzie. Wieloletni członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów Koła nr 20 w Toronto. Zmarł w 1998 roku w Toronto. Pochowany na Park Lawn Cemetery w Toronto.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 10520)
Krzyż Walecznych – dwukrotnie
Medal Wojska
1939-1945 Star (bryt.)
Defence Medal (bryt.)
War Medal (bryt.)

Kasprzycki Tadeusz Adam 

Urodzony 16 stycznia 1891 roku w Warszawie. Generał dywizji Wojska Polskiego. W roku 1909 ukończył Gimnazjum gen. Pawła Chrzanowskiego w Warszawie. Studiował nauki społeczne, przyrodnicze i prawo w Sorbonie i Wyższej Szkole Nauk Politycznych w Paryżu oraz na Uniwersytecie w Genewie. Działał w Związku Walki Czynnej i w Związku Strzeleckim. Ukończył Oficerską Szkołę Strzelecką w Stróży i Kurs Wyższej Szkoły Oficerskiej. Brał czynny udział w pracach Związku Strzeleckiego, komenderując oddziałem Związku w Paryżu. Od sierpnia 1914 roku dowódca Pierwszej Kompanii Kadrowej Legionów Polskich, potem w sztabie I Brygady (porucznik i kapitan). Od listopada 1914 roku organizator i komendant Polskiej Organizacji Wojskowej w Warszawie i Lublinie. W roku 1917 utworzył Związek Polskich Organizacji Wojskowych. 7 listopada 1918 roku objął dział organizacyjny w Dowództwie Wojsk Polskich w Lublinie. Od 3 grudnia 1918 roku kierował Adiutanturą Generalną Naczelnego Wodza i Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego. W latach 1919-1921 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej (École Supérieure de Guerre) w Paryżu. Równocześnie studiował w Prywatnej Szkole Nauk Politycznych (École Libre des Sciences Politiques). Od roku 1921 do marca 1927 roku był kolejno zastępcą szefa Oddziału III A Biura Ścisłej Rady Wojennej, szefem Oddziału III A BŚRW i szefem Oddziału III Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. 3 maja 1922 roku zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów piechoty a 31 marca 1924 roku awansował na pułkownika ze starszeństwem z 1 lipca 1923 roku i 4 lokatą w korpusie oficerów piechoty. 17 marca 1927 roku Prezydent RP mianował go dowódcą 19 Dywizji Piechoty w Wilnie. Obowiązki dowódcy dywizji łączył z funkcją delegata Polski na konferencję rozbrojeniową i członka Komisji Wojskowej Ligi Narodów. 1 stycznia 1929 roku Prezydent RP awansował go na generała brygady ze starszeństwem z 1 stycznia 1929 roku i 5 lokatą w korpusie generałów. 19 czerwca 1931 roku zwolniony ze stanowiska dowódcy 19 DP a 7 lipca 1931 roku wyznaczony na stanowisko zastępcy I wiceministra Spraw Wojskowych. 2 lipca 1934 roku Prezydent RP mianował go I wiceministrem spraw wojskowych. 12 maja 1935 roku, po śmierci Józefa Piłsudskiego, Prezydent RP na wniosek premiera Rady Ministrów Walerego Sławka powierzył mu kierownictwo Ministerstwa Spraw Wojskowych. Od 13 października 1935 roku do 30 września 1939 roku był Ministrem Spraw Wojskowych w rządach Mariana Zyndrama-Kościałkowskiego i Felicjana Sławoja Składkowskiego. 19 marca 1936 roku Prezydent RP awansował go na generała dywizji. Podczas kampanii wrześniowej 1939 roku ewakuował się z rządem do Rumunii, gdzie został internowany. W roku 1944 przez Turcję przybył do Wielkiej Brytanii. W 1954 roku wyemigrował do Kanady i osiedlił się w Montrealu (Quebec). Stronił od polityki i nie uczestniczył w życiu publicznym. Autor “Kartek z dziennika oficera I Brygady”. Zmarł 4 grudnia 1978 roku w Montrealu. 

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 5252 – 8 kwietnia 1921 roku)
Krzyż Niepodległości
Order Polonia Restituta III Klasy 
Krzyż Walecznych – trzykrotnie
Znak oficerski "Parasol"
Order Krzyża z Orłem I Klasy (Estonia w 1938 roku) 

Kasprzyk Tomasz Ludwik    

Urodzony 25 sierpnia 1911 roku. Major (Squadron Leader) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Obserwator 305 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Wielkopolskiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady. Żonaty z Ludwiką Kazimierą (1923-2000). Zmarł 29 stycznia 1988 roku w Hamilton (Ontario). Pochowany na Holy Sepulchre Cemetery w Burlington (Ontario).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 10769) 

Kaszowski Jerzy   

Mat (kapral) Polskiej Marynarki Wojennej. Członek załogi okrętu podwodnego ORP “Sokół”. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej i osiedlił się w Nowym Jorku (New York).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9679)
Kaszyca Władysław    

Urodzony 6 kwietnia 1917 roku w Windsor (Ontario) w Kanadzie. Porucznik Wojska Polskiego, pseudonim “Zbur”. Rodzice Józef i Franciszka wyemigrowali z Polski do Stanów Zjednoczonych, by w końcu osiedlić się w Kanadzie. Ojciec dołączył do Armii gen. Józefa Hallera we Francji i uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej a po powrocie do Kanady zdecydował, że rodzina powróci na stałe do wolnej Polski i osiedli się w Zamościu. W roku 1921 Władysław rozpoczął naukę w Polsce od 5 klasy szkoły powszechnej w Szczebrzeszynie. W roku 1928 umarła matka. W roku 1932 (w wieku 16 lat) wstąpił do Wojska Polskiego, do 9 Pułku Piechoty Legionów. W roku 1939 ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Komorowie. Uczestnik Kampanii Wrześniowej 1939 roku w 9 Pułku Piechoty Legionów. Ciężko ranny w głowę (utracił prawe ucho i słuch) pod Iłżą, gdzie zniszczył czołg niemiecki, podkładając pod niego wiązkę czterech granatów. Ranny, przewieziony z taborem do Rawy Ruskiej pozostawał przez 2 miesiące pod prowizorycznym nadzorem medycznym. W listopadzie 1939 roku, a więc na samym początku powstania Związku Walki Zbrojnej, wstąpił w szeregi tej organizacji. Powrócił do Szczebrzeszyna i był jednym z pierwszych organizatorów grup niepodległościowych w powiecie zamojskim, które później przekształciły się w jednostki Armii Krajowej. Objął funkcję komendanta placówki AK-Mokre w Wielączy (pozostając jej dowódcą przez cały okres niemieckiej okupacji Zamojszczyzny) obejmującej wsie Wielącza, Bodaczów, Zawada, Zieliska i Kąty. Szkolił nowe kadry, które zasilały oddziały partyzanckie działające w Obwodzie Zamość. Dowódca plutonu w oddziale partyzanckim Tadeusza Kuncewicza “Podkowy”. Podczas Akcji “Burza” wcielony do I Batalionu 9 Pułku Piechoty Legionów AK Ziemii Zamojskiej, dowodzonego przez porucznika Adama Piotrowskiego, pseudonim “Dolina”, brał udział w walkach z ustępującymi z Zamojszczyzny w lipcu 1944 roku oddziałami niemieckimi. Po wkroczeniu na Zamojszczyznę wojsk sowieckich (17 października 1944 roku) został aresztowany w Zamościu przez NKWD i przewieziony do więzienia w Lublinie. Na początku grudnia 1944 roku, po dwutygodniowej podróży pociągiem trafił do obozu NKWD nr 270 Jegolsk-Borowicze w obwodzie nowogrodzkim. Członek siedmioosobowej grupy uciekinierów z obozu (przeciął druty nożycami skradzionymi obozowemu szewcowi). Złapany po 10 dniach i skazany na karę śmierci przebywał w odosobnieniu przez 16 dni bez jedzenia. Po zwolnieniu z trwającej dwa i pół roku sowieckiej niewoli, w ramach repatriacji powrócił do Polski. W roku 1947 na pokładzie MS “Batory” przybył do Kanady. Do emerytury pracował w STELCO (Steel Company of Canada) w Hamilton (Ontario). Przez 3 lata pełnił funkcję prezesa Canadian Legion Branch 315 w Hamilton. Mianowany na stopień kapitana w stanie spoczynku. Mieszka z żoną Pauliną w Hamilton.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 13956)
Krzyż Walecznych – trzykrotnie
Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami
Medal Wojska – czterokrotnie
Krzyż Armii Krajowej
Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 roku
Krzyż Partyzancki
Krzyż Zesłańców Sybiru
Odznaka “Miecze Hallerowskie”
Medal Ignacego Jana Paderewskiego

Kent John Alexander (Johnny Kentowski)   

Urodzony 23 czerwca 1914 roku w Winnipeg (Manitoba) w Kanadzie. Kanadyjczyk, pułkownik (Group Captain) pilot Royal Air Force (Królewskich Sił Powietrznych). W roku 1935 przybył do Wielkiej Brytanii i przyjęty został do Królewskich Sił Powietrznych. Szybko zdobył sobie opinię jednego z lepszych lotników. W sierpniu 1940 roku w stopniu kapitana przydzielony został do 303 Dywizjonu Myśliwskiego Warszawskiego im. Tadeusza Kościuszki na stanowisko dowódcy eskadry A. Na czele eskadry walczył do 18 grudnia 1940 roku, między innymi w Bitwie o Anglię. W kwietniu 1941 roku wyznaczony został na stanowisko brytyjskiego dowódcy 1 Polskiego Skrzydła Myśliwskiego. Uzyskał 13 zestrzeleń pewnych i 3 zestrzelenia prawdopodobne oraz uszkodził dwa samoloty Luftwaffe. Zmarł 7 października 1985 roku w Surrey County w Anglii.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 8964 - 31 stycznia 1941 roku)
Distinguished Flying Cross (bryt.) – dwukrotnie (25 października 1940 roku i 21 października 1941 roku)
Air Force Cross (bryt.) - 1 lutego 1939 roku
1939-1945 Star (bryt.) - z okuciem Battle of Britain
Africa Star (bryt.) - z okuciem North Africa 1942-1943
Air Crew Europe Star (bryt.)
Italy Star (bryt.)
Defence Medal (bryt.)
War Medal (bryt.)

Kępiński Tomasz  

Podporucznik Wojska Polskiego. Żołnierz Armii Krajowej Okręgu Warszawa. Pseudonim “Tomasz”. Wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w USA.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy ( nr 11701)

 

Kiersnowski Olgierd Jan   

Urodzony 24 października 1912 roku w Wilnie. Rotmistrz kawalerii Wojska Polskiego. Absolwent XV promocji Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu (1936-1938). Przydzielony do 23 Pułku Ułanów Grodzieńskich. Uczestnik Kampanii Wrześniowej 1939 roku. Po kapitulacji przedostał się do Francji i służył w 2 Wileńskim Dywizjonie Rozpoznawczym (OR-2), 2 Dywizji Strzelców Pieszych. Dowódca zmotoryzowanego szwadronu ciężkich karabinów maszynowych i broni towarzyszącej im. 23 Pułku Ułanów Grodzieńskich. Po klęsce Francji ewakuowany do Wielkiej Brytanii i przydzielony do 9 Pułku Ułanów Małopolskich. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady i osiedlił się w Toronto (Ontario). Od 1953 roku członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr 20 w Toronto. Zmarł w Toronto.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9009)
Croix de Guerre (fr.)
Kiryluk Józef 

Urodzony 14 marca 1921 roku w Koninie, województwo poznańskie. Kapitan Wojska Polskiego. Wychowywał się w Brześciu nad Bugiem. W Kampanii Wrześniowej 1939 roku brał udział w walkach Samodzielnej Grupy Operacyjnej “Polesie” gen. Franciszka Kleeberga jako ochotnik w 83 Pułku Strzelców Poleskich. 7 października 1939 roku pod Kockiem dostał się do niemieckiej niewoli. Zwolniony powrócił do Brześcia. Wkrótce ponownie aresztowany przez Rosjan, został skazany na 8 lat łagrów i wywieziony w głąb Rosji Sowieckiej. Na mocy układu Sikorski-Majski zwolniony z zesłania. W roku 1942 wstąpił do formującego się w Rosji Wojska Polskiego pod dowództwem gen. Władysława Andersa, z którym wydostał sie z Rosji na Środkowy Wschód. Żołnierz 17 Lwowskiego Baonu Strzelców 5 Kresowej Dywizji Piechoty II Korpusu Polskiego we Włoszech. Uczestnik szturmu na Monte Cassino, Ankonę i Bolonię. Po demobilizacji wyemigrował w listopadzie 1946 roku do Kanady i osiedlił się w Edmonton (Alberta), gdzie mieszka do dziś. Jest członkiem Stowarzyszenia Polskich Kombatantów W Kanadzie w Kole nr 6 w Edmonton.



Odznaczenia

Odznaka Honorowa za Rany
Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 10884)
Krzyż Walecznych (nr leg. 8869)
Krzyż Pamiątkowy “Monte Cassino” (nr 18782)
Krzyż Czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie (z okuciem Monte Cassino, Ankona, Bolonia)
1939-1945 Star (bryt.)
Italy Star (bryt.)
Defence Medal (bryt.)
War Medal (bryt.)

 

 


Klepacz Stanisław  

Urodzony 16 września 1888 roku w Kłobucku, powiat Częstochowa. Syn Andrzeja i Julii z domu Ptaszkiewicz. Pułkownik (ze starszeństwem z 1936 roku) kawalerii Wojska Polskiego w stanie spoczynku. Żołnierz Armii Krajowej. Pseudonim “Jesion”. Od 1901 roku uczył się w gimnazjum w Częstochowie, gdzie w 1909 roku uzyskał świadectwo dojrzałości. Wstąpił do Związku Młodzieży Postępowej, a po rozłamie w tej organizacji do Związku Młodzieży Postępowo-Niepodległościowej. W 1906 roku wstąpił do PPS-Frakcja Rewolucyjna. Aresztowany 30 lipca 1909 roku przebywał w więzieniu do 30 listopada 1909 roku. Otrzymał nakaz opuszczenia kraju. Wrócił jednak i pod przybranym nazwiskiem kontynuował działalność w PPS w Zagłębiu Dąbrowskim i w Łodzi. W 1912 roku zagrożony aresztowaniem zbiegł do Krakowa, gdzie prowadził dalej działalność w PPS. W marcu 1914 roku wyjechał z Polski i rozpoczął studia na Politechnice w Glens (Belgia), gdzie w kwietniu wstąpił do Związku Strzeleckiego. Po wybuchu I wojny światowej wrócił do Krakowa. W październiku 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich początkowo jako szeregowy w batalionie uzupełniającym a od lutego 1915 roku w stopniu kaprala w 1 Pułku Ułanów. Po kryzysie przysięgowym w lipcu 1917 roku internowany w Szczypiornie a następnie w Łomży, skąd zbiegł w lipcu 1918 roku do Warszawy. W listopadzie 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego i rozpoczął służbę w 7 Pułku Ułanów. Był początkowo młodszym oficerem w szwadronie karabinów maszynowych a od marca 1919 roku w 3 szwadronie liniowym. W grudniu 1919 roku został dowódcą szwadronu karabinów maszynowych a następnie w kwietniu 1921 roku dowódcą kadry pułku. W maju 1922 został dowódcą szwadronu liniowego. W składzie pułku uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W październiku 1922 roku został dowódcą odcinka „Brody”. Od grudniu 1922 roku do września 1923 roku uczestnik kursu w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu, po ukończeniu którego został dowódcą szwadronu liniowego w 7 Pułku Ułanów. W październiku 1926 roku przeniesiony do 23 Pułku Ułanów, gdzie początkowo był komendantem kursu dla podoficerów zawodowych, następnie od stycznia 1927 roku dowódcą szkoły podoficerskiej a od lipca 1927 roku dowódcą dywizjonu szkolnego. W kwietniu 1928 roku został zastępcą dowódcy 23 Pułku Ułanów a w czerwcu 1930 roku został przeniesiony na identyczne stanowisko do 2 Pułku Szwoleżerów. W listopadzie 1930 roku został zastępcą dowódcy 7 Pułku Ułanów. W lutym 1933 roku został dowódcą 11 Pułku Ułanów Legionowych, którym dowodził do momentu przejścia w stan spoczynku 31 sierpnia 1938 roku. Po wybuchu II wojny światowej zgłosił się ochotniczo do służby w Departamencie Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych. Uczestniczył w działaniach bojowych w rejonie Krasnobrodu, po czym powrócił do Warszawy. Od początku związany z konspiracją, należał do Obozu Polski Walczącej, później został komendantem głównym organizacji Kadry Polski Niepodległej. W związku ze scaleniem tej organizacji z AK w dniu 26 lutego 1943 roku został wyznaczony na pełnomocnika komendanta AK ds. scalenia KPN z AK, ale już 21 marca 1943 roku Rada Naczelna KPN usunęła go ze stanowiska komendanta. W dniu 12 maja 1944 roku został aresztowany i osadzony na Pawiaku, skąd został zwolniony 28 lipca 1944 roku. W czasie Powstania Warszawskiego od 4 sierpnia był komendantem Kwatery Głównej Dowódcy AK. 14 sierpnia został kwatermistrzem Grupy “Północ”, a od 26 sierpnia zastępcą dowódcy Grupy “Północ”. Po przejściu kanałami do Śródmieścia od 4 września zastępca komendanta Obwodu Śródmieście. We wrześniu 1944 roku został ranny przy ul. Chmielnej. Po kapitulacji oddziałów powstańczych przebywał kolejno w oflagach w Bergen-Belsen, Gross-Born i Lubeka. Po uwolnieniu z obozu przez wojska brytyjskie był komendantem obozu oficerskiego pod Hamburgiem, zastępcą dowódcy okręgu polskiego w brytyjskiej strefie okupacyjnej Niemiec i przewodniczącym Oficerskiego Sądu Honorowego dla oficerów sztabowych. Po demobilizacji w 1948 roku przebywał w Wielkiej Brytanii. W 1952 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł 24 września 1958 roku w Nowym Jorku.

Odznaczenia
Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 2723) – 29 października 1921 roku
Krzyż Walecznych - pięciokrotnie
Krzyż Niepodległości
Srebrny Krzyż Zasługi

Kleszczyński Edward 

Urodzony 6 września 1892 roku w Skrzeszowicach. Podpułkownik Wojska Polskiego. Pseudonim “Dzik”. Syn Bogusława i Heleny z domu Czarnomska. Egzamin dojrzałości złożył w 1909 roku w Wyższej Szkole Realnej w Krakowie. W 1910 roku rozpoczął studia w Wyższej Szkole Rolniczej (Hochschule für Bodenkultur), w Wiedniu, gdzie w roku 1917 uzyskał absolutorium. Równocześnie studiował na wiedeńskiej Akademii Handlowej (Export Akademie der k. k. Österreichischen Handelsmuseum In Wien). W czasie studiów Edward (i jego brat Bogusław) działał w Stowarzyszeniu Polskich Akademików "Ognisko" gdzie pełnił funkcję sekretarza. Przebywając w Wiedniu był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich. W okresie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich. 4 sierpnia 1914 roku dołączył w Skrzeszowicach do pierwszego patrolu strzeleckiego Władysława Prażmowskiego "Beliny", który po rajdzie wywiadowczym w okolice Słomnik, Miechowa, Książa Wielkiego i Jędrzejowa zatrzymał się w majątku, należącym do Bogusława Kleszczyńskiego i zarekwirował tam pięć koni z siodłami. Jako "Dziki" walczył w plutonie jazdy, który bardzo szybko przekształcił się w szwadron i dywizjon, wreszcie - jesienią 1915 roku - w 1 Pułk Ułanów Legionów Polskich. Służył w nim aż do lipca 1917 roku. 1 listopada 1916 roku awansował do stopnia porucznika. Po kryzysie przysięgowym, od lipca do listopada 1917 roku więziony był przez Austriaków w Przemyślu, następnie działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. W październiku-listopadzie 1918 roku brał udział w akcji rozbrajania austriackiego wojska i żandarmerii. Od listopada tego roku służył w Wojsku Polskim. Był współtwórcą 11 Pułku Ułanów Legionowych (noszącego później imię marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego), dowodzonego początkowo przez majora Mariusza Zaruskiego, bowiem przyprowadził do tego pułku zorganizowany przez siebie szwadron radomski, z którym do kwietnia 1919 roku działał pod Rawą Ruską.Pierwszym celem wyprawy dla całego uformowanego pułku stało się Wilno, do którego wkroczył on 19 kwietnia 1919 roku. W tym czasie por. Edward Kleszczyński był dowódcą I szwadronu i został kontuzjowany. Wkrótce Pułk wyruszył w głąb Litwy, biorąc udział w walkach w okolicach Punie-Butremańce-Troki-Merecz. 19 sierpnia zajął Malinowszczyznę, 20 sierpnia - Głębokie. Od 1 do 14 września toczył walki o linię Dźwiny, do 20 października przebywał na polsko-litewskiej linii demarkacyjnej. Od 15 maja 1920 roku brał udział w walkach w rejonie Głębokiego, Przedbrodzia, Tyszek, Kowalszczyzny i Nowych Kruków.Następny etap walki pułku to front ukraiński, gdzie wyróżnił się wielokrotnie w walkach i potyczkach z 1 Konną Armią Siemiona Budionnego. Od 21 czerwca toczył walki pod Równem i nad Styrem, 1 sierpnia brał udział w bitwie pod Mikołajewem i pod Chotyniem, 2 sierpnia stoczył bój pod Beresteczkiem i Szurowicami, a w dniach 13-14 sierpnia toczył walki pod Chołujowem, 19 sierpnia był pod Artasowem, 22 sierpnia - pod Bóbrką, 5 września - pod Czachrowem i w walce pod Chodorowem. 10 września pułk zajął Rużdwiany, 21 września - Jampol, 23 września jest pod Nową Sieniawką i 18 października w Zinowiejcach. Następnie oddział ten przechodzi do miejscowości Tereszki, skąd w połowie czerwca 1921 roku zostaje przetransportowany do stałego garnizonu w Ciechanowie.W czasie walk pod Sieniawką Edward Kleszczyński, już jako rotmistrz, objął dowodzenie pułku, a następnie został awansowany do stopnia majora, ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 roku. Na pytanie jak odbywało się rozbrojenie Austriaków w listopadzie 1918 roku, w którym brał udział, Edward Kleszczyński odpowiedział: “W dniu 7 listopada 1918 roku Komendant Główny Polskiej Organizacji Wojskowej, ówczesny pułkownik Rydz-Śmigły, wydał rozkaz rozbrojenia wojsk okupacyjnych w Polsce, Niemców i Austriaków. Byłem wtedy w powiecie miechowskim, po paromiesięcznym wiezieniu w twierdzy w Przemyślu, gdzie mnie Austriacy postawili przed sąd wojenny za odmówienie wykonania rozkazu przez Pierwszy Legionowy Pułk Ułanów i wraz z jego dowódcą zostałem oskarżony o bunt. Szczęśliwie jednak Austria się rozpadała. Sąd wojenny nas uniewinnił”. W roku 1921 Edward Kleszczyński przeszedł do rezerwy w stopniu majora kawalerii i od tej pory zajmuje się swoim majątkiem ziemskim w Radziemicach. W 1924 roku gościł u siebie marszałka Józefa Piłsudskiego, przybyłego na zjazd "Beliniaków" do Goszyc. 9 lutego 1932 roku zawarł związek małżeński z Ireną Mieroszewską, córką Henryka i Zofii z Chrząszczów. Gospodarował odtąd w Radziemicach i Czechach.W roku 1920 ziemianie powiatu miechowskiego zakładają Towarzystwo Dzierżawy i Eksploatacji Wąskotorowych Kolei Żelaznych. Do Towarzystwa tego należą również Bogusław Kleszczyński i Stanisław Kleszczyński. Założyciele liczyli na zwiększony rozwój gospodarczy rejonów leżących wzdłuż torów kolejowych oraz łatwiejszy i zwiększony transport produktów rolnych. W 1923 roku bracia Kleszczyńscy: Edward - gospodarujący na Radziemicach, Józef - Jakubowicach i Stągniowicach i Bogusław - Skrzeszowicach i Polanowicach założyli spółkę hodowli i uprawy roślin, która walnie przyczyniła się do podniesienia rolnictwa w kilku powiatach województw kieleckiego i krakowskiego. Edward był szczególnie aktywny jako wieloletni prezes Izby Rolniczej w Krakowie i prezes Okręgowego Towarzystwa Rolniczego w Miechowie. Przez wiele lat był członkiem Powiatowego Komitetu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego oraz wchodził do władz Związku Strzeleckiego w Miechowie. Należał również do Towarzystwa Obrony Przeciwgazowej, a później Ligi Obrony Przeciwlotniczej i Przeciwgazowej. Uczestniczył w zbieraniu pieniędzy na Fundusz Obrony Narodowej, Fundusz Obrony Morskiej oraz w akcji na rzecz Pożyczki Obrony Przeciwlotniczej. Walnie przyczynił się do usypania w Racławicach w latach 1926-1934 kopca dla uczczenia zwycięskiej bitwy naczelnika Tadeusza Kościuszki z wojskiem rosyjskim 4 kwietnia 1794 roku. Jako zagorzały Piłsudczyk związany z Bezpartyjnym Blokiem Współpracy z Rządem (BBWR) został wybrany w Okręgu nr 42 (Kraków powiat - Chrzanów - Oświęcim - Podgórze - Olkusz - Miechów) do Sejmu II kadencji (1928-1930) i III kadencji (1930-1935), a później do Senatu IV kadencji (1935-1940). W marcu 1928 roku przywódcy sanacyjni - Józef Piłsudski, Walery Sławek i Kazimierz Świtalski - rozważali kandydaturę Edwarda Kleszczyńskiego na stanowisko sekretarza Sejmu. W Sejmie II kadencji pracował w Komisji Administracyjnej, Reform Rolnych, Rolnej i pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Komisji Rolnej. Wchodził w skład Koła Gospodarczego Posłów i Senatorów BBWR. Podczas sesji w latach 1936-1937 pełnił funkcję przewodniczącego Senackiej Komisji Rolnej. Kilkukrotnie też występował jako sprawozdawca Komisji Skarbowej oraz Rolnej, w sprawach między innymi budżetu Ministerstwa Rolnictwa i Spraw Rolnych. Jako poseł na sejm, w latach trzydziestych odegrał dużą rolę w reaktywowaniu struktur Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. W 1934 roku powstaje Krakowska Izba Rolnicza, której do wybuchu II wojny światowej Edward Kleszczyński jest prezesem. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku był III zastępcą dowódcy Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Brygada ta w składzie Armii "Modlin" toczyła walki opóźniające i odwrotowe pod Chorzelami, Przasnyszem, Pułtuskiem i Wyszkowem. W czasie odwrotu z linii Bugu 11 września Brygada została zaatakowana pod Głęboczycą (na północny wschód od Mińska Mazowieckiego) i w trzydniowych walkach rozbita. Jej resztki skoncentrowały się w lasach w rejonie Wróblina (na północny zachód od Łukowa). Do 19 września w odwrocie na południe oddziały te osiągnęły rejon Chełma. Następnego dnia przeszły do rejonu Grabowiec, gdzie weszły w skład Grupy Armii gen. dyw. Stefana Dąb-Biernackiego i uczestniczyły w natarciu na Krasnobród. 24 września pod Suchowolą resztki Brygady zostały ostatecznie rozbite. Pojmany przez Niemców mjr Edward Kleszczyński zbiegł z niewoli i wkrótce rozpoczął działalność konspiracyjną na terenie Krakowa i w powiecie miechowskim. Był jednym z pierwszych członków Służby Zwycięstwu Polski (organizowanej w Okręgu Krakowskim przez jego przyjaciela z 11 Pułku Ułanów Legionowych, płka dypl. Juliana Filipowicza "Poboga"), przekształconej z początkiem 1940 roku w Związek Walki Zbrojnej. Pozostał przy swoim pseudonimie "Dzik" ale miał również drugi - "Miechowita". W jego majątku przebywał przez kilka tygodni wiosną i latem 1941 roku komendant Obszaru ZWZ nr IV, gen. bryg. Tadeusz Komorowski "Prawdzic", późniejszy "Bór". Pomoc i schronienie uzyskało prócz tego kilkadziesiąt innych osób, często bezpośrednio ściganych przez władze okupacyjne. Sam "Dzik" był w okresie okupacji dwukrotnie więziony, między innymi na Montelupich w Krakowie. Od sierpnia 1942 roku pracował w ścisłym sztabie Inspektoratu Rejonowego Armii Krajowej Miechów, kryptonim "Miś"-"Maria". Od końca lipca 1944 roku był dowódcą formowanej Krakowskiej Brygady Kawalerii Zmotoryzowanej "Bank". Jego zastępcą został niebawem mjr/ppłk Józef Bokota "Malina", zaś szefem sztabu mjr/ppłk Adolf Skorwid "Dąb". W składzie Brygady działały 8 Pułk Ułanów "Ul" (dowódcy: początkowo mjr/ppłk Józef Bokota "Malina", następnie mjr Kazimierz Tomczak "Lubicz") i 5 Pułk Strzelców Konnych "Pszczoła" (dowódca mjr/ppłk Jerzy Jasielski "Jawa"). Zbrojne oddziały tych jednostek wzięły udział w walkach o utworzenie, a później utrzymanie wolnej od sił okupanta Rzeczypospolitej Kazimiersko-Proszowskiej. Plan powstania powszechnego przewidywał użycie Brygady, dowodzonej przez mjra/ppłka "Dzika" w pierwszym uderzeniu sił powstańczych na krakowskie lotniska. Bojowy dorobek Brygady z okresu lipiec 1944 - styczeń 1945 wyraża się w kilkudziesięciu dobrze przygotowanych i przeprowadzonych akcjach. Od lutego do końca września 1945 roku Edward Kleszczyński pracował na Uniwersytecie Poznańskim jako starszy asystent. Po wkroczeniu Sowietów przedostał się do 1 Dywizji Pancernej gen. Stanisława Maczka, a następnie służył w 1 Pułku Ułanów Krechowieckich II Korpusu Polskiego we Włoszech. Stamtąd po utworzeniu Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia udał się do Anglii, skąd w 1950 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych i osiedlił się w Nowym Jorku. Współzałożyciel i pracownik Instytutu Józefa Piłsudskiego w Nowym Jorku (Rada Instytutu nadała mu w 1982 roku godność Członka Honorowego). Prezes Ligi Niepodległości i członek prezydium Polskiej Rady Jedności w Stanach Zjednoczonych. Działał w Kongresie Polonii Amerykańskiej. Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Stanach Zjednoczonych. Członek Koła 11 Pułku Ułanów Legionowych w Londynie. Zapisał w swym testamencie należący do niego dom "Pod św. Janem Kapistranem" w Krakowie Uniwersytetowi Jagiellońskiemu, który od kilkunastu już lat wszedł w posiadanie tego spadku. Jego małżonka dopomogła w ufundowaniu sztandaru Inspektoratu Rejonowego AK Miechów. Zmarł 20 stycznia 1984 roku w Nowym Yorku. Pochowany na Cmentarzu Weteranów w Amerykańskiej Częstochowie w Doylestown.

odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy ( nr 3784 – 18 lutego 1922)
Krzyż Niepodległości
Order Polonia Restituta V Klasy
Krzyż Walecznych - czterokrotnie
Medal Pamiątkowy Za Wojnę 1918-1921
Odznaka 1 Brygady Legionów Polskich - Za Wierną Służbę
Krzyż Armii Krajowej

 

Klink Józef

Urodzony 1 maja 1888 roku we Lwowie.Major Wojska Polskiego.Więzień niemieckich obozów koncentracyjnych.Po II wojnie światowej emigruje do Kanady i osiedla się w Calgary ( Alberta ).Zmarł 18 marca 1958 roku w Calgary.Upamiętniony symboliczną mogiłą na cmentarzu w Saint Sauveur-des-Monts ( Quebec ).

Odznaczenia:
Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy
Krzyż Walecznych

 źródło :Polski Instytut Naukowy w Kanadzie "Polskie groby na cmentarzu w Saint-Sauveur-des-Monts".

Kobyliński Wacław 


Urodzony 3 września 1896 roku w Gamratce,powiat miński.Pułkownik dyplomowany piechoty,pseudonim "Dziad".Cichociemny.Uczestnik walk niepodległościowych w latach 1918-1920.W 1939 roku oficer do zleceń sztabu Samodzielnej Grupy Operacyjnej "Narew".Internowany w Rumunii.Przedostaje się do Francji i obejmuje stanowisko dowódcy II baonu 1.pułku grenadierów w 1.Dywizji Grenadierów a później 1.baonu w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Podhalańskich.Uczestnik bitwy o Narwik.Od stycznia 1942 roku przebywa w Wielkiej Brytanii.Dowodzi 1.baonem strzelców podhalańskich w 1.Brygadzie Strzelców,potem 16.baonem dragonów w 16.Brygadzie Pancernej.Przeszkolony w dywersji.Zaprzysiężony 12 kwietnia 1944 roku.Skok do Polski w nocy z 16 na 17 października 1944 roku.Pozostaje w dyspozycji Komendy Głównej AK.Niezdolny do służby na skutek kontuzji obu nóg podczas skoku.W 1982 roku wyemigrował do USA.

odznaczenia:
Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy
Krzyż Walecznych - trzykrotnie

źródło: Jędrzej Tucholski "Cichociemni" Warszawa 1985

 

Koc Adam Ignacy 

Urodzony 31 sierpnia 1891 roku w Suwałkach. Pseudonim “Witold”, “Szlachetny”, “Adam Krajewski”. Pułkownik dyplomowany Wojska Polskiego. Wspólnie z młodszym bratem Wacławem Leonem (1892-1954), późniejszym pułkownikiem dyplomowanym Wojska Polskiego, kawalerem Orderu Wojennego Virtuti Militari V Klasy, uczęszczał do Gimnazjum Męskiego w Suwałkach. Jesienią 1905 roku w czasie rewolucji był członkiem komitetu strajkowego gimnazjalistów. W styczniu 1906 roku rozpoczął naukę w Polskiej Prywatnej Siedmioklasowej Szkole Handlowej w Suwałkach (obecnie Zespół Szkół nr 4). Był członkiem Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego. W roku 1912 ukończył oficerską szkołę Związku Strzeleckiego w Stróży koło Limanowej, uzyskując stopień oficera Związku i znak oficerski "Parasol". 10 sierpnia 1914 roku przybył z Druskienik do Warszawy i samorzutnie objął komendę nad Związkiem Walki Czynnej. Został zastępcą Karola Rybasiewicza, komendanta połączonych organizacji ZWC i Polskich Drużyn Strzeleckich w Królestwie. 22 października 1914 roku organizacja przyjęła nazwę Polska Organizacja Wojskowa (POW). Pod pseudonimem „Witold” został członkiem Komendy POW i komendantem Okręgu Warszawskiego. W maju 1915 roku udał się przez Skandynawię z raportami dla Józefa Piłsudskiego. Po wykonaniu zadania został wcielony do 5 Pułku Piechoty Legionów ”Zuchowatych”. 18 września 1916 roku został ciężko ranny w bitwie pod Sitowiczami nad Stochodem (poległ tam sierżant Aleksander Emirza Beg Sulkiewicz, próbując udzielić pomocy rannemu Kocowi). 17 lipca 1917 roku po kryzysie przysięgowym internowany w obozie w Beniaminowie. Jego brat Leon został internowany (w przebraniu szeregowego) wraz ze swoimi żołnierzami w obozie w Szczypiornie. W kwietniu 1918 roku został zwolniony z obozu, zastąpił Tadeusza Kasprzyckiego w Konwencie „A” i objął Komendę Naczelną POW Nr 1 w Warszawie. 10 listopada 1918 roku razem z księciem Zdzisławem Lubomirskim, członkiem Rady Regencyjnej, na czele grupy działaczy POW witał Józefa Piłsudskiego, który wracał z Magdeburga. Dekretem Naczelnego Wodza z dnia 17 grudnia 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego i z dniem 1 stycznia 1920 roku przydzielony do Oddziału V Naczelnego Dowództwa. Od 1 stycznia 1920 roku członek Kapituły Tymczasowej Orderu Wojennego Virtuti Militari. Od sierpnia do października 1920 roku dowodził Dywizją Ochotniczą (22 Dywizją Piechoty). Członek tajnej organizacji pod nazwą „Honor i Ojczyzna” zwanej też „Strażnicą”, założonej w 1921 roku przez gen. Sikorskiego za wiedzą i zgodą Józefa Piłsudskiego i Kazimierza Sosnkowskiego. Słuchacz Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie w latach 1923–1924. Z dniem 15 października 1924 roku otrzymał tytuł oficera Sztabu Generalnego i przydział na stanowisko I referenta w Inspektoracie Armii Nr II w Warszawie (na czele tego inspektoratu stał gen. broni Lucjan Żeligowski). Z dniem 1 lutego 1925 roku mianowany zastępcą komendanta Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia Armii w Rembertowie. Następnie pełnił służbę na stanowisku szefa Wydziału Wyznań Niekatolickich Ministerstwa Spraw Wojskowych. Od 14 września 1926 roku do 4 marca 1928 roku szef sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie. W marcu 1928 roku przeniesiony do dyspozycji komendanta Kadry Oficerów Piechoty. 26 marca 1938 roku przeniesiony w stan nieczynny na czas trwania kadencji sejmowej a z dniem 30 kwietnia 1930 roku przeniesiony w stan spoczynku. Poseł na Sejm z ramienia Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem (BBWR). W latach 1929–1930 założyciel i redaktor naczelny "Gazety Polskiej". Jeden z pierwszych dziesięciu odznaczonych Krzyżem Niepodległości. Członek Kapituły Krzyża Niepodległości. Od 16 grudnia 1930 roku do roku 1936 wiceminister skarbu. Od marca do maja 1936 roku prezes Banku Polskiego. 1 marca 1937 roku założył Obóz Zjednoczenia Narodowego (OZN), któremu przewodził w latach 1937–1938. 18 lipca 1937 roku w Świdrach Małych (w domu Koca) miał miejsce nieudany zamach na jego życie. Zamachowiec Wojciech Bieganek zginął w wyniku eksplozji materiału wybuchowego. 11 września 1939 roku został mianowany wiceministrem skarbu, co zdaniem Felicjana Sławoj Składkowskiego miało ułatwić mu wypełnienie misji wywiezienia złota polskiego za granicę (misją kierował w rzeczywistości Ignacy Matuszewski). 30 września 1939 roku został powołany i zaprzysiężony na stanowisko ministra skarbu w rządzie gen. Władysława Sikorskiego. W roku 1940 wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł 3 lutego 1969 roku w Nowym Jorku. 

Awanse

chorąży piechoty – 28 kwietnia 1916 roku
podporucznik – 1 listopada 1916 (204 lokata na liście starszeństwa oficerów Legionów Polskich z dnia 12 kwietnia 1917 roku) 
porucznik piechoty – ?
kapitan piechoty – ?
major piechoty – ?
podpułkownik SG – ? 
pułkownik Sztabu Generalnego – 1 grudnia 1924 roku ze starszeństwem 15 sierpnia 1924 roku i 17 lokatą 

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 12 – 1 stycznia 1920 roku)
Krzyż Niepodległości
Order Odrodzenia Polski IV Klasy
Krzyż Walecznych – czterokrotnie 
Znak Oficerski “Parasol” (w 1912 roku)
Legia Honorowa IV Klasy (fr. L'Ordre national de la Légion d'honneur – Officier)

Koc Tadeusz

Urodzony 9 sierpnia 1913 roku w Grabanowie koło Białej Podlaskiej. Pułkownik pilot Wojska Polskiego. Po maturze w 1934 roku został przyjęty do lotnictwa i ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Do wybuchu II wojny światowej służył w różnych garnizonach we wschodniej Polsce w randze podporucznika. W 1939 roku walczył w kampanii wrześniowej w 161 eskadrze myśliwskiej odnosząc swoje pierwsze zwycięstwo w walkach lotniczych. 2 września pilotując PZL P.11 zestrzelił Messerschmitta a 16 września 1939 roku zestrzelił sowiecki samolot rozpoznawczy R-5. Przez Rumunię, Jugosławię oraz Grecję dotarł do Francji. Po kapitulacji Francji przedostał się do Anglii. Pierwsze loty bojowe wykonał w 245 Dywizjonie RAF. Jako dowódca eskadry w 308 Dywizjonie został zestrzelony 3 lutego 1943 roku nad północną Francją i ratował się wyskakując na spadochronie. Powrócił do Anglii drogą lądową przemierzając okupowaną Francję, Hiszpanię docierając do Gibraltaru. Po powrocie do Wielkiej Brytanii w lipcu 1943 roku przydzielony do 303 Dywizjonu Myśliwskiego Warszawskiego im.Tadeusza Kościuszki, którym dowodził w okresie od 20 listopada 1943 roku do 25 września 1944 roku. Później był m.in. oficerm łącznikowym Polskich Sił Powietrznych w 12 i 13 Grupie Myśliwskiej RAF. Zajmuje 50. pozycję na liście Bajana. Wykonał 190 lotów bojowych. Zdemobilizowany w 1948 roku w stopniu majora (bryt. Squadron Leader). Zmienił nazwisko na Kotz i wraz z żoną wyjechał do Afryki, gdzie przez rok mieszkał w Suazi. Powrócił do Anglii. W 1956 roku wyemigrował do Kanady i osiedlił się w Collingwood (Ontario). Awansowany do stopnia pułkownika. W 2005 roku opublikował w Toronto wspomnienia pt. „Błękitne niebo i prawdziwe kule”. Zmarł 3 czerwca 2008 roku w Collingwood. 

Odznaczenia:

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr. 8495)
Krzyż Walecznych - czterokrotnie 
Distinguished Flying Cross (bryt.) 

 

Kolano Julian 


Urodzony 8 stycznia 1914 roku. Kapitan (Flight Lieutenant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Obserwator 304 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Śląskiej”. 4 stycznia 1944 roku podczas lotu w Zatoce Biskajskiej, ostrzelał z karabinów maszynowych i poważnie uszkodził niemiecki okręt podwodny U629. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady. Zmarł 24 września 1989 roku w St. Catharines (Ontario). 

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11477)
Kolubiński Antoni Michał (Anthony Stuart) 


Urodzony 9 czerwca 1916 roku w Zgierzu, województwo łódzkie. Absolwent XI Promocji Szkoły Podchorążych Lotnictwa w 1938 roku. Przydzielony do 113 Eskadry Myśliwskiej, 1 Pułku Lotniczego w Warszawie a następnie przeniesiony na instruktora pilotażu do Wyższej Szkoły Pilotażu w Dęblinie. W czasie Kampanii Wrześniowej 1939 roku ewakuował się wraz z personelem szkoły do Rumunii. 6 marca 1940 roku przybył do Francji, gdzie początkowo kierował treningiem polskich pilotów a następnie pełnił funkcję dowódcy klucza obrony miasta Rennes. Po kapitulacji Francji przybył do Anglii i w roku 1941 został przeszkolony w 55 OTU (Operational Training Unit). Kapitan (Flight Lieutenant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Początkowo przydzielony do 32 Dywizjonu Myśliwskiego Royal Air Force. Przeniesiony do 303 Dywizjonu Myśliwskiego im. Tadeusza Kościuszki, gdzie służył do czerwca 1943 roku. W przerwie operacyjnej pełnił funkcję oficera łącznikowego na stacji RAF Bentley Priory. Od stycznia do grudnia 1945 roku latał w 66 Dywizjonie Myśliwskim RAF. W roku 1946 wrócił na stację RAF Bentley Priory. Po demobilizacji wyemigrował w 1951 roku do Kanady.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11101)
Krzyż Walecznych – dwukrotnie
Distinguished Flying Cross (bryt.)

Kołaczkowski Wojciech 

Urodzony 16 kwietnia 1908 roku w Moszenkach na Lubelszczyznie, majątku rodziców Jana i Róży z domu Boduszyńskiej. Do dziesiątego roku życia pobierał nauki od prywatnego nauczyciela, potem uczył się w Lublinie i Zakopanem. Gimnazjum ukończył w 1925 roku w Warszawie. W latach 1925-1929 studiował w Wyższej Szkole Gospodarstwa Rolnego w Cieszynie. W 1929 roku rozpoczął szkolenie na obserwatora w Szkole Podchorążych Rezerwy Lotnictwa w Dęblinie, które ukończył rok później jako sierżant podchorąży. Powrócił do rodzinnego majątku (w międzyczasie Kołaczkowscy sprzedali Moszenki i osiedlili się w majątku Pliszczyn) i przez rok gospodarował nim. W 1931 roku wstąpił do Szkoły Podchorążych Lotnictwa, którą ukończył 15 sierpnia 1933 roku jako podporucznik pilot. W 1928 roku rozpoczął latanie w Aeroklubie Lubelskim i na Krajowych Zawodach Lotniczych. W tym samym roku startował w rajdzie samochodowym Monte Carlo a w 1937 roku zwyciężył w Międzynarodowym Rajdzie Polski w kategorii do 1000 centymetrów sześciennych. Był także w kadrze narodowej w strzelaniu do rzutków. W 1936 roku na Strzeleckich Mistrzostwach Świata w Berlinie wywalczył brązowy medal. Po promocji Kołaczkowski trafił najpierw do 13 eskadry obserwacyjnej, a następnie do 114 eskadry myśliwskiej w 1 Pułku Lotniczym w Warszawie. W 1934 roku ukończył wyższy kurs pilotażu myśliwskiego, a w roku 1937 otrzymał przeniesienie do Dęblina, gdzie został opiekunem XIII promocji Szkoły Podchorążych Lotnictwa. Rok później otrzymał urlop, w czasie którego objał przedstawicielstwo producenta samochodów Citroën w Warszawie. Do Dęblina powrócił dopiero po mobilizacji pod koniec sierpnia 1939 roku. W czasie kampanii wrześniowej nie walczył. 19 września przekroczył granicę Rumunii. Następnie przedostał się przez Jugosławię do Grecji, a dalej - drogą morską - do Francji. Od 4 marca 1940 roku był dowódcą sześcioosobowej grupy myśliwców, szkolących się w Blidzie w Afryce Północnej na przestarzałych samolotach Nieuport Delage NiD 622. Po kapitulacji Francji dostał się do Casablanki, a następnie statkiem przez Gibraltar do Anglii. 20 lipca 1940 roku Kołaczkowski przybył do portu w Liverpool. 4 grudnia 1940 roku po przeszkoleniu myśliwskim w 5 Operational Training Unit w Aston Down, przydzielony został do 303 Dywizjonu Myśliwskiego im. Tadeusza Kościuszki. Pierwszy sukces w dywizjonie zanotował 17 czerwca 1941 roku, gdy nad Cap Gris Nez zestrzelił Bf 109. Drugiego wroga zniszczył kilkanaście dni potem, 2 lipca, w rejonie Lille. Dzień po swym drugim zwycięstwie objął dowództwo eskadry "A", a 21 listopada 1941 roku dowództwo całego dywizjonu. 13 marca 1942 roku zestrzelił nad Hazebrouck swego trzeciego Messerschmitta. 6 maja 1942 roku Kołaczkowski zdał dowództwo "Kościuszkowców" kpt. Walerianowi Żakowi, odchodząc na odpoczynek do Inspektoratu Polskich Sił Powietrznych. Powierzono mu stanowisko zastępcy płk. Stefana Pawlikowskiego - polskiego oficera łącznikowego w Fighter Command. 25 września 1942 roku powrócił do latania bojowego, obejmując dowództwo 2 Polskiego Skrzydła Myśliwskiego (dywizjony 303, 316 i 317). 26 stycznia 1943 roku przeniesiony został na dowódcę 1 Skrzydła Myśliwskiego, złożonego z dywizjonów 302, 306, 316 i 317. W czasie lotów nad Francję powiększył swe konto o jedno zestrzelenie prawdopodobne (13 maja 1943 roku - FW 190) i dwa uszkodzenia (3 i 16 kwietnia 1943 roku - oba FW 190). 20 sierpnia 1943 roku rozpoczął pracę w sztabie 11 Grupy Myśliwskiej jako zastępca oficera operacyjnego. 1 kwietnia 1944 roku trafił do Wyższej Szkoły Lotniczej, gdzie wykładał taktykę lotnictwa myśliwskiego. Dokładnie siedem miesięcy potem, 1 listopada, przeniesniony został do Ambasady Polskiej w Londynie jako attaché lotniczy. Na stanowisku tym pozostał do zakończenia wojny. Wojciech Kołaczkowski został zdemobilizowany w 1946 roku w stopniu majora (angielski Wing Commander). W czasie wojny wykonał 249 lotów bojowych. W cywilu zajął się handlem używanymi samochodami w Anglii, a po emigracji do Stanów Zjednoczonych w 1948 roku był przedstawicielem handlowym i kierowcą fabrycznym wielkich firm motoryzacyjnych takich jak BMC, Austin, Leyland i Jaguar w Nowym Jorku. Aktywnie działał także społecznie w Instytucie Józefa Piłsudskiego w Londynie, Bratniej Pomocy Kombatantów, Skarbie Narodowym oraz Stowarzyszeniu Lotników Polskich. W połowie lat dziewięćdziesiątych Kołaczkowski ożenił się ze swoją kuzynka Martą i przeprowadził się do miasteczka Sarasota na Florydzie. Zmarł 19 lipca 2001 roku w Sarasota. Zgodnie z jego wolą prochy sprowadzono do Polski i 6 września 2001 roku złożono na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Odznaczenia:

Order Wojenny Virtuti Militari (nr 9240)
Order Odrodzenia Polski IV Klasy
Order Zasługi RP IV Klasy
Krzyż Walecznych - czterokrotnie
Distinguished Flying Cross (bryt.)
Krzyż Świętego Olafa (norw.)

 

Kołodziej Zdzisław 

Urodzony 19 listopada 1912 roku. Porucznik (Flying Officer) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pilot 300 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Mazowieckiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady. Zmarł w 1996 roku.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11059)
Distinguished Flying Cross (bryt.)
Konarzewski Władysław    

Urodzony 25 października 1914 roku. Kapitan (Flight Lieutenant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pilot 304 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Śląskiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł 31 października 2003 roku w Sparks (Nevada) i został pochowany na Northern Nevada Veterans Memorial Cemetery w Fernley (Nevada). 

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9692)

 

Konieczny (Conway) Władysław    

Urodzony 18 kwietnia 1918 roku. Sierżant (Sergeant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Radiooperator pokładowy 300 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Mazowieckiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Mieszka w New York (NY).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtutu Militari V Klasy (nr 8290)
Konstanty Ignacy Jakub

Urodzony 25 maja 1906 roku w Chicago (Illinois) w Stanach Zjednoczonych. Podporucznik piechoty rezerwy Wojska Polskiego. Pseudonim „Szmaragd". Cichociemny. Jako czterolatek przyjechał z rodziną do Polski do Starego Sącza. Po maturze studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie uzyskał dyplom magistra filologii klasycznej. Po ukończeniu Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Cieszynie uczył w gimnazjum w Dąbrowie Tarnowskiej. W roku 1939 nie zmobilizowany. W styczniu 1940 roku z dwoma kolegami przeszedł granicę słowacką i dotarł do Budapesztu na Węgrzech. W lutym 1940 roku przedostał się do Francji, gdzie służył w 3 Dywizji Piechoty (w 7 Pułku Piechoty pod dowództwem ppłk Andrzeja Bogacza). Z Francji ewakuował się do Anglii i został przydzielony do I Brygady Spadochronowej. Przeszkolony w dywersji (kurs ukończył w lutym 1943 roku). Zaprzysiężony 31 stycznia 1943 roku. Skok do Polski wykonał w nocy z 19 na 20 marca 1943 roku w rejonie Piotrkowa. Przydzielony do Kedywu, Okręgu AK Lublin. Oficer do zleceń w Zgrupowaniu OP 9 (Oddziały Partyzanckie 9 Pułku Piechoty AK). W czerwcu 1944 roku skierowany do Warszawy. W Powstaniu Warszawskim walczył na Żoliborzu, aż do momentu kapitulacji. Idąc w szeregach jenieckich do niewoli, uciekł z transportu i 4 listopada 1944 roku dotarł do Starego Sącza, gdzie ukrywając się u rodziny doczekał wolności. Po wojnie pracował w szkolnictwie. Zmarł 3 lipca 1972 roku w Nowym Sączu.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 13544)

Korboński Stefan   

Urodzony 2 marca 1901 w Praszce. Kapitan Wojska Polskiego. Pseudonim “Nowak”.
Od roku 1908 mieszkał w Częstochowie, gdzie uczył się w miejscowym gimnazjum (obecnie liceum im. Henryka Sienkiewicza). Jako uczeń brał udział w obronie Lwowa na przełomie 1918 i 1919 roku. Do wojska zgłosił się ponownie podczas wojny polsko-bolszewickiej zaś w roku 1921 brał udział w III powstaniu śląskim. W latach 20. mieszkał w Słupcy. Pracował jako nauczyciel w 
Pyzdrach. Ukończył studia prawnicze i odbył aplikację na Uniwersytecie Poznańskim. Pracował w Prokuraturze Generalnej w Poznaniu, a w roku 1929 otworzył praktykę prawniczą w kancelarii adwokackiej w Warszawie. W roku 1925 związał się z ruchem ludowym. Wstąpił do Polskiego Stronnictwa Ludowego "Wyzwolenie", a od roku 1931 działał w Stronnictwie Ludowym. W 1930 roku brał udział w Kongresie Centrolewu (Kongres Obrony Prawa i Wolności Ludu) w Krakowie. Od roku 1936 był przewodniczącym Stronnictwa Ludowego w województwie białostockim. Podczas kampanii wrześniowej służył w 57 Pułku Piechoty w stopniu porucznika. Jego oddział 
znalazł się na terytorium Rzeczypospolitej okupowanym po agresji ZSRR na Polskę 17 września 1939 przez Armię Czerwoną. Korboński dostał się do niewoli sowieckiej. Udało mu się uciec i wkrótce powrócił do okupowanej przez Niemców Warszawy, gdzie podjął działalność konspiracyjną w ramach Związku Walki Zbrojnej i AK. Jednocześnie działał w konspiracyjnym Stronnictwie Ludowym "Roch". Wraz z żoną Zofią kierował radiostacją, która z terenu okupowanego kraju codziennie przekazywała do Londynu bieżące informacje, które następnie były retransmitowane do Polski przez rozgłośnię "Świt". Rozgłośnia ta, umiejscowiona w Anglii, do roku 1944 skutecznie 
sprawiała wrażenie nadającej z terenu kraju (dzięki szybkiemu serwisowi Korbońskich). Od roku 1940 był członkiem Politycznego Komitetu Porozumiewawczego, a w kwietniu 1941 roku objął funkcję szefa Kierownictwa Walki Cywilnej. Na tym stanowisku zajmował się organizowaniem cywilnego ruchu oporu, a także kierował działalnością sądów podziemnych. Od lipca 1943 roku był szefem Oporu Społecznego w Kierownictwie Walki Podziemnej. Po wybuchu powstania warszawskiego w sierpniu 1944 roku objął stanowisko dyrektora Departamentu Spraw Wewnętrznych w Delegaturze Rządu RP na Kraj. Po aresztowaniu przez NKWD Jana Stanisława Jankowskiego, 27 marca 1945 roku objął funkcję Delegata Rządu RP na Kraj i sprawował ją do aresztowania przez NKWD 28 czerwca 1945 roku. Pełnił też de facto obowiązki przewodniczącego Rady Jedności Narodowej. Z więzienia zwolniony został po utworzeniu Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej. Po uwolnieniu powrócił do praktyki adwokackiej i działalności w ruchu ludowym, został członkiem ścisłego kierownictwa Polskiego Stronnictwa Ludowego, największego ugrupowania politycznego opozycyjnego wobec władz komunistycznych. W styczniu 1947 roku został wybrany posłem na Sejm Ustawodawczy z okręgu warszawskiego. W związku z narastającym zagrożeniem i represjami ze strony władz i organów bezpieczeństwa, zdecydował się opuścić kraj. Jego decyzję przyspieszyła ucieczka Stanisława Mikołajczyka. Na przełomie października i listopada wraz z żoną, 
Zofią uciekł do Szwecji, a następnie wyemigrował do USA. Tam zaangażował się w działalność publicystyczną. Był aktywnym uczestnikiem życia polskiej emigracji politycznej. Pełnił funkcje przewodniczącego Polskiej Rady Jedności w Stanach Zjednoczonych, przewodniczącego polskiej delegacji do Zgromadzenia Europejskich Narodów Ujarzmionych (ACEN), kilkakrotnie był przewodniczącym ACEN, był członkiem Polskiego Instytutu Naukowego w Ameryce oraz Międzynarodowego PEN Clubu na Uchodźstwie. W roku 1973 otrzymał nagrodę Fundacji Alfreda Jurzykowskiego za swoją działalność literacką, zaś w roku 1980 Instytut Yad Vashem przyznał mu medal “Sprawiedliwy wśród Narodów Świata” w uznaniu zasług dla ratowania Żydów podczas okupacji. W czasach PRL Korboński był jednym z działaczy emigracyjnych, wobec których cenzura egzekwowała całkowity zakaz wymieniania nazwiska w środkach masowego przekazu. Autor wielu publikacji w języku polskim i angielskim, poświęconych szczególnie dziedzictwu Polskiego Państwa Podziemnego i Armii Krajowej, m.in. “W imieniu Rzeczypospolitej” (Paryż, Instytut Literacki 1954), “W imieniu Polski Walczącej” (London B. Świderski 1963), “Polskie Państwo Podziemne” (Paryż, Instytut Literacki 1975),“Między młotem a kowadłem” (London, Gryf 1969), “W imieniu Kremla” (Paryż, Instytut Literacki 1956)“The Jews and the Poles in World War II” (New York, Hippocrene Books 1989).

Korboński jest także autorem powieści “Za murami Kremla” (New York, Bicentennial Publishing Corporation 1983).
Zmarł 23 kwietnia 1989 roku w Washington.
W roku 1998 Alina Czerniakowska zrealizowała film dokumentalny o Korbońskim zatytułowany “W imieniu Polski”.

odznaczenia:

Order Orła Białego (pośmiertnie w 1995 roku)
Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy ( nr 12796)
Złoty Krzyż Zasługi
Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi 
Krzyż Armii Krajowej
 

Korbut (Kasprzyk) Czesław  

Urodzony 20 stycznia 1910 roku w Starosielcach (dziś dzielnica Białegostoku). Absolwent V Promocji Szkoły Podchorążych Lotnictwa. W roku 1931 przydzielony do 4 Pułku Lotniczego w Toruniu. W roku 1934 odkomenderowany do Szkoły Podchorążych Lotnictwa jako wykładowca. Po Kampanii Wrześniowej 1939 roku, przez Rumunię i Francję przedostał się do Anglii. Podpułkownik (Wing Commander) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Obserwator 304 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Śląskiej”. Od stycznia 1943 roku dowódca Eskadry “A” a od 19 listopada 1943 roku do 10 kwietnia 1944 roku dowódca dywizjonu (30 lotów bojowych). Od czerwca 1942 roku pełnił funkcję oficera łącznikowego Departamentu do Spraw Sprzymierzonych Sił Powietrznych Ministerstwa Lotnictwa (Department of Allied Air Forces and Foreign Liaison). Po demobilizacji Zastępca Przewodniczącego Komitetu Organizacyjnego Samopomocy Lotniczej, późniejszego Stowarzyszenia Lotników Polskich w Wielkiej Brytanii. Zmarł 3 września 1993 roku w Kanadzie.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9352) 
Krzyż Walecznych – czterokrotnie

Korwin-Pawłowski Longin   

Urodzony 2 kwietnia 1909 roku w Wilnie. Podporucznik Wojska Polskiego. Uczestnik Kampanii Wrześniowej 1939 roku w 1 Dywizji Piechoty Legionów (Grupa Operacyjna “Wyszków”). Żołnierz 5 Kresowej Dywizji Piechoty 2 Korpusu Polskiego we Włoszech. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady i osiedlił się w Toronto. Od roku 1958 członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr 20 w Toronto. Zmarł 1 listopada 1983 roku w Toronto (Ontario). Żonaty z Sophie (1927-1999). Pochowany na Holy Cross Cemetery w Toronto.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 12318)
 

Kostecki Marian  

Urodzony 29 lipca 1908 roku. W Kampanii Wrześniowej 1939 roku plutonowy pilot 64 Eskadry Bombowej. Kapitan (Flight Lieutenant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pilot 304 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Śląskiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady. Zmarł 6 lipca 1995 roku w St.Catharines (Ontario). 

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9066)
Distinguished Flying Medal (bryt.)
 
Kowalczyk Adam Stefan  

Urodzony 22 grudnia 1896 roku w Sierakowie nad Wartą. W roku 1915 wcielony do armii pruskiej. W grudniu 1918 roku zbiegł z szeregów armii niemieckiej w Królewcu i na wieść o wybuchu powstania przedostał się do Poznania. W styczniu 1919 roku zameldował się w rodzinnym Sierakowie, gdzie organizował oddziały powstańcze i był ich pierwszym komendantem. W roku 1922 odkomenderowany na kurs w Oficerskiej Szkole Obserwatorów Lotniczych w Toruniu. Żołnierz 62 Pułku Piechoty Wielkopolskiej w Bydgoszczy. W 1925 roku przeszedł kurs pilotażu w Bydgoszczy. W latach 1938-39 oddelegowany do Sztabu Głównego - Oddział II (wywiad) i rozpoczął pracę jako attaché do spraw lotniczych w Ambasadzie RP w Berlinie. W sierpniu 1939 roku powrócił do Warszawy. W roku 1940 przedostał się do Anglii. Podpułkownik (Wing Commander) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. W latach 1941-43 oficer łącznikowy w Dowództwie Polskich Sił Powietrznych. Od roku 1944 Szef Lotniczego Wydziału Wywiadowczego Dowództwa Polskich Sił Powietrznych. W roku 1947 wyemigrował do Kanady i osiedlił się w Montrealu (Quebec). Zmarł 22 maja 1978 roku w Montrealu. Spopielony i pochowany na Mont-Royal Cemetery w Montrealu.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 4640) – 18 lutego 1922 roku
Kowalski Michał Ryszard  

Urodzony 29 września 1918 roku w Ostrowcu, województwo kieleckie. W 1935 roku będąc uczniem gimnazjum matematyczno fizycznego w Gdyni, wstąpił do Szkoły Podchorążych Lotnictwa dla Małoletnich w Bydgoszczy. Ukończył ją jako radiotelegrafista w 1938 roku i przydzielony został do 1 Pułku Lotniczego w Warszawie. W Kampanii Wrześniowej 1939 roku sześciokrotnie bombardował niemieckie kolumny pancerne. Zestrzelony nad Łuckiem, przekroczył granicę węgierską 18 września 1939 roku. W październiku 1939 roku dotarł do Grecji a następnie do Francji na pokładzie SS “Pułaski”. Po klęsce Francji, przez porty Oran i Casablanca ewakuowany w lipcu 1940 roku do Wielkiej Brytanii. Przeszkolony na strzelca pokładowego i radiotelegrafistę otrzymał przydział do 305 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Wielkopolskiej”. Porucznik (Flying Officer) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. W nocy z 5 na 6 sierpnia 1941 roku podczas bombardowania Frankfurtu i Aachen (w swoim szesnastym locie bojowym) został zestrzelony nad Belgią. Z sześcioosobowej załogi Wellingtona W-5593 trzech lotników zginęło (Sukiennik, Saferna i Rybak) jeden dostał się do niewoli (Ścibor), a dwóch zbiegło (Tomicki i Kowalski). Przez Francję i Hiszpanię dotarł do Gibraltaru i 4 stycznia 1942 roku wrócił do Wielkiej Brytanii. Ukończył szkołę podchorążych i kurs radio nawigatora. W październiku 1943 roku przydzielony do 45 Grupy Transportowej w Dorval (Quebec) w Kanadzie. Dostarczał samoloty z fabryk amerykańskich i kanadyjskich do Wielkiej Brytanii, Afryki Północnej na Bliski i Środkowy Wschód. Zdemobilizowany w Kanadzie w 1946 roku pozostał na emigracji i osiedlił się w Montrealu (Quebec). Pracował jako technik elektryk w przemyśle telefonicznym. Od 1951 roku należał do Stowarzyszenia Lotników Polskich w Kanadzie Skrzydło 310 "Wilno" w Montrealu. W 1984 roku został mianowany honorowym adiutantem Gubernatora Prowincji Quebec. Autor wspomnień “The day I was buried alive” (jednodniówka XV Światowego Zjazdu Lotników Polskich, Montreal 1984). Zmarł 6 grudnia 1996 roku w Montrealu. Pochowany na Cmentarzu Weteranów "Field of Honour" w Pointe Claire (Quebec).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9178)

Krzyż Walecznych – czterokrotnie

źródło: Polski Instytut Naukowy w Kanadzie. Groby Żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na Cmentarzu Weteranów "Field of Honour" w Pointe Claire (Quebec).

Kowalski Wincenty 

Urodzony 11 września 1892 roku w rodzinie rzemieślniczej w Warszawie. Generał brygady Wojska Polskiego. W stolicy pobierał nauki początkowe, ukończył szkołę średnią im. St. Konarskiego i podjął studia w Szkole Wawelberga i Rotwanda, a następnie studiował w Liege (Belgia) na Wydziale Budowy Maszyn Instytutu Politechnicznego. W latach 1912-1913 odbył w Smoleńsku służbę wojskową w armii rosyjskiej i ukończył oficerską szkołę artylerii. Od 1905 roku rozpoczął działalność niepodległościową, biorąc udział w  strajku szkolnym. W okresie studiów w kraju i w Belgii działał w Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckim. Po wyjściu z wojska przebywał w Krakowie, gdzie ukończył szkołę podoficerską oraz kurs oficerski Związku Strzeleckiego w krakowskich Oleandrach. Od sierpnia 1914 roku do lipca 1917 roku służył w I Brygadzie Legionów, kolejno w 1. Kompanii Kadrowej, w 1. pułku artylerii polowej, następnie w 1. pułku piechoty Legionów na stanowisku dowódcy batalionu. Brał udział w walkach I Brygady na Lubelszczyźnie. W 1916 roku awansowany na podporucznika. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) internowany w forcie w Beniaminowie koło Zegrza. Od listopada 1918 roku w Wojsku Polskim (awansowany na porucznika). Brał udział w walkach o Lwów i w wojnie polsko-sowieckiej 1919-1920 roku. Awansowany na kapitana w roku 1919 a w roku 1920 na majora. W okresie pokojowym studiował w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie i Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. W 1922 roku awansowany na podpułkownika a w roku 1928 uzyskał stopień pułkownika dyplomowanego i powrócił do służby liniowej (w Wilnie i Modlinie). 19 marca awansowany na stopień generała brygady. W kampanii wrześniowej dowodził 1. Dywizją Piechoty Legionów z Wilna, a praktycznie od 3 września także Grupą Operacyjną (GO) "Wyszków", od 6 września zwaną Grupą Operacyjną generała Kowalskiego. Będąc dowódcą GO zachował jednocześnie dowództwo 1. Dywizji Piechoty Legionów. Oddziały GO walczyły nad Narwią w okolicach Różan i Pułtuska, a także nad Bugiem w rejonie Wyszkowa, później pod Kałuszynem, gdzie 1. Dywizji Piechoty Legionów udało się po ciężkich walkach wyrwać w nocy z 12 na 13 września z niemieckiego okrążenia. Dalsza droga przemarszu dywizji - w ciągłej styczności bojowej z Niemcami - wiodła przez Lubelszczyznę, początkowo do lasów na zachód od Radzynia. Po odpoczynku ocalałe oddziały  kontynuowały marsz w kierunku Włodawy. Po dołączeniu grupy pułkownika Tatara i zreorganizowaniu 1. Dywizji Piechoty w dniach 18-19 września w Kolonii Ruda koło Chełma, w nocy z 19 na 20 września i w czasie dnia oddziały przemieszczały się w kierunku Komarów - Tomaszów Lubelski. W okolicy Grabowca straż przednia dywizji stoczyła 21 września ciężką walkę z niemieckim oddziałem pancernym, odrzucając nieprzyjaciela. 22 września dywizja ruszyła z Wożuczyna w trzech kolumnach z zadaniem opanowania rejonu Tarnawatka - Antoniówka. Natarcie utknęło w nocy z 22 na 23 września w zachodniej części Antoniówki. 23 września około godziny 14.00 Niemcy przeszli do ataku na rejon dworu w Tarnawatce, gdzie przebywał m.in.
kontuzjowany dowódca dywizji. Gen Kowalski, wraz z kilkoma oficerami, dostał się do niewoli, a dywizja została rozbita. Tak zakończył się - udziałem w tzw. pierwszej bitwie tomaszowskiej - wrześniowy szlak bojowy 1. Dywizji Piechoty Legionów i jej dowódcy. Kowalski - po półrocznym pobycie w szpitalu - przebywał do 30 kwietnia 1945 roku w obozie jenieckim VIIA w Murnau. Po uwolnieniu przez armię amerykańską wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Po demobilizacji w maju 1946 roku przebywał początkowo w Londynie, a następnie wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie osiedlił się w Nowym Jorku. Czynnie działał w środowisku kombatanckim. Był m.in. prezesem Rady Stowarzyszenia Polskich Kombatantów, dyrektorem Instytutu im. J. Piłsudskiego w Nowym Jorku (w latach 1956-1963), prezesem Polskiej Bratniej Pomocy, członkiem Stowarzyszenia Weteranów Armii Polskiej. Zmarł nagle 29 listopada 1984 roku w River Forest (Illinois). Zgodnie z wolą zmarłego urna z jego prochami spoczęła 6 września 1986 roku na cmentarzu wojskowym w Kałuszynie, wśród poległych tam żołnierzy 1. Dywizji Piechoty Legionów, którymi sprawnie dowodził we wrześniu 1939 roku.

awanse:

podporucznik – 1916
porucznik – 1918
kapitan – 1919
major – 1920
podpułkownik – 1922
pułkownik – 1928
generał brygady – 1939

odznaczenia:

Order Wojenny Virtuti Militari IV Klasy (nr 120)
Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 468 – 16 lutego 1921 roku)
Krzyż Niepodległości
Order Odrodzenia Polski IV Klasy
Order Odrodzenia Polski V Klasy
Krzyż Walecznych – czterokrotnie
Złoty Krzyż Zasługi 

Koziński Nikodem Mateusz 
 

Urodzony 14 września 1914 roku w Grodzisku Mazowieckim, województwo warszawskie. Absolwent XI Promocji Szkoły Podchorążych Lotnictwa w 1938 roku. Przydzielony do 51 Eskadry Liniowej, 5 Pułku Lotniczego w Lidzie. Podczas kampanii wrześniowej wykonał kilka lotów rozpoznawczych. Po ewakuacji z Bazą Lotniczą nr 5 na Łotwę, przedostał się przez Szwecję do Wielkiej Brytanii. Kapitan (Flight Lieutenant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Nawigator 300 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Mazowieckiej”. Zestrzelony 4 lipca 1941 roku podczas lotu nad Bremą do końca wojny przebywał w obozie jenieckim. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł 1 grudnia 1995 roku w Chicago (Illinois).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9045)
Distinguished Flying Cross (bryt.)

Koziołkowski Jerzy Karol  
 

Urodzony 20 marca 1911 roku w Tarnowie. Komandor podporucznik Polskiej Marynarki Wojennej. Syn Stanisława, inżyniera elektrowni w Tarnowie i Heleny z Łozińskich (zmarła w rok po jego urodzeniu). W Tarnowie ukończył szkołę powszechną, później z rodziną przeniósł się do Kielc, gdzie w roku 1929 zdał maturę. Wstąpił do Szkoły Podchorążych Marynarki Wojennej. 15 sierpnia 1932 roku otrzymał promocję (z drugą lokatą) na podporucznika marynarki ze specjalnością w zakresie nawigacji i łączności okrętów podwodnych. Skierowany do Flotylli Pińskiej jako dowódca plutonu. Na przełomie 1933 i 1934 roku był słuchaczem kursu w École d'Application des Enseignes de Vaisseau, odbywając rejs na francuskim krążowniku szkolnym "Jeanne d'Arc". W 1934 roku służył jako oficer wachtowy na niszczycielu "Wicher", podczas jego wizyty w Leningradzie. Później pełnił funkcję oficera flagowego Dowódcy Floty, kontradmirała Józefa Unruga. 3 maja 1935 roku awansował na stopnień porucznika. W tym samym roku został skierowany na kurs podsłuchu podwodnego w Centre d'études de la Marine w Tulonie a od września został oficerem sygnalizacyjnym Dywizjonu Okrętów Podwodnych. Od maja do lipca 1938 roku pełnił obowiązki dowódcy "Kujawiaka", służącego jako okręt-cel podczas ćwiczeń Dywizjonu. W czerwcu 1939 roku został oddany do dyspozycji komendanta Portu Wojennego w Gdyni i w lipcu i sierpniu przebywał we Francji z misją zakupu uzbrojenia i wyposażenia dla okrętów podwodnych. We wrześniu 1939 roku uczestniczył w obronie Helu. 11 września przepłynął kutrem rybackim do Babich Dołów a w nocy z 12 na 13 września na Kępę Oksywską. 14 września wszedł w skład załogi kutra rybackiego "Albatros", który pod dowództwem komandora Stanisława Hryniewieckiego przedarł się do Rygi. Po krótkim pobycie w obozie internowanych, przedostał się samolotem do Szwecji a stamtąd przez Norwegię do Aberdeen, gdzie dotarł 31 grudnia 1939 roku. Od 15 stycznia 1940 roku służył na okręcie podwodnym "Wilk" i 3 maja został awansowany na stopnień kapitana marynarki. We wrześniu 1941 roku wszedł w skład formowanej załogi ORP "Sokół", jako zastępca dowódcy okrętu (po odejściu kapitana Bolesława Romanowskiego). W marcu 1942 roku podczas jednego patrolu bojowego pełnił obowiązki dowódcy okrętu, podczas urlopu Borysa Karnickiego. Po zakończeniu pierwszej kampanii śródziemnomorskiej, "Sokół" powrócił do Wielkiej Brytanii i został poddany remontowi. 18 sierpnia 1942 roku mianowany dowódcą okrętu podczas drugiej kampanii na Morzu Śródziemnym w latach 1943–1944. Brał udział w działaniach blokadowych portów włoskich podczas desantu na Sycylię a 12 września 1943 roku wpłynął do portu w Brindisi jako pierwsza aliancka jednostka, odbierając kapitulację miejscowych władz. 7 października 1943 roku "Sokół" zatopił na Adriatyku niemiecki transportowiec wojska "Eridania" (7094 BRT), największy statek zniszczony podczas wojny przez okręty Polskiej Marynarki Wojennej. Po powrocie do Wielkiej Brytanii w końcu marca 1944 roku i kolejnym remoncie, dowodził okrętem podczas patroli u brzegów Norwegii. 3 maja 1944 roku awansowany na stopień komandora podporucznika. 12 grudnia 1944 roku został zastąpiony przez kapitana Tadeusza Bernasa (patrz biogram), przechodząc na stanowisko zastępcy komendanta Centrum Wyszkolenia Specjalistów Floty. Od kwietnia 1946 roku w Kierownictwie Marynarki Wojennej a w roku 1947 w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia. W 1946 roku był współzałożycielem i pierwszym sekretarzem zarządu Stowarzyszenia Marynarki Wojennej. Po demobilizacji pozostał na Zachodzie i prowadził biuro prawno-handlowe w Wielkiej Brytanii. W 1952 roku wyemigrował do Kanady i osiedlił się w Vancouver (British Columbia), gdzie ukończył studia handlowe. W roku 1960 przeniósł się do Ottawy (Ontario), gdzie pracował w Ministerstwie Sprawiedliwości. W latach 1966-1976 wykładał na Uniwersytecie w Ottawie (specjalizował się w dziedzinie resocjalizacji młodzieży) aż do przejścia na emeryturę. Po otrzymaniu obywatelstwa kanadyjskiego używał skróconej formy nazwiska: Koz. Był członkiem Royal Canadian Naval Reserve a od 1956 roku dożywotnim członkiem Stowarzyszenia Marynarki Wojennej (Polish Naval Association) w Ottawie. Do Polski przyjechał po raz pierwszy w 1974 roku. Zmarł nagle 27 lipca 1990 roku podczas kolejnego pobytu w kraju u rodziny w Tarnowie i został pochowany na cmentarzu komunalnym w Tarnowie-Krzyżu.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 8366)
Krzyż Walecznych – trzykrotnie
Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami
Medal Morski – czterokrotnie
Distinguished Service Cross (bryt.) – dwukrotnie (w 1941 i 1943 roku)

Krajewski Albin  
 

Urodzony 15 listopada 1911 roku. Kapitan (Flight Lieutenant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pilot 304 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Śląskiej”. Absolwent VIII Promocji Szkoły Podchorążych Lotnictwa w 1934 roku. Przydzielony do 213 Eskadry Bombowej 1 Pułku Lotniczego w Warszawie. W roku 1937 przeniesiony do organizującej się 215 Eskadry Bombowej, która po reorganizacji lotnictwa bombowego otrzymała numer 217. W czasie Kampanii Wrześniowej 1939 roku latał w 217 Eskadrze (w stopniu porucznika obserwatora), wykonując 3 zadania bojowe. Po kapitulacji przedostał się do Francji i przebywał w Ośrodku Szkolenia Załóg Bombowych w Clermont-Ferrand. W czerwcu 1940 roku został przydzielony do eskadry bombowej w Tuluzie. W Anglii po odbyciu dwóch tur operacyjnych (od kwietnia 1942 roku do września 1943 roku) został odkomenderowany do dowództwa Polskich Sił Powietrznych. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł 6 lutego 1976 roku w Phoenix (Arizona).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 8373)
Krasnodębski Zdzisław 
 

Urodzony 10 lipca 1904 roku w Woli Osowińskiej. Pseudonim “Król”. Pułkownik  dyplomowany, pilot Wojska Polskiego, twórca i dowódca 303 Dywizjonu Myśliwskiego. Służbę żołnierską rozpoczął jako szesnastoletni ochotnik w roku 1920 w warszawskim 201 Pułku Piechoty, podczas wojny polsko-bolszewickiej. W 1925 roku ukończył Korpus Kadetów Nr 1 im. Marszałka Józefa Piłsudskiego we Lwowie i wstąpił do Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie. Ukończył ją, promowany 15 sierpnia 1928 roku. Otrzymał stopień podporucznika i tytuł obserwatora. W następnym roku odbył kurs pilotażu podstawowego w Dęblinie. Po ukończeniu kursu trafił do 111 Eskadry Myśliwskiej. W maju 1930 roku ukończył kurs pilotażu wyższego w dywizjonie myśliwskim 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. Od 13 listopada 1935 roku do 19 października 1937 roku dowodził 111 Eskadrą Myśliwską. Awansował na stopień kapitana i został nominowany dowódcą III/1 Dywizjonu Myśliwskiego. Dowodzony przez niego dywizjon walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku w składzie Brygady Pościgowej. 3 września 1939 roku Zdzisław Krasnodębski podczas walki z Bf 110 został zestrzelony. Ratował się skokiem ze spadochronu. Pomimo odniesionych ran powrócił do eskadry, z którą przekroczył granicę rumuńską i przedostał się do Francji. Po krótkim przeszkoleniu na samolotach francuskich został dowódcą grupy polskich pilotów dołączonej do francuskiego dywizjonu I/55. W końcu maja i pierwszych dniach lipca 1940 roku brał udział w walkach z Niemcami. 17 czerwca wraz ze swoją grupą przez Algier ewakuował się do Wielkiej Brytanii. 2 sierpnia objął dowództwo 303 Dywizjonu Myśliwskiego w Northolt. Jednostka weszła do walki 30 sierpnia 1940 roku. 6 września Zdzisław Krasnodębski został zestrzelony podczas walki, między Hextable a Wilmington. Ciężko poparzony trafił do szpitala. Tam z rąk gen.
Władysława Sikorskiego otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari. Po powrocie ze szpitala w czerwcu 1941 roku został wysłany z Misją Wojskową do Kanady, której celem było werbowanie w Ameryce młodych rekrutów do Polskich Sił Zbrojnych. Do końca wojny pełnił wiele funkcji dowódczych naziemnego personelu obsługi lotnictwa, m.in. był dowódcą stacji myśliwskiej w Heston, brał udział w organizacji 131 Skrzydła Myśliwskiego, będącego ruchomą bazą dla polskich dywizjonów myśliwskich. Był też dowódcą Polskiej Szkoły Pilotów w Newton pod Nottingham. Od 2 stycznia 1945 roku był
słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Szkocji. 31 października 1947 roku został odznaczony Krzyżem Walecznych. Po wojnie przeniósł się do Południowej Afryki, gdzie pracował jako kierowca. W 1951 roku przeprowadził się wraz z żoną do Kanady. Początkowo pracował jako kierowca, następnie był inspektorem w firmie lotniczej Sanderson Aircraft Ltd. w Malton. W późniejszym okresie pracował w Motorola Canada Ltd., Addison Industries Ltd. i Canadian Radio Manufacturing Corporation Ltd. w Toronto. W 1956 roku uzyskał obywatelstwo kanadyjskie. Wiele czasu poświęcał pracy społecznej w organizacjach polonijnych. Działał głównie w polskim środowisku lotniczym. Ponadto był zaangażowany w działalność upamiętniającą polskość Lwowa i Ziem Południowo-Wschodnich Rzeczpospolitej Polskiej. Zmarł 3 lipca 1980 roku w Women’s College Hospital w Toronto. 28 kwietnia 2009 roku za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. 19 września 2010 roku imieniem płk. pil. Zdzisława Krasnodębskiego została nazwana Szkoła  Podstawowa w Woli Osowińskiej.

Odznaczenia:

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 8817)
Order Polonia Restituta III Klasy
Krzyż Walecznych 

Krasuski Stanisław  

Porucznik Wojska Polskiego. Żołnierz Armii Krajowej, uczestnik Powstania Warszawskiego. Po demobilizacji emigruje do Kanady i osiedla się w Hamilton (Ontario). Długoletni prezes Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr 23 w Hamilton. Należy do grupy 87 ostatnich kawalerów Orderu Wojennego Virtuti Militari, którzy odznaczeni zostali w latach 1991-1992. Dekoracja przywiezionym z Warszawy krzyżem Virtuti Militari miała miejsce 24 maja 1991 roku w Hamilton. Podczas tej uroczystości Stanisław Krasuski odznaczony został ponadto Warszawskim Krzyżem Powstańczym i Srebrną Odznaką Honorową Federacji Światowej Stowarzyszenia Polskich Kombatantów.

 

Kratke Tadeusz Zdzisław 

Urodzony 19 września 1917 roku. Absolwent XII Promocji Szkoły Podchorążych Lotnictwa. Po ukończeniu w 1939 roku przydzielony do 123 Eskadry Myśliwskiej, 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. W składzie eskadry (w stopniu podchorążego pilota) walczył w Kampanii Wrześniowej 1939 roku. Przedostał się do Francji i przydzielony został do klucza obrony miasta Cognac. Kapitan (Flight Lieutenant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Od marca 1941 roku do kwietnia 1942 roku przebywał w Central Flying School (CFS) w Upavon. Następnie przeniesiony do 317 Dywizjonu Myśliwskiego “Wileńskiego”. Zestrzelony 31 lipca 1942 roku w walce powietrznej, został wyłowiony przez łódź ratunkową. Po kuracji pełnił funkcję oficera operacyjnego na stacji RAF Northolt, gdzie przebywał do lutego 1944 roku. Powrócił do latania bojowego i do maja 1945 roku służył w 305 Dywizjonie Bombowym “Ziemi Wielkopolskiej”. Wojnę zakończył jako instruktor w 13 Operational Training Unit (OTU). Po demobilizacji wyemigrował do Kanady. Zmarł 17 września 1984 roku w Hamilton (Ontario).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 10790)

Krokosiński Władysław 

Urodzony w 1917 roku. Chorąży Wojska Polskiego. Żołnierz 12 Pułku Ułanów Podolskich, 3 Dywizji Strzelców Karpackich, II Korpusu Polskiego we Włoszech. Uczestnik szturmu na Monte Cassino. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady i osiedlił się w Calgary (Alberta). Członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr 18 w Calgary. Zmarł w 2001 roku.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 10141)
Krzyż Walecznych
Medal Wojska
Krzyż Pamiątkowy “Monte Cassino”
1939-1945 Star (bryt.)

Kropiński Adam Bolesław 

Urodzony 11 października 1900 roku. Podpułkownik (Wing Commander) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pilot 300 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Mazowieckiej” (od 1 listopada 1942 roku do 3 maja 1943 roku dowódca dywizjonu). W latach 1944-1945 członek Polskiej Misji Wojskowej przy Naczelnym Dowództwie Alianckich Sił Ekspedycyjnych. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady. Zmarł 2 marca 1982 roku w Vancouver (British Columbia) i jest pochowany na Mountain View Cemetery w Vancouver.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9680)
Krzyż Walecznych
Distinguished Flying Cross (bryt.)

Król Piotr  

Urodzony 11 lipca 1912 roku. Porucznik (Flying Officer) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Nawigator 300 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Mazowieckiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł 23 października 1968 roku w Chicago (Illinois).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 8427)
Król Stanisław Bolesław Mieczysław  

Urodzony 6 sierpnia 1913 roku w Lesku. Absolwent VIII Promocji Szkoły Podchorążych Lotnictwa. W roku 1934 przydzielony do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. Służył najpierw w 21 Eskadrze Liniowej a następnie w 26 Eskadrze Towarzyszącej. Podczas wojny obronnej 1939 roku, walcząc w składzie 26 Eskadry Towarzyszącej, wspierającej Armię “Karpaty”, wykonał 7 zadań rozpoznawczych i łącznościowych. Po kapitulacji, przez Rumunię i Francję przedostał się do Wielkiej Brytanii. Podpułkownik (Wing Commander) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Od 12 sierpnia 1940 roku obserwator 301 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Pomorskiej”, gdzie wykonał pełną turę lotów bojowych. 15 września 1941 roku odkomenderowany do 138 Dywizjonu RAF do zadań specjalnych (138 Special Duty Squadron). 7 listopada 1941 roku odbył lot ze zrzutem trzech skoczków i zaopatrzenia do kraju (dowódca Roman Rudkowski, obserwator Stanisław Król, pilot Stanisław Kłosowski). W drodze powrotnej z powodu silnego wiatru czołowego i oblodzenia nie udało się schować podwozia a brak paliwa zmusił załogę do awaryjnego lądowania w Szwecji w pobliżu Ystad, gdzie została internowana. Zwolniony i przesłany do Wielkiej Brytanii. Od 1 kwietnia 1943 roku do 14 czerwca 1944 roku dowódca 1586 Polskiej Eskadry do Zadań Specjalnych. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady. Od roku 1960 członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr 20 w Toronto (Ontario). Zmarł 6 maja 1987 roku w Toronto. Pochowany na Holy Cross Cemetery w Toronto.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari IV Klasy (nr 30) – dekorowany 28 marca 1944 roku przez gen. Kazimierza Sosnkowskiego
Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9046)
Distinguished Service Order (bryt.)
Distinguished Flying Cross (bryt.) – dwukrotnie
Krupowicz Władysław      

Urodzony 27 czerwca 1909 roku w Żyżmie, powiat lidzki, województwo nowogródzkie. Uczestnik Kampanii Wrześniowej 1939 roku. Przedostał się do Francji a po jej kapitulacji do Anglii. Kapitan 2 Pułku Artylerii Motorowej, 1 Polskiej Dywizji Pancernej. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady. Od 4 grudnia 1957 roku członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie w Kole nr 20 w Toronto. Awansowany na stopień pułkownika w stanie spoczynku. Zmarł 6 października 1997 roku w Toronto (Ontario).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 10407)
Krzyż Walecznych – dwukrotnie
Krus (Kraus) Michał      

Urodzony 23 lipca 1915 roku. Porucznik (Flying Officer) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Radiooperator pokładowy 300 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Mazowieckiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł 6 lutego 1996 roku w Cook County (Illinois).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9155)
 
Krysiak Jan    

Urodzony 7 października 1915 roku. Kapitan (Flight Lieutenant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Nawigator 301 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Pomorskiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł 15 kwietnia 2007 roku w Marin (California). 

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9694)
Kryś Franciszek   

Urodzony 1 sierpnia 1912 roku w Kraszkowicach, powiat wieluński, województwo łódzkie. Porucznik Wojska Polskiego. Syn Walentego i Marianny z domu Wolna. Ukończył szkołę powszechną i zawodową w Wieluniu. W roku 1933 powołany do służby wojskowej. Przydzielony do 1 Pułku Pancernego w Poznaniu, gdzie ukończył Szkołę Podoficerską i kurs instruktorski. Od roku 1935 służył zawodowo w Wojsku Polskim w 7 Batalionie Broni Pancernej w Grodnie, gdzie ukończył wieczorowo szkołę średnią. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 roku, walczył pod Grajewem na granicy Prus Wschodnich w 31 Batalionie Pancernym. Obrońca Grodna przed wojskami sowieckimi. 27 września 1939 roku przekroczył granicę litewską i został internowany. W maju 1940 roku uwięziony w sowieckim obozie pracy na Półwyspie Kolskim. Zwolniony z zesłania na mocy układu Sikorski-Majski. Od 1941 roku w Armii Polskiej generała Władysława Andersa. W 1944 roku walczył w kampanii włoskiej w 2 Brygadzie Pancernej, 2 Korpusu Polskiego. Po bitwie o Monte Cassino odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari V Klasy i 1 kwietnia 1945 roku awansowany na podporucznika. Zdemobilizowany w roku 1948. Pozostał w Anglii, gdzie prowadził własne przedsiębiorstwo. W październiku 1951 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych i osiedlił się w Boston (Massachusetts). W maju 1982 roku przeszedł na emeryturę. 10 listopada 1990 roku mianowany na porucznika Wojska Polskiego w stanie spoczynku.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 10672)
Medal Wojska
Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 roku
Medal Pamiątkowy Monte Cassino

Krzisch Otton   

Urodzony 26 września 1886 roku w miejscowości Pruszanek w województwie lwowskim. Syn Fryderyka i Anny z Holanów. Generał brygady Wojska Polskiego.Ukończył pięć klas gimnazjum i korpus kadetów w Wiedniu i pełnił zawodową służbę wojskową w Cesarskiej i Królewskiej Armii, osiągając w niej stopień kapitana artylerii. Od listopada do grudnia 1918 roku referent w Dowództwie Artylerii Komendy Naczelnej Wojska Polskiego we Lwowie. W grudniu 1918 roku w garnizonie Lwów zorganizował i objął dowództwo nad 5 Pułkiem Artylerii Polowej, którym dowodził do czerwca 1919 roku. Od grudnia 1919 roku dowodził dywizjonem w 5 Pułku Artylerii Ciężkiej. 1 marca 1920 roku wyznaczony na stanowisko dowódcy II dywizjonu, 16 Pułku Artylerii Polowej. Do 17 maja 1919 roku (kiedy przybył etatowy dowódca pułku, kapitan Emil Krukowicz-Przedrzymirski) kierował organizacją jednostki. W roku 1920 dowodził dywizjonem w czasie wojny z bolszewikami. W roku 1922 został zastępcą dowódcy 16 Pułku Artylerii Polowej w garnizonie Grudziądz. 1 października 1926 roku objął dowództwo 9 Pułku Artylerii Polowej w Białej Podlaskiej. 18 listopada 1935 roku mianowany dowódcą 9 Grupy Artylerii w garnizonie Brześć. Od czerwca 1937 roku do 24 sierpnia 1939 roku komendant Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. W Kampanii Wrześniowej 1939 roku dowodził artylerią Samodzielnej Grupy Operacyjnej "Narew". We Francji mianowany szefem artylerii w Sztabie Naczelnego Wodza. Odpowiadał za organizację i wyszkolenie jednostek artylerii Wojska Polskiego we Francji. W lipcu 1940 roku po ewakuacji na Wyspy Brytyjskie, wyznaczony na stanowisko dowódcy artylerii w Dowództwie Obozów i Oddziałów Wojska Polskiego w Szkocji. Funkcję tę sprawował krótko (w tym samym miesiącu zastąpił go generał brygady Rudolf Niemira) i przeniesiony został do Stacji Zbornej dla Oficerów w Rothesay na wyspie Bute w Szkocji. 24 stycznia 1941 roku objął stanowisko dowódcy artylerii 3 Brygady Kadrowej Strzelców. W sierpniu 1941 roku objął stanowisko dowódcy artylerii w Dowództwie Brygady Szkolnej (wcześniej Dowództwo Odcinka Obrony “Angus”). W październiku tego roku przeniesiony na stanowisko komendanta Centrum Wyszkolenia Artylerii. W czerwcu 1942 roku ponownie znalazł się w Dowództwie Brygady Szkolnej, tym razem na stanowisku zastępcy dowódcy brygady. Od września do listopada 1943 roku przewodniczył Komisji Kwalifikacyjnej Oficerów. W listopadzie 1943 roku wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy Jednostek Wojska w Wielkiej Brytanii. W październiku 1945 roku przeniesiony do rezerwy. Po demobilizacji osiedlił się w Stanach Zjednoczonych. Zmarł 30 maja 1963 roku w Los Angeles (California).

Awanse

podpułkownik - zweryfikowany 3 maja 1922 roku ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku
pułkownik - 16 marca 1927 roku ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 roku i 9 lokatą w korpusie oficerów artylerii
generał brygady - ze starszeństwem z 19 marca 1939 roku

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy
Order Odrodzenia Polski IV Klasy
Krzyż Walecznych
Złoty Krzyż Zasługi


żródło: Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski “Generałowie Polski niepodległej” Warszawa 1991

Kubacki Maksymilian     

Urodzony 7 maja 1914 roku. W Kampanii Wrześniowej 1939 roku kapral pilot 64 Eskadry Bombowej. Porucznik (Flight Lieutenant) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pilot 300 Dywizjonu Bombowego "Ziemi Mazowieckiej". Po demobilizacji wyemigrował do Kanady i osiedlił się w Montrealu (Quebec). Zmarł 26 maja 2007 roku w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9370)
Krzyż Walecznych – czterokrotnie
Distinguished Flying Cross (bryt.)
Kucharski Marian    

Urodzony 29 maja 1909 roku w Radomiu. W czasie Kampanii Wrześniowej 1939 roku w stopniu kapitana obserwatora, dowódca II Plutonu, 53 Eskadry Obserwacyjnej. Podpułkownik (Wing Commander) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii). Przez Węgry i Francję dotarł w roku 1940 do Anglii. W roku 1941 rozpoczął szkolenie najpierw w 15 EFTS (Elementary Flying Training School) a następnie w 3 SFTS (Service Flying Training School). W styczniu 1942 roku przydzielony do 304 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Śląskiej”. 2 września 1942 roku na wybrzeżu hiszpańskim poważnie uszkodził włoski okręt podwodny, za co odznaczony został brytyjskim Distinguished Flying Cross. Z końcem września 1942 roku, po 38 lotach bojowych odkomenderowany do 300 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Mazowieckiej”. Do maja 1943 roku przebywał na odpoczynku. Od 4 maja do 18 listopada 1943 roku dowódca 300 Dywizjonu Bombowego, gdzie wykonał 14 dodatkowych lotów bojowych. Przeniesiony do RAF Ferry Command, gdzie do końca wojny transportował bombowce “Wellington” z Kanady do Wielkiej Brytanii. Zdemobilizowany w 1946 roku. W roku 1947 wyemigrował do Kanady i osiedlił się w Montreal (Quebec). Prezes Stowarzyszenia Lotników Polskich Skrzydło 310 “Wilno” w Montrealu. Zmarł 27 stycznia 1969 roku w Montrealu.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9615)
Krzyż Walecznych – czterokrotnie
Medal Lotniczy – trzykrotnie
Distinguished Flying Cross (bryt.)
Air Crew Europe Star (bryt.)
1939-1945 Star (bryt.)
Defence Medal (bryt.)
War Medal (bryt.)
Krzyż Kombatancki (fr. Croix du combattant)
Medal Pamiątkowy Ochotników Wolnej Francji (fr. Médaille commémorative des services volontaires dans la France libre)
Medal Pamiątkowy za Wojnę 1939-1945 (fr. Medaille Commemorative de la Guerre 1939-1945)
Medal Wyzwolenia Francji (fr. Médaille de la France libérée)

Kuflik Józef   

Urodzony 31 maja 1911 roku. Porucznik (Flying Officer) Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pilot 300 Dywizjonu Bombowego “Ziemi Mazowieckiej”. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady. Zmarł 7 lipca 1989 roku w Hamilton (Ontario). 

 

 

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 9070)
Krzyż Walecznych

Kulesza Seweryn Roman     

Urodzony 23 października 1900 roku w Radomiu. Ukończył Gimnazjum Męskie im. Mikołaja Reja w Warszawie. Maturę zdał w roku 1920. Od 9 grudnia 1918 roku służył w Wojsku Polskim. Walczył w wojnie polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej w składzie 1 Pułku Ułanów Krechowieckich. Od 1923 roku służył w 10 Pułku Strzelców Konnych. W roku 1929 ukończył kurs sportu konnego w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, gdzie był następnie instruktorem jazdy w latach 1931-1936. Od roku 1937 był dowódcą szwadronu zapasowego 7 Pułku Ułanów Lubelskich. Jeden z czołowych jeźdźców polskich w latach 30. XX wieku. Startował na Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie w 1936 roku we Wszechstronnym Konkursie Konia Wierzchowego (na koniu “Tośka"), gdzie indywidualnie zajął 21 miejsce, a drużynowo (ze Zdzisławem Kaweckim i Henrykiem Leliwą-Roycewiczem) zdobył srebrny medal olimpijski. Mistrz Polski w WKKW w roku 1936 i 1937 i w ujeżdżaniu w roku 1937. Uczestnik Wojny Obronnej 1939 roku na stanowisku dowódcy 1 szwadronu 7 Pułku Ułanów Lubelskich w stopniu majora. Wzięty do niewoli niemieckiej, przebywał w Oflagu VII A Murnau. Po wyzwoleniu pozostał na emigracji i zajmował się szkoleniem jeźdźców (m. in. reprezentacji Irlandii i Belgii). Wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł 14 maja 1983 roku w Los Angeles (California).

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 12185 - za udział w Wojnie Obronnej 1939 roku)

Awanse


1920 – podchorąży 
1921 – podporucznik 
1923 – porucznik 
1933 – rotmistrz 
19 marca 1939 – major służby stałej w korpusie oficerów kawalerii (lokata 26) 

 

Kurak Franciszek    

Urodzony 17 lutego 1915 roku w Petersburgu w Rosji w rodzinie polskich zesłańców, która w roku 1918 wróciła do Polski i osiedliła się w Poznaniu. Po ukończeniu szkoły powszechnej w roku 1934 i Szkoły Mechanicznej w roku 1936 powołany do odbycia służby wojskowej w 7 Batalionie Saperów w Poznaniu. Szkołę podoficerską ukończył z wyróżnieniem i awansem na stopnień kaprala. W 1938 roku brał udział w odzyskaniu Śląska Cieszyńskiego. Po powrocie do Poznania pracował w firmie “H. Cegielski” a następnie w Dyrekcji Polskich Kolei Państwowych. W Wojnie Obronnej 1939 roku służył w 6 Batalionie Saperów. 21 września dostał się do niewoli sowieckiej. Po ucieczce, w październiku przedostał się na Węgry, gdzie został internowany w obozie w Tapioszele pod Budapesztem. W kwietniu 1940 roku, z pomocą konsulatu polskiego w Budapeszcie został skierowany do Wojska Polskiego na Zachodzie. Po miesięcznej rekonwalescencji (dostał zapalenia płuc podczas przekraczania granicznej rzeki Drawy) w jugosłowiańskim porcie Split, przetransportowany do Bejrutu w Libanie. Przydzielony do Pułku Ułanów Karpackich sformowanego w ramach Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. Po ewakuacji Brygady do Palestyny ukończył kurs saperski. Ranny w czasie patrolu pod Tobrukiem (przysypany piaskiem po wybuchu pocisku artyleryjskiego). W Kampanii Włoskiej brał udział w walkach nad rzeką Sangro i w walkach o Monte Cassino. W czasie zdobywania Monte Cairo dostał się wraz z dwudziestoosobowym patrolem pod ogień artylerii nieprzyjaciela, który zniszczył radiostację i uniemożliwił odwrót. By dostarczyć do osaczonego patrolu nową radiostację, przebiegł dwukrotnie (dystans 1 kilometra) zboczem górskim, pozostającym pod stałym ostrzałem wroga. Za ten czyn odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari V Klasy i awansowany do stopnia plutonowego. Wkrótce potem ciężko ranny (rozerwana klatka piersiowa i poszarpane płuco) odłamkiem pocisku moździerzowego w czasie rozbrajania min. Uratowany przez Adolfa Bocheńskiego, który przetransportował go do angielskiego szpitala wojskowego w Bari. Podczas rekonwalescencji (w polskim 2 Szpitalu Wojennym) poznał przyszłą żonę, Stefanię z domu Jabłońską. Po kilku latach pobytu w Anglii wyemigrował wraz z żoną w 1952 roku do Kanady. Zmarł 28 sierpnia 1996 roku w Hamilton (Ontario).

Odznaczenia

Odznaka Honorowa za Rany – dwukrotnie
Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 10678)
Krzyż Walecznych
Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino

źródło: Electronic Museum Canada

Kusy Kazimierz    

Urodzony 29 października 1922 roku. Żołnierz 2 Korpusu Polskiego gen. Władysława Andersa we Włoszech. Starszy strzelec 2 baonu, 2 kompanii 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Uczestnik bitwy o Monte Cassino. Po demobilizacji wyemigrował do Kanady. Żonaty z Kazimierą z domu Kościeżniak. Członek Royal Canadian Legion-Polish Veterans Branch nr 412 w Kitchener (Ontario). Zmarł 2 lutego 2008 roku w Kitchener (Ontario) i jest pochowany na Woodland Cemetery w Kitchener.

Odznaczenia

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 11623)
Krzyż Walecznych
Złoty Krzyż Zasługi
Srebrny Krzyż Zasługi
Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino
1939-1945 Star (bryt.)
Africa Star (bryt.)
Italy Star (bryt.)

Kwaśniewski Stanisław Feliks    

Urodzony 14 listopada 1886 roku w Krakowie. Generał Wojska Polskiego. Kapitan piechoty Cesarskiej i Królewskiej Armii. Syn Józefa Romana (sekretarza Uniwersytetu Jagiellońskiego) i Marii z domu Collet. Po ukończeniu Szkoły Kadetów oficer austriackiej piechoty. W roku 1917, w stopniu kapitana przydzielony na własną prośbę do Polskiej Siły Zbrojnej. Za popieranie idei niepodległościowych przeniesiony na front włoski. W Wojsku Polskim od listopada 1918 roku. Do stycznia 1919 roku służył w Oddziale Personalnym Sztabu Generalnego. Do lipca 1920 roku szef sztabu Grupy Operacyjnej gen. Mieczysława Kulińskiego. Ranny w wojnie polsko-bolszewickiej. Po rekonwalescencji pełnił funkcję szefa Oddziału VII Naukowego oraz zastępcy szefa Oddziału IV, Sztabu Generalnego. 1 czerwca 1919 roku mianowany na pułkownika. W latach 1919 – 1921 na kursie wojennym Szkoły Sztabu Generalnego. Do lipca 1923 roku szef Oddziału IV Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. 1 lipca 1923 roku mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 29 Dywizji Piechoty w Grodnie. 20 marca 1925 roku wyznaczony na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 11 Dywizji Piechoty w Stanisławowie. Od stycznia do września 1926 roku pełnił obowiązki II zastępcy szefa Administracji Armii w Ministerstwie Spraw Wojskowych. Od października 1926 roku do listopada 1928 roku dowódca 3 Dywizji Piechoty Legionów. 1 stycznia 1928 roku Prezydent RP Ignacy Mościcki awansował go na generała brygady, ze starszeństwem z dnia 1 stycznia 1928 i 8 lokatą w korpusie generałów. Od listopada 1928 roku do stycznia 1932 roku pełnił funkcję I zastępcy szefa Sztabu Głównego Wojska Polskiego. 1 lutego 1932 roku mianowany generałem do prac przy Generalnym Inspektorze Sił Zbrojnych. We wrześniu 1939 roku mianowany inspektorem Wojsk Etapowych w Sztabie Naczelnego Wodza. Po kampanii wrześniowej 1939 roku przedostał się do Francji. Od listopada 1939 roku do kwietnia 1940 roku osadzony w Ośrodku Oficerskim w Cerizay we Francji. Po ewakuacji do Anglii pozostawał bez przydziału w Stacji Zbornej Oficerów w Rothesay, na wyspie Bute w Szkocji (od lipca 1940 roku do stycznia 1942 roku). W styczniu 1942 roku przeniesiony w stan nieczynny. Po wojnie wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Zmarł 9 marca 1956 roku w Santa Monica (Los Angeles, California). Pochowanu na Holy Cross Cemetery w Culver City (Los Angeles, California).

Odznaczenia

Odznaka Honorowa za Rany
Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy (nr 5225) – 28 lutego 1922 roku
Order Polonia Restituta IV Klasy
Krzyż Walecznych – trzykrotnie
Złoty Krzyż Zasługi
Medal Niepodległości
Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921
Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Korony Rumunii
Krzyż Kawalerski Legii Honorowej (fr.)

Kwiatkowski Bohdan Kazimierz    

Urodzony 9 października 1904 roku w Żyrardowie,powiat błoński.Pseudonim "Lewar".Kapitan broni pancernej rezerwy.Cichociemny.W 1939 roku w Ośrodku Zapasowym Broni Pancernej nr.1.Po kampanii wrześniowej internowany na Węgrzech.Przedostaje się do Francji i służy w 10.Brygadzie Kawalerii Pancernej.Po kapitulacji Francji przedostaje się do Wielkiej Brytanii i służy najpierw w 2.baonie czołgów a potem w 2.dyonie pociągów pancernych.Jest instruktorem na kursach o niemieckiej broni pancernej.Zaprzysiężony 3 września 1943 roku.Skok do Polski w nocy z 10 na 11 maja 1944 roku.Początkowo przebywa w Okręgu AK Łódź w oddziale partyzanckim "Burza",następnie w Obszarze AK Warszawa jako instruktor w ośrodku pancernym Obszaru.W Powstaniu Warszawskim kolejno:strzelec,dowódca patrolu przeciwpancernego,oficer operacyjny i szef sztabu Podobwodu Śródmieście Południowe.Od października 1944 roku oficer do zleceń Komendanta Głównego AK.Aresztowany w Częstochowie 28 lub 29 grudnia 1944 roku.Więziony w Gross-Rosen,Dora i Bergen-Belsen.Od 1945 roku na emigracji,najpierw w Wielkiej Brytanii a potem w USA.Zmarł 1 kwietnia 1971 roku w Chicago ( Illinois ).

odznaczenia:
Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy
Krzyż Walecznych


źródło: Jędrzej Tucholski "Cichociemni" Warszawa 1985 

Kwieciński Bogdan Józef     

Urodzony 12 kwietnia 1895 roku w Strzelnie.Syn Jana i Anieli Łyskowskiej.Gimnazjum ukończył w Inowrocławiu.W latach 1924-1926 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie,gdzie uzyskał dyplom oficera zawodowego.Pionier polskiego lotnictwa wojskowego,sportowego i cywilnego.W Inowrocławiu,pod zaborem pruskim zorganizował Klub Budowy Modeli Samolotowych.W 1913 roku wyróżniony został przez Związek Lotniczy Budowy Modeli we Frankfurcie,o czym pisał z uznaniem niemiecki miesięcznik lotniczy "Flugsport".W tym samym czasie opracował i opatentował rewelacyjne wówczas podwozie do ciężkich samolotów.Podczas I wojny światowej wcielony do armii pruskiej.Służył na froncie palestyńskim jako radiooperator.Wzięty w Turcji do niewoli angielskiej.W wojnie polsko-bolszewickiej pełnił funkcję obserwatora w 12 eskadrze polskiego lotnictwa wywiadowczego.Latał na froncie litewsko-białoruskim oraz uczestniczył w bitwie pod Warszawą.W okresie międzywojennym awansował na stopień podpułkownika dyplomowanego i piastował szereg stanowisk w departamencie lotnictwa Ministerstwa Spraw Wojskowych.W roku 1927 założył Aeroklub RP,gdzie pełnił funkcję sekretarza generalnego przez siedem lat.W latach 1927-1934 był wiceprezesem i delegatem do FAI (Federation Aeronautique Internationale).W roku 1932 uczestniczył w konferencji rozbrojeniowej w Genewie.W kwietniu 1933 roku,wraz z kapitanem R.Hirszbandtem brał udział w lotniczych zawodach sportowych "Tour of Algeria and Morocco" na polskiej awionetce RWD 5.wygrywając Foreigners' Prize w Casablance.Przelecieli wówczas trasę 11 389 km.W 1934 roku wraz z podpułkownikiem Wacławem Makowskim,przelecieli (również na RWD 5) trasę 9 000 km z Polski przez Europę i Afrykę północną.Był to lot przygotowawczy do międzynarodowych zawodów lotniczych "Challenge 1934" w Warszawie,których był głównym organizatorem z ramienia Polski.W 1935 roku odbył podróż Berlin-Rio de Janeiro i z powrotem na sterowcu Graf Zeppelin.W latach 1935-1937 piastował urząd attache wojskowego RP w Pradze a w latach 1937-1945 w Londynie.Podczas II wojny światowej pełnił też funkcję głównego oficera łącznikowego ( w randze air commodore) pomiędzy lotnictwem polskim a Royal Air Force.W latach 1945-1947 pracował w Londynie w inspektoracie Polskich Sił Powietrznych.Do Kanady wyemigrował w roku 1947,aby połączyć się z rodziną w Montrealu (Quebec).W latach 1950-1960 jako doradca techniczny z ramienia International Civil Aviation Organization,wizytował rozwijające sie kraje trzeciego świata.Autor książki "Aeronautyka w Polsce" (Warszawa 1935).Zmarł 22 marca 1981 roku w Montrealu i został pochowany na cmentarzu w Saint-Sauveur-des-Monts.

odznaczenia:

Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy
Order Polonia Restituta V Klasy
Krzyż Walecznych
Złoty Krzyż Zasługi
Srebrny Krzyż Zasługi
Legia Honorowa (fr.)
Order of the British Empire-Commander (bryt.)
Order Leopolda I (belg.)
Order Białego Lwa - dwukrotnie (czech.)

źródło: Polski Instytut Naukowy w Kanadzie "Polskie groby na cmentarzu w Saint-Sauveur-des-Monts".

przejdź do nazwisk rozpoczynających się literami " L - Ż "

 

 

 





11 kwiecień 2017  r. 

 

Genealogia Janusz Stankiewicz        Powrót na stronę wyboru