Genealogia Janusz Stankiewicz        Powrót na stronę wyboru  

 

Odznaczeni krzyżem

VIRTUTI MILITARI

pochowani na cmentarzu paraf. Świętej Rodziny we Wrocławiu.

 

Opracował Andrzej Rumiński

jarumin@wp.pl

 

 

BASSY Teresa Maria (1-5A-10). Ur. 21.04.1928, zm. 23.11.1999. Ppor. AK. Uczestniczka powstania warszawskiego ps.: „Ewa”, „Czesława”. Przeszkolona w Kampinosie w tzw. Podchorążówce, była w zgrupowaniu „Sławbora”, bat. „Miłosz”, komp. „Ziuk”. Po kapitulacji służyła w oddziale osłonowo-porządkowym AK gen. T. Bora-Komorowskiego. W jednym z jego ostatnich rozkazów, została awansowana na stopień ppor. Wyszła wraz z oddziałem z Warszawy 10.10.1944 do obozu przejściowego w Ożarowie. Wraz z transportem znalazła się w szpitalu jeńców w Zeithain. Od 3.01.1945 przebywała w Stalagu IV-A, Firma A.E.G. Bautzen, skąd ewakuowano obóz przed nadchodzącym frontem. Po powrocie z niewoli, przyjechała do Wrocławia. Używała imienia Teresa i panieńskiego nazwiska Łazowska. Nigdy nie należała do żadnych organizacji politycznych, nigdy nie była członkiem organizacji ZBOWiD (świadomie odmawiała przynależności). W dniu 3 kwietnia 1985 uchwałą Rady Państwa odznaczona została Warszawskim Krzyżem Powstańczym. Najprawdopodobniej była również odznaczona krzyżem Virtuti Militari, nadanym razem ze stopniem oficerskim, przez T. Bora-Komorowskiego w ostatnim dniu przed opuszczeniem Warszawy (taki rozkaz został odczytany przed kompanią), lecz z wiadomych względów nie zachowały się żadne na ten temat dokumenty [wspomienie córki, Lidii Bassy].

CYRANOWSKI Adolf (4-5-13). Ur. 28.07.1909 w Stryjnie pow. Krasnystaw, zm. 10.09.1992. Żołnierz AK., był m.in. z-cą Komendanta Szkoły Motoryzacyjnej na okręg Krasnystaw. Aresztowany 11 listopada 1944 przez NKWD, katowany, stawiany do rozstrzelania, cudem uniknął śmierci, lecz został wywieziony na zesłanie do kopalni węgla w górach Uralu, a po roku dalej, do obozów pod specjalnym nadzorem w tajdze syberyjskiej. Do kraju wrócił w 1947. Tropiony przez UB za działalność w AK wyjechał na Ziemie Odzyskane. Za odwagę i waleczność odznaczony był m.in. Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Virtuti Militari. Ostatnie 35 lat swego życia przepracował jako miłośnik przyrody w OZLP we Wrocławiu, wielokroć wyróżniany za rzetelną i uczciwą pracę. Ojciec dwóch córek Aliny i Marianny. Pochowany z córką Aliną. [Córka - Marianna Cyranowska-Wielkopolan].

DAWIDOWICZ Grzegorz (19-15-31). Ur. 14.01.1922, zm. 21.01.1997. Kawaler Krzyża Virtuti Militari.

DZIUBEK Władysław (18-11-21). Ur. 1895, zm. 8.07.1971. Płk WP. Kawaler Krzyża Virtuti Militari.

DOBSKI Józef (1-0-3). Ur. 7.02.1911 w Wąchocku, zm. 30.08.1992. Harcmistrz od 1943. Do ZHP wstąpił w 1924. Służbę instruktorską rozpoczął jako drużynowy 2 Kieleckiej Drużyny Harcerzy ps. „Maryśka”. Był członkiem Komendy Chorągwi Harcerzy w Kielcach, a w l. 1935-1939 sekretarzem Zarządu Okręgu ZHP w Kielcach. W stopniu ppor. rezerwy brał udział w wojnie obronnej 1939. Po udanej ucieczce z niewoli wrócił do Kielc i włączył się do pracy w ruchu oporu. Uczestniczył w pracy konspiracyjnej SZP, ZWZ, AK, awansując do stopnia kapitana. Był organizatorem Szarych Szeregów na Kielecczyźnie, pełniąc w latach 1941 -1943 funkcję zastępcy, a od marca 1943 do stycznia 1945 komendanta Chorągwi Kieleckiej (Ul Skała) Szarych Szeregów (ps. Maryśka, Szary Kret, Krysia). W lecie 1945 przybył do Jeleniej Góry. Tu współorganizował dolnośląskie harcerstwo. Od 25.10.1945 do 10.02.1946 pełnił funkcję zastępcy komendanta Chorągwi Harcerzy Dolnego Śląska. W ostatnich latach przewodniczył Kręgowi Instruktorskiemu „Łysica i jego wrocławskiemu zespołowi oraz brał udział w pracach Komisji Historycznej Chorągwi Wrocławskiej. Był odznaczony m.in. Krzyżem Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych, krzyżem „Za Zasługi dla ZHP” i jego złotą klasą oraz Rozetą-Mieczami. Pochowany został z honorami wojskowymi w kwaterze AK. [Lit. poz. 16].

GORZKOWICZ Wojciech (5-10-23). Ur. 30.03.1909, zm. 3.02.1973. Żołnierz B.CH. Odznaczony Krzyżem Virtuti Militari.

GÖTT-GETYŃSKI Edward (2-19-2). PRO MEMORIA. Ur. 4.01.1898, w dniu 25.01.1943 rozstrzelany w Oświęcimiu, więzień nr 29693. Mjr WP. Kawaler Krzyża Virtuti Militari. Żołnierz ZWZ AK w Dywizji Tatrzańskiej.

GRABOSZ Henryk (12-48-15). Ur. 1921, zm. 1988. Komendant OS Nr 3 Tow. Gryf Pomorski, Kawaler Krzyża Virtuti Militari.

 

HUSKOWSKI Tadeusz (15-13-22). Ur. 2.01.1924 w Warszawie, zm. 28.08.1984. Matematyk i dydaktyk. Ojciec polityka Stanisława Huskowskiego. Syn senatora RP z ramienia BBWR z woj. Wołyńskiego – Stanisława Huskowskiego, ojciec polityka i prezydenta Wrocławia także Stanisława Huskowskiego. Uczęszczał do Liceum im. ks. Józefa Poniatowskiego w Warszawie, ale naukę przerwał mu wybuch II w. św. Kontynuował ją na tajnych kompletach. Działał w konspiracji od 1940, rozpoczynając od kolportażu "Biuletynu Informacyjnego". Związany był z organizacją harcerską PET działającą na Żoliborzu. Po scaleniu PET z Szarymi Szeregami, został członkiem podporządkowanych Kedywowi harcerskich grup szturmowych. Wybuch Powstania Warszawskiego (1944) zastał jego oddział na Żoliborzu. Był dowódcą I Plut. I Komp. Batalionu „Zośka” w ugrupowaniu „Żniwiarz”, a następnie zastępcą dowódcy i dowódcą plutonu w 1. kompanii. Ukończył kurs w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty "Agricola". Żołnierz AK w stopniu porucznika ps. „Tadeusz”. Jego brat Stanisław zginął w lipcu 1944. Po kapitulacji powstania był więźniem niemieckich oflagów w Altengrabow, następnie w Sandbostel i Neuengammen. Uwolniony przez aliantów, po zakończeniu wojny wrócił do Polski. Za udział w powstaniu został odznaczony dwukrotnie Krzyżem Walecznych i odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari (nr krzyża 12847) na mocy rozkazu nr 525 Dowódcy AK z 27 sierpnia 1944 z uzasadnieniem "za wyjątkową odwagę osobistą wykazaną w walce". W 1946 podjął studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym UW. Po roku przeniósł się do Wrocławia. Kontynuował tam naukę na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego i Politechniki Wrocławskiej. Na tej ostatniej uzyskał kolejno stopień magistra (1953) i doktora (1961). Był pracownikiem naukowo-dydaktycznym Politechniki Wrocławskiej na stanowisku docenta. W roku 1980 aktywnie włączył się w działalność NSZZ "Solidarność" w swoim miejscu pracy na Politechnice, jako członek Prezydium KZ NSZZ „Solidarność” W czasie stanu wojennego (1981-1983) mimo choroby serca, działał aktywnie w podziemnych strukturach NSZZ „Solidarność”. Aresztowany i sądzony, więziony w więzieniu na ul. Kleczkowskiej we Wrocławiu. Jeden z tłumaczy "Rachunku różniczkowego i całkowego" Fichtenholza [EW; www]..

KLIŚ Marian Bolesław (18-19-13). Ur. 15.08. 1915, zm. 30.06.1993. Mgr, por., obrońca wybrzeża. Żołnierz II Korpusu, Kawaler Orderu Virtuti Militari.

KOTLIŃSKI Jerzy (3-16-8). Ur. 29.03.1921 w Piaskach k. Lublina, zm. 10.05.2005. Prof. Absolwent gimnazjum im. Jana Śniadeckiego w Kielcach. Uczestnik Wojny Obronnej we wrześniu 1939 (zbiegł z sowieckiej niewoli). Od X 1940 w konspiracji, a od marca 1943 w oddziale AK kpt. Mariana Sołtysiaka ps. „Barabasz”, w którym kolejno pełnił funkcję kancelisty, kronikarza oddziału, wreszcie dowódcy plutonu. Żołnierz 1 kompanii, 1 batalionu 4 PP Legionów. Uczestnik walk i wielu akcji zbrojnych m.in. pod Jędrzejowem, Daleszycami, Chmielnikiem, Niestachowem i Antoniowem. Po koncentracji oddziału w Akcji „Burza”, a następnie rozwiązaniu oddziału, wyjechał do Wrocławia, gdzie od 1945 do 1949 studiował nauki rolnicze na UWr. Od 1947 został starszym zastępcą asystenta w Katedrze Szczegółowej Hodowli Zwierząt Domowych. W 1951 w WSR we Wrocławiu uzyskał tytuł dra nauk rolniczych, a w 1963 stopień dra hab. nauk zootechnicznych w WSR w Poznaniu. Przeszedł wszystkie stopnie kariery naukowej od stanowiska asystenta, adiunkta (1951), prof. nadzw. (1973), prof. zw. (1980), Kierownika Katedry i Dziekana Wydziału. Był autorem 70 prac naukowo-badawczych, ponad 170 artykułów, 200 recenzji naukowych, 3 skryptów oraz 1 przewodnika do ćwiczeń. Wypromował 13 doktorów (w tym jednego doktora honoris causa) i 170 magistrów. Pełnił funkcję Przewodniczącego Komisji ds. Produkcji Zwierzęcej PAN w Warszawie. Był dyrektorem naukowym, a następnie naczelnym Instytutu Zootechniki w Czechnicy, wieloletnim dyrektorem Instytutu Hodowli i Technologii Produkcji Zwierzęcej AR we Wrocławiu, członkiem PTZ, długoletnim prezesem Wojewódzkiego Związku Producentów Trzody Chlewnej, ekspertem NOT we Wrocławiu, redaktorem naczelnym „Rolnika Dolnośląskiego”, „Nowin Nadodrzańskich”, członkiem kolegium redakcyjnego „Zaleceń Zootechnicznych” oraz „Plonu”. Od 1991 na emeryturze. Major w stanie spoczynku. Uhonorowany licznymi odznaczeniami m.in. Krzyżem Srebrnym Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych oraz Krzyżem za Kampanię Wrześniową 1939. Za działalność naukowo-badawczą i dydaktyczną odznaczony Krzyżami Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Zasłużony Nauczyciel Komisji Edukacji Narodowej, Medalami AR we Wrocławiu oraz Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie i Pradze. Wyróżniany nagrodami Ministra Szkolnictwa Wyższego i Rektora AR we Wrocławiu. Autor piętnastu opracowań książkowych, dotyczących historii oddziału AK „Wybranieckich” z Gór Świętokrzyskich, licznych artykułów popularyzatorskich o tematyce wspomnieniowej, relacji, oraz sześciu tomików poezji. Dwukrotnie wyróżniony za publikacje książkowe w konkursach organizowanych przez WIH w Rembertowie. [Tomasz Gałwiaczek].

KRĘŻEL Roman (9-11-7). Ur. 9.08.1925 r. w Rozważu, woj. Tarnopolskie, zm.3.03.2005. Profesor. Szkołę podstawową ukończył w Białym Kamieniu w 1936 r. Naukę w szkole średniej rozpoczął w Złoczowie w 1937 r., a ukończył ją po wojnie w 1947 r w Głubczycach. Studia wyższe odbył w l. 1947-1951 na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu, uzyskując stopień magistra nauk agrotechnicznych. Pracę doktorską Wpływ terminu i sposobu zaorania koniczyniska na niektóre właściwości fizyczne i chemiczne gleby oraz plonowanie roślin (promotor - prof. B. Świętochowski) obronił w 1963 r. a habilitacyjną Studia nad gospodarką wodną roślin w płodozmianach na glebie lekkiej – w 1970 r na Wydziale Rolniczym Akademii Rolniczej we Wrocławiu. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1980, a zwyczajnego w 1990 r. Odbył staże naukowe w ZSRR, na Węgrzech, w Bułgarii, Jugosławii, Czechosłowacji. Kierownik Katedry Ogólnej Uprawy Roli i Roślin (1986-1995), prodziekan Wydziału Rolniczego (1981-1984), przewodniczący (1969-1975) i członek Komisji Senackiej i Rektorskiej ds. RZD (1966-1983) koordynator Wydziału Rolniczego ds. Wdrożeń Osiągnięć Naukowych do Praktyki (1969-1975), przewodniczący Komisji Rady Wydziału ds. staży produkcyjnych (1976-1980), kierownik Zakładu Doświadczalnego Katedry Ogólnej Uprawy Roli i Roślin w Swojcu (1958-1976). Przewodniczący Sekcji Podstaw Agrotechniki Komitetu Uprawy Roślin PAN (1986-1990), organizator i przewodniczący Oddziału Wrocławskiego Polskiego Towarzystwa Nauk Agrotechnicznych (1988-1998), sekretarz (1974-1980), wiceprzewodniczący (1980-1984), przewodniczący (1984-1990) Wydziału Nauk Rolniczych Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego. Współautor 2 podręczników akademickich – Ogólna uprawa roli i roślin i Zagadnienia uprawy roli i roślin, autor 130 publikacji naukowych. W działalności naukowej zajmował się głównie: intensyfikacją produkcji roślinnej na glebach lekkich, wpływem zmiennego w okresie wegetacyjnym poziomu uwilgotnienia gleby przy zróżnicowanych dawkach nawozowych na wzrost i plonowanie roślin, zagadnieniami upraszczania uprawy roli w całokształcie agrotechniki w płodozmianie i monokulturze, produkcyjnością płodozmianów, w szczególności specjalistycznych, ochroną środowiska rolniczego obejmującą wpływ różnych stężeń w glebie wybranych pierwiastków chemicznych na rośliny testowe, sposobami rolniczego wykorzystania popiołów z węgla kamiennego i brunatnego, reakcją roślin na ograniczenie poziomu nawożenia mineralnego i zastosowania herbicydów, walką z chwastami. Odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Armii Krajowej i Partyzanckim, Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Wyróżniony 3 nagrodami Ministra i 11 Rektora. Odszedł wybitny uczony i pedagog, wychowawca wielu pokoleń młodzieży akademickiej, lubiany i szanowany nauczyciel akademicki, człowiek wielkiego serca i umysłu, żarliwy patriota. [www.up.wroc.pl/glos_uczelni]

KRUK-ŚMIGLA Jan (8-18-15). Ppłk dypl. Ur. 17.05.1895 w Wiśniowej koło Wieliczki, zm. 14.03.1976. Gimnazjum w Krakowie, tam też wstąpił do PPS i Związku Strzeleckiego. Od sierpnia 1914 służył w l PP Legionów Polskich, z którym przeszedł cały szlak bojowy, awansował do stopnia sierżanta i był czterokrotnie ranny. Po kryzysie przysięgowym i rozwiązaniu Legionów, został wcielony do armii austriackiej, a następnie wysłany na front włoski, gdzie dowodził plutonem. Po odniesieniu kolejnej rany w XII 1917 nad rzeką Piawą, wrócił do Krakowa i rozpoczął studia prawnicze na UJ. Organizował tam Legię Akademicką. Od 1 XI 1918 na czele 1 komp. tej Legii rozbrajał w Krakowie Austriaków. Podczas wojny 1918-1921 w stopniu ppor. a później kpt. szkolił wojsko jako d-ca kompanii i batalionu zapasowego. W l. 1922 do 1930 był d-cą kompanii, a później batalionu l PP Legionów w Wilnie. Po ukończeniu studiów w Wyższej Szkole Wojennej i awansie do stopnia ppłka dypl. w 1932, został skierowany do pracy sztabowej, a w lutym 1938 objął dowództwo 85. PP w Nowej Wilejce. Brał udział w kampanii wrześniowej na czele 85. PP (19DP) w składzie Armii Prusy. W walkach od 18 do 20 IX jego zgrupowanie zostało rozbite, a on sam dostał się dzień później do niewoli. Więziony był w różnych obozach jenieckich m.in. w karnym obozie Silberberg (Srebna Góra). Po uwolnieniu z niewoli przez wojska alianckie, wrócił w XI 1945 roku do Polski. Początkowo pracował w Biurze Aprowizacji w Tenczynku, a później mając kłopoty ze znalezieniem pracy wyjechał na Dolny Śląsk do Dzierżoniowa. Pracował tam jako radca prawny Zakładów Diora, aż do przejścia na emeryturę w 1964. Od 1965 zamieszkał u córki we Wrocławiu i zajął się opracowaniem wniosków odznaczeniowych żołnierzy 19DP, dla działającej przy ZBOWID Podkomisji Odznaczeń Bojowych. Sam został wówczas odznaczony Złotym Krzyżem Virtuti Militari. Za walki w Legionach był wcześniej odznaczony Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari, Krzyżem Niepodległości i dwukrotnie Krzyżem Walecznych. Jest autorem dziennika legionowego lat 1915-1917 wydawanego w 2004, w opracowaniu dra Jerzego Kirszaka, pt.: „Za wierną służbę Ojczyźnie”. [Córka, Helena Drozd i Jerzy Kirszak w: Wrocławska Gazeta Polska – VI 1995].

KRZYŻANOWSKI Bronisław (12-22B-6). Ur. 7.07.1906 w Wilnie, zm. 20.12.1983. Mgr inż. Syn znanego adwokata Bronisława Krzyżanowskiego, wicemarszałka Sejmu Wileńskiego Litwy Środkowej, który przewodniczył w dniu 20 lutego 1921w posiedzeniu tego Sejmu, na którym podjęto uchwałę o przyłączeniu się Litwy Środkowej do Polski, posła i senatora II Rzeczypospolitej. Po ukończeniu gimnazjum humanistycznego im. Króla Zygmunta Augusta w Wilnie studiował na Wydziale Inżynierii Wodnej Politechniki Lwowskiej i Warszawskiej. Kampanię wrześniową odbył jako d-ca plut. saperów w I DP Legionów. W 1941, gdy wojska hitlerowskie zajęły Wileńszczyznę i rozpoczęło się eksterminacja Żydów otoczył opieką Eliasza Barana, jego żonę i 5-letniego synka. W tym czasie stworzył zalążek oddziału konspiracyjnego w czym pomagał mu Eliasz, który jako pracownik fizyczny w magazynach niemieckich wykradał sprzęt wojenny. Za pośrednictwem swojego przyjaciela legendarnego cichociemnego Macieja Kalenkiewicza – „Kotwicza” wszedł w nurt pracy konspiracyjnej i pod ps. „Bałtruk” dowodził oddziałem „Baza-Miód”, który wspierał dywersantów Odcinka V Wachlarza, działającego poprzez Wilno do Dyneburga. Po rozwiązaniu Wachlarza z końcem 1942 jego oddział wszedł do Kedywu Okręgu Wileńskiego AK. Był skromny osobiście, w postępowaniu odważny i dumny. Potrafił skoczyć z samochodu wypełnionego więźniami, spod rąk konwojujących go gestapowców czy też podczas bestialskiego śledztwa w NKWD rzucić się na swojego oprawcę w obronie godności ludzkiej. Był humanistą, wrażliwym na piękno Wilna i Ziemi Wileńskiej. Po kolejnym wkroczeniu wojsk sowieckich na teren Wileńszczyzny został aresztowany w lipcu 1948 i poddany bestialskiemu śledztwu NKWD, zakończonemu parodią sądu wojennego, który skazał go na 10 lat ciężkiego łagru w polarnej strefie ZSRR, w rejonie Peczory. W kwietniu 1955 został przekazany pod konwojem do granic PRL, po 9 latach pobytu w łagrze. Udał się do Wrocławia, do rodziny, która po wysiedleniu z Wilna osiedliła się w tym mieście. Po powrocie do Polski, nie bacząc na zagrożenie własne, organizował obronę akowców skazywanych w PRL na długoletnie więzienie lub na karę śmierci. Odnalazł grób swojego przyjaciela Macieja Kalenkiewicza „Kotwicza”, który padł w sierpniu 1944 w boju z wojskami NKWD pod Surkontami k/Lidy, na terenach należących obecnie do Białorusi. Otrzymał odznaczenia nadane mu w okresie okupacji: Krzyż Walecznych i Order Krzyża Virtuti Militari. Otrzymał również wraz z żoną izraelski medal  „Sprawiedliwym wśród Narodów Świata”. Związany był aż do emerytury z Kombinatem Górniczo-Hutniczym Miedzi w Lubinie, tworząc i wydając kwartalnik zawierający słownictwo górnicze z całego świata. [Maria Gołaszewska].

LONGCHAMPS de BERIER Franciszek (17-15-4). Ur. 1912, zm. 19.05.1969. Prawnik, 1945 prof. prawa adm. Wydziału Prawa i Administracji UWr. Syn Bogusława Karola – znanego adwokata lwowskiego i Felicji Kamieńskiej. W 1922 rozpoczął naukę w III Gimnazjum Państwowym im. Króla Stefana Batorego we Lwowie, gdzie w 1930 złożył egzamin dojrzałości. W l. 1930-1935 studiował na Wydziale Prawa UJK we Lwowie uzyskując w 1935 tytuł mgra. W międzyczasie (06.1932-07.1933) odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, zostając dowódcą plutonu (1.01.1935 został mianowany podporucznikiem rezerwy). 3 lipca 1935 rozpoczął pracę jako aplikant w kancelarii adwokackiej swojego ojca Bogusława. W okresie od grudnia 1936 do września 1939 pracował jako asystent przy Katedrze Nauki Administracji i Polskiego Prawa Administracyjnego na Wydziale Prawa UJK kierowanej przez prof. Zbigniewa Pazdro. W 1938 obronił pracę doktorską. 1 kwietnia 1939 został mianowany starszym asystentem przy Katedrze Prawa Procesowego Cywilnego z przydziałem do Zakładu Prawa Administracyjnego na okres od 1.04.1939 do 31.08.1940. W okresie 10.1938-04.1939 przebywał na studiach w Instytucie Prawa Porównawczego Uniwersytetu w Lyonie u prof. Jaques'a Lambert'a, a następnie w Instytucie Prawa Lotniczego w Rzymie u prof. Ambrosiniego. 27 sierpnia 1939 wyjechał ze Lwowa wskutek powołania do służby wojskowej. W czasie kampanii wrześniowej był ppor. 9. Pułku Ułanów Małopolskich. Ranny w bitwie w okolicach Puszczy Kampinoskiej dostał się do niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu w Hadamar a następnie w Murnau w Niemczech, gdzie nauczał prawa na kursach prawniczych. Za walkę w kampanii wrześniowej odznaczony został Krzyżem Walecznych i srebrnym Krzyżem Virtuti Militari. Do Polski wrócił w 1945. W 1946 rozpoczął pracę jako adiunkt na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego. Wykładał założenia nauki administracji i prawo agrarne (rolne). Habilitował się w 1948 na podstawie monumentalnej pracy „Założenia nauki administracji”, która została uznana za niezgodną z „duchem ustroju państwa” i wycofana ze sprzedaży. Autor m.in. „Co każdy obywatel powinien wiedzieć o administracji państwowej” (1947), „Litera prawa” (1948), „Założenia nauki administracji” (1949), „Prawo agrarne” (1949), „Scalenie Ziem Zachodnich. Prawo o ustroju administracyjnym polskiej ludności miejscowej i osadnictwie nierolniczym” (1950), „O pojęciu stosunku administracyjno-prawnego w gospodarce państwowej” (1958), „O pojęciu stosunku prawnego w prawie administracyjnym” (1964), „Współczesne kierunki w nauce prawa administracyjnego na Zachodzie Europy” (1968), „Z problemów poznania prawa” (1968). [KaJ] W 1956 został mianowany prof. nadzw., a w 1963 prof. zw. prawa administracyjnego. Od 1964 kierował Katedrą Prawa Administracyjnego UWr. Współpracował z Instytutem Nauk Prawnych PAN. Był członkiem Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, (autor opracowania książki – pamiętnika swojego ojca: „Bogusław Longchamps de Berier – Ochrzczony na szablach powstańczych... Wspomnienia (1884-1918)”. Wyd. Ossolineum 1983). [A Rumiński]. Naukowo pracował niemal do śmierci, mimo iż w ostatnim okresie życia ciężko chorował. Był żonaty z Leonillą Siemieńską. Ich córką była dr Małgorzata Longchamps (1950-1989). Pozostałe dzieci: Bogusław Stéphane (informatyk) i Katarzyna Longchamps de Bérier-Walewska – psychoanalityk, adiunkt na Wydziale Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego. Wnukiem prof. Franciszka Longchamps jest ks. dr hab. Franciszek Longchamps de Bérier – profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego i Warszawskiego.

ŁAWRYNOWICZ Walerian (12-31-10). Ur. 15.01.1916, zm. 10.09.1983. Odznaczony Krzyżem Virtuti Militari i Francuską Legią Honorową.

MAJCHRZYK Bronisław (17-2-15). Ur. 1914, zm. 1997. D-ca Oddz. Dywersyjno-Bojowego VII rejonu AK Warszawa – Powiat. Odznaczony: Orderem Virtuti Militari V klasy, Krzyżem Walecznych, Krzyżem AK.

MAREK Tadeusz (4-3-14). Ur. 1897 w Warszawie, zm. 7.07.1972. Kpt. WP odznaczony Krzyżem Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych oraz innymi odznaczeniami.

MIŁASZEWSKI Kasper (1-1A-1). Ur. 5.02.1911, zm. 21.05.1969. Por. WP. Dca Oddz. Partyz. AK. Kawaler Orderu Virtuti Militari.

NOWIŃSKI Kazimierz (17-4-15). Ur. 3.11.1905, zm. 22.07.1973. Kapitan WP. Żołnierz września 1939, obrońca Warszawy. Kawaler Orderu Krzyża Virtuti Militari.

ORLIŃSKI Bolesław (18-29-1). Ur. 13.04.1899, zm. 28.02.1992. Pilot wojskowy, sportowy i doświadczalny. Płk WP. Urodził się w rodzinnym majątku Niwerce na Podolu. Podczas I w. św. był w armii rosyjskiej i ukończył kurs podoficerski. Walczył z Niemcami, brał udział m.in. w ofensywie na Wilno w grudniu 1917. W 1918 wstąpił do formowanego w Rosji I Korpusu Polskiego gen. Dowbór-Muśnickiego. Po rozbrojeniu Korpusu przez Niemców w 1918, przedostał się na Ukrainę. Powrócił do Polski po odzyskaniu niepodległości. Po powrocie wstąpił do nowo tworzonego Wojska Polskiego, walczył w kawalerii podczas wojny polsko-radzieckiej. Ukończył Niższą Szkołę Pilotów w Bydgoszczy, po czym wyższą szkołę pilotażu. W 1923 stał się instruktorem w Wyższej Szkole Pilotów w Grudziądzu. Szczególnie interesował się akrobacją lotniczą, będąc mistrzem w jej wykonywaniu. W dniach od 27.08 do 25.09.1926, na samolocie Bréguet wraz z mechanikiem Leonem Kubiakiem dokonał kilkuetapowego przelotu z Warszawy do Tokio, na trasie długości 10.300 km oraz z powrotem. W Japonii polscy lotnicy spotkali się z entuzjastycznym przyjęciem. Za przelot Orliński otrzymał japoński cesarski Order Wschodzącego Słońca VI klasy oraz Złoty Medal Cesarskiego Towarzystwa Lotniczego, a po powrocie został awansowany na kapitana. W 1928 wystąpił z wojska, po czym został pilotem oblatywaczem w PZL. Oblatywał jako pierwszy wszystkie kolejne myśliwce oraz liczne samoloty cywilne, sportowe i pasażerskie. Oprócz lotów jako pilot-oblatywacz brał udział w licznych mityngach lotniczych i prezentacjach zagranicznych polskich samolotów, a także krajowych i zagranicznych zawodach lotniczych. 28 czerwca 1934 ustanowił na PZL P.24 światowy rekord prędkości dla samolotów myśliwskich z silnikiem gwiazdowym – 414 km/h. Po wybuchu II w. św. Bolesław Orliński zgłosił się ochotniczo do wojska. W grudniu 1939 dotarł przez Rumunię, do Wielkiej Brytanii, gdzie odtwarzano Polskie Siły Powietrzne. W 1943 w stopniu majora został przydzielony do 305 Dywizjonu Bombowego. Wykonał loty bojowe, zajmował się też szkoleniem pilotów. Od 1.08.1944 do 31.01.1945 był dowódcą dywizjonu. Łącznie Orliński wykonał 49 lotów bojowych. Po wojnie pozostał na emigracji, osiadł w Kanadzie. Podczas swojej kariery lotniczej latał na 92 typach samolotów, spędzając w powietrzu siedem tysięcy godzin. Trumnę z prochami Bolesława Orlińskiego sprowadzono do Polski i pochowano w rodzinnym grobie. Był odznaczony przed wojną: Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi, japońskim Orderem Wschodzącego Słońca VI klasy, francuską Legią Honorową V klasy, Orderem Korony Rumunii IV klasy, w czasie wojny: Orderem Virtuti Militari V klasy, drugim Złotym Krzyżem Zasługi, czterokrotnie Medalem Lotniczym, brytyjskim Distinguished Flying Cross i innymi. W grobie z nim spoczywa żona, Stanisława Orlińska (1908-1987) z d. Gomółka. [Wikipedia].

SKOMOROWSKI Ludwik Mikołaj (15-32-22). PRO MEMORIA. Ur. 14.04.1916 we Lwowie, zm. 17.05.1944. Służył w WP w 22 pułku ułanów w Brodach, później w ZWZ. Aresztowany i wywieziony w głąb Rosji. W Armii gen. Andersa, uczestnik kampanii włoskiej, zginął pod Monte Cassino, pochowany na tamtejszym cmentarzu wojskowym. Odznaczony krzyżem Virtuti Militari V kl. (Londyn, 29 IX 1944).

SOBIESZCZAŃSKI Jerzy Henryk (1-20-1). Ur. 18.01.1920, w Częstoborowicach, gm. Rybczewice, powiat Krasnystaw, na Lubelszczyźnie, zm. 18.11.2000. Prof. dr hab. inż. Syn Władysława i Stanisławy Frankiewicz. Ppor. AK ps. „Błyskawica”. Represjonowany przez UB w Lublinie, w dniu 11 XI 1944 aresztowany przez NKWD, wywieziony do Sokołowa Podl. a następnie do łagru w Jegorsku na Syberii. Prof. zw. AR we Wrocławiu, Żonaty z Alicją de domo Szostek, lekarzem stomatologiem; wychował dwie córki, Ewę i Małgorzatę, obie są lekarzami. Wybuch II w. św. zastał go na praktyce wakacyjnej, odbywanej w ramach nauki w Liceum Rolniczym w Czernichowie k/Krakowa. Szkołę tę ukończył w 1941, uzyskując dyplom agrotechnika. W 1940 został zaprzysiężony jako żołnierz ZWZ (później AK). Pracując jako agronom gminy Rybczewice, prowadził skierowaną przeciwko okupantowi niemieckiemu działalność konspiracyjną, polegającą na sabotażu gospodarczym, dostarczaniu fałszywych papierów osobom zagrożonym aresztowaniem, niszczeniu dokumentów w urzędzie gminy itp. W 1943 skończył tajny kurs Szkoły Podchorążych w stopniu kpr. Podch. Został instruktorem nauki o broni, pełnił także funkcję łącznika oraz kolportera gazet podziemnych. 20 sierpnia 1944 zatrzymany przez NKWD i wypuszczony z aresztu po 20 dniach, po czym w nocy 11 listopada ponownie aresztowany i przetrzymywany na Zamku Lubelskim wraz z żołnierzami armii niemieckiej pod zarzutem „zdrady Ojczyzny”. Po przewiezieniu do Sokołowa Podlaskiego został przetransportowany do łagru w Rosji (Borowicze na Wyżynie Wołdajskiej). W łagrze żył i pracował w nieludzkich warunkach w kopalni węgla, kamieniołomach i na kolei. Zwolniony „z braku dowodów winy” wrócił do Polski w styczniu 1946 do domu rodzinnego z piętnem wroga klasowego, znajdując się pod baczną kuratelą miejscowego UB. Postanowił przenieść się na tzw. ziemie odzyskane. Jesienią 1947 rozpoczął studia na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu i PWr., które ukończył z wyróżnieniem w 1951. Mimo upływu lat ciągle był inwigilowany przez UB. Pozostał na Uczelni i przyjął stanowisko asystenta u prof. B. Świętochowskiego, także byłego żołnierza AK z okolic Lwowa. Podjął pracę nauczyciela akademickiego i rozpoczął badania naukowe pod kierunkiem prof. N. Balickiej w nowo organizowanej Katedrze Mikrobiologii Rolniczej. W 1959 obronił pracę doktorską, a w 4 lata później, na podstawie rozprawy habilitacyjnej pt. „Metodyka badania wpływu drobnoustrojów na rośliny wyższe”, otrzymał tytuł dra hab. i stanowisko docenta w WSR (później AR) we Wrocławiu. Następne stanowiska to: prof. nadzw. (1970) i prof. zw. (1982). Zaangażował się w zorganizowanie na AR we Wrocławiu od podstaw Katedry Biotechnologii i Mikrobiologii Żywności oraz Instytutu Technologii Żywności, którego w 1970 został dyrektorem. Opublikował ponad 200 prac, wypromował 5 doktorów i 2 doktorów hab. W l. 1960-1989 wielokrotnie przebywał na dłuższych i krótszych zagranicznych stażach naukowych, m.in. w Moskwie, Holandii, Francji (Paryż), Szwajcarii (Zurych) oraz trzykrotnie w Stanach Zjednoczonych. W l. 1978-1989 współpracował w ramach 8 grantów z Ministerstwem Rolnictwa USA. Działał w trzech komitetach PAN, był v-ce przewodniczącym PTMik., członkiem Zarządu PTGleb., przedstawicielem Polski w Międzynarodowej Federacji Towarzystw Mikrobiologicznych (FEMS) oraz członkiem New York Academy of Science. Odznaczony był: krzyżem Virtuti Militarii, czterokrotnie Medalem Wojska Polskiego, Krzyżem AK-Londyn, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Krzyżem Sybiraka. Za osiągnięcia w pracy naukowej, dydaktycznej i organizacyjnej otrzymał m.in. Medal Edukacji Narodowej i tytuł Zasłużonego Nauczyciela oraz 6 razy nagrodę Ministra i 20 razy nagrodę JM Rektora AM, a także złotą odznakę „Zasłużony dla miasta i Województwa Wrocławskiego”. [Córki: Małgorzata i Ewa Sobolewska-Kmita].

SZABLAK Stanisław (3-5-16). Ur. 31.05.1924 w Siewierzu pow. Zawierciański, zm. 22.08.1981. Syn Józefa i Marii z d. Kałuża. Od 1943 w AK był d-cą drużyny w oddziale partyzanckim „Skrzetuski” 106 DP AK. Ranny w walce w Górach Miechowskich, był więziony. Otrzymał stopień sierżanta. Odznaczenia: order Virtuti Militari V kl., Krzyż Walecznych I i II kl., Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami, Krzyż Partyzancki. Był długoletnim członkiem Stowarzyszenia Hodowców Gołębi Pocztowych. [Córka, Maria Margasińska].

TOMCZAK Roman (4-3-26). Ur. 1900, zm. 1973. Kawaler Orderu Virtuti Militari.

TYBIŃSKI Józef (1B-2-25). Ur. 1.02.1919, zm. 17.03.2006. Płk.; Kawaler Orderu Virtuti Militari

WYDRA Mieczysław (4-21-12). Ur. 27.07.1912, zm. 4.12.2002. Mgr inż. Oficer Służby Stałej WP II Rzeczypospolitej, Kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Virtuti Militari za Kampanię Wrześniową 1939 roku. [Nekrolog G.W. 2003].

 

.

 

Genealogia Janusz Stankiewicz        Powrót na stronę wyboru